Back to Part 1

Jonathan’s P.O.V.
Umaga na. Hindi ako pinatulog ng pagkabalisa, kaya’t minabuti ko na lamang pumunta sa bar to check if the crew cleaned up the premises thoroughly. Maselan kasi kami ni Bernard sa kalinisan at kaligtasan ng lugar. Ganito na kami since gamuntik ng masunog ang bar two years ago, dahil sa inihagis na cigarette butt, na may konti pang sindi sa isa sa mga trash bins sa loob.
Sa pagpasok ko sa loob ay bumungad kaagad sa akin si Abby, at ang isa pang bartender na lalaki. Nagtatawanan sila habang naglilinis ng mga kalat. Para namang may kung anong masamang kemikal ang umakyat sa ulo ko. Bagama’t pinagmasdan ko lamang muna sila sandali.
Teka. Hindi ba dapat kanina pa nila dapat ginawa ito? Alas tres nagsara ang bar, alas siyete na. Ano kaya ang ginagawa ng dalawang ito rito mula alas tres hanggang alas siyete?
Uminit ang ulo ko, kaya’t walang pakundangan kong pinagalitan ang dalawa. Pinaalis ko muna ang lalaki, at pagkatapos ay pinagalitan ko pa ulit si Abby nang makaalis na ito.
Hindi naman makapagsalita si Abby. Nakayuko lamang ito sa harapan ko, na para bang nahihiya.
“Sabihin mo nga sa akin. Ano ang ginagawa ninyo ni Jeffrey dito mula kanina? Nagyarian kayo rito ano?!”
“Ano?” Nakakunot ang noo niya. “Ganun ba kababa ang tingin mo sa pagkababae ko?”
“Eh nagpapagalaw ka nga sa akin ng basta-basta lang, bakit naman hindi, di ba? Mas magaling ba si Jeffrey, Ha?”
Sinampal niya ako.
T–ng ina. Sinampal niya ako? Sino ba siya sa akala niya?
“Kung nagseselos ka lang, huwag mo akong insultuhin.”
“Ako? Nagseselos? Bakit ako magseselos? Ano ba kita? Nobya ba kita? For your information. Isa ka lang sa mga babaeng naikama ko. You are nothing to me. Boss mo ako, empleyado lang kita. ‘Yun ka lang.”
Shit. Bakit ba nagi-guilty ako sa sinabi ko.
Natigilan siya. Parang nanlumo ang mga mata, bago niya ako tinalikuran at ipinagpatuloy ang pag-aayos ng mga lamesa at mga silya.
“Hindi po namin nalinis ito kanina sa sobrang pagod.” Anya, habang abala sa ginagagawa niya. Hindi ito nakatingin sa akin. “Kami lamang po kasi ni Jeffrey ang nagpatakbo ng bar kagabi. Nag-call in lahat. Wag kayong mag-alala, wala kaming ginawang milagro dito sa bar niyo o kahit saan. Isang lalake lang po ang nakagalaw sa akin. Wala po akong balak magpagalaw kung kani-kanino kahit wala lamang po ako para sa kanya.”
Ewan ko kung anong meron sa sinabi niya but one thing is certain. Tinayuan ako.
Shit. Tinayuan ako!
‘Yun lang at nilapitan ko siya, hinawakan sa braso at hinatak sa Men’s restroom. Hinubad ko agad ang lahat ng kanyang pang-ibaba at walang pakundangang… tinira kaagad. Sabik na sabik ako. Sa sobrang sabik ko para na akong sira ulo.
Buhat-buhat ko siya, habang inaano ko siya nang nakatayo. Nakalingkis ang kanyang mga binti sa aking balakang habang nakapulupot ang kanyang mga braso sa aking leeg.
This is why I like petites.
“Jonathan baka mahuli tayo ni Sir Bernard. Nakakahiya naman.”
“Wag ka ngang pakipot! Nasasarapan ka rin naman. Bakit inaalala mo si Bernard, eh parehas lang naman kaming boss dito, ah!”
“Bakit kasi nandito tayo, ang cheap mo naman mag-motel man lang sana tayo, kung talagang gusto mo akong yariin.”
Sinasabi ko na nga ba nagpapa-ano lang ito sa akin dahil I can afford to take her anywhere.
“Tigilan mo ako Abigail! Mag-enjoy ka na lang! Ang dami mo pang satsat, magpapayari ka rin naman, ang dami mo pang seremonyas.”
Kinuha ko yung maliit na bankito sa gilid at inilapag siya ng nakatayo doon. Iyon ay para pumantay ang kanyang ano sa aking ano habang parehas kaming nakatayo.
“Hala, tuwad! Patira sa likod! Taena, kanina mo pa ako binibitin ah. Sisantehin kaya kita, gusto mo?”
Umiling siya ng malamya. Tumalikod, itinuon ang mga braso sa pasimano ng sink at saka tumuwad.
“Oohhh, yes! Abby. Yes, yes, yes!”
“J-Jon ang sarap, Jon!”
“O kita mo na? Nasasarapan ka rin naman pala ang dami mo pang arte! Humarap ka nga. Sumampa ka sa sink. Ayan… o sige ibukaka mo! Taena ang lamya mo naman! Ibuka mo pa. Taena ilang beses ko na namang sinaksak yang kropek mo, eh may pahiya-hiya ka pang nalalaman? Ibuka mo sabi. Aahhh shet ka! bakit kasi ang sarap mo ahhhhhh! Shet taena. Ginayuma mo ata ako eh. “
“J-Jon… Paanong hindi sasarap yan eh ikaw ang nakauna diyan?!”
Ugh! Lalo akong na-on.
“Shet ka Abby, may shabu ba yang kropek mo? Nakakaadik eh. Oh shet, lalabasan na yata ako. Bakit kasi ang sikip mo pa rin aaahhh!”
“Eh ikaw lang naman ang gumagalaw niyan. Bakit? Gusto mo bang ipagamit ko sa iba para lumuwang?”
Huh?
“Subukan mong magpak–ntot sa iba tatamaan ka sa ‘kin!”
“Eh ayaw mo naman pala ng may kahati, ba’t nagrereklamo ka pa diyan?”
“Taena, manahimik ka na nga, lumapit ka ng konti. Pahawak nga dyan mga boobs mo. Umh! Pota ang laki! Umh.”
Ang ganda talaga ng boobs niya. Malalaki pero firm.
“Ooohhh shet Abby, ayan na ako!”
####################################
KABANATA 12
####################################
Jonathan’s P.O.V
Pinagmasdan ko si Abby habang isinusuot ang kanyang pants. Halata sa kilos niya ang panlalata. Papaano, hindi ko siya tinantanan hanggang sumuko ang aking katoto sa ibaba. 8 rounds! 8 freaking quality rounds! Sulit na sulit sa isang linggong pagkatigang.
“Marami bang tao kagabi?” Tanong ko.
“Oo. May mga nag-away pa at nanggulo. Mga lasing na. May nanapak pa nga kay Jeff dahil ipinagtanggol niya ako nung may nanghipo sa pwet ko. Hirap na hirap kami ni Jeff kasi kami ang gumagawa ng lahat. Sorry talaga at hindi namin natapos. Umuwi siya ng alas tres y medya dahil may sakit daw ang anak niya. Bumalik lang kaninang alas sais.”
“Eh ikaw?”
“Pagka-alis niya ang sabi ko tatapusin ko ang paglilinis ang kaso, nung napaupo ako, doon ko naramdaman ang pagod ko. Kaya nakatulog ako dun.” Itinuro niya ang isang wooden bench sa gilid.
Para namang kinurot ang puso ko, dahil kita sa mukha niyang kulang pa rin siya sa tulog.
“Uuwi ka na ba?”
“Oo.”
“Ihahatid na kita.”
“W-wag na, marami pa kasi akong dadaanan eh.”
Hmmm. Mysteryosa. Ano kaya ang secret life mo, at lagi kang tumatangging magpahatid sa akin?
Hinayaan ko siyang umalis. Pero sinundan ko siya.
Ano kaya ang bahong itinatago mo Abigail?
Malalaman ko rin.
Sumakay siya sa Jeep, bumaba at dumaan sa supermarket. Hinintay ko siya sa parking lot. Pagkalabas niya, ay nakita kong may bitbit siyang apat na plastic bags. Hindi ko alam kung ano ang mga yun. Naglakad siya sa bus stop. Sumakay sa bus. Sinundan ko ang bus. Namataan ko siyang bumaba sa sakayan ng tricycle. Sumakay siya. Sumunod ako. At pagkatapos noon bumaba sa isang kanto, at nag-umpisa maglakad patungo sa isang iskinita. Hindi pupuwede ang kotse ko dun, kaya’t ipinarada ko ito, at sunundan siya ng naglakad. Huminto siya sa isang bahay na maliit. Kumatok. May nagbukas ng pinto. Isang lalaking kasual ang pananamit. Mukha itong kaidaraan niya. Inakap siya nito at kinuha ang lahat ng dala-dala niya. Pumasok silang dalawa sa loob. At isinara ang pinto.
Nakatulala ako doon ng matagal.
Shit.
Sino yun?
Lalaki niya?
Boyfriend niya?
Pakialam ko ba? Nandito ako para hanapan siya ng baho. At ito na yun. May nobyo pala siya? Tapos nakikipag-sex siya sa akin?
Kaladkarin.
Isa siyang kaladkarin.
Parehas sila ni Ella. Mas malala pa siguro.
Hindi ko alam kung bakit ang bigat ng loob ko pagbalik ko sa kotse.
“At least hindi na ako makukunsensyang pag-laruan ka Abby.” Bulong ko sa sarili ko. “Hindi ko na rin iispin kung nasasaktan ka o naiinsulto. Tatapakan kita kung kelan ko gusto. Gagamitin kita kung kailan ko gusto. Napopoot ako kay Ella, pero dahil wala na siya dito. Lahat nang galit ko ay ibubunton ko sa iyo.”
You are a nobody Abby.
Ako man ang naka-una sa iyo. You are nothing but a slut to me.
Hindi ko na iisipin ang nararamdaman mo.
Hindi na rin ako mag-aalala kung nasasaktan ka.
Wawasakin kita.
####################################
KABANATA 13
####################################
Abigail’s P.O.V .
“Kuya Obet. Pasensya na ito lamang ang inabot ng pera ko.”
Bumili ako ng mga rekado para sa sopas, lugaw at pansit, para sa mga batang nagugutom na iniimbitahan namin linggo-linggo, sa itinayo naming center, sa loob mismo ng depressed area na malapit sa tinitirahan ko.
“Naku Abby, malaking bagay na ito. Baka naman wala na namang natira sa iyo. Namili din ako ng mga gatas, juice at tinapay kanina. Sapat na siguro ang lahat ng mga napamili natin para sa pagpapakain natin bukas pagkatapos ng misa.”
Iyon si kuya Obet, ang pinsang buo ko. Isa siyang semenarista. Ang sabi ni Tiya–‘yung nagpalaki sa akin, fetus pa lamang daw itong si kuya Obet ay gusto ng mag-pari. Sa ultrasound daw kasi nito ay para itong nagdadasal. Natawa naman ako ro’n. Matanda lang si kuya Obet sa akin ng dalawang taon. Magkasabay kaming lumaki at talagang magka-vibes. Pareho kasi kami ng pananaw sa buhay. Sila na ang kumupkop sa akin, simula nang pumanaw na ang aking mga magulang.
Itinayo naming dalawa itong center simula nang lumipat ako rito sa lugar nila. Dito sa lugar na ito na sila nakatira nina Tiya, simula nang lisanin nila ang lugar kung saan nila ako kinupkop noon. Kaya naman para mas malapit na ako sa kanila, ay dito na rin ako lumipat, magda-dalawang buwan na ang nakakalipas. Ang gusto nga nila ay sa kanila na lamang ako tumira. Ang kaso masyado nang siksikan doon, dahil doon din lahat nakatira ang tatlo niyang mga anak, dalawang manugang, at anim na apo.
Ang center na itinayo namin ay para sa mahihirap doon sa aming lugar, lalong lalo na para sa mga bata. Nag-iipon kami ng pondo buong linggo para makapagpakain at makapag-distribute ng konting groceries at bigas sa mga tao doon kada linggo. Ginagawa namin yun pagkatapos ng misa sa kapilya.
“Oo nga pala, may nag-donate sa atin ng dalawang kaban ng bigas at tatlong kahong de lata..”
“Talaga? Sino?”
“Si Carlos, yung manliligaw mo.”
“Ha?”
“Mukhang nagpapalakas ah.”
“Babayaran natin siya mula sa pondo kuya. Ayokong mahaluan ng kung ano ang misyon natin.”
Tumango lang si kuya. Alam naman niya na iyon ang tama. Ayokong gamitin ng kahit sino ang adhikain namin para sa kanilang personal na interes.
Alas-sais ng hapon nang magsimula akong bumyahe pabalik sa Bar. Medyo ma-traffic kaya naman alas-siete y medya na ako nakarating. Mabuti naman at pumasok na yung mga nag-call-in kahapon. Hindi ko na kasi kayang ulitin ang hirap namin ni Jeff kagabi.
Busy akong naglalampaso ng may biglang humatak sa akin mula sa likuran. Si Jonathan. Kinaladkad niya ako sa madilim na stockroom, at nang makarating doon, ay bigla na lang niya akong pinaghahalikan at hinubaran.
Eto na naman kami.
Ewan ko ba. Alam ko namang katawan ko lang ang habol niya, pero hindi ako makatanggi sa kanya. Kahit iniinsulto niya ako at minamaliit–katulad kanina, gusto ko pa rin siya. It’s either, sira na nga ang ulo ko o mahal ko na siya. It could be both. Siraulo lang naman kasi ang magpapaka-gagang magmahal ng taong hindi naman siya mahal.
“Jooonnn sige pa please…”
O di ba? Ang landi ko talaga. Kung gaano kabanal si kuya Obet, ganun naman ako ka-imoral pagdating kay Jonathan.
“P-tang ina Abby, ano ba ang ipinainom mo sa akin at na-aadik ako ‘yo? Taenaah, anong ginawa mo sa akinnnnn?! Nakakasampu na tayo ngayong araw, pero gusto ko pah! Shet ka, shet ka! Taenaaahhh!”
Bago pa ako nakasagot sa lintek na pagmumura niya, ay binunot niya ang kaniya at sinibasib ng halik ang aking ibaba.
“Jonnnnn! Taena mo rin, kasalanan ko ba kung malibog ka, at hindi mo kaya ang kagandahan ko?”
O di ba? Wala na nga akong poise nakuha ko pang magmaganda.
Tumayo ulit si Jon at ipinasok ulit ang kanya.
“Hayup kang babae ka! Ginayuma mo ako ano? Bakit hindi ko na kayang gawin ito sa iba? Bakit ikaw na lang lagi ang hinahanap ko? Mangkukulam ka ba? Shet ka, shet kang babae ka! Huwag ka nang magtrabaho, iuuwi na kita, lalaspagin kita gabi-gabi. Taena Abby, kasalanan mo ito! Kaya’t magdusa kang maging parausan ko. Shet ka! Magkano ka ba, bibilhin kita!”
Huh? Bibilhin?
“Hayup ka rin. Hindi ko kailangan ang pera mo. Mahal kita kahit bastos ka. Libre lang ako, kaya’t wag na wag mo akong pepresyuhan, Tado!”
Oh shet. Nadulas ako…
“Taena Abby. Huwag ka magpanggap. Mahal daw. Pakyu! Sinong niloko mo? Kung hindi ako ang may-ari ng bar na ito, magpapayari ka ba sa akin? Huwag mo akong bilugin. Hindi kita mahal at hindi kailanman mamahalin. Kropek mo lang ang gusto ko. Magkano ba ‘yan?”
*PAK*
Sinampal ko na. Ang tanga tanga e, kita nang ibinibigay ko na ng libre, gusto pa magbayad. Ano ako? Prosti?
Humiga ulit ako. Baka kasi lalong magka-topak kapag binitin ko. Lecheng poging papabol na ito, pasalamat siya at mahal ko siya.
“Kung ayaw mong maniwala, huwag mo. Pero huwag mo ako bilhin. Yariin mo na lang ako, hanggang sa magsawa ka. But I am not for sale…. Oooohhhh, sige pa… Ang galing mo talaga shit! Ohhhhh.”
(Laugh trip!) Ang galing kasi eh.
“Ah basta. Bibilhin kita. Ohhh Yes! Yes! Yeesss! Taenang sarap mo talaga Aahhhhh!”
He came.
“Bumalik ka na sa trabaho.” Masungit na utos niya.
Yan na naman ang mood swings niya. Kanina lang init na init siya sa akin, biglang bigla namang naging cold.
Nauna akong lumabas at dumiretso sa counter. Samantalang namataan ko siyang lumampas at tumungo doon sa table nina sir Bernard, at ng iba pang mga kasama niyang isang lalake at dalawang babae. Habang nag-uusap sila ay may mga pagkakataong titingin sila ng sabay-sabay sa akin.
Pinag-uusapan kaya nila ako? Naku. Walanhiyang Jon ‘yan. Di kaya ichini-chika niya ang kagagahan ko sa kanya?
Maya-maya lang ay umalis na si Jon. Naiwan sina sir Bernard at ang tatlo niyang kasama.
“Abby. Tawag ka ni Sir Bernard.” Utas ni Jeff.
Nandun siya sa kabilang end ng counter. Lumapit ako.
“Ano po yun Sir.”
“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Alam ko ang tungkol sa nangyayari sa inyo ni Jon.”
Nagulat ako. Sumulyap ako dun sa mga kasama niyang nakatingin lahat sa amin. At bumaling ulit ng tingin kay sir Bernard.
Walanghiyan Jon ‘yan. Mukhang tama nga ang hinala ko.
“Mag-iingat ka, Abby. Matagal ko na siyang kilala kaya’t kabisado ko ang likaw ng bituka niya. Concerned lang ako sa iyo. Kaya naglakas loob na akong kausapin ka agad.”
“A-ano po ang maipapayo niyo?”
Oh, I need that right now dahil nasisiraan na yata ako ng ulo
“Protect yourself. Don’t sell yourself short. Maganda ka at edukada. You deserve all the better treatment you can get. You deserve a better guy than that. Don’t get me wrong. I love that buddy of mine to death. But he is a BROKEN MAN, who is ought to break somebody else as well. Most especially women. Ang payo ko lang. Kung hindi mo siya kayang buuin, huwag kang magpapabasag.”
####################################
KABANATA 14
####################################
Abigail’s P.O.V.
Kung hindi mo siya kayang buuin, huwag kang magpapa-basag…
Kung hindi mo siya kayang buuin, huwag kang magpapa-basag…
Kung hindi mo siya kayang buuin, huwag kang magpapa-basag…
Yan ang kataga ni Sir Bernard–yung mabait na co-owner ni Jon sa bar, na paulit-ulit na umaalingaw-ngaw sa isipan ko ngayon. May punto naman siya. Simula pa lang. Alam kong may topak na ang poging ‘yun. Base na rin sa nakalap kong impormasyon sa kanya, medyo may pagkawalanghiya nga raw at walang-puso, lalo na pagdating sa mga babae.
Ewan ko ba. Mas malaki nga yata ang sayad ko sa utak. Alam ko ngang ganun siya. Sumugod pa rin ako. Ang naiisip ko na lang dahilan ay ang pag-crave ko sa sense of adventure sa buhay ko. Ang boring kasi ng buhay ko. Bukod kasi sa NBSB ako, ay talagang puro pag-aaral at pagtatrabaho lang ang inatupag ko.
Habang tumatagal, lalong lumala ang pagtrato sa akin ni Jon. Nandun na yung basta na lang niya ako hahablutin at yayariin sa kahit saang sulok. Mas madalas, ni hindi man lang ako halikan. Ganun agad. Madalas halos mawasak na yung ibaba ko dahil parang dun niya ibinubuhos ang kung ano mang ikinagagalit niyang hindi ko maintindihan. Kaya madalas na hindi na ako nag-eenjoy kasi ang sakit-sakit. Ikaw ba naman ang bansot na tulad ko na basta na lang titiranin ng 6-footer na may malaki at mahabang ano, masasaktan ka talaga lalo na at hindi ka handa dahil basta-basta ka na lang tinitira.
Nakakainis ang pagbago-bago ng mood niya. Minsan ok siya, tapos in split seconds nagbabago ang ugali niya. Madalas nya akong insultuhin at pahiyain sa harap ng mga tao, lalong-lalo na kapag nahuhuli niya akong nakikpagkuwentuhan o nakikipagtawanan sa mga costumers o sa mga kasamahang lalaki sa trabaho. Pero kapag tinatanong ko naman kung nagseselos ba siya, ang sagot lang niya palagi ay… Bakit daw ba siya magseselos eh hindi naman kami magsiyota, at hindi naman daw niya ako… mahal.
Hindi niya ako mahal. Malinaw naman sa akin ‘yun. Sa simula pa lang alam kong katawan at sex lang ang habol niya sa akin. Siguro iniisip niyo na ngayon na napakatanga ko naman para mag-pagamit sa kanya. Tanga nga siguro ako kasi sa kabila ng lahat-lahat ng katangian niya at masamang pagtrato niya sa akin… mahal ko siya. At kaligayahan ko na ang maramdaman siya kahit alam kong parausan lang niya ako.
“I am going out of town this weekend. I want you to come with me. Ipinagpaalam na kita kay Bernard. You’ll be paid kahit hindi ka nag-trabaho.” Malamig na utas niya akin pagkatapos niya akong yariin ulit sa loob ng stockroom ng bar.
“H-ha naku Jon, hindi ako pwede. May kumpurmiso ako kada linggo.”
“Linggo ba ang schedule nung isa pang yumayari sa iyo?”
Huh? Natigilan ako sa sinabi niya.
“Oh bakit?” Iritable niyang tanong nang napansin niyang sinamaan ko siya ng tingin.
“Walang gumagalaw sa akin kung hindi ikaw, Jon.”
“Sinungaling.” Bulong niya.
“Ano?”
“Wala. Huwag ka mag-alala babalik tayo ng linggo ng umagang-umaga, para makapunta ka diyan sa kung anong kumpurmiso mo na wala naman yatang kuwenta.”
Shit naman talaga itong lalakeng ito. Kung alam mo lang na para sa akin, ‘yung kumpromiso ko sa Center ang pinaka may kuwentang ginagawa ko sa buong linggo.
“Bakit kasi kailangan mo pa akong isama? Saan ba tayo pupunta? Anong meron?” Tanong ko.
“May conference ako sa Palawan sa Sabado ng umaga.”
“Ano naman ang partisipasyon ko sa conference meeting mo?”
“P-tang ina Abigail, bakit ba ang dami mong tanong?”
“Bakit kasi hindi mo na lang sagutin. Oras ko kasi ang pinag-uusapan natin dito.”
“Bakit? Magkano ba ang oras mo. Di ba sabi ko babayaran kita kahit hindi ka magtatrabaho ngayong weekend. Biyernes ng hapon ang alis natin.”
“Hindi naman pera ang tinutukoy ko. Marami din kasi akong ginagawa, kaya gusto kong malaman kung ano ba ang partisipasyon ko doon at kailangan mo pa akong kasama.”
“I need you to warm my bed at night.”
Damn. Sinasabi ko na nga ba.
“Marami ka namang babae di ba? Bakit kailangan ako pa ang isama mo?”
Sinamaan niya ako ng tingin.
“Eh sa ikaw ang gusto kong laspagin ngayong weekend bakit ba? Magkano ba ang oras mo?”
Aba’t ang walanghiyang ito.
“P-tang ina mo. Bakit ba lagi mo akong pinepresyuhan? Ano ako, prosti?”
Hindi siya nakaimik.
“Ang dami mo kasing satsat.” Bulong niya.
“Kung meron man akong perang nanggaling sa bulsa mo, eh yun yung pinaghihirapan kong kitain sa bar mo.” Mahina kong sinabi habang nayuko, para maitago ko ang nag-ngingilid kong luha. “Mahirap lang ako, ulilang lubos, nag-iisa sa buhay at palaging nagigipit, pero hindi ako mukhang pera.”
Hindi pa rin siya umimik.
Tumayo na ako at ambang aalis nang nilingon ko ulit siya.
“Sasamahan kita, kung talagang ako ang gusto mo akong makasama. Pero sa isang kundisyon. Huwag na wag mo akong pepresyuhan at huwag niyo rin akong bayaran ni sir Bernard ng sweldo, kung hindi naman ako nagtrabaho. Unfair yan sa mga katrabaho ko. Ayoko ng ganun.”
At iniwan ko siyang walang kibo duon sa madilim na stockroom.
Tadong walanghiya. Pasalamat siya mahal ko siya, kaya’t kahit halos babuyin na niya ang pagkatao ko, hindi pa rin ako umaalis sa tabi niya.
Punyetang puso kasi ito. Magmamahal na rin lang sa maling tao pa.
####################################
KABANATA 15
####################################
Jonathan’s P.O.V.
Damn that woman. Natameme ako dun ah. I really hate her right now. Sino ba siya sa akala niya? Kung hindi nga lang talaga sa kanya lang ako tinatayuan lately eh, talagang magsasama ako ng iba. Yung mas maganda. Yung mas magaling. Punyeta naman kasing b-yag ‘to, hindi ko maintindihan kung ano ang sumpong!
Hindi ko siya mahal. Pero hindi ko alam kung bakit nababaliw ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ko siya iniisip. Hindi ko alam kung bakit ako naiinis kapag may kausap siyang ibang lalake, o kapag may tumitingin sa kanyang ibang lalake. Hindi maganda ito. Ayoko ng ganitong pakiramdam. Ayoko ng may kung sinong nang-aalipin sa aking isipan. Kailangan kong makahanap ng kahit anong baho niya para matanggal ko na siya sa utak ko.
Anything and everything to turn me off totally, hahanapin ko sa kanya. Medy natatagalan na kasi ang pagkahumaling ko sa buwisit na babaeng ‘yon, and that is not a good sign. I need to take her out of my system for good. And I need to do it fast.
I hired a private investigator.
“Attorney Romero. Ayon sa nakalap kong impormasyon isa na siyang ulilang lubos. Unang namatay ang kanyang ama sa sakit na Tuberculosis noong siya’y apat na taon, at ang ina naman ay sa sakit na Leukemia noong siya’y anim na taon. Ang tanging nag-alaga sa kanya ay ang kanyang tiyahin na nag-iisang kapatid ng kanyang ina. Walang anak, walang asawa at walang kapatid. Dati siyang social welfare assistant sa DSWD at library assistant sa National Library. Sa ngayon siya ay isang volunteer social worker, legal assitant at professional flair bartender. Siya ay college graduate ng kursong Legal Management at kasalukuyang nasa Ikatlong taon sa kursong pag-aabugasya.”
Shit. Wala bang negative?
“Wala siyang criminal record,” Dugtong niya, “Pero may pitong records siya sa pulisya na nagsasaad ng pakikipag away niya sa magulang ng mga inaabusong bata.”
Huh?!
Kinuha ko ang mga papeles at mga litratong iniabot ng imbestigado, bago ko siya pinaalis, para mangalap pa ng iba pang impormasyon tungkol kay Abby. Hindi ito pwede. Parang lalo lang ako nalubog sa mga nalalaman ko.
“Bakit naman kasi kailangan mo pang humanap ng dahilan para kamuhian siya, kung pwede naman na mahalin mo na lang siya? Kalimutan mo na ang nagyari sa inyo ni Ella. Hindi naman kasalanan ni Abby ang ginawa ng ex mo sa iyo.” Pangangaral ng bestfriend ko na si Art. Sa kanya ko lang sinabi ang ginawa ko. Pero dapat siguro naging Pari na lang itong si Art imbes na Arkitekto. Napakahilig kasing mag-sermon eh.
“Mahalin? Sino? Yung two-timer na Abby na ‘yun. Eh may boyfriend yun eh.” At detalye kong ikunwento yung nakita ko noong araw na sinundan ko siya.
“Paano mo nasiguro na boyfriend niya yun? Sinabi niya ba sa iyo? O nag-assume ka lang?”
Hindi ako nakasagot.
“Alam mo pare ikaw ang abogado sa ating dalawa,” Dagdag niya, “You know for a fact that sometimes things doesn’t look like what they really are. Malay mo naman kung kaibigan lang. Buti sana kung nahuli mong naghahalikan o nagse-sex.”
“Ano ang gusto mong gawin ko? Hindi ko nga siya mahal. Libog lang to ano!”
“Kung libog lang eh bakit ganyan ka? Hindi mapakali. Gumastos ka pa para mag-hire ng private detective para ano? Hanapan siya ng butas? Kung hindi mo mahal, o kung wala ka talagang nararamdaman sa kanya ni katiting, eh bakit kailangan mo pang mag-extra effort para tanggalin siya sa sistema mo. Hindi ba kung hindi mo mahal, dapat parang wala lang?”
Ano ba yan? Bakit ba kahit sino yata ang kausapin ko lately eh wala akong masabi? Magugunaw na ba ang mundo?
“O well, so anong gusto mong palabasin?” Walang gana kong tanong. “Anong gusto mong gawin ko, aber?”
“Just get real Jon. Kung hindi mo kayang maging honest sa kanya sa totoong nararamdaman mo. Maging honest ka man lang sa sarili mo. Ikaw lang ang nakakaalam kung ano talaga ang nandadyan sa dibdib mo. Magpakatotoo ka lang. Iyan ang gusto kong gawin mo.”
Napabuntong hininga lang ako.
“And one more thing…Tanggalin mo na kaso ang poot diyan sa dibdib mo. Hindi kasalanan ng lahat ng mga babae ang ginawa ng Mama mo sa iyo at hindi rin kasalanan ni Abby ang ginawa ni Ella sa iyo. Anger is like a drinking a poison and then expect another person to die.”
“Huwag mong hilingin na patawarin ko ang ang ina ko, Art. Huwag mo siyang isali sa pinag-uusapan natin.”
Ayokong pagusapan ang kahit anong may kinalaman sa aking ina, o sa aking nakaraan sa kamay niya. Lalo lang kasi akong napopoot.
“I’m sorry pare, I don’t mean to, pero matagal ko nang sapintaha, na ‘yon talaga ang puno’t dulo kaya ka nagkakaganyan. I just want you to be happy that’s all.”
“What makes you think I am not happy?”
“Why? Are you happy?”
Am I… happy?
####################################
KABANATA 16
####################################
Abigail’s P.O.V.
First time kong makakasiping si Jon ng buong magdamag. Kapag nagse-sex kasi kami never kami natulog o nagkuwentuhan man lang, ng nakahiga o magkayakap pagkatapos. Pagkatapos kasi naming mag-ano, ang gusto niya sumibat agad.
Ang ganda ng kinuha niyang cottage dito sa Palawan. Ang laki at see through talaga sa karagatan dahil fiber glass lang ang nagsisilbing haligi ng buong kuwartong tutulugan namin. May balcony. Ang sarap ng simoy ng hangin. Hayyy…. first time ko sa ganitong kagarang lugar.
“I want to f-ck you before we go to dinner.” Aniya. Matapos niyang ibaba ang cellphone. May kausap siya kanina.
Hanep din naman itong lalaking ito. Kararating lang namin ang gusto ganun agad.
“M-magsa-shower lang ako.”
“Huwag na, alas otso na, gutom na ako. Mabilis lang naman ito.”
Yun lang at nilapitan niya ako, binuhat at iniitsa sa kama. Dali-dali niyang binuksan ang ply niya, ibinaba ang zipper at saka inilawit ang kanya sa butas ng boxers niya sa harap. Dinapaan niya ako na hindi tinatanggal ang shorts niya. Nakapalda ako, kaya naman hinawi lang niya ang pundiyo ng panty ko, bago walang patumanggang pinasok. Walang foreplay, walang kissing, basta ganun lang kaya naman naiiyak na ako ngayon sa sobrang sakit.
“P-tang ina Abby, ano ba?” Hinugot niya. Napansin pala niya na umiiyak ako.
“Ang sakit eh.” Iyak ko.
“Bakit virgin ka ba? Ilang beses na nating ginawa ito ah. P-tang ina, alam na alam mong ayoko nang nabibitin, hindi ba?”
“Eh sa masakit nga eh. Sugat-sugat na nga yata ang ibaba ko sa kapupuwersa mong ipasok ‘yang espada mo, nang hindi pa ako handa.”
“Ang dami mong arte…” At bigla uli siyang dumapa at pinuwersa ang sarili niya sa gitna ng mga hita ko. Nagpumiglas ako, pero ginamitan niya ako ng kanyang laki at lakas. Hindi ako sumuko, nagpupumiglas ako ng walang hinto. Ramdam ko ang higpit ng mga hawak niya sa mga braso at pati na rin sa mga hita ko. Natigil lang ako nang…
*PAK*
Sinampal niya ako. Hindi pa nakuntento.
*PAK*
Sinampal pa niya ulit niya ako ng isa. Mas malakas.
Sa sobrang lakas ng pangalawang sampal ay umiikot ang paningin ko. Kitang kita ko ang galit na galit niyang mga mata, habang nalalasahan ko na, ang dugo sa pumutok na labi ko. Ilang segundo lang, tuluyan na akong nawalan ng ulirat.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay. Pero paggising ko ay nasa kama pa rin ako, bagama’t nakaayos na ako at may kumot. Dahan-dahan akong bumangon at tumingin sa paligid. Wala si Jon. Habang papababa ako ng kama ay napansin ko ang mga mamula-mulang marka sa aking mga braso at hita. Napatingin ako sa salamin ng tukador na nasa malayong gilid ng kama, at dun ko makumpirma na putok nga ang left side ng lower lip ko. Nag-uumpisa na ring mangitim ang kaliwang pisngi ko.
Papunta ako sa banyo, nang may narinig akong umiiyak sa loob. Dahan-dahan akong pumasok at iginala ang aking mga mata. Napansin kong may gumagalaw sa may shower area. Nahaharangan kasi ito ng transluscent glass kaya’t hindi malinaw kung sino at ano ang ginagawa ng kung sino man ang nasa loob.
Naglakas loob akong buksan iyon at unti-unting tumambad sa akin si Jon. Nakaupo siya sa isang sulok ng sahig, soot pa niya ang damit na soot niya kanina, pero basang basa siya dahil bukas ang shower. Nakayuko siya. Nakaunat ang mga binti habang ang dalawang kamay ay lupay-pay sa dalawang tabi. Lumapit ako para patayin ang shower, lumuhod sa kabilang gilid niya at saka siya inakap, sa kanyang leeg. Nang maramdaman niya ang ginawa ko ay inihilig niya ang kanyang ulo sa aking dibdib, bago niya ipinulupot ang kanyang braso sa aking bewang.
“I – I’m sorry A-abby. Hindi ko sinasadya.” Humahagulhol niyang bulong. “You can hit me back if you want, you can kill me too if you want, basta’t patawarin mo lang ako.”
This is the first time I’ve seen him like this. Naiyak na rin tuloy ako. Hinalikan ko ang kanyang bumbunan at hinaplos ang kanyang batok.
“Sorry din kung nagpupumiglas pa ako. Halika, Magbihis ka? Baka magkasakit ka na niyan.”
Nagpakatianod lang siya sa paghila ko sa kanya patayo, bago ko siya hinubaran, tinuyo at binihisan, na parang isang batang paslit.
“Sabi mo kanina nagugutom ka na, kumain ka na ba?”
Umiling siya. Matamlay pa rin siyang nakaupo sa gilid ng kama, habang sinusuklayan ko ang buhok niya. Nakatitig lang ang kanyang malulungkot na mata sa aking putok na labi, at sa aking kaliwang pisngi, na nag-uumpisa ng mag-kapasa.
Matapos ko siyang suklayan ay hinawakan ko ang kanyang magkabilang pisngi, inilapit ang aking mukha at hinalikan siya sa labi.
“I forgive you, basta’t huwag ka ng malungkot.” Sabi ko.
Nakita kong tumulo ang mga luha niya. Ang cute niya, para lang siyang batang nahahabag sa sarili. Lalo na nang kinusot niya ang kanyang mga mata.
“No, Abby. You can’t just forgive me like that. I want you to punish me. Hurt me back. Please.” Tuloy pa rin ang agos ng luha niya.
“I will not do that. I forgive you. Basta’t huwag mo na lang gawin ulit.”
“But why? Why do you have to forgive me that easy? Look at what I did to you. This is terrible. Why do you have to be this easy on me.”
“Because I love you.”
“B-but I-i don’t love you, Abby.”
“I know, and I don’t expect you to.”
Lalo siyang umiyak.
####################################
KABANATA 17
####################################
Abigail’s P.O.V.
Ito ang side ni Jon na ngayon ko lang nadiskubre. Para siyang bata. At parang nag-e-enjoy naman siya na bine-baby ko siya. Pagkatapos naming mag-dinner sa pinakamalapit na resto sa cottage, ay bumalik na ulit kami sa cottage. Wala na namang nangyari sa amin. Mabuti naman, dahil, totoong masakit nga yung ano ko dahil sa ilang sunod-sunod na araw na ginagalaw niya ako, nang hindi pa ako ready. Pero isa ang kapansin-pansin sa kanya. Lagi siyang nakayakap, nakadikit at nakapulupot sa akin, hanggang sa pagtulog.
“‘Wag po Mama. ‘Wag mo akong ikulong. ‘Wag po. ‘Wag po…” Ungot ni Jon na nakapagpagising sa akin.
Nananaginip siya. Binabangungot? Nakita ko kasing pumapaling-paling ang kanyang ulo. Hinawakan ko ang noo niya. Mainit siya. Mukhang tuluyan na siyang nilagnat, dahil sa pagbababad niya sa shower kanina.
“Jon? Jon gising!” Bahagya kong tinapik ang kanyang magkabilang pisngi.
Iminulat naman niya ang kanyang mga mata, umupo at niyakap ako.
“Jon sandali, kukuha lang ako ng tubig.”
Paalis na ako ng hinawakan niya ako sa kamay.
“Abby, dito ka lang.”
Malamlam ang kanyang mga mata.
Bumalik naman ako ulit at tinabihan siya sa kama. Parehas kaming nakaupo. Nagkatitigan kami pero maya-maya pa’y bigla niya akong hinalikan. Isang marahan at passionate na halik na ngayon lang niya ginawa sa akin. Pagkatapos noon ay tinignan niya ulit ako sa aking mga mata.
“Nilalagnat ka Jon. May baon akong fever reducer. Kailangang bumaba ang lagnat mo bago ang conference mo bukas. Kukunin ko lang at ikukuha na rin kita ng tubig.”
Hinayaan naman niya ako. Pero dama ko ang pagsunod niya ng tingin sa akin. Pagkatapos ko siyang napainom, ay nakakatuwang yumakap ulit siya sa akin.
Hay… sana ganito na lang siya palagi. Para siyang batang paslit sa pagka-clingy ngayong gabi.
“Matulog ka na Jon. May conference ka pa bukas.”
Humiga siya. Humiga na rin ako. Pero nagulat ako ng biglang ipinatong niya ang ulo niya sa dibdib ko, bago yumakap sa akin. Hinaplos ko naman ng paulit-ulit at pabalik-balik ang kanyang ulo, batok at likuran, hanggang sa makatulog siya.
Nagising ako kinaumagahan, wala na si Jon. Kaya naman pala, alas-otso na pala. Hindi kasi ako agad nakatulog kagabi. Tinanghali tuloy ako ngayon ng gising.
Iginala ko ang mata ko at may nakitang sobre sa paanan ko. Agad kong kinuha iyon. Pagbukas ko ay may sulat ito, na may kalakip na tatlong buong isang libo. Binasa ko ang sulat.
Abby, hindi ito bayad kaya’t gastusin mo. I just want you to go wherever you want to eat for your breakfast, lunch and snack time. Wala kasing laman ang fridge at pantry. I’ll join you at dinner time.—Jon.
Tatlong libo? Para sa isang tao? Ganun ba kamamahal ang kainan dito?
Nagbihis ako, lumabas at hinanap ang caretaker ng cottage.
“Manang.” Nakita ko siya sa hardin. “May supermarket po ba dito?”
“Oo, pero mga isa’t kalahating milya ang layo mula dito. Kailangan mo ng sasakyan.”
“Paano po kaya ako makakapunta doon?”
“Naku, alam mo, teka. Tutal namimili rin ako, sumabay ka na sa akin. Dalhin natin ang pick-up. Hahanapin ko lang ang asawa ko para maipag-maneho tayo.”
Marami namang kainan na walking distance lang sa cottage. Pero parang ayokong kumain doon ng mag-isa.
“Anong ginagawa mo?”
“Ay p-ke ni kulasa! Ehek!”
Nakita kong humagalpak siya ng tawa. Ano ba yan? Busy ako sa pagluluto ng biglang sumulpot si Jon sa likuran ko. Ang sabi niya alas dos ang tapos ng conference niya tapos may acquantance party pa hanggang alas quatro. Ala una pa lang kaya’t hindi ko siya inaasahan ang kanyang pagdating. Natapos daw pala agad, dahil maaga silang nakapag-umpisa. Hindi naman daw required na pumunta sa party kaya’t minabuti niyang umuwi na lang.
“Eto ngayon ko lang niluluto ang lunch ko kasi nakatulog ako. Ang sarap kasi matulog dun sa kuwarto, para akong nasa paraiso.” Tatawa-tawa kong kuwento sa kanya.
Nakita kong binuksan niya ang refrigirator, at sinulyapan ang mga shelves na nilagyan ko ng ilang groceries na pinamili ko kanina.
“Namili ka?”
“Oo. Nagpasama ako kay Manang sa supermarket at palengke kanina. Ayoko kasing kumain sa labas mag-isa. Oo nga pala, eto yung sukli.” Iniabot ko ang sobreng iniwan niya sa akin kanina, “Nariyan din ang resibo. May one hundred twenty pesos and thirty cents na walang resibo kasi, ‘yun ‘yung nagastos ko sa palengke para sa ilang guhit ng fresh meat, fish and at ilang kilo ng veges na pinamili ko.”
Parang natulala siya. Nag-aalinlangan pang kunin ang sobre. Kaya nga mas minabuti ko na ang lumapit, para ilagay iyon sa kanyang kaliwang bulsa.
“Wala pang limang daan ang nagastos ko para sa pagkain natin hanggang bukas ng umaga. Kung Kakain tayo sa labas baka triple ang gastos.” Utas ko habang hinahalo ang niluluto kong menudo.
Hindi siya umiimik kaya nilingon ko na. Nakatitig siya sa akin na bahagyang nakanganga.
“Kumain ka na ba?”
Umiling siya, nakatanga pa rin sa akin.
“Kumakain ka ba ng menudo?”
Tumango siya, nakatanga pa rin sa akin.
“Gusto mo ba akong sabayang mag late lunch?”
Tumango siya, nakatanga pa rin sa akin.
Natatawa na ako sa itsura niya kaya’t nginitian ko siya. Napangiti naman na siya pabalik.
“Umupo ka na at maghahayin na ako.”
Umupo naman siya habang sinimulan ko na maglagay ng mga placemats, plato, kubyertos at baso, na hiniram ko sa mag-asawang caretakers ng cottage. Sinusulyapan ko siya habang kumikilos ako. Nakatitig lang siya sa akin. Sinusundan ng tingin ang bawat galaw ko. Hindi umiimik.
Sumandok ako ng kanin, inilagay sa isang bulusan at inilapag iyon sa gitna ng maliit na round table na kakainan namin. Nasa isang sulok ito ng kitchen, na katabi naman ng bintanang kinatatanawan ng karagatan. Nagkatitigan kami bago ako pumihit ulit, upang sumandok naman ng menudo. Nang inilapag ko ang umuusok na ulam, ay nakita ko siyang pumikit na parang inaamoy ang aroma nito.
“Hmmmm. Mukhang masarap yan ah.” Aniya. “Marunong ka pala magluto?”
Tumango lang ako at pumihit ulit papunta sa fridge.
“Anong gusto mong inumin? Tubig? Softdrink? Beer? O Juice?” Tanong ko na hindi tumitingin sa kanya.
“Bumili ka rin ng beer?” Tatawa tawang tanong niya?
“Oo, baka kako mapagusto ka anytime, mabuti na ‘yung meron. Bumili rin ako ng red wine for dinner tonight. Plano ko kasing mag grilled steak.”
“I’d like water and a softdrink.” Nakangiting sagot niya. “Mamaya na lang ako magbi-beer.”
Kinuha ko ang dalawang bote ng distilled water, isang can ng softdrink at maliit na ice pail na puno ng yelo.
“Kain na tayo.” Sabi ko, sabay sandok ng kanin at inilagay sa plato niya.
Natigilan ako sa ginagawa ko nang masulyapan ko ang nakabungisngis niyang mukha habang nakatingin siya sa akin.
“Ang sarap mo naman mag-alaga.”
Ramdam ko naman ang pag-init ng mukha ko. I’m sure nakikita na niya ang pamumula nito.
“Hmp. Ikaw na nga ang kumuha ng ulam. Tikman mo muna! Baka hindi mo nagustuhan ang lasa kainin mo ang pinagsasabi mo diyan.”
Pinagmasadan ko siya sa unang subo, hoping to get some sort of feedback. Pero imbes magsalita, ay bumilis lang ang pagsubo niya. Sumalok pa ng mas maraming ulam at inilagay lahat sa ibabaw ng kanin niya.
“Ang sarap…” Ngamol niyang sambit dahil punong puno ng pagkain ang kanyang bibig. Nasamid pa nga ito kaya’t napainom siya ng tubig.
“Wag ka masyadong magpakabusog, leave a little space for dessert kasi bumili rin ako ng apple pie and vanilla ice-cream. Do you care for Apple pie ala mode?”
Nanlaki ang mata niya.
“How did you know that’s my favorite?”
“I didn’t. That’s my favorite too kaya ‘yun ang binili ko. Iniinit ko na ‘yung apple pie sa oven, masarap kasi yun kapag mainit.”
“Paano ka natutong magluto?”
“May maliit na canteen noon ang tiyahin ko. Tumutulong-tulong ako dun dati.”
“Masuwerte ang mapapangasawa mo, Abby. But…”
“But what?”
“But unfortunately he can’t be me.”
Napatingin ako sa kanya.
“I’m not a marrying type.” Dagdag niya. “And I don’t see myself getting married at all.”
####################################
KABANATA 18
####################################
Abigail’s P.O.V.
“Jon….”
Wala akong nagawa nang binuhat niya ako matapos kong maghugas ng plato. Ipinasok niya ako sa kuwarto at inilapag niya ako nang paupo sa gilid ng sa kama.
Himala! Hindi niya ako inihagis.
“Masakit pa ba? Pwede na kaya?” Malambing na tanong niya sa akin habang hinahaplos ng magkabilang kamay ang kurba ng bewang ko.
“Pwede naman Jon eh, basta’t wag lang kapag hindi pa ako handa. Ang sakit kasi eh.”
“You mean, not until you’re wet?”
Tumango ako. Napangiti ito habang inuumpisahan nang halikan ang leeg ko. Hinalikan din niya nang marahan, ang medyo humupa nang putok na labi ko.
“Let me make you wet then.”
Dali-dali siyang naghubad. Ganun na rin naman ang ginawa ko. Pagkakita niyang hubo’t hubad na ako ay kinapa niya ang bulsa ng pants niyang nakasabit at kinuha ang isang pack ng condom. Ganun kasi ang routine niya. Inihahanda na niya at inilalagay sa tabi para mas madaling kunin kapag time na.
“It’s up to you kung gusto mong magsuot niyan but I would like you to know na nagpi-pills na ako for 2 weeks now. ” At itunuro ko yung isang banig ng pills na nakapatong sa side table.
Napanganga siya. Nagbalikbalik ang tingin niya sa mukha ko at sa pills na nasa side table ko. Maya-maya’y nakita kong ibinalik niya ang condom sa bulsa ng patalon niya, at sinugod ako ng maiinit na halik mula labi, pababa sa leeg, sa aking mga dibdib, puson at do’n sa aking perlas.
“Ohhh Jon.” Halos masabunutan ko siya sa sarap.
“I am never f-cked anyone without condom.” Mahinang sambit niya habang dinadaliri ang you know what ko. “Ikaw pa lang.”
Halos mabaliw ako sa mabilis na pagsungkit ng daliri niya sa you know where ko.
“Ooohhhh Jon, I’m so ready.” Sa aking ikatlong gloria.
Napangisi siya, tinanggal ang daliri niya sa ano ko at saka isinubo niya ito.
“Ang sarap mo Abby. Ikaw na nga ang pinaka masarap sa lahat ng babaeng natikman ko.” At saka siya nag-umpisang pumatong sa akin, ibinuka ang aking mga hita at pinasok ako.
“Jooonnn” Medyo mahapdi pa rin dahil sa probable lacerations ng mga nakaraang pwersahan niyang paggalas sa akin. Pero masarap na rin, because I am so wet.
“F-ck Abby! Ang init ng kropek mo. Shit! Ang sarap pala ng walang kapote Ahhhhhhh. Shit.Thank you Abby Ahhhhhh… Oooohhh f-ck. Ang sarap mo talagang p-tang ina ka!”
“Ang sarap mo rin Jon… Ang sarap mo ring p-tang ina mo…”
“P-tang ina mo Abby! Ooooohhhh F-ck you! Nakakabaliw ang sarap ng kropek mo. Ahhhh shet ka. Ang sikip mo pa rin.”
Hmp. Malaki lang talaga yang ano mo (Laugh trip! ).
“Isagad mo Jon.” Never niya kasing isinagad nang todo ang kanya, kahit na nung pinupuwersa niya ako. Sobrang haba nito for my size.
“Kaya mo ba? Never kong isinagad ito kahit kanino.” Nag-aalala ang mga mata niya.
“There’s only one way to find out Jon.” Medyo ninenerbyos ako. Pero ako ang humuling kaya’t dapat ko itong panindigan.
Idiniin niya. Isinagad.
“Ooooooohhhh f-ck!” Sigaw ko. Napatigil siya. Nag-aalala ang hitsura ng kanyang mukha. Akmang huhugutin niya ito nang pinigilan ko ang pwet niya, “Sige lang Jon… Sige pa.”
“Are you sure?”
“I am sure,” Sabay balikwas ko at pumaibabaw. I rode him. Isinaksak ang kanyang kabuoan sa yungib ko.
“Shet ka Abby! Kaya mo ako? Grabe ka shet ka. Ang sarap ng sagad Ahhhhh shet!” Tumitirik-tirik na nga ang kanyangmga mata sa aking paggiling.
Grabe. Nakaya ko siya? Kahit ako nagulat.
Wala na kaming ginawa buong hapon kundi mag-gano’n. Nagmiryenda kami, coffee break, shower, tapos ganun ulit. Napahinto lang ng matagal-tagal, when I needed to prepare dinner, pero niyari din niya ako sa kusina immediately after I’m done pan-searing the steaks. Ang siste nya, itodo na daw namin nitong hapon, para makatulog kami ng mas maaga, dahil maaga din kami aalis pabalik sa siyudad.
Maaga kaming nakarating ng Maynila kinabukasan. Madaling araw pa lang kasi ay nag-umpisa na kaming bumiyahe.
“Dun mo na lang ako ibaba sa bus stop.” Sabi ko sa kanya habang itinuturo kung saan ko gustong bumaba.
Mabuti naman at narito na kami sa Maynila ng alas diyes.
“Ihahatid na kita kung saan ka pupunta.”
“H-huwag na Jon. May mga dadaanan pa kasi ako.”
“I am free the whole day, I’ll drive you wherever you want to go.”
Kakaiba ang persistence niya ngayon kaya hinayaan ko na. Ayoko lang naman maabala siya, kaya’t hindi ako nagpapahatid sa kanya.
Maya-maya ay nagba-vibrate ang cellphone ko sa bulsa ko.
May tumatawag. Nakita kong napalingon si Jon nang binunot ko ito at sinagot.
“H-hello?”
“Abby!” Si kuya Obet.
“O, bakit?”
“Abby, may konting problema. Kinapos tayo juice at plastic cups. Pwede bang magdala ka ng isang malaking lata ng pineapple juice, at kahit isang dosena ng medium-sized cups?”
“Yun lang ba? Oo sige.”
“Oo yun lang. Hihintayin ka na namin dito.”
“Ok. Bye.”
Napalingon ako kay Jonathan habang ibinabilik ko ang phone ko sa bulsa ko. Medyo nakasimangot siya.
“Jon, kailangan kong dumaan sa maliit na grocery do’n sa kabilang kanto.”
Walang imik siyang tumango.
Ipinarada niya ang kanyang sasakyan sa harap at saka ako bumaba.
“Sandali lang ako.”
Tumango lang siya. Hindi na siya bumaba.
“Ano yan?” Tanong niya pagkabalik ko.
“Pineapple juice at cups.”
“Para saan?”
“Para sa Center. Diretso tayo tapos kaliwa.”
Napakunot siya bago nagsimula ulit magmaneho.
“Dito mo na lang ako ibaba. Hindi kasi kasya ang sasakyan sa dadaanan kong iskinita. Salamat sa hatid ha? Teka, kukunin ko pa nga pala yung bag ko sa compartment mo.”
“Bakit? Diyan na ba ang bahay mo?”
“Naku hindi, tatlong bloke pa mula rito ang apartment ko.”
“Eh bakit kukunin mo na ang bag mo? Akin na yang pinamili mo, ihahatid kita diyan sa pupuntahan mo, tapos ihahatid kita sa apartment mo mamaya.”
“Sigurado ka? Baka kasi hindi ka sanay sa lugar na pupuntahan ko. I have to stay there for the next 3 hours. Baka mainip ka at mainitan.”
Napabuntong hininga ito.
“Do you want me not to come because of that, o baka dahil ayaw mong lang na magkaharap kami ng boyfriend mo?” Nakasimangot nitong utas.
“Ilang beses ko ba sasabihin sa iyo na wala along boyfriend?”
“Tsssss. Then prove it. Let me come with you.”
####################################
KABANATA 19
####################################
Jonathan’s P.O.V.
Ito nga yun. Ito nga yung eskinitang dinaanan niya noong araw na sinundan ko siya. ‘Yung araw na nakita ko siyang may kinatagpong lalaking inakap niya, do’n sa isang maliit na bahay. Ang pagyakap niya na iyon sa ibang lalake na naging dahilan, kung bakit naiinis ako sa kanya. Nagagalit. Nayayamot. Ang dahilan kung bakit pinahirapan ko siya ng todo nitong mga nakakaraang linggo.
Paano naman kasi, kakatapos lang namin mag-sex noon, nanlalake na agad siya? Nagseselos ba ako? Hindi! Ayoko lang na may nakakalalake sa akin. Ego ko na ang pinag-uusapan dito.
Dumiretso kami sa maliit na bahay na ‘yon. Kumatok siya at bumungad na nga ang lalaking inakap niya noon. Parang umakyat ang dugo ko sa utak ko, nang nag-akapan ulit sila do’n mismo sa harap ko.
“Ahm.. Jon, ” Nagkalas ang yakapan nila. Bumaling si Abby sa akin, nang makita niyang nakasimangot ako. “Eto nga pala si… kuya Obet, pinsang buo ko.”
Huh? Pinsang buo?
“Kuya Obet,” Pagbaling niya sa lalake, “Ito si Jon, Bo–” Alam kong sasabihin niyang Boss niya ako.
“Boyfriend niya!” Pagputol ko sa sasabihin niya sabay lahad ko ng kamay kay Obet.
Gulat na gulat man si Abby sa paraan ng pagpapa-kilala ko sa pinsan niya, ay parang isinawalang bahala na lang niya ito.
“Walang nababanggit si Abby na may boyfriend na pala siya. Pero nice to meet you Jon.” Inabot niya ang kamay ko.
So… totoo palang wala pa siyang nagiging boyfriend?
Sumusulyap-sulyaP sa akin si Abby na nakakunot. Mga sulyap na parang gusto niyang itanong na… “What the f-ck is that all about?”
“Tuloy kayo.” Pagimbita ni Obet sa amin, para pumasok doon sa maliit na bahay.
“Pasensya na, medyo masikip dito at mainit. Isang ceiling fan lang kasi ang gumagana.” Utas ni Obet.
Tumingin ako sa paligid. At nakita ko na para itong classroom na maliit. May apat na lamesang parihaba na may anim na upuan bawat isa. May blackboard sa dulo, at may maliit na lamesa na siguro ay para sa guro. Sa isang gilid ay may isang mahabang lamesa na kinalalagyan ng samalamig, malaking kaserola na nakapatong sa isang portable stove, sandwiches at mga biskuwit. Sa isang sulok naman ay may mga nakapatas na mga supot ng plastic na may tig-kakaunting bigas, de lata, at instant noodles. Napapaligiran ang bawat sulok ng ding-ding ng educational posters.
“Kuya, eto na yung juice at cups.” Sabi ni Abby sa pinsan niya sabay, kuha sa plastic na hawak ko.
“Meron na akong tinimpla,” Itinuro ni Obet ang samalamig sa lamesa, “Nag-aalala lang ako na baka kulangin. Mainit kasi ang panahon ngayon.” Sabay abot sa plastic bag na kinuha ni Abby sa akin. “Mamaya lang tapos na ang misa, darating na ang mga bata. Maiwan ko muna kayo at susunduin ko lang ang mga bata sa kapilya.” Pagpapaalam ni Obet sa aming dalawa ni Abby.
“Sige kuya. Ihahanda ko na ang mga aklat nila.” Sagot naman ni Abby sabay tungo doon sa shelf na kinalalagyan ng mga lumang aklat.
Isa-isa niyang inilatag ang mga lumang libro sa mga parisukat na lamesa. Nilagyan niya din ito ng tigi-tigisang papel, maliit na box ng krayola at lapis.
“Sigurado ka bang ok ka lang dito Jon. Alam kong hindi ka sanay sa ganitong lugar.” Utas niya habang abala sa ginagawa niya. Hindi siya nakatingin sa akin.
Hindi ako sumagot. Ngumisi lang ako na agad din naman niyang nakita nang napasulyap siya sa akin.
“Ito pala ang kumpromiso mo kada linggo?” Sabi ko.
“Oo. Itinayo namin ito ni kuya Obet. Magtatatlong buwan pa lang naman. Kinailangan muna kasi naming mangalap ng pondo at donasyon para sa mga gamit at advance na renta nitong bahay bago namin nasimulan. Bata pa lang kami pangarap na namin ito ni kuya Obet. Ang makatulong at mabigyan man lamang ng basic na kaalaman at pangangailangan ang mga bata, at pamilyang hikahos kahit dito man lang muna sa depressed area sa lugar na ito. Marami kasi ditong mga bata na hindi nakakatungtong ng iskwela, kaya’t ni hindi man lang marunong magbasa at magsulat.”
Damn. This woman is extraordinary.
“Ate Abby!” Sigaw ng isang batang lalaking gusgusin, na tumakbo sa kanya mula sa pintuan. Umiiyak ito at parang may kinatatakutan.
“O Biboy!” Gulat na gulat si Abby. Kumapit sa kanyang binti ang bata. Umupo naman si Abby para makaharap niya ito ng mukha sa mukha. “Nanginginig ka ah, bakit?” Nag-aalalang tanong niya.
Bago pa makapagsalita ang bata ay may narinig kaming babaeng sumisigaw. Pumasok ito sa bungad ng pintuan, may dalang buntot pagi. Napaatras ako. Ano nga ba ang naalala ko sa buntot pagi?
Nakita ko namang tumayo si Abby at itinago ang bata sa likuran niya.
“Biboy! P-tang ina kang bata ka, pumarito ka sabi. Kapag sinabi kong hindi pwede, hindi pwede!” Sabay hataw ng hawak na buntot pagi sa isa sa mga lamesa. Napaiktad si Abby, at ang bata sa ginawa niyang iyon.
“Mama, gusto ko lang naman pong sumali dito. Gusto ko pong mag-aral. Gusto ko pong kumain. Parati po kasing walang pagkain sa bahay. Nagugutom po ako.” Nangiginig na sagot ng bata sa likod ni Abby.
“Aba’t…” Nanlisik ang mata ng babae.
“Hayaan mo na lang muna si Biboy dito, hindi naman namin siya pinababayaan.” Utas ni Abby.
“Alam mo?” Sabay duro niya kay Abby, “Simula ng dumating ka dito sa lugar namin, nagkaletse-letse na kami. Tumitigas ang bumbunan ng mga batang iyan dahil sa inyo ng pinsan mong pakialamero. Sino ba kayo sa akala niyo? Anak ko yan? Karapatan kong gawin ang kahit anong gustuhin ko sa kanya. Wala kang–“
“Wala kang karapatang gutumin siya, at ikulong sa bahay ninyo at panatiliing mang-mang, dahil sa pagiging iresponsable ninyong mga magulang.” Buong tapang na sambit ni Abby. “Kayo nga ang magulang. Ang nagsilang sa kanila. Pero wala kayong karapatang pagbuhatan sila ng kamay, ikulong at gutumin.”
“P-tang ina mo Abigail. Pakialamera ka masyado? Ilabas mo ang anak ko. Kung hindi’y….”
“Kung hindi’y ano, Aling Estella?” Kalmadong tanong ni Abby, “Ipinaalam ko na sa kinauukulan ang pananakit at pang-aabuso mo, at ng ilan pa sa mga magulang na katulad mo, sa mga bata dito. Bilang na ang oras ninyo. Kung ako sa iyo, kakabahan na ako. Dahil hindi ako titigil hanggat hindi kayo natututo ng leksyon. Hindi ako titigil hanggat hindi kayo nabubulok sa bilangguan. Itaga mo sa bato Aling Estella. Pagbabayaran mo lahat ang pang-aabuso mo sa sarili mong anak.” Nag-igting ang kanyang panga.
Para namang bankay na namutla ang babae at saka dali-daling umalis.
Damn, this woman!
Natulala ako at hindi makagalaw.
“Biboy?” Malambing na pagbaling niya sa bata, “Gusto mo pa bang umuwi sa Nanay mo mamaya o ihahabilin na kita kina Sister Rosario?”
“Ayoko na pong umuwi ate Abby.” Himihikbi ito at Ipinakita ang mga latay niya sa loob ng kanyang butas butas na damit.
Nakita ko namang tumulo ang mga luha ni Abby. Tadtad kasi ito ng latay at paso ng sigarilyo. Parang gusto ko na ring maluha. May naalala kasi ako. May naalala ako sa batang gusgusin na ito.
“O siya, halika. May extrang damit doon.” Sabay turo sa isang nakasarang lumang kabinet. “Ihahanap kita ng kasya sa ‘yo. Sumali ka na lang muna sa leksyon at tanghalian ngayon, at pagkatapos noon ay pupunta na tayo kina Sister Rosario mamaya. Sigurado akong magugustuhan mo doon. Marami kang makakalaro at magiging kaibigan. Magkakaroon ka ng sariling kama, malinis na damit, pagkain at makakapasok ka sa eskwela araw-araw.”
“Talaga po?” Biglang nagliwanag ang mukha ng bata.
“Oo.” Nakangiting sagot ni Abby. “Halika na, hanap tayo ng malinis na damit doon.”
Inakay niya ang bata malapit doon sa lumang kabinet, at nagsimulang maghanap ng damit na kakasya sa bata. Mga lumang damit ito na maaring galing sa donasyon.
Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Pero isa lang ang sigurado ko…
Gusto kong yakapin si Abby ng mahigpit.
Gusto ko siyang ikulong sa aking mga bisig.
Gusto ko siyang halikan, angkinin, paligayahin at hindi na pakawalan pa.
####################################
KABANATA 20
####################################
Abigail’s P.O.V.
Nahihiya ako kay Jon. Nakita ko kasing pawisan na siya at hindi kumportable. Hindi ko alam kung bakit ayaw niyang umalis, sinabi ko naman sa kanya na pwede na niya akong iwan doon.
Amazed naman ako na tumulong talaga siyang mamigay ng pagkain. Siya pa talaga ang nagsasalok ng sopas sa bowl, habang ear to ear pa ang kanyang mga ngiti sa mga batang inaabutan niya nito.
Damn, he’s hot.
Napapataas ang kilay ni kuya Obet kapag nakakatinginan kami. Inginunguso niya ang ginagawa ni Jon. Napapakibit-balikat na lang ako. What can I say? Hindi ko naman kasi alam na may sweet side pala siya.
“Are you ok?” Tanong ko sa pawisang si Jon, habang nagliligpit kami ng mga kalat.
Nakaalis na ang mga bata mapuwera kay Biboy na tahimik na nakaupo sa isang sulok. Busy ito na nagkukulay ng coloring book.
“I’m great.” Ear to ear pa rin ang bungisngis ng guwapong ipakto.
Nag-volunteer siyang samahan akong ihatid si Biboy kina Sister Rosario, pero bago iyon ay nagyaya muna siyang ipamili ng ilang bagong damit, tsinelas at sapatos ang bata (Kamusta naman yun?).
Pagkatapos naming maihatid ang bata ay itinuro ko naman ang daan patungo sa apartment ko.
“Sige, dito na ako. Paki buksan naman ng compartment mo, kukunin ko lang ang bag ko.” Sabi ko.
Bubuksan ko na ang pinto ng kotse para makababa ako, nang bigla niyang hinila ang braso ko.
“Hindi mo man lang ba ako patutuluyin. Gusto ko sanang makiligo at magpalit ng damit.” Nakabungisngis niyang utas.
“Wala akong fancy bathroom, kung ok lang sa iyo yun, walang problema.”
Maliit lang ang apartment ko. May isang maliit na kuwarto, isang maliit na bathroom, maliit na salas at maliit na kusina. Sa estado niya, at laki niya ay medyo nag-aalangan talaga akong patuluyin siya.
“Pasensya na, mainit wala akong AC eh.” Habang inaayos ko ang desk fan para itapat sa kanya. Kaliligo niya lang kasi ay pinagpapawisan na naman siya.
“Ok lang yun.”
Sitting pretty ang loko sa sofa. Mukhang wala pang balak umalis.
“Ok lang ba kung maiwan muna kita dito?” Sabi ko, “Maliligo muna din ako. Ang lagkit ng pakiramdam ko eh. Kung gusto mo eto,” Iniabot ko ang remote ng maliit kong TV. “Manood ka muna, pasensya na, maliit lang ang TV ko.”
Inabot naman nito ang remote at binuhay ang TV. Nakabungisngis pa rin.
He’s really acting weird today.
Sinusuklayan ko ang basa kong buhok nang umupo ako sa tabi niya.
“Hindi pa nga pala tayo nanananghalian,” Sabi ko, “Ok lang ba sa iyo ang Chicken Adobo?”
“Oo naman.” Sagot niya. Sitting pretty pa rin. Mukhang wala talagang balak umalis. “Magluluto ka?” Tanong niya nang nakita niya akong tumayo. Tumango naman ako. “Tulungan na kita.” Tumayo rin siya at sinundan ako sa kusina.
“Ang sarap mo talagang magluto.” Eto na naman yung halos mabulunan siya sa bilis ng pagsubo. “Ok lang ba kung dito ako matulog?”
Huh?!
“H-ha?”
“Ang sabi ko, kung ok lang ba na dito ako matulog?”
“Twin bed lang ang kama ko, Jon.”
“So?”
“Sa tingin mo, kakasya tayo sa kama ko? Maliit lang ang sofa ko, ang haba-haba ng binti mo, hindi ka rin kasya. Alangan naman sa sahig ka.”
“Dalawa lang ang pamimilian mo Abby, dito ako matutulog, o iuuwi kita at dun tayo matulog sa bahay ko.” Nakangisi pa ang loko.
“Bakit naman kasama pa ako? Puwede namang umuwi ka na lang. Mas magiging kumportable ka pa do’n sa inyo.”
Uminom siya ng tubig at nagbuntong hininga.
“Ayoko nang matulog nang hindi ka katabi.” Siryoso ang mukha niya. “Mula ngayon, kung nasaan ka, do’n ako.” Sabay dampot sa mga plato namin at dinala sa lababo. Binuksan niya ang gripo. Mukhang siya pa yata ang maghuhugas ng aming pinagkainan.
Ano kaya ang tumatakbo sa isip ng taong ito? Hindi ko talaga makuha kung bakit ganito ang ikinikilos niya ngayon.
“J-jonnn…” We ended up having sex in my twin bed after lunch. Ang init kaya’t kapwa kami pawisan. He’s on top of me, nakasampay ang aking magkabilang binti sa kanyang dibdib, at mga balikat.
Maging ang paraan ng paggalaw niya sa akin ay kakaiba. He’s very gentle and sensual. Nagmumurahan pa rin kami, because that turns us both on, pero bulungan lang. Medyo nahihiya din kasi kaming marinig ng kapitbahay.
“Ahhhhh… ahhhh… ahhhh…” Mahinang ungol niya sa tenga ko habang nag-iin and out siya sa ano ko. Isinasagad na niya ngayon kaya mas sarap na sarap siya. “Ang sarap mo Abby… sobrang sarap ahhh… ahhh… ahhhh. Tell me how much you want me.”
“I want you Jon…. ooohhh.” Bulong ko.
“Ooohh shet Abby. Nababaliw ako sa iyo. Promise me na sa akin ka lang. Ahhh… ahhh!”
“Sa iyo lang ako Jon…ohhhhh.”
“Ohhh f-ck, mas nao-on ako sa langit-ngit ng kama mo Abby ooohhh!” Medyo nga maingay kasi ang kama ko.
Bumalikwas ako at pumaibabaw sa kanya. Napakagat naman siya sa labi ng sinimulan ko ang paggiling. Sapo-sapo ng mga kamay niya ang mga dibdib, habang dinadama ang sumasagad niyang ibaba, sa aking balon.
“Holy f-ck Abby aahhhh! Shet ka, I can’t get enough of you.” Hawak na niya ngayon ang balakang ko habang pinagmamasadan ang naghuhupong naming mga laman. “P-tang ina Abby, p-tang ina ang sarap mo sobraaaa.”
Ang init talaga sa kuwarto ko, dagdag pa ang init ng ginagawa namin. Kaya naman halos maligo kami sa aming sariling pawis. We both found it really hot though, dahil sa parehong pagkinang ng aming mga balat.

       Part 1                    Continue Reading Part 3

Credit: Itim na nobela
The Broken Man ⓒ DyslexicParanoia 11-20
Advertisements