Part 1

Part 2

Part 3

Part 5

Abigail’s POV
Kitang-kita ko sa mga mata ni Jon ang pagkairita niya kay Ella at ang pag-aalala niya na maapektuhan ako ng mga pinagsasabi nito sa akin tungkol sa kanya. Kahit nga ako nabuwisit na rin sa babaeng iyon. Paano naman kasi, hinila na nga ako ni Jon palabas, papunta sa parking lot, eh sinundan pa rin kami nung bruhang Ellang yun. Para ano? Para mas lalo pang inisin si Jon? Grabe din ang gapak sa ulo ng babaeng yun, kaya naman napag-isipan kong… pag-tripan.
Humahalakhak siya sa pinakahuling pang-iinis na sinabi niya kay Jon nang hinawakan ko ang kanyang kanang kamay at pinagmasdan ito na parang takam na takam ako.
“Jon… honey!” Sabi ko, habang nakatinging gulat na gulat ang bruhang iyon sa ginagawa ko, “Nabitin ako sa dinner natin, pero alam mo?” Yung facial expression ko ay yung parang sa isang Psychotic, “Gusto kong patunayan sa iyo na mas masarap talaga ang sariwang laman ng tao,” Sumulyap ako kay Jon, nakatulala lang siya sa akin, mukhang nagulat din haha, “Tingnan mo ang mga daliri niya oh, ang hahaba, perfect appetizer! Eto na yung tinatawag na, ultimate finger food…” Kinagat ko ang labi ko na parang takam na takam. Nakita ko ang panlalaki ng mata ni Ella sabay bawi sa kanyang kamay pero hindi ko iyon binitiwan. Mas hinigptan ko pa ang hawak dito kaya naman nag-uumpisa na siyang kabahan bwahaha, “Jon… Mahal.” Iniangkla ko ang isang kamay ko sa braso niya, “Mukha namang gusto niyang sumama sa atin, kaya… isama na natin, maluwag pa naman ang freezer sa basement natin eh.”And gave her an evil grin.
“Let go of me, you psycho b*tch!” Nanginginig na sigaw niya sa akin sabay buong puwersang binawi ang kamay niya. Yun lang at nagmamadaling nag-walk out si Ella Bwahaha!
Pagkaalis nung bruha, tumingala ako kay Jon, at nakita ko ang mukha niyang nagpipigil ng pagtawa.
“Ok ba?” Sabay kindat ko sa kanya.
Yun lang at tumawa na siya ng tumawa habang pigil-pigil ang tiyan niya.
“Seriously, Jon, gutom pa ako,” Sabi ko, “Pwede bang ikaw na lang ang kainin ko?” Sabay ngisi.
Nakita kong huminto sya sa pagtawa at nginisian na rin ako.
“Sakay na Abby, bilis.” Natatarantang sinabi niya sa akin habang pinagbubuksan niya ako ng pinto ng kotse niya. Pagkatapos noon ay nagmamadali rin siyang umikot sa driver’s side at halos hindi magkanda-ugaga sa pagsuot ng susi sa kotse, nahulog pa nga ito ng ilang beses sa pagmamadali niya.
“Saan tayo pupunta, Jon, hindi ito ang daan papunta sa apartment ko.”
Ilang sasakyan ang inovertake niya bago kami nakarating sa… hotel?
“Ito yung hotel na pinagdalahan mo sa akin noong first date natin ah.” Sabi ko sa kanya habang papalapit kami sa reception area.
Hindi siya umimik, sinabihan lang niya ang receptionist na he’s getting a presidential suite, then send somebody to bring us wine and food.
“J-Jon!”
Pagkapasok na pagkapasok pa lang namin ay sinunggaban na niya ako at pinaghahalikan.
Gigil much?
We are in a middle of making out nang biglang may nag-buzz, mukhang dumating na yung wine at mga pagkain. I was right. May dalawang hotel crew na pumasok at nag-set ng table kung saan nila inilapag ang mga inorder ni Jon. Ang dami niyang inorder, eh hindi naman kami baboy ah.
“Here…” Binigyan ni Jon ang dalawang crew ng tig….iisang libo? Tip? Ganun siya kalaki mag-tip? Dang!
“Paborito mo ba ang hotel na ito, Jon?” Habang kumakain kami.
Sumulyap muna ito sa akin at saka ngumiti.
“You can say that. Ika nga di ba? Love your own.”
Nanlaki ang mga mata ko. Did he meant to say that he own this hotel?
“Sa iyo ito?” Hindi ko na mapigilan ang magtanong.
“Not solely. But I am a stockholder here, yes! And so is my Dad and Art… my bestfriend? You’ll meet them soon.”
“Ang yaman niyo naman.” Nakanguso ako.
Tiningnan lang ako ni Jon na nagtataka sa expression ko.
“Bakit? Aayawan mo na naman ba ako dahil dun? Hindi naman ako ipinanganak sa karangyaan, kung yan ang iniisip mo. Hindi rin naman mayaman ang mga magulang ko, lahat ito nakuha ko sa pagsisikap ko pagkatapos ko na ng kolehiyo.”
“I know.” Nadulas ako.
Shet.
“You know?” Takang-takang sagot niya.
Oh no! Anong sasabihin ko?
Hindi niya pwedeng malaman na alam ko na ang tunay na pagkatao niya, kung saan siya nagmula, anong pinagdaanan niya, sino ang tunay na nanay niya at sino ang mga umampon sa kanya. Dahil tiyak, tatanungin niya kung paano ko nalaman. Ano ang sasabihin ko? Na nangealam ako ng files sa Firm. Mayayari ako nun, bawal yung ginawa ko eh huhuhu.
“Ang sarap ng pagkain dito!” Seg way ko. Waaah.
Medyo naiilang naman ako sa pagkakatitig niya sa akin. Shet naman kasi, bakit ba kasi may pa I know-I know pa akong nalalaman at parating nakakalimutan na si Jonathan Romero itong kausap ko…. matalino.
“J-Jon!” Mabuti na lang, mukhang binalewala lang niya after ng palusot ko.
Shucks. Matapos kasi niya akong hubaran ay he licked me down there. Kaya heto ako ngayon, nawawala sa sarili.
“Ang sarap mo Abby…” Bulong niya in between his licking.
Halos makalbo na siya sa kasasabunot ko nang simulan niyang ipasok ang middle finger niya dun habang patuloy niya akong pinapapak down there.
“Shit Jon, ahhhh, ahhh!”
Wala na. Wala na ako sa sarili. Paano kasi, mas binilisan niya at tinindihan ang in and out ng kanyang butterfinger kaya naman inboluntaryong nanginig ang buong katawan ko upon reaching my peak.
Damn! Nanlata ako dun ah.
“Hey…” Bulong ni Jon habang hinahalikan ang leeg ko.
“What?” Pabulong ko ring balik sa kanya.
“Which finger would you choose for appetizer? Hers or mine?” Sabay smirk. He must be referring to Ella’s fingers na pinagtripan ko kanina.
“Hers…” Nakangising biro ko.
“Ah ganon…” Kiniliti niya ako.
“Her reaction was priceless. Ewan ko na kung makalapit pa yun sa atin.” I giggled.
“Thank you, Abby.” Nakaibabaw pa rin siya pero nakatuon ang magkabilang siko niya kaya hindi ako nabibigatan.
“Para saan?”
“Para dun sa kanina, with Ella.”
“Wala yun, nag-enjoy naman akong pagtripan siya kaya there is no need to thank me for it.”
Tumawa siya.
“I was actually worried na maapektuhan ka sa mga sinabi niya tungkol sa akin.” Biglang Seryoso ang mukha niya.
“Alin… yung may topak ka?” Tumango sya, “Matagal ko ng alam yun no.” Humalakhak ako. Ngumiti naman siya.
“I-I r-really have serious issues here, Abby.” itinuro ang sintido niya, “And you haven’t seen anything yet,” siryoso ang mukha niya. “But I am getting professional help, believe me. Tinabangan sa akin si Ella nang malaman niya ang kundisyon ko. Galit na galit siya because I wasn’t the perfect boyfriend he envisioned me to be, she blames me for her wasted time with a crazy guy like me. May iniwan kasi siyang boyfriend noon for me, she blames me for losing that guy… yung first love niya, because she thought I was the better choice. Hindi ko naman alam na, hindi niya kayang tanggapin ang mga flaws ko. Bukod pa dun sa… nagsisimula pa lang ako noon kaya hindi ko pa maibigay ang mga luho niya. Kaya simula nung iwan niya ako to marry another man, wala na akong siniryosong babae. Lahat short time lang. Lahat mababaw lang ang ugnayan. Ayaw ko na kasing masaktan ulit. Ayoko nang mareject ulit dahil lang sa hindi nila matanggap ang kundisyon ko. Hindi ko naman ginusto na magkaganito ako Abby eh…” Nagsimula na siyang tumangis. Pumatak pa nga ang luha niya sa pisngi ko.
Sinapo ko ang ulo niya at hinalikan ko ang kanyang noo.
“Wag ka na malungkot Jon.” Tiningnan ko siya sa kanyang nga mata. “Hindi kita iiwan.”
Ibinaon niya ang mukha niya sa leeg ko at tuluyan ng humagulhol.
“I love you, Abby.” Bulong niya.
“I love you too.” Sagot ko.
Bigla niyang tinanggal ang pagkakabaon ng mukha niya at itinapat ulit ang mukha ko sa mukha niya.
“Tayo na ba? Ha Abby? Payag ka na bang maging girlfriend ko?”
Tumango lang ako at ngumiti sa kanya.
“Yes!” Sigaw niya. Bumaba sa kama at naglulundag ng hubo’t hubad. “Yes! Yes! Yes!”
Humalakhak ako. Para syang batang nakapulot ng piso. Pagkatapos niyang maglulundag ay dinambahan ulit niya ako sa kama. Pinaghiwalay niya ang aking mga binti at ipinuwesto ang sarali niya sa gitna ng aking mga hita.
“Humanda ka Abby, dadahin kita sa langit!” At parang gutom na halimaw na pinaghahalikan ako sa lahat ng parte ng aking katawan. “Oooohhh f*ck Abby, ang sikip mo pa rin. Ahhhh!” Sigaw niya habang ipinapasok ang kanya sa akin.
“Isagad mo Jon, I want to feel the whole of you inside me.” Sabi ko, though ninenerbyos pa rin ako. Ang laki kasi niya eh. Pang-foreigner ang size nung kanya, tapos yung akin, eh pangdalagitang Pilipina. “Ooooooohhhh Shit Jon!” When he gave me what I asked for.
“Ahhh! Ahhh! Ahhh!” Sumisigaw na talaga siya ngayon… bigay na bigay na halos ikasira din ng ulo ko. “G*d!!! Abby!!! Shet Puuuuutang inahhhh, Ahhhhh.” Para siyang inaatake ng epelepsi, tirik na tirik ang kanyang mga mata at nanginginig.
Ang totoo, napapamura na rin ako. Ang galing kasi niya, grabe.
“P*tang ina Jon, ang galing mo f*ck! Uuuugggghhhh.”
Nakita ko ang pagngisi niya habang nakatirik pa rin ang mga mata niya sa pagdama sa magkahugpong naming mga katawan. Gustong gusto kasi niya kapag sinasagot ko ang pagmumura niya sa kama. For some reason, it turns me on too, so I kind of enjoyed it.
We are in the middle of our ecstatic experience nang biglang nagring ang cellphone niya.
“P*tang ina niyo mga istorbo!” Tatawa tawang sigaw niya. “Maghintay kayo! Ahhhhh…”
At nagring na nga ng nagring ang phone niya pero hindi niya pinapansin. Tuloy lang siya sa pag in and out sa akin.
“J-jon baka emergency yan!”
“W-wala ng mas e-emergency pa dito…. sheeettt f*ck Abby, I am coming. Ahhh! Aaahhhhhhh! Ahhhh!” At lupay-pay niyang Ibinaon ang mukha niya sa gitna ng dibdib ko.
Nag-ring ulit ang cell niya. Naririndi na ako kaya inabot ko na ito para sa kanya at ibinigay.
“Hello? Sino ka ba?!” Sungit much. Humihingal pa siya. Hindi man lang niya tiningnan kung sino ang tumatawag. May narinig akong nagsasalita sa kabilang linya. “Ah, ok.” Yun lang at pinindot na niya ang end call.
“Sino yun? Emergency ba?”
“Sort of but not quite, may problema kasi si Bernard dun sa bayaw niyang si Mike, na kabarkada din namin. Si Benj yung tumawag, barkada ko. Sinabi lang niya na pupunta daw sila ni Luke sa opisina ko during lunch hour bukas. One of these days makikilala mo rin ang mga mokong na yun.”
“Ang sungit mo naman sumagot ng tawag.”
Tumawa lang siya.
“Mahirap abalahin ang isang sex addict na walang sex life for two weeks.” Tatawa-tawa siya.
“Tsss. As if naman hindi ko alam na marami kang reserba. Sa dami mong chicks, paano ka naman madidyeta ng dalawang linggo?”
May ibinulong sya pero hindi ko maintindihan.
“Ano?”
Sinabi niya ulit pero mahina pa rin.
“ANO?!” Nakakunot na ang noo ko.
“Ang sabi ko hindi na ako tinatayuan sa iba! Dammit! Ang bingi mo naman, Abby!”
Para naman iyong isang sumpang dumagundong sa aking pandinig na tuluyan ko na ngang ikinabingi.
Ano raw?
####################################
KABANATA 32
####################################
Abigail’s POV
Hindi talaga magsink-in agad yung sinabi ni Jon sa akin. I was cynical if that could even be possible, o baka naman… binobola lang ako ng poging mamang ito.
Ang sabi daw ng doctor niya, wala naman daw problema ang pisikal na aparato niya. Pero sinabi din daw sa kanya na malamang meron siya noong tinatawag na Erectile Anxiety Dysfunction – whatever that is. Ang hindi lang daw deretsahang masagot ng doctor ay kung bakit sa akin gumagana at sa ibang babae lang hindi. Nagsimula daw yung problema niya pagkatapos noong una kaming nag-sex.
Bigla ko tuloy naalala yung mga ibinibintang niya sa akin noon… na kung ginayuma ko raw ba siya o kinulam? Hmmm. Suguro yun ang dahilan. Siguro akala niya may kung anong rituwal akong ginawa sa kanya kaya siya nagkakaganun.
O. M. G.
Does that mean he never had sex with other women since we…
Oh. Come. On.
“Eh bakit naman ako magsisinungaling sa iyo? Eh sa ayaw na ngang gumana ng taenang t*ti ko sa ibang p*k-pek eh. Ang gusto yung iyo lang. Akala mo ba madaling aminin yun? Taena kabawasan sa ego ko yun ah.” Masungit na singhal niya sa akin nang ayaw kong maniwala sa mga pinagsasabi niya.
“Eh bakit ang sungit mo, para nagtatanong lang naman ako.”
“Eh nakakairita eh.”
Haist! Bipolar talaga.
“Ihatid mo na nga ako sa apartment ko Jon, may pasok pa ako bukas.”
“Dito na tayo matulog. Pagod na ako eh. Pinagod mo ako.” Tamadtamaran niyang sagot habang nakahilata pa rin siya ng hubo’t hubad sa kama. Bihis na ako. Nakaupo ako sa edge ng kama.
“Ganun ba? Oh di sya, magtataxi na lang ako ha? Dito ka na lang para makapag-pahinga ka.” Hinaplos ko ang mahabang binti niya at pagkatapos ay tumayo na ako. Ok lang naman talaga sa akin ang umuwing mag-isa.
“Taena Abigail, bumalik ka nga rito!” Nakasimangot si pogi. Pero nakahiga pa rin.
Malambing naman ang pagpapaalam ko pero ang sungit ng sagot niya huh!
“Hintayin mo ako!” Dugtong niya, “Magbibihis lang ako.” Sabay bangon pero may ibinubulong bulong pa siya na kung ano habang nakakunot ang noo.
“Anong binubulong bulong mo diyan ha?” Nakataas ang kanang kilay ko.
Hindi siya umimik. Pero may ibinubulong talaga siya eh. Grrrrrr.
“Ano ba talagang ibinubulong bulong mo diyan?!” Medyo naiinis kong inulit ang tanong ko.
“Ano ba ang pakialam mo sa ibinubulong ko? Kaya nga ibinubulong ko dahil ayaw kong marinig mo.” Sambakol ang mukha. At aba… ang sungit!
Tama bang sungitan niya ako?
“Ba’t ba ang sungit mo?! Daig mo pa ang babaeng rereglahin ah. Kung pagod ka, magstay ka! Hindi naman kita pinipilit na ihatid ako ah!” Pagtataray ko na, ang sungit niya eh.
Sinamaan niya ako ng tingin.
“O ba’t ang sama mong makatingin? Dukitin ko yang mga mata mo, gusto mo?” Itinodo ko na ang pagmamaldita.
“Eh bakit ba ang taray mo?! Taena (wshwshwsh…)” Ayun na naman, may ibinulong na naman.
“Mataray ako kasi ang sungit mo eh?! Kaliitliitang bagay pinalalaki mo. Sino ba ang babae sa atin? Ikaw o ako? Parang ikaw ang babae ah, ang dami mo pang drama!” Grrr… nanggigigil na talaga ako. Napaka-moody niya talaga, grabe.
“(Wshwshwsh….)” Bulong pa rin ng bulong habang nagsosoot ng sapatos. T*ng ina. Batukan ko na kaya ‘to!
“Alam mo? That’s it. Kung di mo sasabihin sa mukha ko kung ano yang ibinubulong mo… Bahala ka na lang sa buhay mo. Huwag na tayong mag-usap. (Wshwshwsh…)”Bumulong na rin ako. Pang-asar lang.
“Anong sabi mo?”
“Ang sabi ko. Kung di mo sasabihin sa mukha ko ang kung ano mang ibinubulong mo na yan… Bahala ka na lang sa buhay mo. Huwag na tayong mag-usap.” Pag-uulit ko sa sinabi ko sa kanya kanina.
“Hindi yun ang tinutukoy ko, yung ibinulong mo!”
Aba-aba, ang siste pala eh. Ok lang na bumulong-bulongsiya, pero ako hindi?
“Eh ano ba ang pakialam mo sa ibinubulong ko? Kaya nga ibinubulong ko dahil ayaw kong marinig mo.” Nakataas pa ang kilay kong dinuplicate yung pambabara niya sa akin kanina. Haha!
“Ano nga?!” Parang ginusot na supot ng pandesal ang mukha niya.
“O eh sabihin mo muna kung anong ibinubulong mo kanina.”
“Tsk!”
“Anong tsk?! Ano? Sasabihin mo ba o hindi?”
“Eh bakit kasi nagmamadali kang umuwi? Ihahatid naman kita kahit disoras na ng gabi ah.”
“Yun ba ang ibinubulong mo kanina?”
Nagbuntong hininga siya.
“Hindi…” Mahina niyang sagot. Mukha naman siyang nalugi ngayon.
“Oh eh ano nga?”
Ang tagal niyang sumagot. Grrr…
“Ano?!” Sumigaw na ako, nakakapikon na eh.
“Bitin pa kasi ako gusto ko pa ng isa! Ikaw naman gusto mong sumibat agad!”
“Yun ang ibinulong mo?”
“Hindi…”
Grrrrr! Hanu vah talaga koya?
“Eh ano nga?”
“Dyaheng sabihin.”
“Sasabihin mo ba o paliliparin ko na itong sapatos ko sa bumbunan mo?!” Inis na talaga ako.
Nagbuntong hininga siya at nanlulupaypay na umupo sa sofa.
“Nagmamaktol lang ako kasi gusto ko pa…”
“Gusto mo pa ng alin?” Nakangising tanong ko, alam ko na kasi ang ibig niyang sabihin, pinapahirapan ko lang siyang mag-explain haha!
Napansin niya ang pagngisi ko kaya napangiti siya na parang hiyang-hiya. Pulang-pula ang mukha niya.
“Taena Abby, dalawang linggo akong tigang tapos isang round lang?!”
“O, akala ko ba pagod ka na?” Tatawa-tawa kong pang-aalaska.
Malamya niyang ibinuka ang mga braso niya at nginungusuan akong lumapit sa kanya. Bago pa ako lumapit ng lubusan ay hinagip na ng mahaba niyang kalis ang bewang ko at inakap ito habang nakaupo pa rin siya sa sofa.
“Abby… gusto kang makilala ng Papa.”
Huh? Did he mean THE Judge Raul Romero? Naku… ninerbyos naman aking bigla. Tanyag kasi ang hukom na iyon sa pagiging mabagsik, istrikto at parating siryoso. Ni hindi nga raw yun ngumungiti.
“B-bakit naman?”
“Anong bakit?” Niluwagan niya ang pagkakayakap sa bewang ko para tingalain ang mukha ko. O di ba? Siya ang nakatingala sa akin kapag nakaupo siya sa mababang upuan haha!
“I mean, bakit niya ako gustong makilala? Isinumbong mo ba ako na may kagagawan ng mga sugat mo sa mukha?”
“Sira!” Ngumiti siya kaya lumabas na naman ang lintek na mga dimples niya harrrr! “Gusto raw niyang makilala yung babaeng nagpapasaya sa akin.”
“Naku… parang ayoko Jon. Natatakot ako sa Papa mo.”
Humalakhak siya.
“Magiging biyenan mo yun, natatakot ka?” Nakabungis-ngispa talaga ang Adonis na ito.
“Mas lalong nakakatakot yun no. Paano kung hindi niya ako gusto para sa iyo. Paano kung pagtatanungin niya ako kung saan ako nanggaling? Sino mga magulang ko? Kung ano ang trabaho ko? At kung kaya ba kitang buhayin sa trabaho ko etsetera… etsetera!”
Nakita ko ang pagkunot ng noo niya pero nakangiti pa rin na medyo gustong matawa. Dun ko narealize na medyo sablay yata yung huling linya ko.
“Hindi ganun ang Papa.”
“Ugh. Bakit kasi ipakikilala mo na ako eh kasasagot ko pa lang naman sa iyo. Malay ba natin kung tatagal tayo ng isang linggo. Sa pagkasumpungin mo na yan, baka nga bukas lang break na tayo.”
Natigilan si Jon. Bumitaw siya sa akin, tumayo at lumakad ng kaunti papalayo. Nakatalikod siya sa akin.
“Akala ko ba hindi mo ako iiwan?” Malungkot ang boses niya.
Syet. Sablay na naman yata ako. Hindi ako makasagot.
“Gusto kang makilala ng Papa dahil gusto niyang makita ng harapan ang babaeng bukambibig ko sa kanya. Gusto kitang ipakilala dahil sigurado na ako sa iyo. Pero mukhang hindi naman pala mutual ang nararamdaman natin.”
Katahimikan.
“Don’t worry Abby,” Siya rin ang bumasag sabay harap sa akin, “Hindi na kita pipilitin. Kung ako man siguro ay isang matinong tao, magdadalawang isip din akong makipagrelasyon ng permanente sa isang taong may sayad. Halika na, ihahatid na kita.” Malungkot ang mukha at boses niya.
“J-Jon. I’m sorry, I wasn’t thinking when I said that. Nataranta lang ako talaga. Natatakot lang ka—“
“Ang sabi nila, lumalabas daw talaga ang totoo kapag under pressure. Ok lang naman Abby, I understand. Ikaw ang dehado sa relasyon natin kaya may karapatan kang mag-dalawang isip. You deserve a better man… and I am not that better man, but I took all my chances anyway. Halika na…” Hinawakan niya ang kamay ko at hinila na papalabas ng suite.
Gusto ko siyang kausapin pero natatakot akong sumablay na naman sa pananalita. Napakasensitive pa naman ng mood niya ngayon. Dahil dun, tahimik lang kami hanggang sa makarating kami sa apartment ko.
“Do you want to sleep over?” Alok ko sa kanya pero hindi siya gumagalaw. Nakaupo lang siya sa driver’s seat, nakatingin sa malayo—sa harapan, habang nakahawak ang kaliwang kamay sa manubela.
“I’d like to, but I’d rather not. Uuwi na lang ako.” Hindi siya tumitingin sa akin.
Nakupo. Nagtatampo na nga yata.
“Galit ka ba sa akin, Jon?”
Hindi siya umimik. I took that as a, yes.
“Jon… I’m sorry.” Hinawakan ko ang kanang kamay niyang nakapatong sa kanang hita niya. “Huwag ka na magtampo.”
Nakita kong tiningnan niya ang kamay kong nakapatong sa kamay niya pero hinawi niya yun at…
“Bumaba ka na, Abby.” Nakakunot ang noo niya. Nakatingin na sa akin.
“J-Jon naman…” Hindi ako gumagalaw. Naiiyak na.
“Bababa ka ba o gusto mong kaladkarin pa kita?!” Biglang sigaw niya kaya’t napatalon ako sa gulat.
Holy shit! Nakakatakot ang mukha niya. Ang bilis naman mag-iba ng mood niya.
Dahil dun ay dali-dali akong bumaba. Pagkasarang-pagkasara ko pa lang ng pinto ay nagpaharurot na siya.
Damn!
Kamusta naman yun? Anong nangyari dun? Eto na ba yung sinasabi niyang topak niya na ‘I haven’t seen anything yet?’
Lumipas ang ilang araw na wala akong narinig sa kanya. No text, no call, no instant show up sa Firm, school and apartment. Nag text ako sa kanya ng ilang beses, walang sagot. Tumawag ako sa cellphone niya, pero tumatapon lang lahat sa voicemail.
Is that it? Are we done?
Isa’t kalahating linggo na. Wala pa rin. Siguro nga… we are done. Yun na yun. Na yung araw na sinagot ko siya, yun din yung araw na nagbreak kami. Syeteng buhay naman ito. Nagka boyfriend nga ako sa wakas pero dalawang oras lang ang itinagal?
Dalawa’t kalahating linggo na… Mas matagal na ito dun sa huli naming matinding tampuhan, pero wala pa rin akong balita sa kanya. Nahihiya naman akong lapitan si Sir Bernard dahil hindi na naman ako nagtatrabaho sa kanya.
Ah. Tama na Abby. Ano pa ba ang inaasahan mo? Wala na yun. Baka may iba na. Baka gumagana na ulit yung aparato niya sa ibang babae kaya hindi ka na naalala. It’s time to move on.
I will move on.
“Hello!” Nagmumula iyon sa likuran ko habang kumakain akong mag-isa sa isang fastfood chain after work. Boses babae.
Umupo ang may-ari ng boses na iyon sa aking harapan. Si Ella bitbit ang kanyang maliit na chihuahua. Nakangisi siya na parang nang-aasar.
“Bakit nag-iisa ka? Asan na ang boyfriend mo? Kayo pa ba?”
Sinamaan ko lang siya ng tingin at inirapan. Nagconcentrate na lang ako sa pagkain.
“Ay sorry, napaka-insensitive ko talaga. Nakita ko nga lang pala siya kahapon na may kasamang bagong ka-date sa birthday ni Art so obviously, hindi na kayo. Eto pa nga ang picture nila oh!”
Sabay pakita sa akin sa iphone niya ng picture ni Jon na mukhang ang saya-saya habang naka-angkla sa kanyang braso ang isang napakagandang matangkad babae na papasang modelo. May timestamp na dated kahapon.
Shit. Naiiyak ako. Pero kailangan kong magpakatatag at huwag ipahalata sa Ella na ito na apektado ako.
“Ok lang,” Nakangiting sabi ko na hopefully ay hindi lumabas na fake. “Hindi naman talaga kami, magkaibigan lang kami. Napagtripan ka lang namin weeks ago. Ikaw naman kasi, panay ang panlalait mo sa kanya.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“I knew it! Hindi naman kasi kayo mukhang couple. Alam ko kasi ang mga tipo ni Jon. Don’t get me wrong Abby, cute ka. Pero ang type niya talaga ay mga ganito…” Ipinakita niya ang solo picture noong babaeng diumano’y ka-date ni Jon sa birthday nung bestfriend niya. Ang ganda nung babae, papasang beauty queen.
Ang sakit. Hindi ko alam kung paano idescribe. Pero ang sakit. Ang sakit na mabalewala ng ganun. Akala ko kami pa, hindi na pala. Birthday pala nung bestfriend niya, pero hindi ako ang isinama, malinaw pa sa sikat ng araw… wala na. Wala na kami.
Ganun lang yun.
Yun na yun.
“Ah Ella, sige ha? Tutuloy na ako. Nice to see you. Sorry ulit dun sa last time..” Malapit na kasi akong bumigay. Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Kailangan ko ng umalis. Papatak na kasi ang luha ko.
Ang daya ni Jon, konting pagkakamali ko lang tinalikuran na niya ako agad. Kung sa bagay… naisip ko na rin naman na na baka may iba na nga siya. Salamat na lang kay Ella, kahit masakit at least hindi na ako nangangapa sa dilim. At least alam ko na kung saan ako lulugar. At least wala na akong dapat pang asahan at hintayin.
“Ayaw mo na ba dun sa apartment mo?” Tanong ni kuya Obet habang heto at sinasamahan niya akong maglinis ng studio type apartment na lilipatan ko; mas malapit ito sa school at trabaho ko. Matagal ko ng pinaplano ito dahil nahihirapan na talaga akong mag-commute ng malayo araw-araw.
“Gusto, pero ang kaso ang layo sa trabaho at school ko eh.”
Hindi na naman siya mag-usisa pa. Tinulungan na lang niya akong linisin para makalipat na as soon as possible. Ang totoo… ayoko ng maalala si Jon. Kapag kasi nandun ako sa apartment ko, naalala ko lang siya at ang mga gingawa namin doon noon. Kapag nandun ako, umaasa pa rin ako na susulpot na lang siyang bigla dun. At least dito sa bago, wala na akong Jon na aasahang darating.
Ayoko na kasing maghintay…
Ayoko ng maghintay sa wala.
####################################
KABANATA 33
####################################
Abigail’s POV
Ang hirap maglipat ng bahay. Mabuti na lang katulong ko si kuya Obet at si Carlos. May mga kasama pang tauhan si Carlos na tumulong magbuhat ng mabibigat na gamit ko. Mabuti na lang hindi naman ganun karami ang mga abubot ko.
“Mabuti naman naisipan mong lumipat. At least dito mas malapit ka na sa akin.” Nakangiting sinabi ni Carlos habang nagmimiryenda kami dito sa bago kong tinutuluyan.
Malapit kasi dito yung Condo unit na tinutuluyan niya. Pwede ngang lakarin dahil isang block lang ang layo.
“Siguro naman hindi ka na tatangging ihatid at sunduin ka?”
“Ayokong makaabala sa iyo, Carlos.”
“Hindi ka abala sa akin Abby, ikaw nga inspirasyon ko eh. Sana pumayag ka na. Magkapitbahay lang naman tayo tapos magkalapit din ang trabaho. Sana nga kahit lunch time magkasama na tayo.”
Napailing na lang ako. Ang tiyaga talaga ng taong ito. Mag-aanim na taon na ang panliligaw niya sa akin. Sana nga, siya na lang ang minahal ko, siguro, mas masaya pa ako ngayon.
Mag-iisang buwan na, ni anino ni Jon hindi ko nakikita. Ni text o tawag wala. Sa inis ko, nagpalit na lang ako ng sim. Kahit sa Firm hindi na siya pumupunta. Ganito pala ang pakiramdam ng naiiwan sa ere. Lumulutang ka pero hindi mo alam kung saang direksyon ka pupunta. Ayoko ng ganitong pakiramdam. Kailangan ko ng gumawa ng paraan para mawala na ng tuluyan sa sistema ko si Jon.
“Sige na nga!”
Pumayag na ako sa alok ni Carlos na hatid at sundo niya ako. Pero ang sabi ko sa kanya, minsan lang kapag lunches dahil may mga pagkakataon na sa pantry sa office lang ako kumakain with my co-workers.
Tuwang-tuwa ang loko. Kung makatalon parang sinagot ko na haha. Tulad ng sinabi ko noon. Guwapo din siya, mabait pa at mahal ako. Kaya naman kung meron man akong susunod na gugustuhing mahalin. Si Carlos na yun.
“Hoy Abby, sino yung naghatid sa iyo.” Bungad ni ate Mercy sa akin, “Boyfriend mo? Ang guwapo ha.”
Napailing na lang ako. Lalo na nung nilingon niya yung iba pa naming kaupisina para inannounce na…
“Sa wakas may boyfriend na si Abby, ang guwapo!”
Jeez. Wala naman akong sinabi sa kanya na boyfriend ko na si Carlos. Pinalibutan ako ng mga chismosa kong co-workers.
“Nakita ko rin,” Sabi nung isa, “At naka mamahaling tsikot pa ha? Mukhang mayaman.”
“Kilala ko yun,” Sabi naman nung isa, “Si Carlos Buenaventura yun, nag-iisang anak nung may ari ng isa sa mga kumpanyang kliyente natin. “Mayaman nga ang mga yun, mababait pa. Ang mga magulang niyan sina Sir Tony at Ma’am Agnes eh madalas magpadala ang mga regalo at giveaways dito. Naku Abby, huwag mo na pakakawalan yan. Ang swerte mo naman!”
Naks. May mga fans pala dito si Carlos ah.
“Huy, ang dami mo palang fans sa mga katrabaho ko ha. Akala nila boyfriend kita kaya pinagkaguluhan nila ako kanina.” Tatawa-tawa kong kuwento habang nag-lulunch kami.
“Sana sinabi mong boyfriend mo na ako.” Nakangisi siya.
“Wala akong sinabi kahit ano, bahala silang mag-assume. Hindi ko kasi ugali na ilahad ang buhay ko sa mga kaopisina ko. Ayoko kasi ng pinag-uusapan ako.”
“Sana… one of these days. Bigyan mo rin ako ng pagkakataon. Kahit isa lang.” Biglang lumungkot ang kanyang mga mata.
“I want to be fair to you Carlos. Kailangan ko lang munang—“
“Kalimutan ang hayup na Romero na yun? Ano ba ang meron siya at mahal na mahal mo yun. Wala naman siyang idinulot sa iyo kundi pasakit, kahihiyan at sama ng loob. Tapos eto, iniwan ka na lang niya basta, siya pa rin ba? Ano ba ang kailangan kong gawin para makalimutan mo na siya?”
“Handa na akong kalimutan siya Carlos kaya lang ayokong manggamit ng tao para mangyari yun. Ayokong gami—“
“Gamitin mo man ako wala akong pakialam, Abby. Kung yun ang mas makapagpapabilis ng paglimot mo sa gagong iyon, iyon ang gawin mo. Mahal na mahal kita. Isang pagkakataon lang ang hinihingi ko Abby sana naman pag-bigyan mo na ako.”
Grabe naman ang lalakeng ito. Ano ba ang nakita nito sa akin?
“Carlos?” Boses iyon ng isang lalake mula sa likuran ko. Nakaharap ito kay Carlos dahil magkatapat kami.
“O pinsan!” Bati niya at kinamayan ang isa ring napakaguwapong nilalang na medyo may kalakihan ang katawan. Mukhang atleta ang tindig.
Sumulyap sa akin yung lalaki. Guwapo nga, pero unlike Carlos na Mestizo, Moreno ito. Pinoy na pinoy ang dating.
“Ah, Abby, eto nga pala ang pinsan kong si Luke, Luke, ito naman si Abby—“
“Girlfriend mo? Wow pinsan sa wakas may nobya ka na, malapit na kasi akong makumbinsing bakla ka eh haha. Hi Abby!” Sabay lahad nito ng kamay na inabot ko naman.
“Sinong kasama mo?” Tanong ni Carlos kay Luke.
“Ah yung mga kabarkada ko lang, andun sila o… blah blah blah.”
Sunundan ko ang itinuro niyang direksyon at may nakita akong apat na lalaki, dalawa doon pamilyar sa akin ang mukha. Si Sir Bernard at si… Jon. Nakita kong napasulyap sa akin si Sir Bernard kaya’t umiwas agad ako ng tingin. Sana hindi niya ako nakita.
I was wrong.
Naramdaman kong lumapit ito at tumabi kay Luke. Nakatingin ito sa akin.
“Abby, kamusta?”
“Mabuti naman Sir—“
“Bernard na lang. Hindi ka na naman nagtatrabaho para sa akin ah.”
“O pareng Berarnard.” Sabay akbay ni Luke kay Bernard, “Naalala mo ba itong pinsan kong si Carlos?”
“Oo naman,” Ngumiti ito kay Carlos, “Balita ko malapit ka ng magtake over para sa Papa mo–“
“At eto naman si Abby,” Pagsingit ni Luke, “Girlfriend niya.”
Parang natulala naman si sir Bernard. Medyo nakakunot ang noo niya. Tumungo na lang ako at umiwas ng tingin.
Awkward moment. Eto na yung moment na gusto ko ng mawala na lang na parang bula. Buti na lang sensitive si Carlos. Mukhang namataan din niya si Jon sa malayo.
“Ah eh Luke, Bernard. Mauna na kami ni Abby. Patapos na kasi ang lunch break niya eh.” Tumayo na si Carlos.
“O sige pinsan!” Pamamaalam ni Luke.
Si Bernard naman ay nakatingin pa rin sa akin. Sa expression ng mukha niya parang may gusto siyang itanong. Umiwas na lang ako ng tingin at nagpakatianod sa paghila ni Carlos sa akin.
“Pasensya na Abby kung hinila kita. Nakatingin kasi ang Romero na iyon sa atin, baka masapak ko na naman dahil parang gustong lumapit eh.” Pagmamaktol ni Carlos habang naglalakad kami. Ihahatid daw muna niya ako sa Firm.
“N-nakita niya tayo?”
“Oo naman, simula pa lang nung paglapit ni Bernard eh nakikipagtitigan sa akin ng masama. Tinitingnan ka rin na parang galit na galit sa iyo.”
At siya pa ang may ganang magalit ha?
“Pucha! Wag lang niya susubukan na lumapit sa iyo, dahil hindi ako magdadalawang isip na basagin ulit ang pagmumukha niya.”
Mabuti na rin siguro yun. Para malaman niya na hindi na ako naghihintay at umaasa pa sa kanya.
####################################
KABANATA 34
####################################
Jonathan’s POV
(Beginning of flashback)
“Ella, walang iwanan ha?” Nakayakap ako sa likuran niya.
“Oo naman.”
“I love you, Ella. Hindi ko kakayanin kung mawawala ka.”
“I love you too.”
“Ella, ipakikilala kita kay Papa.”
“Ha? A-ayoko ko nga.”
“Bakit naman?”
“Basta. Hindi pa naman tayo ikakasal para gawin ang mga bagay na yun.”
Bakit ganun, parang takot siyang matali sa akin?
“Normally ang mga babae ninenerbyos pero excited kapag ipinapakilala sila sa mga magulang ng nobyo nila. Para kasing assurance sa kanila yun na legal ang relasyon ninyo. Pero kapag umaayaw, ibang usapan yun, ibig sabihin nun, hindi siya sigurado sa iyo.”
Hindi ako nakinig kay Art. Bagkus ay nagpakulunod at nagpakabulag ako sa pagmamahal ko kay Ella. Nagtiwala ako sa pangako niyang hindi niya ako iiwan. Yung salita lang niya ang pinanghawakan ko. Sa kanya umikot ang mundo ko kaya naman halos mabaliw ako ng tuluyan nang basta na lang niya akong iniwan sa ere. Ilang buwan akong naghintay ng kasagutan kung bakit niya ako iniwan ng walang pasabi, kaya naman halos mawasak ako ng malaman kong nagpakasal na pala siya sa iba.
Ang sakit. Bakit kasi hindi ako nakinig kay ni Art. Why did I intentionally missed the signs. Ayaw niyang makilala si Papa dahil ayaw niyang matali sa akin? Bakit? Akala ko ba mahal niya ako?
Kung alam ko lang na iiwan din niya ako, hindi na sana ako nagpakalulong sa kanya. Dapat sinanay ko muna ang sarili ko ng wala siya para hindi maging ganito kahirap ang aking sitwasyon.
P*tang ina.
P*tang ina niya.
Hindi ko alam ang gagawin ko. Ilang beses ko na ngang tinangkang magpakamatay. Ganun kasakit ang ginawa niya sa akin. Yung uri ng sakit na mas gugustuhing ko pang mamatay na lang kesa maramdaman ulit.
Kapag nakabangon ako hinding-hindi na talaga ako uulit. Mas magiging matalino na ako. Babasahin ko na ang mga senyales. Sisiguraduhin ko na, na sa susunod na makita ko ang mga senyales na ito ay uunahan ko na siya kung sino man siya.
Wala ng babaeng makakapanakit sa akin… wala na.
(End of flasback)
Ang hirap.
Ang hirap lumayo kay Abby ng dahil lang sa takot kong mangyari na naman ang nangyari sa amin ni Ella dati. Ang hirap na hindi sagutin ang texts niya. Ang hirap na hindi sagutin ang mga tawag niya. Ang hirap umiwas na makita siya.
Pero kailangan…
Kailangan kong bawasan ang pagkahumaling ko sa kanya na sa wari ko ay triple ng pagkalulong ko noon kay Ella. Dahil doon, kailangan kong sagipin ang sarili ko habang maaga pa. Kailangan kong malaman kung kakayanin ko ba na mawala si Abby.
Para kasing nauulit na naman ang nangyari dati. Umaayaw din siyang ipakilala ko siya kay Papa, at ilang oras pa lang niya akong sinasagot ay iniisip na agad niya na maghihiwalay din kami. Maaring para sa kanya, wala lang yun. Pero para sa akin. Big deal yun.
Isang buwan.
Susubukan ko ng isang buwan na mabuhay ng wala siya. Hindi ko na kasi kayang ulitin ang nagyari dati. Ipinangako ko na sa sarili ko na hindi na muling mangyayari sa akin yun. Dahil na rin sa alam ko, sa puso ko, na mas higit na mahal ko ngayon si Abby kesa kay Ella noon. Dahil doon ay mas malamang na ikamamatay ko na kung mauulit uli. Baka hindi na ako makabangon.
“Are you out of you mind?” Nang sinabi ko kay Art ang ginawa ko. Kalahating linggo na lang, mabubuo ko na ang isang buwang walang Abby sa buhay ko.
“No. This is a conscious decision. Hindi ba ikaw na rin ang nag-advice sa akin dati. Pero hindi ako nakinig sa iyo, kaya hayun, nagpakagago ako kay Ella.”
“Kaya ba ibang babae ang isinama mo sa party ko? Pare, iba naman si Ella, iba rin si Abby. Unang una, magkaiba sila ng dahilan kung bakit ayaw nilang makilala ang Papa mo. Si Ella, eh kasi ayaw lang niya, marahil nga dahil hindi siya sigurado sa iyo. Si Abby, eh natatakot lang na hindi siya magugustuhan ng Papa mo. Si Ella, wala kang kasalanan sa kanya, pero iniwan ka niya. Pero si Abby… si Abby she stayed beside you kahit karapatdapat ka ng iwan. Hindi sila magkapareho. Bakit mo naman siya ginanun pare? Bakit si Abby ang pinagbabayad mo sa mga utang sa iyo ni Ella? Hindi ka ba naaawa dun sa tao? Aba, eh daig pa niya ang binubugbog sa sunod-sunod na pagpaparusa mo sa kanya ah.”
Parang nanikip ang dibdib ko. Shit. Mali nga ba ang ginawa ko?
“Alam mo ba? Hindi nga ako makapaniwala na napatawad ka pa ni Abby after nung huling atraso mo sa kanya. Dahil kung sa akin yun, that’s the end. P*tang ina pare dun pa lang, dapat nalaman mo na, na hindi sila magkapareho ni Ella.”
Hindi na ako nakapagsalita. Nanginginig ako. Parang gusto ko ng maglupasay dito at umiyak.
“Alam mo pare, pagod na akong magsermon sa iyo. Marahil, pagod ka na ring makinig sa akin. Mahal kita bilang kabigan ko. Pero ako na ang nagsasabi sa iyo, Jon. You suck! Pabayaan mo na si Abby. She deserves someone who will treat her right.”
I hate myself. I really, really hate myself right now. Miss na miss ko tuloy ang Abby ko. Bakit ba kasi napakalupit ko sa kanya?
“Pare di ba si Abby yun?” Pagnguso ni Benj.
Nagkayayaan kami nina Bernard, Benj, Luke at Art na mag-quick lunch. Kailangan ko rin kasi ng makakausap. Lumingon ako kasabay ng pagtayo ni Bernard papunta sa table kung saan nakatayo si Luke at nakikipagusap sa P*tang inang Carlos na yun. Nakita ko rin si Abby na nakaupo sa table na iyon, pero nakatalikod siya sa anggulo namin.
“Pare sino yun?” Tanong ni Jason kay Benj.
“Sino?” Tanong ni Benj kay Jason.
“Yung lalaking kausap ni Luke at Bernard.” Sagot ni Jason.
“Ah si Carlos yun, pinsang buo ni Luke. Anak ng kapatid ng Mama niya.” Sagot ni Benj. Pinakamaraming alam kasi si Benj kay Luke, and vice versa, dahil sila ang matalik na magkaibigan sa aming magkakabarkada.
Hindi ko matanggal ang tingin ko kay Abby. Umaasa ako na humarap man lang siya o tumagilid, para naman makita ko ang mukha niyang miss na miss ko na. Pero hindi niya ginawa. Bagkus, eh yung hayup na Carlos na iyon ang sulyap ng sulyap sa direksyon namin. Maya-maya lang ay parang nagmamadaling hinila ng Carlos na iyon si Abby, na siya namang pagbalik ni Bernard at Luke sa aming table.
Kapansin-pansin ang mga titig sa akin ni Bernard na parang may gusto siyang itanong, o sabihin.
“Sino yung kasama ni Carlos, Pare?” Tanong ni Benj kay Luke habang papaupo ito sa tabi niya. Parang gusto lang niyang makumpirma kay Luke na si Abby nga yun dahil hindi ko sinagot ang tanong niya kanina.
“Ah, yun si Abby, girlfriend niya. Cute no? Gandang bata.” Sagot ni Luke.
Para naman akong narindi sa sinabi niya. Girlfriend? Ni Carlos? Si Abby? Eh ako ang boyfriend ni Abby ah? Napansin kong sumulyap sa akin si Bernard, habang napatikhim naman si Art.
“Paano niya magiging girlfriend si Abby eh ako ang boyfriend ni Abby?” Sinamaan ko ng tingin si Luke. Hindi na ako nakatiis.
“H-ha? Siya ba yung Abby mo?” Nakakunot na tanong ni Luke.
“Yes, she is my Abby at yang pinsan mo, bantay salakay! Pasensyahan tayo Luke, pero may atraso pa sa akin yang pinsan mo. Baka akala niya kaya niya ako porket hinayaan ko lang siyang basagin ang mukha ko. P*tang ina niya, sa pagresbak ko, manghihiram siya ng mukha sa aso!”
Hindi na umimik si Luke, habang tinatapik ako ni Bernard sa braso to calm me down. Alam kong hindi pa nakakalayo sina Abby, kaya’t tumayo na ako para habulin sila. Ramdam ko naman na sinundan ako ng mga kabarkada ko.
“Jon, saan ka pupunta?!” Sigaw nila habang hinahabol ako.
Hindi ako nagkamali, natatanaw ko pa sila. Mas binilisan ko ang lakad ko hanggang sa mahagip ng kaliwang kamay ko ang likurang kuwelyo ni Carlos. Hinatak ko iyon kaya’t bumagsak siya, mabilis ang pagtayo niya pero sinalubong ko iyon ng isang malakas na suntok. Tinamaan ko ang ilong niya, dumugo naman ito agad. Tatayo pa siya ulit ng sinapak ko pa ulit ng isa, pumutok na ang labi niya. Susundan ko pa sana ng isa pa nang pinigilan ako ng mga kabarkada ko. Nakita ko naman si Luke na tinulungan siyang tumayo. Napatingin ako sa gawi ni Abby. Umiiling-iling ito habang tumutulo ang kanyang mga luha. Nilapitan ko siya para yakapin pero…
*PAK*
Sinampal niya ako.
At pagkatapos noon ay lumayo siya sa akin at nilapitan si Carlos. Nakita kong kinuha niya ang kanyang panyo at pinunansan ang nagdurugong ilong at labi ng tarantado.
“Abby?” Mahinang sambit ko.
Hindi ako pinansin ni Abby. Bagkos ay inakap niya si Carlos, na umakap din naman sa kanya pabalik. Isiniksik niya ang mukha niya sa dibdib nito na halos ikadurog ng puso ko. Hindi ako makagalaw.
“Carlos, halika na.” Malambing ang pagkakasabi niya habang inaakay ang tarantadong Carlos na iyon.
“Abby?” Hinawakan ko ang braso niya.
“Huwag mo akong hawakan, Jon!” Sabay hatak niya sa braso niya. “Or let’s make it formal once and for all. Tapos na tayo. Pabayaan mo na ako.”
“Abby!” Hinawakan ko siya ulit. “Mag-usap naman tayo, please?”
“Sabi ng huwag mo akong hahawakan eh.” Sabay tulak sa akin. “Wala na tayong dapat pag-usapan Jon. Kung ano man ang gusto mong sabihin, sarilinin mo na lang. Ayoko na Jon, pagod na ako sa iyo. Panahon na para ang sarili ko naman ang isipin ko.”
Lumakad na sila ni Carlos ng ilang hakbang?
“Abby! Akala ko ba hindi mo ako iiwan?”
Nakita kong bumitaw siya kay Carlos, nanginginig na lumapit sa akin at tatawa-tawang…
“At ako pa pala ang nang-iwan?”
*PAK*
Sinampal niya ulit ako.
“P*tang ina mo!” Nanlilisik ang mga mata niya.
Yun lang at dalidali na siyang umalis kasama ang Carlos na iyon. Hahabulin ko pa sana siya nang pinigilan ako ng mga kaibigan ko sa magkabilang braso.
“Tama na Jon.” Si Art.
Nag-umpisa na akong maiyak. Hindi ako mapalagay. Ginulo at sinabunutan ko na ang aking buhok. Tumungin ako sa paligid. Ngayon ko lang napansin na pinagtitinginan na pala kami ng mga tao.
P*tang ina, paano na?
Papaano na ako?
####################################
KABANATA 35
####################################
Abigail’s POV
Hay naku. Kawawa naman si Carlos. Dahil sa akin kaya siya nasaktan, kaya naman minabuti ko ng magpaalam sa trabaho para ma-excuse ko ang sarili ko ngayong hapon. Maganda ang record ko sa attendance, at ito pa lang yata ang kauna-unahan kong request na mag-half day; kaya naman mabilis lang nila akong pinayagan.
“Huwag ka mag-aalala sa akin Abby. Hindi ako maglilihim sa iyo. Sanay ako sa basag-ulo.” Tatawa-tawang confession ni Carlos habang nagmamaneho pauwi. Nagpagkasunduannaming dun na lang muna sa Condo niya dumeretso.
“Paano ka naman nasanay sa basag ulo? Myembro ka ba ng gang?” Natatawa kong tanong.
“I was a frat leader in college.” Nakabungisngis niyang sagot.
Napalunok naman ako. Fraternity? Sa totoo lang, wala sa mukha niya ang basagulero. Ang amo kasi ng mukha niya at gentleman siya. Basta! Parang hindi bagay.
Pagkadating na pagkadating namin sa Condo niya ay ipinakuha ko agad sa kanya ang first aid kit niya. Mukha ngang resilient sa pain itong si Carlos. Kahit na kasi nilagyan ko ng sandimakmak na alcohol ang sugat niya, parang wala lang. Tatawa-tawa lang.
“Ang ganda naman nitong place mo.” Iniikot ko ang mata ko at leeg ko para makita ang kabuuan ng condo niya. May dalawa itong rooms, may living room, may bar, may kitchen na may island sa gitna, may dining at may balcony. Ang linis, parang hindi lalake ang nakatira. “Ikaw ba ang naglilinis dito?” Nakangisi kong tanong.
“No. May housekeeper na ipinapahiram sa akin si Mama twice a week.”
Tumango lang naman ako at lumilinga-linga pa rin.
“Ang suwerte mo naman, nandyan pa ang parents mo. Tapos, ang babait pa nila.”
“Pwede ko naman silang ishare sa iyo kung sasagutin mo ako.” Nakabingisngis na naman ang poging tisoy na ito.
“Bakit ka ba nagtatiyaga sa akin Carlos?”
“Ilang beses mo na itinanong sa akin yan, hindi naman nagbabago ang sagot ko. Eh kasi nga, mahal kita.”
“Mag-aanim na taon na, ibig sabihin ba nun wala kang dinedate for 6 years?”
“I tried. I did. Pero the more I do it, the more na nagiging evident na hindi talaga ako magiging masaya kung hindi rin lang ikaw. Ikaw talaga ang gusto ko, Abby. Sana naman bigyan mo ako kahit isang pagkakataon lang.”
Napabuntong hininga ako. Parang nahihiya naman ako na hingian pa siya ng kaunting panahon eh samantalang ilang taon na ang pagtatiyaga niya sa akin. Pero hindi naman yata tama na kaka-formal break up ko pa lang kay Jon ay sasabak na agad ako sa pakikipagrelasyon sa kanya. Carlos is too ideal para maging rebound ko lang.
“Ok. Give me 7 days to take a breather and think.” Nginitian ko siya.
Para namang kumislap ang mata niya habang ngumingiti din siya pabalik.
“I know I’ve already waited a few weeks short of six years already, but I think that 7 days will be the longest 7 days of my life.”
We spent the whole afternoon para lang magkuwentuhan at magkakilanlan. Dun ko nalaman na ang paborito niya palang kulay ay Maroon, na mahilig pala siya sa street food–which is kind of weird for a rich kid like him, na bukod pala sa kurso niyang Marketing ay graduate din siya sa isang Culinary Arts school—kaya hindi lang siya marunong magluto kung hindi magaling siya magluto, inamin niya na tatlo na ang nagiging nobya niya pero ang tatlong iyon ay may asa-asawa at mga anak na. Nalaman ko rin na mas malapit siya sa kanyang Papa at idolo niya ito sa pagpapatakbo ng negosyo at ng pamilya. Nalaman ko na umiinom siya ng pakonti-konti pero hindi siya naninigarilyo, na mas gusto niyang magbasa, kesa manood ng TV.
“Carlos lalakad na lang ako pauwi. Tatawid lang naman ako ng kalsada.”
“Abby, sasamahan kita.”
Pumayag na ako, alam ko naman kasi na bubuntot din siya sa akin kapag tumanggi pa ako.
“So paano Abby? Dadaanan ulit kita bukas ng umaga?”
Tumango ako at saka isinara na ang pinto.
Ewan ko ba. Lahat na ng gusto ko na kay Carlos na. Pero bakit wala akong maramdamang kakaiba para sa kanya. Bakit wala yung spark na naramdaman ko noon kay Jon sa unang date pa lang namin. Bakit ganun? Ayoko na talaga kay Jon. Pagod na pagod na akong mahalin siya. Galit na galit na ako sa kanya. Pero bakit siya pa rin ang hinhanap-hanap ko?
Hindi pwede ito. Kailangan si Carlos naman ang pagbigyan ko. Pag-aaralan ko siyang mahalin. Lintek na spark-spark yan, kung ayaw niyang dumapo sa amin ni Carlos eh di wag.
Mabuti na lang at bantay sarado sa akin si Carlos. Lagi kasing nakaabang si Jon sa akin sa Firm; Sa pag-dating ko sa umaga, sa lunch time ko at sa pag-uwi ko. Palibhasa, dun na lang niya ako pwedeng kontakin at makita. Narealize na niya siguro na hindi na ako doon nakatira sa dati kong apartment at nagpalit na ako ng number ng cellphone.
(Author’s Note: Synchronized event with the earier part of SEX TRIP PART 38)
“Parang may sumusunod sa atin?” Sabi ni Carlos habang nagmamaneho siya pauwi. Sumsulyap-sulyap siya sa backview at sideview mirror ng kotse niya.
“Abby, ok lang ba na ililigaw muna natin yung itim na kotse sa likod? Kay Jonathan ba yun?”
“Ikaw ang bahala Carlos. Maraming sasakyan si Jon, hindi ko alam kung kanya yan.”
Hay naku, kung saan-saan na kami napadpad. Pero nagtataka si Carlos kung bakit, parang iba’t ibang kotse ang bumubuntot sa amin. Hindi lang isa. Kapag kasi nawawala sa picture yung itim, yung puti naman, kapag nawawala yung puti, yung silver…
“Abby, palagay ko, maraming sumusunod sa atin. Tsk! Ano ba ang gusto ng mga ito?”
Hindi kaya mga tauhan yun ni Jon?
Inihinto ni Carlos ang kotse sa isang intersection. Hindi masyadong busy ang kalye na yun kaya’t nakuha niyang tumigil na lang sa gitna na walang inaalalang magko-cause siya ng traffic. Nakiramdam siya, sumusulyap pa rin sa backview at sideveiw mirror niya.
Bingo.
May tatlong kotseng huminto rin; isang itim, isang silver at isang white. Lumabas si Carlos ng sasakyan bilang hamon niya sa mga nakakotseng iyon na lumabas na rin. Lumbas sa puti at silver na kotse ang kapwa hindi ko mga kilalang lalake. Sa hitsura pa lang nila, parang walang gagawin mabuti. Nang dahil doon, bumaba na rin ako at tinungo ang likuran ni Carlos.
Pilit kong inaaninag kung sino yung nasa itim na kotse… lumabas din ito, finally. Hindi ko rin siya kilala. Isa itong mestisuhing lalake na kasing tangkad ni Carlos.
“Sino kayo? Anong kailangan niyo?” Tanong ni Carlos.
Nakita kong may kinuha yung lalaking naggaling sa itim na kotse sa bulsa niya; lighter at sigarilyo. Maangas na nagsindi siya ng sigarilyo, himithit ng isa at saka bumuga.
“Sa iyo wala kaming kailangan,” Sabi nito kay Carlos, “Pero sa kanya,” Pangnguso nito sa akin, “Meron!” Bumaling ito sa dalawang lalaking nanggaling dun sa puti at silver na kotse, “Hala, bitbitin niyo yang babae, kapag tumutol ang lalake, todasin niyo na, kayo na ang bahala.” At sumakay na yung mestiso sa itim niyang kotse at umalis.
O. M. G.
Anong kailangan nila sa akin? Ganun na ba kadesperado si Jon para ipadukot ako?
Lumapit yung dalawang lalake, kapwa armado ng baril.
“Ibibigay mo yang babae o patay ka na ngayon.” Itinutok nung isa ang baril niya sa noo ni Carlos.
Nangangatog ang mga tuhod ko pero parang hindi natitinag si Carlos. Nakipag-titigan lang ito sa dalawang lalaki at sinamaan ng tingin ang mga ito.
“Over my dead body.” Buong angas na sinabi ni Carlos sabay tabig sa baril na nakatutok sa kanya at sinipa yung isa pang lalake habang pinipilipit ang braso noong tumutok sa kanya. Napadaing ito. Mukhang malakas si Carlos.
Nakita kong sinipa ni Carlos ang mga baril nila papalayo nang kapwa humandusay yung mga lalake. Sa kilos at stance ni Carlos, halatang marunong siya ng Martial Arts.
Sumugod yung isang lalake, sinipa lang ito ni Carlos diretso sa panga ay humandusay na itong walang malay. Sa pagsugod noong isang lalake ay binitbit lang ni Carlos ito sa kuwelyo sabay taktak sa mukha nito sa poste. Dumaing ito sa sakit, pero may malay pa.
“Sino ang nag-utos sa inyong gawin ito?”
Hindi nagsalita yung lalake. Dumadaing lang ito sa sakit. Muling itinaktak ni Carlos ang mukha niya sa poste.
“Sasabihin mo ba o papatayin na kita ngayon.” Nanlilisik ang mga maya ni Carlos. Nakakatakot at Mabagsik ang kanina lamang ay napakaamo niyang mukha. “Sino?!”
Ayaw pa rin magsalita.
Itatak-tak pa sana niya ulit ng…
“Tama na po sir, magsasalita na po ako sir, maawa na kayo, marami po akong kabit at mga anak, hindi po ako pwedeng mamatay.”
Langya, proud pa siya na marami siyang kabit?
“Sino sabi eh!” Galit na galit na si Carlos.
“S-si…”
Inaasahan ko na, na sasabihin niya ang pangalan ni Jon.
“Sino!”
“S-si Mike Pascual po.”
Huh? Sino yun?
“Sinong Mike yun? Anong kailangan niya kay Abby?!” Galit na tanong ni Carlos.
“Y-yung kausap niyo po kanina!”
Ah. Yung mistisong mayabang na nasa itim na kotse.
“Hindi po namin alam kung ano ang kailangan niya, basta inutusan lang po niya kaming sundan kayo at dukutin ang kasama niyong babae.”
Syet. Hindi pa naman ako nagpapraktis ng Criminal Law, wala pa akong na-eestablish na mga kaaway ah.
Nakita kong kinuha ni Carlos ang cellphone niya sa bulsa niya at may tinawagan. Mga pulis, na maya-maya lang ay dumating na para damputin ang dalawang hoodlum.
“Wala ka bang kilalang Mike Pascual?” Tanong ni Carlos sa akin habang at last ay nagmamaneho na siya papauwi.
“Wala talaga eh.”
Napansin ko ang pag-iisip niya ng malalim. Nakahawak ang kaliwang kamay niya sa kanyang labi, habang ang kanan ay nagmamaneobra ng manubela. Ngayon ko nararamdaman ang takot ko… nanginginig pa rin ako. Paano pala kung hindi ako naipagtanggol ni Carlos?
“I-lock mong mabuti ang pinto mo Abby at huwag na huwag kang magpapasok ng kahit sino.” Bilin sa akin ni Carlos habang inihahatid niya ako sa pinto ng apartment ko. “Kung may kailangan ka o kung gusto mong lumabas, tawagan mo ako ha?” Malambing ang pagkasabi niya. Nagbalik na ulit ang maamo niyang mukha.
“Carlos…” Niyakap ko ang bewang niya at idinampi ang kanang pisngi ko sa dibdib niya–sorry friends, matangkad din kasi siya kaya yun lang ang abot ko haha. “Salamat ha?”
Naramdaman kong hinawakan niya ang baba ko, para itingala sa kanya. Nagtama ang aming mga mata.
“Kahit buhay ko, ibibigay ko para sa iyo, Abby.” Buong lambing niyang sinabi habang nakatitig sa aking mga mgata. Para namang may kumurot sa puso ko. “I love you, Abby.”
At idinampi niya ang kanyang mga labi sa aking mga labi.
####################################
KABANATA 36
####################################
Jonathan’s POV
“Jon,” si Luke. Binisita nila ako ni Benj dito sa bahay ko. “Ok ka lang ba, Pare?”
“Mukha ba akong Ok?” Masungit kong pambabara sabay salin ng scotch sa kanilang mga baso.
Sanay na sila sa akin. Dumating na nga yung point na iniisip nilang may sakit ako kapag hindi ako nagsusungit.
“You don’t.” Nakangising sagot ni Luke.
“Oh eh yun naman pala eh, bakit nagtatanong ka pa? Parang nang-aasar ka pa diyan! Para namang hindi ko alam na kampi ka dun sa Pinsan mong putlain. Anong ba talaga ang ipinunta niyo rito?!”
Napansin kong nagkatinginan ang dalawa. Narinig ko pang bumulong si Benj kay Luke na, ‘Sabihin mo na!’
Humarap sa akin si Luke na parang nag-aalinlangan.
“Mahal mo ba talaga si Abby?”
Natigilan ako sandali. Hindi ko inaasahan ang tanong niya.
“Ano bang paki mo?” Nakakunot kong tanong pabalik.
Nagkatinginan ulit sila. There is something about their body language na lalong ikinaiirita ko.
“Alam mo bang sinagot na ni Abby si Carlos?”
Eto na naman. Parang may humuhuni na naman sa mga tenga ko. Nakakabinging huni ng mga salitang ayaw kong madinig.
“So?” Tanong ko… just for the heck of it.
“So… ganun na lang? Susuko ka na?” Pag-epal uli ni Luke.
“O bakit ano ang gusto mo, patayin ko ang Pinsan mo para mabawi ko si Abby? Kung sila na eh di sila.”
P*tang ina! Sila na nga ba?
“Ang sa akin lang naman eh, di ba kung mahal mo dapat ipaglaban mo?” Si Luke pa rin, tatango-tango lang si Benj.
Nagtataka naman ako sa ikinikilos nitong si Luke. Hindi ba dapat mas kampi siya dun sa hayup na Carlos na yun? Sinamaan ko lang siya ng tingin.
“Alam ko ang iniisip mo Jon.” Bulalas niya, “Alam kong nagtataka ka kasi in your mind, alam mong pinsang buo ko si Carlos pero inuudyukan pa kita na agawin mo si Abby sa kanya.”
Mind reader ba ito?
“Eh ano naman ang pakialam mo sa iniisip ko?”
Nagbuntong hininga ito. Sumulyap ulit kay Benj na nginungusuan siyang sabihin na kung ano man ang pinaplano nilang sabihin sa akin ngayon.
“Sagutin mo muna ang tanong ko Jon,” Siryoso na si Luke, “Gaano mo kamahal si Abby? Kung mababawi mo ba siya, pag-iingatan mo na?”
Tumayo na ako at tumalikod. Naiiyak.
“Sagutin mo Jon bago ko sabihin sa iyo kung ano ang sinadya namin dito.”
Humarap ako. Pero hindi ko na naitago ang kaunting luhang pumatak sa kanang mata ko.
“Bakit Luke, tutulungan mo ba akong mabawi siya?”
“Sagutin mo muna ang tanong ko Jon.”
Umupo ulit ako. Itinuon ang magkabilang siko sa aking mga tuhod at sinapo ang mukha ko ng makabila kong palad.
“Mahal na mahal ko si Abby at pinapangako kong pag-iingatan siya mabawi ko lang siya ulit.” Humagulhol na ako.
Naramdaman kong tinatapik-tapik ni Benj ang likod ko para pakalmahin ako.
“Pero,” Dugtong ko, “Aminado naman ako na mas deserving si Carlos. Siya na ang perpekto na marahil ay mas pinapangarap ni Abby na makasama. Mas magiging maayos ang kalagayan ni Abby sa kanya. Kaya kung kailangan ko siyang ipaubaya kay Carlos para maging masaya siya, I will do it “
Shit. Ang hirap aminin. Ang hirap aminin na mas lamang ang pagkatao ni Carlos kesa sa akin. Ang hirap sumuko sa karibal mong alam mong mas higit kesa sa iyo.
Natahimik ang dalawa.
“So ano na?” Tanong ko kay Luke matapos akong kumalma. “Ano ba ang gusto niyong sabihin.”
“So, isusuko mo na lang siya?” Nakasimangot na pagsingit ni Benj.
Parang nangangalawang ang leeg ko sa pagtango; ang ganit kasi eh. Oo. Kung Nakapagdesisyon na si Abby na sagutin na si Carlos… tatanggapin ko iyon. Mahirap pero kailangan kong magpaubaya.
“Ipauubaya mo pa rin kaya siya kung malalaman mo ang tunay na pagkatao ng lalakeng pinili niyang makasama ngayon?” Siryosong tanong ni Luke sa akin.
Tunay na pagkatao ni Carlos? Bakit? Peke ba siya?
“A-anong ibig mong sabihin Luke?” Nakakunot kong tanong.
Nagkatinginan ulit sila ni Benj.
“Alam ko… siya dapat ang kinakampihan ko dahil siya ang kadugo ko. Pero…”
“Pero ano?”
“Pero may kailangan kang malaman tungkol kay Carlos.”
“Sabihin mo na bago pa ako tuluyang mairita.” Nababagot kong sinabi kay Luke.
“May dahilan kung bakit mababaw lang ang samahan namin ni Carlos.” Paglalahad ni Luke. “Guilty nga ako sa pakikipagplastikan sa kanya dahil ayokong mahalata niya na meron akong alam tungkol sa kanya. Kung titingnan mo kasi siya, parang ang bait. Kulang na lang magkapakpak para magmukhang anghel. Pero ang totoo, merong sikreto ang pagkatao niya na ako mismo ang nakatuklas noong medyo bata pa kami.”
“A-Anong sikreto?”
“He’s a sadist molester. A serial rapist.”
Parang nagblangko ang isip ko.
“I was eighteen, he was seventeen,” Dugtong ni Luke, “Nung nahuli ko siyang ginagahasa niya yung trese anyos na anak ng katulong nila. Ang masaklap. Alam ito ng Papa niya kaya’t tinatapalan na lang nito ng pera ang mga nabibiktima. Kinukunsinti niya si Carlos dahil… ganun din siya. Parehas silang mag-ama na atsay killer. Ang Tita Agnes naman, ay parang nagbibingi-bingihan. Kunwari ay hindi niya alam, pero kahit ang Mama ko, na kapatid niya ay kumbinsido na alam niya ang kademonyohan ng asawa’t anak niya.”
Bumulis ang kabog sa dibdib ko. Ang p*tang inang Carlos na yun? He almost got me fooled! Paano pa kaya si Abby. Shit! Naiimagine ko pa lang na ginagahasa niya si Abby ay parang gusto ko na siyang patayin.
“The second time na nahuli ko siya. On my 21st birthday. Nandun pa nga kayong lahat sa bahay nun eh. I accidentally saw him drugged one of my guests, took her in our basement and raped her there unconcious. Nagsumbong ako anonymously sa mga pulis, pero bago pa pormal na magreklamo yung babae, natapalan din ng pera ni Tito ito para manahimik. I’m sure marami na siyang nabiktima na hindi ko alam. Mas trip niyang galawin yung mga babaeng nanlalaban o walang kalabanlaban… gusto rin niya yung pinupuwersa niya para may reason siya para saktan ang mga ito. I’m worried about YOUR Abby pare. Kaya naglakas loob na akong ilahad ito sa iyo.”
Shit. Parang ngayon mismo ay gusto kong puntahan si Abby… pero paano? Hindi ko alam kung saan na siya ngayon nakatira.
Shit. Shit. Shit.
P*TANG INA!
Anong gagawin ko?
“Tulungan niyo ako, kailangang mabawi ko si Abby sa lalong madaling panahon.”
“Gusto mong ipatawag ko ang tropa?” Tanong ni Benj.
“Oo tawagin niyo sila lahat, mapuwera kay Mike. Ayokong makisawsaw pa ang tarantadong opportunistang iyon sa buhay ko.”
“Ok. It’ll be an urgent meet-up then?” Si Benj ulit.
Tumango lang kami ni Luke.
Yes.
This is urgent.
This is an emergency.
####################################
KABANATA 37
####################################
Abigail’s POV
Everything seems perfect, but something feels off. Yun ang unang vibes ko sa bahay ng parents ni Carlos. Malaki, maganda at makabago ang bahay nila, pati ang mga gamit ay makabago rin. Kapansin pansin ang pristine na kalinisan. Kumbinasyon ng puti at silver ang kapaligiran kaya’t parang ang liwanag, feeling ko tuloy nasa langit ako.
Kapansin-pansin ang dami ng katulong, naka-uniporme silang skyblue. Lahat babae, at kapansing-pansing puro sila dalagita. Hmmm. Bawal kaya ang matandang katulong dito? Paano naman kasi yung nagpakilala sa aking mayordoma ay parang kasing edad ko lang.
“Mabuti naman at napapayag ka na nitong si Carlos na dalawin kami rito.” Iyon ang Papa ni Carlos na Si Tito Antonio o Tony. Mukha namang siyang mabait, pero ewan ko ba? Parang there is something about him na hindi ako kumportable.
Siguro…
Siguro yung pag-titig niya sa akin. Parang… parang… argh! Hindi ko madescribe. Parang… ang creepy niya kasi. Tingin kasi siya ng tingin sa dibdib ko. Hindi naman ako naka-plunging neckline. Hindi naman nakalabas ang cleavage ko. Pero ewan ko ba? Kung makatitig siya eh parang hinuhubaran niya ako. Medyo nahihiya nga ako sa Mama ni Carlos na si Tita Agnes dahil mukhang nahahalata niya ang pagkailang ko. Ang ganda-ganda ni Tita Agnes, mestisahin. Sa kanya nakuha ni Carlos ang amo ng mukha at kulay ng balat. Petite din siya, tulad ko. Kapansin-pansin ang pagiging tahimik niya. Pasulyap-sulyap lang siya sa akin, pero parang nangungusap ang kanyang mga mata. Kapag kasi sumusulyap siya sa akin, parang may gusto siyang sabihin. Ewan ko ba? Something is really wrong in the picture, pero hindi ko matukoy kung ano.
“Bakit mo sinabi kay Luke na tayo na? Hindi ba ang sabi ko 7 days? 5th day pa lang ngayon ah!” Tanong ko kay Carlos nang magkasarilinan kami.
Nakasalubong kasi namin yung pinsang buo niyang si Luke kaninang Lunch time, at na overheard ko ang pagsisinungaling niyang sinagot ko na siya.
“Pasensya ka na Abby, nagawa ko lang yun para masabi niya sa Jon na yun na tigilan ka na niya? Nakakairita na kasi ang pagtanghod niya sa iyo dun sa pinagtatrabahuhan mo.”
Para tigilan na ako ni Jon? Na walang sawang nag-aabang sa akin sa loob at labas ng Firm. Yun ang dahilan niya?
“Hindi mo na naman siya mahal di ba?”
Hindi ko na nga ba mahal si Jon? Sapat na nga ba ang tindi ng galit at pagkayamot ko sa kanya para masabi kong hindi ko na nga siya mahal? Kung hindi ko na siya mahal… bakit parati ko pa rin siyang iniisip? Bakit kahit papaano ay natutuwa ako kapag nakikita ko siyang nakaabang sa akin araw-araw? Kung hindi ko na siya mahal, bakit galit na galit pa rin ako sa ginawa niya sa akin. Hindi ba, kapag hindi na mahal, dapat wala na akong nararamdaman? Kahit galit?
This is not right. Binigyan ko na ng pag-asa si Carlos. Hindi naman yata tama na basta ko na lang itong babawiin sa kanya para lang pagbigyan na naman topaking Jonathan na yon! And besides, gusto ko na ng stable relationship. Kay Jon kasi, on an off, walang kasiguraduhan, parang kuryenteng nagpafluctuate, hindi mo malaman kung magdadaig ba o mamatay. Ang stability sa piling ni Jon ay kasing tagal ng bawat pagbabago ng moods niya, which, by the way, is in split seconds.
Pero naiisip ko rin. Kung hindi tama na bawiin ko ang pag-asang ibinigay ko kay Carlos, hindi ba hindi rin naman tama na lokohin ko ang sarili ko?
“Dito na kayo matulog, hija” Sa wakas, nagsalita rin si Tita Agnes. Kapansin-pansin na nagsalita lang siya ng umalis na si Tito Tony at si Carlos; bagama’t natatanaw naming pareho na nag-uusap ang mag-ama sa hindi kalayuan. Napaka soft spoken niya. Malambing siyang magsalita. “Ipinahanda ko na ang guestroom para sa iyo.”
“N-Naku, Tita, salamat na lang po pero wala po akong dalang damit na—“
“Wag mong intindihin yun, mamili ka na lang sa mga damit ko na pwede mong suotin. Mukha namang magkasukat tayo.” Nakangiti siya. Nangungusap pa rin ang kanyang mga mata na para bang nag-mamakaawa siyang pumayag na ako. “Huwag kang mag-alala, sa kuwarto niya matutulong si Carlos.”
Hindi ako makatanggi. Nangungusap kasi ang kanyang mga mata… parang nag-mamakaawa na hindi ko maintindihan.
Grabe. Iba talaga ang matulog sa silid ng mga mayayaman. Ang laki at ang lambot ng kama sa guesroom nila. Naka AC ang silid kaya naman parang ang bango-bango ng buong kuwarto. Hay! Ang sarap matulog dito… pero teka… bakit hindi ako makatulog? Nagpapabale-balentong lang ako sa kama, pero hindi talaga ako dalawin ng antok. Ito siguro yung tinatawag na ‘Namamahay,’ yung, hindi ka makatulog sa isang bahay o silid kasi hindi iyon ang nakasanayan mong tulugan.
Tiningnan ko ang cellphone ko. Maladaling araw na, 1:30am to be exact. Dilat na dilat pa rin ang aking mga mata. Argh! Hindi na nga yata ako makakatulog.
“Hu hu hu hu…”
Nakarinig ako ng impit na iyak na nagmumula kung saan. Sa una ay akala ko’y guni-guni ko lang, pero nakumbinsi rin ako na hindi, nang nagpatuloy ang mga iyak na iyon.
“Huwag po, maawa na po kayo…”
Boses babae. Mahina pero dinig na dinig ko.
Hindi kaya…may multo dito?
Ngiii….
Nagtalukbong ako. Medyo naniniwala kasi ako sa multo. At tulad naman siguro ng ibang normal na tao. Kinikilabutan din ako.
“Ahh… ahhh… ahhh.”
Huh? Ano naman yun? Parang ungol yun ng isang lalaki.
Hindi ko na matiis. Bumangon ako. Kinuha ko ang cellphone ko para magsilbing flashlight ko. Ang dilim na kasi ng paligid. Bagama’t may mga night light sa bawat sulok, ay madilim pa rin.
“Aray ko po, tama na po, maawa na po kayo sa akin huhuhu…”
Naging mas malinaw ang tinig na iyon ng isang babae. Nagmumula ito sa parang… laundry area. Lumakad ako ng patiyad at ginawa ang lahat, maging ang magpigil ng aking hininga para maiwasan ko ang maglikha ng kahit anong ingay. Pinatay ko na rin ang screen ng cellphone ko para hindi ito makaagaw pansin.
“Huwag kang maingay kung ayaw mong masaktan!… ahhh! aaahh! ahh!”
Pabulong pero dinig na dinig ko ang tinuran ng boses lalaking iyon.
Sinilip ko na ang pinagmumulan ng kaluskos at mga ingay. At nakita ko na… may isang dalagitang nakahiga at kinukubabawan ni…
Carlos?
Shit!
“Huwag po sir, maawa na kayo…”
*THUG!* tunog ng suntok ni Carlos sa sikmura ng dalagita.
Aghh! Parang ako ang nasaktan. Ang lakas nun ah!
“Ugh!” Daing ng dalagita dulot ng suntok na iyon.
“Kapag hindi ka tumahimik, hindi lang iyan ang aabutin mo… naiintindihan mo? Ahhh! ahhh! ahhh!”
Naaninag kong parang halos nawalan na ng malay ang dalagita.
Nataranta ako. Kaya naman nagmamadali akong bumalik sa kuwartong tinutuluyan ko. Pero bago pa man din ako makarating ay may humatak sa akin sa isang madilim na sulok. Mapapatili na sana ako pero tinakpan niya ang bibig ko.
Nagpanic ako at nagpumiglas. Nasa likuran ko kasi siya… kung sino man siya, habang hinahatak ako papalayo. Ang dilim. hindi ko alam kung saan-saang pasikot-sikot niya ako kinaladkad. Dinala niya ako sa isang maliit na silid, na parang bodega at doon na niya ako binitawan; binukasan niya ang isang lampara kaya’t dun na bumulaga sa akin kung sino siya.
“T-Tita Agnes?”
“Huwag kang maingay. Babaan mo ang boses mo.” Kitang-kita ko ang pag-aalala sa kanyang mga mata.
“Tita ano po ang nangyayari?”
“Alam kong may nakita ka na kaya hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Sinadya kong tumuloy ka dito ngayong gabi para ikaw na mismo ang makakita.”
Hindi ako makapag-salita.
“Gusto kita Abby, alam ko ang tungkol sa iyo. Bilib ako sa pagkatao mo. Ang pagtulong mo sa mga mahihirap, naabuso at sa mga ulilang bata. Ganyan din ako bago ko pinakasalan si Antonio. Nakikita ko ang sarili ko sa iyo. Magaan ang loob ko sa iyo. Pero layuan mo ang anak ko. K-kung ayaw mong matulad ka sa akin.”
“A-Ano po ang ibig niyong sabihin?”
“Hindi ito ang tamang panahon at pagkakataon para ipaliwanag ko ito sa iyo. Pero may hihingiin sana akong pabor. Eto…” May iniabot siya sa aking sobre. “Liham ko ito para sa aking kapatid. May pangalan, telepono at address diyan. Makikiusap sana ako sa iyo na ibigay mo ito sa kanya ng hindi nalalaman ni Carlos.” Kinuha ko iyon at iniipit sa dibdib ko.
“Pero bantay sarado po ang anak niyo sa akin eh.”
“Pakiusap hija. Hindi ko alam kung papaano mo gagawin, pero kailangang matanggap ito ng aking kapatid. Halika na, bumalik ka na sa iyong silid at bukas ng umaga, ipangako mo sa akin na hindi ka magpapahalata sa mag-ama na may alam ka sa nakita mo.”
Niyakap niya ako bago inakay pabalik sa guestroom. Siya naman ay nagdirediretsong bumalik sa kanilang silid.
Shucks! Parang may kabayong tumatakbo sa dibdib ko. Hinugot ko ang sobre mula sa aking dibdib at saka isinilid iyon sa bulsa ng aking bag. kinuha ko naman ang bag na iyon at inakap sa ilalim ng aking kumot. Mukha kasing napakahalaga ng nakalagay dun, kaya hindi ito pwedeng malingat sa aking paningin.
Ilang saglit pa’y nahulasan na ako sa matinding kaba. Noon pa lang unti-unting nagsisink-in sa akin ang nakita ko. Si Carlos? Ginagahasa ang isa sa mga dalagitang katulong?
May topak si Jon, oo; pero mas malaki ang tama sa utak ng isang ito. At least si Jon hindi siya nag-aastang mabait. Napaka-sungit nga ng taong yun eh. Hindi lang masungit… bastos pa. Bagama’t may mysteryo pa rin ang kanyang pagkatao ay hindi naman siya katulad ni Carlos na akala mo’y isang anghel sa kabaitan. Mabuti na lang at hindi ko pa siya sinasagot.
Ang matindi kong problema ngayon, ay kung paano ko siya matatakasan?
Alam ni Carlos kung saan ako nakatira.
Alam niya kung saan ako nagtatrabaho.
Para na nga siyang anino ko na nakasunod sa akin kung saan man ako naroroon.
Sino ang lalapitan ko?
Paano ako lalapit?
Kanino ako kakapit?
Punyemas namang buhay ito.
Kung bakit naman kasi napakalapitin ako ng mga lalakeng maluluwag ang turnilyo!
####################################
KABANATA 38
####################################
Jonathan’s POV
“Ibig mong sabihin, lahat ng nagreklamo nasupalpalan lang ng pera?” Tanong ni Jason kay Luke.
Ako ang nagpatawag sa kanila pero napagkasunduan naming kina Bernard na lamang magkita-kita; ayaw kasi nitong maiwang walang kasama ang kanyang misis na si Maggie. Kapapanganak pa lamang kasi nito sa kanilang panganay. Bukod pa sa may nakaamba ring panganib sa kanilang pamilya. May problema kasi si Bernard sa kanyang bayaw at dating matalik na kaibigan na si Mike. Kasama rin dati namin yun sa Barkada noong kolehiyo, pero never ko iyong nakasundo. Adobe kasi sa tigas ang mukha nun eh. Akala mo kung sinong bigatin kung makaasta, samantalang para lang naman siyang butiking nagpapanggap na buwaya. Pasalamat siya at consistently akong kinakausap ni Bernard na wag na siyang patulan, dahil kung ako lang ang masusunod, matagal ko na siyang pinitik.
Oo. Yun lang si Mike para sa akin. Isang pitik.
“Oo.” Sagot ni Luke, “Paano naman kasi, puro katulong at mga ordinaryong tao lang ang binibiktima ng mag-amang yun. Natural, sa hirap ng buhay ngayon, napapayag nila ang mga ito sa malaking cash settlement.”
Nakikinig lang ako sa usapan nila, habang nag-iisip ng paraan kung paano ko mababawi si Abby sa tarantadong yun. At kung paano ko na rin pagbabayarin ang mag-amang iyon sa kanilang mga krimen.
“May nabanggit sa akin si Maggie,” Singit ni Bernard, “Ex pala nila Carlos ang isa sa kanyang mga kabarkada. Nananakit daw talaga yun, kaya na-trauma ng husto ang barkada niya to the point na madinig lang ang pangalan ni Carlos ay naghihysterical na. Ang trip daw ng taong yun eh yung dumadaing sa sakit ang kahit sinong nakakatalik.”
Bumilis ang tibok ng puso ko. Parang tambol sa lakas ng bawat pintig.
Kung sila na ni Abby… nag-talik na kaya sila? Sinasaktan kaya siya nito habang ginagawa nila yun.
SHIT! P*TANG INA. Ang hirap isipin. Nag-bablangko ang utak ko! Guilty rin kasi ako sa minsang pananakit sa kawawang Abby ko. Nalilito tuloy ako ngayon kung sino ang gusto kong suntukin, ang sarili ko ba? o si Carlos.
“Pasensyahan tayo Luke,” Seryosong direkta ko kay Luke, “Alam kong may atraso rin ako kay Abby, pero oras na malaman kong sinaktan niya si Abby… papatayin ko siya. Papatayin ko ang walanghiyang pinsan mo!”
Hindi naman umimik si Luke. Pero sa expression ng mukha niya ay halatang naiinitindihan naman niya ang pinanggagalingan ng poot sa dibdib ko.
“So ano ang plano mo, Jon?” Tanong ni Art.
“Ako na ang bahala kay Carlos,” Kalmadong sabi ko sa kanilang lahat, “Pero kailangan ko ang tulong ninyo kay Abby. Hindi kasi niya ako kinakausap eh. Pero kung ang isa sa inyo ang makakalapit sa kanya para ipaalam ang mga bagay na ito ng hindi nalalaman ng Carlos na iyon, I will truly appreciate that. Iyon lang actually ang kailangan tulong ko mula sa inyong lahat… The rest, ako na ang bahala.”
“Ako na ang kakausap kay Abby.” Pagboluntaryo ni Bernard.
Inaasahan ko na ang pagboboluntaryong iyon ni Bernard. Siya lang naman kasi, bukod sa akin, ang personal na kakilala si Abby.
“Sundan mo, kahit saan magpunta,” Utos ko sa kausap ko sa telepono habang nagmamaneho ako papauwi galing kina Bernard. Kausap ko ang isa sa mga informant kong nakatoka doon sa mag-amang Buenaventura. Marami akong personally hired informant, bukod pa sa common informant namin ni Papa. Sila ang mga nagkakalap ng mga kung ano anong bagay na gusto naming ipahanap. Pinasusundan ko sa kanya ang mag-amang Buenaventura. Isa lang naman kasi ang naiisip kong dahilan kung bakit hanggang ngayon ay walang nagsusuplong sa katarantaduhan ng mag-amang iyon. Iyon ay dahil sa walang sapat na ebidensya ang mga nabibiktima nila. Kung meron man, ay hindi sapat para maidiin sila ng husto.
I am a Corporate Lawyer, hindi ko forte ang mga ganitong bagay, pero hindi ibig sabihin noon ay hindi ako pwedeng tumawid ng linya kung gugustuhin ko. And besides, my adoptive father, “The” Judge Raul Romero, who single handedly raised me since my adoptive mother died only a few years after they adopted me, was a Criminal Lawyer before he became a Judge. Hindi pa man din ako nagiging abogado ay exposed na ako sa mga ginagawa niya. He actually groomed me to be like him, pero dahil na rin sa kagustuhan kong mas umasenso sa pinansyal na aspeto ng aking buhay, umiba ako ng sinabakan.
Huminto na muna ako sa personal na pagbabantay kay Abby. Tutal naman, ay hindi rin naman niya ako pinapansin. Inutusan ko na lang ang dalawa sa mga tauhan ko na subaybayan siya. Alam kong hindi tama, pero pinasundan ko na rin siya para malaman ko kung saan na siya nakatira. Mabuti na rin yung hind na muna ako magpakita, para na rin makampante ang Carlos na iyon na siyang kailangan ko para mas maging careless siya at hindi isiping may nagmamasid sa kaniya. The more careless he will be, the easier for me to catch him and his dirty little secrets.
“Attorney,” Tumawag na sa wakas ang isa sa aking mga informant. Isang linggo na rin kasi ang lumipas, “Natunton ko na po ang lima sa mga naging biktima noong mag-ama. Payag po silang lumaban at tumestigo kung masisiguro daw po ninyo ang kaligatasan nila. Nakakalap na rin po ako ang ilang ebidensya.”
“Magkita tayo, dating gawi.” Sagot ko. Bawat isang informant ko ay may kani-kaniyang lugar kung saan ko sila kinakatagpo.
“Pero Attorney…” Pahabol ng informant kong ito na nakatoka rin sa pagsubaybay kapag magkasama si Abby at si Carlos.
“Ano?”
“Tatlong araw ko na rin po palang hindi nakikita si Miss Santos. Inaabangan ko nga po siya doon sa bahay na nilipatan niya na malapit lang doon sa bahay ni Carlos Buenaventura, pero mukhang tatlong araw na siyang hindi nakakauwi roon.”
“H-Ha? Eh si Carlos?”
“Nakita ko lang po kanina si Carlos, pero hindi na po niya kasama si Miss Santos katulad ng mga nakakaraang linggo. Tatlong araw na rin pong hindi pumapasok sa trabaho si Miss Santos.”
F*ck! Nasaan si Abby?
Personal na akong nagtungo sa Firm. At doon ko nakumpirma na tatlong araw na ngang hindi nagpapakita si Abby. Pinuntahan ko rin ang kanyang mga professor sa iskwela, maging sila ay nagtataka dahil hindi raw ito pumasok nitong nakakaraang klase. Hindi raw ni minsan nag-absent itong si Abby, kaya’t nababahala din sila sa bigla nitong pagkawala.
SHIT! Anong nangyari na sa Abby ko.
Hindi naman ako usually natataranta. Sanay ako sa mga ganitong bagay, pero ewan ko ba, pagdating kay Abby, nagiiba ang demeanor ko. Hindi ako mapakali. Mababaliw na ata ako ng tuluyan sa pag-aalala.
“Ito po ang mga litrato at iba pang mga medical records na ibinahagi sa akin ng mga biktima.” Personal na ngayon ang pag-uusap namin ng informant kong nakatoka kay Abby at sa mga Buenaventura. “Ayon po sa kanila, yung Agnes daw po ang tumulong sa kanilang makatakas sa impyernong bahay ng mga Buenaventura.”
“Sinong si Agnes?” Tanong ko.
“Si Agnes Buenaventura po ay ang may bahay ni Antonio… ang ina ni Carlos. Ayon din sa iba pang impormasyong nakalap ko, may dalawa din daw pong naging nobya itong si Carlos na…” Mukhang nag-aalinlangan siyang sabihin.
“Na?”
“Bigla na lang naglaho. Maging ang mga kapamilya nila ay hindi masabi kung ano na ang nagyari sa dalawang babaeng iyon. Malakas po ang suspetsa nila na, may kinalaman ang mga Buenaventura sa pagkawala nila.”
P*TANG INA! Mamatay na yata ako sa pag-aalala. Si Abby… bigla na lang naglaho si Abby!
“K-Kay Abby,” Mangiyak-ngiyak na ako, “W-wala ka bang mairereport sa akin tungkol kay Abby?”
“Pinuntahan ko po ang Tiyahin niya at mga pinsan, maging sila ay nag-alaala rin. Hindi rin daw kasi nagagawi doon si Abby. Ang totoo po, Attorney… wala pong nakakaalam kung nasaan si Miss Santos. Ang huling pagkakataon po na makita ko siya ay nung pumasok siya sa Condo ni Carlos. Pero…”
“Pero ano? Dammit!” Halos habulin ko na ang hininga ko.
“Hindi ko po napansin kung nakalabas ba siya o hindi.”
Humiyaw na ako sa kawalan sa sobrang frustration. Gusto ko ng magawala pero wala rin namang magyayari kung gagawin ko iyon kaya’t minabuti kong tiisin na lang hangga’t hindi pa ako napapag-isa.
“Sundan mo si Antonio at ireport mo sa akin ang lahat ng kanyang ikinikilos.” Kalmadong utos ko.
“Pero paano po si Carlos?”
Nagbuntong hininga ako.
“Ako na ang bahala kay Carlos. Si Antonio na lang muna ang tutukan mo.”
Oo. Ako na ang bahala kay Carlos. P*tang ina niya! May ginawa man siyang masama kay Abby o wala, ipatitikim ko sa kanya ang lupit ng taong binangga niya. Ang taong magiging dahilan kung bakit pagsisihan niya na ipinanganak pa siya sa mundong ibabaw.
Ako.
####################################
KABANATA 39
####################################
Jonathan’s POV
Bago ko nakilala si Abby. Wala akong pakialam sa mundo. Wala akong sinasanto. Wala akong kinakatakutan. Nang makilala ko siya, ganun pa rin naman, isa lang ang nagbago… sa kauna-unahang pagkakataon, ay natatakot ako. Natatakot akong hindi ko na muling makikita pa ang mahal kong si Abby.
“N-nasaan ako?!” Tanong ng nakagapos na si Carlos. Iginapos ko ang magkabilang kamay, bewang at mga paa niya habang nakaupo sa silya.
“Saan sa tingin mo?” Ipinakita ko na ang mukha ko sa pamamagitan ng pagtapat ko ng mukha ko sa nag-iisang lampara sa madilim na bodegang iyon.
“J-Jonathan?” Gulat na gulat siya. Bagay na bagay ang expression ng mukha niya sa mga pasa at sugat na iniukit ko sa pagmumukha niya bago ko pa siya dalhin dito.
Alam kong gulo-gulo na ang buhok ko, wala rin akong damit pang-itaas. Butas-butas din ang jeans na suot ko.
“Nasaan si Abby?” Parang baliw na nakabungis-ngis kong pambungad na tanong sa kanya.
Nairita naman ako ng bumungisngis din ito na parang siraulo. Dahil doon ay hinawakan ko siya sa leeg gamit ang kaliwa kong kamay, sabay tutok ng hawak kong kuwarenta’y singko sa loob ng kanyang bibig.
“Hindi mo ako kilala Carlos. Kapag hindi ka nagsalita, babasagin ko ang lahat ng mga ngipin mo.” Sabay bitaw ko sa kanya at lumayo ng bahagya. Nakatayo ako sa kanyang harapan.
Mukhang akala yata ng gagong ito ay nagbibiro ako. Bumungisngis kasi ito ulit at pagkatapos ay parang lasing na humalakhak.
*KRACKH* *THUG!* *KLANCKH*
Walang pakundangan kong binasag ang lahat ng ngipin niya sa harapan sa pamamagitan ng handle ng baril na dala-dala ko. Narinig ko ang kanyang hiyaw sa sobrang sakit. Dumugo ang kanyang bunganga. Habang nagtalsikan ang kanyang dugo at mga basag–at nabunot na ngipin sa paanan niya.
Akala yata ng taong ito ay tinatakot ko lang siya. Sorry na lang siya. Kung siraulo siya, siraulo din ako. At masamang binabangga at ginagalit ang siraulong katulad ko.
“H-hayup ka Romero! P*tang ina mo! BALIW ka!” Tunog bungal na ang kanyang pagsasalita. Paanong hindi, eh bungal na naman talaga siya.
Ako naman ang humalakhak ngayon at pagkatapos noon ay biglang sinamaan ko siya ng tingin.
“Uulitin ko ang tanong ko, Carlos. Nasaan si Abby?! Kapag hindi mo sinabi,” Kinuha ko ang pruning scissors na nakasaksak sa bulsa ko sa likuran, at saka ko ito ipinakita sa kanya, “Puputulin ko ang isa sa mga daliri mo.”
Nakita ko ang panlalaki ng kanyang mga mata. Umasa ako na sana ay alam na niya na hindi ako nagbibiro, I was wrong.
“Ahhhhhhhh! Ahhhhhhh! Ahhhhhhh! P*tang ina mo Romero, HAYUP ka! Ahhhhhhh!” Hiyaw niya nang pinutol ko na parang sanga lamang ng halaman ang kanyang kaliwang hintuturo gamit ang pruning scissors. Nakita niya kung paano ko iyon pinutol dahil nakagapos ang magkabila niyang kamay sa magkabilang armrest ng silya.
“P*tang ina mo rin, Buenaventura. Kung may ginawa ka man kay Abby… sisiguraduhin kong magmamakaawa kang patayin na lang kita, pero hindi ko iyon ibibigay agad. Pagsisisihan mong ipinanganak ka pa ng ina mo!” Kalmado lang ang pagsasalita ko.
Dinampot ko ang nalaglag niyang daliri at inilapit sa mukha niya. Napansin ko ang panginginig ng kanyang katawan.
“Baliw ka Romero! Demonyo ka! Hayup!”
Humalakhak ako.
“Ano ba talaga ako Buenaventura? Baliw na demonyo? o Baliw na hayup? Will you please decide?” Ngumisi akong parang baliw. “Tatanungin kita ulit, kapalit ng kaligtasan ng dalawa mo pang daliri… Nasaan si Abby?!” Pinandilatan ko siya ng mata.
“P*tang ina mo!”
Yung ang sagot niya. Teka….
“Ahhhhhh! AHHHHHHHHHHHHHH” Halos umikot ang ulo niya sa sobrang sakit. Tumulo na rin ang laway niyang may halong dugo at… umagos na rin ang kanyang sariling ihi sa kinauupuan. Napaihi siya sa sakit. Magkasunod ko kasing pinutol ang kanyang kaliwang hinlalaki at kanang palasing-singan. “P*tang ina mo Romero, kapag nakawala ako dito, papatayin kitang hayup ka ahhhhhhh! Huwaaahhhh!” Tumulo na rin ang sipon at luha niya.
“Yun ay kung… makakawala ka pa.” Nakangisi kong sagot sa kanya.
P*tang ina niya… hayup din siya. Sa dami ng inagrabyado niya, kulang pa yan.
“Huling tanong na lang Carlos, kapag hindi ka nagsalita, dalawa ulit ang puputulin ko. Pero this time hindi na daliri.” Itanapat ko ang pruning scissors sa b*yag niya at saka sa dila niya.
Nakita ko ang panginginig ang buo niyang katawan at saka umatungal na parang baka.
“Nasaan si Abby?” Kalmado at nakangiti kong tanong.
Nang medyo natagalan siya magsalita ay binuksan ko na ang ply niya para hilahin ang p*tang inang b*yag niya…
“H-huwag… parang awa mo na huwag! S-sasabihin ko na! Sasabihin ko na!” Sabay atungal.
P*tang inang gago, walang takot maputol ang kahit ano, pwera lang ang t*ti niyang wala pa naman sa kalahati ng akin. Kaya naman pala matindi ang insecurities nito na nagmamanifest sa panggagahasa at pananakit, maigsi pala ang b*yag!
“Saan ka pupunta!” Sigaw niya sa akin matapos niyang sabihin kung saan niya dinala ai Abby. “Pakawalan mo na ako. Nakuha mo na ang gusto mo, hindi ba?”
Nilingon ko siya, pero hindi ako umimik. Iniwan ko siyang nagsisigaw. Eh ano naman, wala namang makakarinig sa kanya kahit pa tumalsik na sa kasisigaw niya ang buong lalamunan niya.
Pakawalan siya? Ano ako? Tanga? Malay ko ba kung tama ang address na sinabi niya.
Tinawagan ko ang piling tatlo sa aking mga tauhan. Nagtagpo kami sa isang lugar para sabay-sabay naming puntahan ang address na ibinigay ni Carlos. Isa iyong lumang cottage sa kalagitnaan ng gubat. Nakalock ang mga pinto kaya’t napilitan kaming wasakin ang mga bintana. Sumuot sa bintana ang pinakamaliit sa tatlo, pagkapasok niya ay siya namang pinagbuksan niya kami ng pinto mula sa loob.
“Ang baho! Parang may nabubulok na hayup.” Sabi noong isa.
Kinabahan ako sa sinabi niya. Tama siya, amoy na amoy ang parang naagnas na bagay. Pilit kong iwinawaksi sa isip ko na baka… na baka…
Na baka….
Na baka dito pinatay ni Carlos si Abby at pinabayaan na lang maagnas ang kanyang katawan.
Parang tambol ang pagtibok ng puso ko.
“Attorney, may naagnas na katawan ng isang babae dito!” Sigaw ng isa sa mga tauhan kong pumasok sa isang silid.
SHIT! Parang gusto ko ng lumupagi at umiyak.
“Meron din dito!” Sabi ng isa pa sa mga kasama kong pumasok sa ibang kuwarto.
Huh? Mga patay?
Dali-dali kong sinilip yung una, at pagkatapos ay patakbo kong sinilip yung pangalawa. Parehong walang saplot ang mga bangkay. Pareho ring nakakadena sa kama. Mukhang hindi pa katagalan ang pagkamatay nila, yung isa kasi ay nag-uumpisa pa lang maagnas.
Pero nasaan si Abby? Sabi ng Carlos na iyon ay dito niya dinala si Abby! Luminga-linga ako at nakita kong may dalawa pang kuwartong hindi namin napupuntahan. Pero dahil na rin sa sitwasyon ng dalawang bangkay na nakahubad at nakakadena, hindi malayong naisip ko na ganun din ang ginawa niya kay Abby. Nang dahil doon ay pinaatras ko ang mga tauhan ko at sinabihan silang ako na lang ang titingin.
Tiningnan ko ang unang pinto at bumulaga sa akin ang patong-patong na body bags na parang may mga lamang katawan ng tao. Mas lalong masangsang ang amoy ng silid na iyon. Dala na marahil sa pinag-halo halong amoy ng mga naagnas na katawan.
Bubuksan ko sana ang nasa pinaka-ibabaw na body bag nang may narinig akong kaluskos sa kabilang kuwarto… dun sa kuwartong hindi ko pa nachecheck! Dahil doon ay dali-dali ko iyong tinungo. Grabe ang kaba ko habang pinipihit ko ang door knob. Dahan-dahan ko itong binuksan at doon na bumalaga sa akin si…
“Abby?”
Nakakadena din siya, marungis at nakayapak, pero may damit. Puro pasa ang kanyang mukha. Namamaga at halos nakapikit na ang kanyang kanang mata.
“J-Jon?!”
Sinugod ko siya ng yakap na sinabayan ng kanyang paghagulhol. Bagama’t naawa ako sa kanyang sitwasyon ay napaiyak ako sa sobrang saya.
“Anong ginagawa ng hayup na iyon sa iyo?” Tanong ko, habang winawasak ko ang chains na naghuhugpong sa kanya sa kama.
“Nalaman kasi niya na alam ko na ang mga krimen nilang mag-ama. Dahil doon, binugbog nila ako at dinala rito. Ang daming patay dito Jon, karamihan sa mga babaeng ito ay mga katulong nila sa bahay.”
“Nila? Sinong nila?”
“Si Carlos at ang Papa niya. Gusto pa nga akong gahasain ng Papa niya pero nanlaban ako. Nasaksak ko ng tinidor ang ari niya kaya pinukpok niya ako ng tasa dito.” Itinuro ang namamaga niyang mata.
“Hindi ka ba pinagtangkaang gahasain ni Carlos?”
“Hindi. Madiskubre ko na yung Papa pala niya ang may gusto talaga sa akin. Naalala daw niya kasi sa akin ang asawa niyang si Tita Agnes nung kabataan niya. Kasama sa plano nila na si Carlos ang sisilo sa akin. Demonyo ang mag-amang yun Jon! Akala ko talaga, katapusan ko na.”
Yumakap siya sa akin. Inakap ko naman siya pabalik. G*d! How I miss her so bad.
Katapusan na nila ngayon. Pero bago nila pagbayaran ang mga kasalanan nila sa batas… ay pahihirapan ko muna sila.
Antonio Buenaventura…
Ikaw pala ang may pakana ha?
Pagsisihan mo ang ginawa mong ito sa babaeng pinakamamahal ko.
Magbabayad ka ng mahal.
P*tang ina mo.
Sa sobrang mahal ng pagkakautang mo.
Hindi na ito kakayaning tapatan pa ng pera mo!
####################################
KABANATA 40
####################################
Jonathan’s POV
“Simula ngayon, dito ka na sa akin titira.” Sabi ko kay Abby habang inaakay ko siya papasok sa bahay ko. Kagagaling lamang namin sa Ospital kung saan siya na-confine for 3 days. Dumaan kasi siya sa samo’t saring test dahil sa samo’t saring injuries na natamo niya sa kamay ng demonyong mag-ama.
“P-pero,”
“Wala ng pero-pero, Abby. Kung tumutol ka man, eh huli na ang lahat. Ipinakuha ko na lahat ang gamit mo. Nagpaalam na rin ako sa Tita mo. Pumayag siya dahil alam niyang mas ligtas ka dito sa poder ko.”
Hindi na siya umimik. Nagpakatianod na lang siya sa pag-akay ko.
“Ang ganda naman ng bahay mo.” Iniikot niya ang kanyang mga mata.
“Bahay natin,” Sabi ko, “Simula ngayon, bahay mo na rin ito.”
Sumulyap siya sa akin at saka paismid na umiwas ng tingin.
“Paano naman magiging sa atin ito? Eh wala naman akong kontribyusyon sa pagpapatayo nito.”
“Wala ka nga sigurong contribution to build this house, but only you can make this lonely house a home sweet home. Aba, ikaw yata ang magiging reyna ng bahay na ito.” Nginitian ko siya.
Sinamaan niya ako ng tingin. Hindi pa nga pala kami 100% na magkabati. Hindi pa kasi kami nagkakapag-usap ng maayos.
“Dito ka lang muna Abby at magpahinga,” Habang inihihiga ko siya sa aking kama–ops sa AMING kama, “May pupuntahan lang ako sandali. Kung may kailangan ka, iutos mo na lang sa mga katulong. Kung gusto mo naman akong makausap, tawagan mo lang ako sa cellphone, I will keep it on, I promise.”
“Grabe ka naman Jon, hindi naman ako lampa. Ok na naman ako eh.”
“Ah basta, binilinan ko na ang mga kasambahay dito na bawal kang gumawa ng kahit ano. Hindi naman ako magtatagal. Babalik din ako agad.”
Tumango na lang ito. Alam na rin naman niya siguro na wala na ring sense kung makikipagtalo pa siya sa akin. Hinalikan ko siya sa labi at saka sumibat.
“Nasabi mo na ba kay Abby ang tungkol kay Agnes Buenaventura?” Tanong ni Bernard.
Umiling ako. Laman na ng balita ang pangalang iyon. Natagpuan daw kasi itong nakasabit sa kanilang tahanan. Ayon sa balita, nagbigti raw ito. Nagpakamatay sa sobrang kahihiyan sa kademonyohan ng kanyang asawa at anak. Hindi ko kasi hinayaan na manood ng telebisyon si Abby nung nasa Ospital pa siya. She’s been through a lot. She doesn’t need these things habang nagpapagaling pa siya.
“Nailahathala na pala yung suicide letter na ipinaabot ni Agnes Buenaventura kay Abby para sa Mama ni Luke. Bagama’t hanggang ngayon ay wala pang nakakaalam kung nasaan ang mag-ama, ay sapat na raw ang mga impormasyon sa liham na iyon para sila ay madiin. Nakasaad daw doon ang lahat ng lokasyon kung saan nila itinago ang mga bangkay ng mga pinatay nilang biktima, kasama na yung cottage na pinagdalahan kay Abby.” Paglalahad ni Jason.
“Grabe, umabot daw sa qwarenta y otso ang natagpuan nilang bangkay at kalansay ng mga babae sa iba’t ibang lugar. Kung nasaan man ang mag-amang iyon, sana mamatay na sila.” Nanggigil si Tristan.
Mamatay na lang sila? Ano sila, hilo? Napakadali namang parusa ang kamatayan.
“Ahhhhhh! P*tang ina mo Romero! Ahhhh!”
Bakit nga ba nawawala raw ang mag-amang Buenaventura? Sabi sa balita, nagtatago raw sa batas. Ang sabi naman ng iba, tumakas na raw papunta sa ibang bansa. Yung iba naman, baka daw kinatay na ng mga kapamilya ng mga biktima. Yung iba naman, ang sabi eh, nasa paligid-ligid lang pero naka disguise.
Hah!
Really?
“Ahhhhhhhh! Haaaaahhhh! Ahhhhhhh!”
Hiyaw ng hiyaw ang walanghiyang mag-amang ito. At talagang nag-duduet pa.
Bakit kaya?
Para pinigaan ko lang naman ng kalamansi ang medyo tinabasan kong mga ari nila ah.
Masakit ba yun?
Hindi naman yata eh…
“Baliw ka Romero, Siraulo ka!” Sigaw ni Antonio.
Ako?
Jeez, thanks! Hahaha!
Nagsindi ako ng sigarilyo, hinithit iyon at ibinuga sa kanilang mga mukha.
“Balita ko, quwarenta y otso daw ang nakita nilang bankay.” Naglalasing-lasingan kong lahad sa kanila, “Pero palagay ko, mas marami pa roon ang mga nabiktima niyo.” Humithit ulit ako ng sigarilyo. “Paano naman kaya yung mga buhay pa? Pero… dahil sa kalibugan niyo eh nasira na lang ang buhay. Hmmmm.”
“Kung papatayin mo kami, gawin mo na ngayon, hindi yang ang dami mo pang satsat.” Si Antonio. Putol na ang bayag eh maangas pa rin. “Dahil kung tatanga-tanga kang buhayin pa kami, isusuplong ka lang namin.”
Para namang hindi ko alam na gusto na nga niyang mamatay dahil tinabas ko na ang manoy nilang mag-ama. Sinunog ko lang ang mga dulo para hindi magdugo. Ayoko silang mamatay. Kailangan nilang manatiling buhay para pagbayaran ang mga kasalanan nila sa batas.
“Oh my G*d!” Gulat na gulat si Abby sa pinapanood niya sa TV.
Nakaupo siya sa kama, habang ako naman ay nakahigang patagilid, at nakaunan sa kanyang puson. Nakapulupot naman ang aking kanang braso sa kanyang mga hita. Bahagyang nakapikit ang mga mata ko. Nasilip kong nanonood siya ng balita sa telebisyon.
“Nakita na ang mag-ama, Jon!” Niyuyug-yog niya ako. Nagtulog-tulugan naman ako. “May mga di kilalang lalaki raw ang nagsugod sa mga ito sa ospital kagabi. Pero grabe… inamputate daw ang mga kamay nila, mga paa, ang mga ari at… mga dila! Both are also partially blind!”
Eto na ba yung cue para kunyari ay na-shock ako?
“Talaga?!” Kunwari’y gulat ako. “Sino naman daw ang gumawa nun sa kanila?” Sinipat ko si Abby sa gilid ng aking mga mata.
“Walang nakakaalam.” Nakatutok ang mga mata niya sa TV. “Putol na raw ang mga dila kaya’t hindi na makapagsalita. Putol din ang mga kamay kaya’t hindi rin makapagsulat. Mukha raw tinorture ang mga ito, basag daw ang mga ngipin ni Carlos. Ang haka-haka, baka daw ang mga kaanak ng mga biktima ang may kagagawan. Sa dami ng galit sa kanila, sino naman kaya run?”
Could be. Pero pwede rin namang boyfriend ng isa sa mga inagrabyado at sinaktan nila, na nagkataong may malalang sayad sa utak.
“S-si Tita Agnes?” Nang nagtransition na ang balita sa pagpapakamatay ng ina ni Carlos.
Hindi pa nga pala niya alam na nagpakamatay ito. Nag flash na rin yung nakasaad sa sulat na ipinabigay sa kanya nito para sa Mama ni Luke. Nakita ko ang pagtulo ng luha ni Abby. Kaya naman niyakap ko na ito. Ibinaon ko ang kanyang mukha sa aking dibdib habang hinahalikan ko ang kanyang bumbunan.
“Kawawa naman si Tita Agnes.” Aniya.
Kawawa talaga. Ikaw ba naman ang magkaroon ng asawang tulad ni Antonio at anak na tulad ni Carlos.
“Jon?”
“Hmmm?”
“Samahan mo ako sa puntod niya.”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang tumunog ang cellphone kong nakapatong sa bed side table ko.
Si Papa.
“Hello Pa!” Bungad ko.
Kumalas ng yakap si Abby at pinagmasadan ako habang kinakausap ko ang Papa sa kabilang linya.
“Kamusta na si Abby?” Tanong niya. Sinabi ko na kasi sa kanya na nagsasama na kami ni Abby para na rin sa kaligtasan nito. Wala naman siyang tutol. Gusto niya si Abby para sa akin.
“Mabuti-buti na Pa, kailangan lang niya magpahinga.”
“Puntahan niyo ako kapag maayos na siya. Gusto ko kayong makausap ng personal.”
“Ok.”
“Ok bye.”
*PLAK*
“Papa mo?” Tanong ni Abby.
Tumango ako.
“Ok lang ba sa kanya na nandito ako?”
“Oo naman. Gusto ka lang niya makita sa personal.”
Natahimik siya. Mukhang ninenerbyos na naman. Medyo intimidating kasi ang personalidad ni Papa. Istrikto talaga yun pero mabait naman. Ang totoo, gusto talaga niyang mameet si Abby, para naman daw makilala na daw niya ang babaeng nagpapatino sa akin.
Ako? Titino? Hah! Whatever Haha!
“Abby? Napatawad mo na ba ako?”
“Saan? Sa pag-iwan sa akin?”
Tumango ako.
“Hindi pa. Pero may natutunan ako dun.”
Sumimangot ako.
“A-Anong natutunan mo?”
Tiningnan niya ako sa aking mga mata.
“I learned that…”
“That?”
“You were never mine and never will be.”
Credit: Itim na nobela
The Broken Man ⓒ DyslexicParanoia 31-40
Advertisements