Bumalik sya.. Pero itinulak ko lang sya palayo..

Ginawa nya lahat.. Pero binelewala ko lang ang mga ito..

Minahal nya ako ng husto.. Pero itinapon ko lang ang pagmamahal na yon..

Ngayong wala na sya.. Hindi ko na alam kung paano buuin ang sarili ko..

I thought being with her would make my life miserable. But i was wrong.. Living my life without her is like living in hell!

Kung marunong lang sana akong magpahalaga, baka kasama ko parin sya hanggang ngayon. Sana hindi nalang ako nag pakain sa pride ko..

Dahil kahit kailan hindi ko na sya pwedeng ibalik sa akin..

……kahit gustuhin ko man..

**

Baka ito na po ang last story ko. 🙂
“I want you back. Please..” she’s still sobbing in front of me. Hell with this girl! Ayaw ko na nga syang makita matapos nya akong gaguhin. I hate her till death!

“Stop your non sense, will you?” I looked at her as if I don’t care at all..

“Please.. If you don’t want us to be back, just give me atleast 50 days to prove my love to you..” napaisip ako sasinabi nya. I’ll settle for fifty days. But I’ll make sure that her life will be miserable..

“Okay then. I’ll deal with fifty days.. But in one condition..”

“What is it?” she looked so puzzled about my condition.

“You’ll stay here.. No buts..” I said with finality in my voice..

“O-okay..”

“Don’t expect me to treat you the way I did before. Because that won’t happen again. Not anymore..”

She sigh. Then answered me. “Okay. Do what you want..”

“Wag ka ng umalis. Ipapakuha ko nalang ang mga gamit mo sa bahay nyo..”

“Sige..”

“Sasabihin ko din sa tatay mo na dito ka titira sa loob ng fifty days..” siguradong magugulat sila pag sinabi ko na titira na sa akin si Yssabelle. Dahil alam nila na matagal na kaming hiwalay.

“O-okay.. Saan pala ako matutulog?” she’s asking as if she’s a 7 year-old girl. How I hate her that much.

“Are you assuming na papatulugin kita sa kwarto ko? Tss..” tinuro ko yung couch. “Dyan ka matutulog.. Sanay ka naman sa ganyang kasikip na tulugan diba?” I mock at her. So what? She told me that I’ll do what I want. Kaya ginagawa ko lang talaga kung ano ang gusto ko.

“Okay..” this girl is so weird. Lagi nalang syang sumasang ayon sa gusto ko. Samantalang dati palagi syang tutol. Well, that was before. Ayoko ng ungkatin pa ulit yun..

“Magluto ka nga. Nagugutom ako..” hindi na sya kumibo. Naglakad nalang sya papunta sa kusina.

Binuksan ko ang laptop ko at pinagpatuloy ang mga paperworks ko. Ang dami ko pa palang kailangan tapusin. I have an appointment with Mr. Sy tomorrow. I need to deal with him para mas mapalago ko pa ang ipinamana ni mom at dad sa akin.

“Ky. Luto na ang pagkain..” I was shocked when she called me that name again. Sya lang naman ang tumatawag sa akin nun. Everyone used to call me Josh. Kyle Joshua is my real name. Pero konti lang ang nakakaalam nun, dahil Joshua Cristobal lang ang ginagamit ko sa lahat ng documents ko. I used to hide the name ‘Kyle’ because I want to. Nababaduyan lang ako.

“Stop calling me Ky..” nag iwas ako ng tingin at tumungo na sa dining area.

“A-aah.. Ky-I mean Josh?” sumunod pala sya sa akin.

“What?” walang emosyong sagot ko.

“Are you still mad at me?” pain is obvious in her eyes.

“You’re asking me if I’m mad at you?” I laughed sarcastically. “Sa tingin mo matutuwa ba ako pag nalaman kong ipinagpalit ako ng taong mahal ko ng dahil sa pera? Now, tell me. Nakakatuwa ba yon?!!” lumakas na ang boses ko. Nagagalit ako pag naiisip ko na pinagpalit nya ako ng dahil lang sa pera. She came from a mid-class family. Nagtatrabaho sa amin ang tatay nya. But I don’t care if we have different status in life, what’s important to me is that we love each other.

Suddenly, I caught her talking to my mom. She said that she only wants my money. Nothing more. I was so mad that time, so I broke up with her. She tried to explain but I refuse to hear her lame excuses. It’s very clear that she only wants my fucking money!!!!

“Can you just please hear my side?” here we go again. I hate it when she tried to explain her side.

“Shut up. Okay?! It’s over! We’re over! You don’t need to explain yourself just to clear your conscience!” I stood up and immediately went out of the door.

I really hate her! She always remind me how fool am I to believe her.

I promise to myself, I’ll make her suffer!

You’ll pay for what you did Yssabelle Dizon.

Get ready, this will be the worst fifty days of your fucking life!

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 2</h1></center>
<hr>
“Yssabelle! Hurry up!” ang bagal talaga ng babaeng to. I told her to walk faster coz I’m gonna be late for work.

“Wait. I can’t carry all of this!”

“Are you shouting at me?!” I can sense irritation on her voice.

“No.. I’m sorry..” she shook her head then look down.

“Alright, put all my stuff at the compartment..” she walked towards the compartment of the car then put all my stuffs there. She looks so tired, but I don’t care. This is what she wants, right? She wanna live in hell.

“Linisin mo ang condo ko ha? From now on you’ll be the one to do all the chores..”

“But I also have a job. I’m a writer. You know that..”

“Quit your job..” I answered nonchalantly.

“But—-”

“Just quit your job! Okay?! Quit it!”

“O-okay.” She looked scared the moment I shout. Dapat lang, dahil ganun talaga ako sakanya.

Sumakay na ako sa sasakyan ko at umalis na. I even heard her say ‘take care’. She’s acting like a good wife when in fact she’s not.

Agad na akong pumunta sa office ko as soon as I arrived. Everyone greeted me, because I’m the CEO of the company. Mom and Dad we’re still alive, but since they are at the age of being a senior citizen ay ibinigay na nila sa akin ang lahat. Para daw matuto din ako.

I opened my laptop and I received an email coming from Mr. Sy. I remember, we’ll have a meeting later. I really need to make a good deal with him, para mas maging maganda ang takbo ng kumpanya.

“Hi handsome..” napatingin ako sa pintuan ng may magsalita. Si Sheena lang pala. Well, isa sya sa mga ka-fling ko. Bed warmer kumbaga.

“Hey..” sabi ko nalang at itinuloy ko na ang ginagawa ko.

“So.. Are you free tonight? You know, we can have some naughty and nasty hour..” she smile seductively. Tss, such a high class whore.

“I don’t think so..”

“Why not?”

“Nothing..”

“Wala naman pala ehh.. Oh baka naman may bago kanang bed warmer?”

Bigla naman akong natigilan sa sinabi nya. Oo nga pala, nasa condo ko ngayon si Ysabelle. I have a plan. *smirk*

“Alright.. Tonight.. My pad..” tumayo na ako nagsimula ng maglakad.

“Where are you going?”

“Look, I have a meeting.. Hintayin mo nalang ako dito kung gusto mo..”

“Okay.. Maghihintay nalang ako dito..”

Hindi na ako sumagot pa. Nagpatuloy nalang ako sa paglalakad papunta sa conference room. Di naman ganun katagal ang meeting namin. Pero kailangan ko pang mag stay dito para tapusin lahat ng paper works ko.

Fck! Di nko maiwasang hindi mapangiti pag naiisip ko ang gagawin kong plano. I’ll make sure na mahihirapan talaga ang Ysabelle na yan. I’ll make her feel as if she’s nothing to me. Gusto kong maramdaman nya kung gaano kasakit ang naramdaman ko nung ginag* nya ako.

Arrgghh! Ayaw ko ng alalahanin pa yun. Tama na. This is the right time to make my revenge..

**Yssabelle’s POV**

“What the hell Yssablle! Bakit ka mareresign?! Alam mo naman na isa ka sa mga precious gems namin dito sa Lincoln’s Publishing!” halos mabingi na ako sa sigaw na boss namin. Ayaw ko man umalis pero anong magagawa ko? Hindi ko kayang mawala si Ky sa akin. Handa akong isakripisyo lahat, bumalik lang sya.

“I’m sorry sir..” kanina pa ako sorry ng sorry. Hindi ko na kasi alam kung ano pa ba ang dapat kong sabihin.

“Give me one good reason kung bakit kailangan kong tanggapin ang resignation letter mo. Kung hindi mo ako mabibigyan then forget about quitting your job!” hindi ko na nagawang makasagot pa,dahil naglakad na sya palayo.

“Yssabelle, bakit kasi biglaan yang pagreresign mo? Badtrip pa naman si boss. Yan tuloy nasigawan ka pa.” sabi ni Carla. Sya ang bestfriend ko. Halos alam na nya lahat ng bagay sa akin. Saksi din sya kung paano kami nagkakilala ni Ky at kung paano din kami naghiwalay..

“W-wala..”

“Anong wala?! Pinapag resign ka na ba nya sa trabaho mo?! G*go talaga yun!”

“Hindi..” umiling ako. “Wala syang kinalaman dito.. Ginusto ko to..”

“Kilalang kilala kita Yssabelle.. Kitang kita sa mga mata mo na nagsisinungaling ka..”

“Hayaan mo nalang ako..”

“Hayaan?! Papahirapan ka lang nya! Kaya habang maaga pa itigil mo na yang kahibangan mo! Maawa ka nga sa sarili mo at sa—–” pinutol ko na kung ano man ang gusto pa nyang sabihin.

“Please.. Kahit ito nalang..” napayuko nalang ako. Nahihiya na din kasi ako kay Carla. Sya nalang lagi ang takbuhan ko. Ayaw ko ng maging mahina.

Huminga muna sya ng malalim bago sumagot. “Okay.. If that’s what you want.. Sana lang alam mo sa sarili mo na tama yang ginagawa mo..”

Sana nga tama to..

Sana nga..

Sana lang..

**Ky’s POV**

“Ang tagal mo naman babe.. Kanina pa kita hinihin—-” ang dami pang satsat ng babaeng to. Hinila ko na sya agad papunta sa kotse ko. Atat na akong gawin yung plano ko ehh..

“Excited much babe? Hmm.. I like that..”

I drive as fast as I could. Nasa condo kaya sya? Sana lang. Pero kung sabagay, hindi ko naman sya papayagan na umalis. Pinag quit ko na nga sya sa trabaho nya hindi ba? Kaya siguro naman nandun lang sya.

Mabilis kaming nakadating sa unit ko. Ng nasa elevator na kami ay agad ko ng hinalikan ang babaeng kasama ko. This is the start of my plan. Gusto kong makita nya na wala nalang sya sa akin. Na kaya kong humalik ng ibang babae sa harapan nya. Gusto kong makita kung ano man ang magiging reaksyon nya.

“Easy babe. Wala pa tayo sa pad mo..”

“Shut up! Just kiss me!” sinunod naman nya ang sinabi ko. We’re kissing as if theres no tomorrow. I wrapped her legs on my waist and carried her to my condo. Hindi nakalock ang pintuan, so nandito nga sya.

“Nanyan kana pala. Kanina pa ki——-” hindi na nya nagawang ituloy ang sasabihin nya. Dahil base sa reaksyon nya ay gulat ang rumehistro sakanya.

“Sino sya babe?”

“She’s just my maid.. Hayaan mo nalang sya..” nakita ko naman na napayuko si Yssabelle at naglakad na palayo.

“Wait.. Stay there..Upo ka dun” pigil ko sakanya sabay turo sa couch.

“B-bakit?”

“Sundin mo nalang!”

“O-okay..”

“Babe, bakit mo naman sya pinaupo dyan? Di ako komportable na may nanunuod sa ginagawa natin..”

“Hayaan mo lang sya dyan..”

“But hmmmppphh” hinalikan ko na sya bago pa man ulit sya makapagsalita. Ang dami pang satsat eh. Bat di nalang kaya magpahalik!

Binuhat ko sya sa tapat ng couch na inuupuan ni Yssabelle at inihiga sya doon. Kitang kita ko naman na halos hindi na makagalaw si Yssablle sa inuupuan nya. Dapat lang! Kailangan makita nya na wala lang sya sa akin. Gusto kong makita nya na I’m totally over her.

Itinuon ko na ulit ang atensyon ko kay Sheena. Im not yet arouse, kahit kanina pa kami naghahalikan. Ipinasok ko ang kamay ko sa damit nya, habang ang kabila naman ay humahaplos sa hita nya.

“Ahhh.. Tara na sa room mo..” I can feel her wetness. Alam kong may gusto na syang marating. But I won’t let her reach her climax. Im just fooling around. Gusto ko lang naman talagang inisin si Yssabelle.

I stopped kissing her. At nakita ko naman na napamulat ang mga mata nya. “W-why did you stop?” she asked in a husky voice.

“May gagawin pa pala ako..” sabi ko sabay upo.

“But babe. Let me reach my climax..”

“If you wanna reach your climax, then humila ka ng lalaking magtutuloy nyan!” pagalit na sabi ko, sabay tayo. I saw Yssabelle’s eyes widened ng sumigaw ako. Nagulat siguro sya sa inasta ko.

“You bitch!” I heard Sheena’s voice then she slammed the door forcefully. Tss.. Whore.

Pumunta nalang ako sa kitchen para uminon na tubig. Nauhaw lang ako sa babaeng yun. Such a lousy kisser.

“Ganyan mo ba ituring ang mga babae ngayon?” Tss..

“Is there a problem with that?” sabi ko. Hinagod ko sya ng tingin at naglakad papunta sakanya.

“Y-you don’t know how to respect girls..” bigla naman syang umurong habang papalapit ako ng papalapit.

“Respect?!” I laugh sarcastically. “Paano ko sila irerespeto kung hindi naman sila karespe-respeto?” I looked at her with disbelief.

“P-pero babae parin kami..”

“Don’t act as if you’re a virgin! Binigay mo nga sa akin ang sarili mo bago tayo maghiwalay hindi ba?!”

“I-i love you.. K-kaya ko ibinigay ang sarili ko sayo.”

“You love me?” napangiti ako ng mapansin kong nakasandal na pala sya sa wall ng kitchen. “Tignan nga natin kung hanggang saan ka dadahlin ng pagmamahal mo..”

Before she could react, I kiss her lips roughly. Sinubukan nya akong itulak, pero mas isinandal ko pa sya sa pader. I saw her closed her eyes. Nasasaktan siguro sya sa halik ko. Hindi rin sya tumutugon sa akin, so I bit her lower lip so that I could enter her mouth fully. I ripped her shirt and squeeze her breast posessively. Ibinaba ko ang halik ko papunta sa leeg nya and suck it savagely.

Sinubukan nya ulit akong itulak. But I slapped her hard. Hinalikan ko ulit sya ng marahas sa leeg. Tinganggal ko ang butones ng suot nyang shorts at ibinaba iyon ng kaunti. Hinaplos ko sya doon. Sht! Mas na arouse ako ng babaeng to ah!

Umakyat ulit ang labi ko sa labi nya. I was about to kiss her again roughly ng malasahan ko ang dugo. What the hell! Natapingin ako sakanya. May bahid ng dugo sa gilid ng labi nya. Masyado bang malakas ang pagkakasampal ko sakanya?

“P-please stop..” natigilan ako ng maramdaman kong humihikbi na sya. Sht! Sht! Sht! Ano bang nangyayari sa akin?!

Napasuntok nalang ako sa pader. Tumalikod na ako at naglakad nalang papunta sa kwarto ko.

Hindi ko na sya nilingon pa. Hinayaan ko nalang syang humikbi. Ayokong makita syang umiiyak. Baka isang luha lang mula sakanya ay magawa ko na syang mapatawad.

Kailangan kong tandaan na NILOKO AKO NG BABAENG YAN!

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 3</h1></center>
<hr>
Paggising ko ay may nakahain ng almusal sa mesa. Halos lahat ng paborito kong kainin twing breakfast ang nakahain. Si Yssabelle ba ang may gawa nito? Hinanap ko sya, pero wala sya. San naman kaya yun pumunta?

Umupo nalang ako. Tamang tama gutom na din ako. Hindi rin kasi ako nakapag dinner kagabi.

Napatingin ako bigla sa vase ng mapansin kong may note na nakapatong dito. Kinuha ko iyon at binasa.

Goodmorning Ky,

I went to the grocery store. Wala na kasing stocks sa ref mo. Take care okay? Enjoy your meal. 😉

Yssa.

Napakunot ang noo ko ng mabasa ang note nya. Naisip ko kasi ang nagawa ko sakanya kagabi. Bakit parang hindi man lang sya apektado? Dapat galit sya saakin hindi ba? Pero bakit ganyan sya kung makaasta? Dahil ba kahit ganun ang gawin ko sakanya ay wala na akong makukuha? O baka naman may ibang lalaki sya? At nagdahilan na lang sya na pupunta sa grocery store, pero ang totoo ay magkikita sila ng lalaki nya kaya masaya sya?

Ano nanaman ba tong pinag iisip ko? Ano bang pakialam ko kung may ibang lalaki syang kasama? Halos isang taon na din kaming hiwalay kaya hindi ko na dapat pakialaman ang personal nyang buhay.

Kinain ko nalang lahat ng inihanda nya. Hanggang ngayon kuhang kuha parin nya ang gusto ko sa pagkain.

Biglang sumagi sa isip ko ang araw ng maghiwalay kami..

**Flashback**

Masaya ako palagi twing nagigising ako pag umaga. Si Yssabelle kasi palagi ang unang bumubungad saakin, kaya sa umpisa palang ay kumpleto na agad ang araw ko.

“Goodmorning love..” nakangiting bati niya saakin. Nakaunan sya sa braso ko.

Hinalikan ko sya sa noo. “Goodmorning din love..” sabi ko. Dito na sya nakatira saakin. Mas malapit kasi ang condo ko sa trabaho nya kesa sa bahay nila. Pumayag din naman ang mga magulang nya. Nasa tamang edad na din naman kami eh. At kahit may nangyari na saamin ay hindi ko sya iiwan. Pananagutan ko sya kung sakaling mabuntis man sya. At isa pa, hindi rin naman magtatagal ay aalukin ko na sya ng kasal.

“What do you want for breakfast?” nakangiting tanong nya at humarap saakin. Ang ganda talaga nya. Hinding hindi sya nakakasawang tignan.

“The usual..” sagot ko nalang.

Bigla naman syang nagpout. “Hmmp! Hindi ka pa ba nagsasawa?”

“Never love.. Ang luto mo kasi ang pinakamasarap na pagkain na natikman ko sa buong buhay ko..” nakangiting sabi ko. Totoo naman kasi eh. She’s really good at cooking.

Hinampas nya ako ng bahagya sa dibdib. “Pinagloloko mo naman ako love eh..”

“Magaling ka talagang magluto.” Umisod ako ng konti para makatapat ko sya. “Wala ka bang tiwala sa sarili mo?” tanong ko at hinalikan sya sa noo.

“Hmmp. Sige na nga..” sabi nya at umupo na. “Tara na love.. Ipagluluto na kita.”

Nagbihis na muna kami bago lumabas ng kwarto. Sinuot nya ang polo shirt ko. Napunit ko kasi ang damit nya kagabi. Ang unang gabi namin bilang isa..

Nagtungo sya sa kusina at ako naman ay pinapanuod lang sya sa ginagawa nya.

Ang swerte ko talaga sakanya. Parang mag asawa na kami kung ituring namin ang isa’t isa.

Lumapit ako sakanya at niyakap sya mula sa likuran. “Ohh.. Naglalambing nanaman ang mahal ko..” sabi nya.

“Mahal na mahal kita..” sabi ko.

“Mas mahal kita.. Tandaan mo yan Kyle Joshua Cristobal..” humarap sya saakin at hinalikan ako ng mabilis sa labi.

Tinulungan ko nalang sya sa pagluluto. Ako ang taga abot ng mga kailangan nya. Ng matapos na kami ay sabay na kaming umupo at kumain.

“Here love..” sabi ko, sabay subo sakanya ng pagkain. “Ang sarap ng luto mo diba?”

“Hmm.. Oo na. Binobola mo pa ko..” biro nya.

Nagpatuloy nalang kami sa pagkain. Ng matapos kami ay iniligpit na nya ang pinagkainan namin. Ako naman ay pumunta na ng banyo para maligo. Kailangan ko kasing pumunta sa kumpanya. May malaking announcement daw si dad ngayon eh.

Ng makalabas na ako sa bathroom ay bumungad agad saakin ang damit na susuotin ko. Sigurado akong inayos ito ni Yssabelle. Kinuha ko na ito at isinuot.

“Love.. Pwede na bang pumasok?” katok ni Yssabelle mula sa labas.

“Yes love..” sabi ko nalang.

Narinig kong bumukas na ang pinto. Isang ngiti agad ang isinalubong nya at naglakad patungo sa akin.

“Akin na nga..” sabi nya sabay kuha sa tie ko. “Bakit parang ang formal naman ng suot mo?”

“Ewan ko kay dad.. May i a-announce daw eh. ” kibit balikat na sagot ko. Hindi na sya sumagot at pinagpatuloy nalang nya ang pag aayos sa tie ko. Pinagmamasdan ko sya sa ginagawa nya.

Ng matapos na sya ay hinapit ko ang bewang nya. Napatingin naman sya saakin. “I’m so lucky yo have you, love..” pinagdikit ko ang noo namin.

“Silly.. Mas maswerte ako kasi ako ang minahal mo..” nakangiting sagot.

“Hindi ka naman mahirap mahalin eh..”

“Salamat.. Kahit na hindi ako mayaman ay minahal mo parin ako..”

“Hindi naman kailangan ang pera love eh.. Ang importante kung ano bang nararamdaman natin..”

“Ikaw talaga love..” napatawa sya ng bahagya. “Nagiging corny ka na ahh..”

“Corny na kung corny.. Mahal lang naman talaga kita..” sabi ko. Unti unti ay pinaglapit ko ang mga labi namin. Hinalikan ko sya ng marahan. Isang halik na sakanya ko lang gustong iparamdam. Inilagay nya ang dalawang kamay nya sya pisngi ko at mas hinapit ko naman ang bewang nya.

Hindi nagtagal ay naging mapaghanap na kami. Tinanggal ko ang suot nya na polo ko, habang sya naman ay tinanggal ang tie ko na kanina’y inayos nya. Ng matanggal ko na ang suot nya ay humantad agad sa akin ang kahubaran nya. Hinaplos ko ang magkabilang dibdib nya habang sya naman ay pinagpatuloy ang pagtatanggal sa butones ng suot ko.

Ng mawalan na ako ng lakas ay binuhat ko na sya papuntang kama. Hindi ko na kaya pang pigilan to. Marahan ko syang ibinaba sa kama. Ng maihiga ko na sya ay lumuhod ako sa pagitan ng hita nya. Her eyes were closed. But I can sense desire on her face. Hinubad ko na ang sleeves ko. Hinalikan ko na ulit sya sa labi. Sinabayan naman nya ang halik na ibinibigay ko sakanya.

Bumaba ang halik ko papuntang leeg nya. Habang sya naman ay abala sa pagbaba ng pants ko. Napatingin ako sa orasan na nasa bedside table. 8 am na pala. Oh shit! Malelate na ako. Ayaw kong mabitin, kaya tinulungan ko na sya sa pagtanggal ng pants ko. Ng mahubad ko na lahat ay ipinusisyon ko na ang sarili ko sakanya. Alam kong masakit parin ito sakanya. Ito palang ang pangalawang beses na gagawin namin to. So I need to be careful.

“Ky..” bigkas nya ng maipasok ko ang pagkalalaki ko sakanya. Kinagat nya ang ibabang labi nya. Alam kong nasasaktan parin sya. Kaya dinahan dahan ko ang pagpasok.

“I’ll be gentle love..” sabi ko. When I enter her core fully, I try to move myself slowly. I know this would kill me. But I don’t care. Ayaw ko naman na si Yssabelle ang masaktan.

“Go on Ky.. Make it.. Ahh.. Faster..” she whispered.

“No..” nahihirapang bigkas ko.

“P-please..” pag mamakaawa nya. Hindi ako santo, lalaki lang ako. May kahinaan din. Kaya kahit ayaw ko man ay binilisan ko na ang paggalaw ko. Hinalikan ko nalang ang labi nya. Hindi ko yon iniwan hanggang sa alam kong hindi na nya nararamdaman ang sakit.

“Ahh.. Love.. I’m almost there..” i said while catching my breath. I pumped myself in and out of her. Faster and faster..

“Ahh.. Ky..” I felt her walls tighten. I know she’s coming. And so am I. In just a matter of nano second, I spill my juice inside her.

Humiga na ako sa tabi nya. Pareho kaming naghahabol ng hininga. Humarap ko sakanya at hinalikan sya sa noo. “Thank you love.. I love you..” ngumiti lang sya sa akin at ipinikit nya ang mga mata nya. Siguro’y napagod sya kaya nakatulog na. Kinuha ko ang kumot at kinumutan sya. Tumayo na ako at pinulot ang mga nagkalat kong damit.

Ng makapag bihis na ako ay pinagmasdan ulit sya at hinalikan sa noo. “I love you Yssabelle..” bulong ko sakanya.

*

Ng makadating ako sa kumpanya ay puro bati ang salubong sa akin ng mga empleyado.

“Congrats sir..” bati nila.

Hindi ko nalang sila pinansin. Hinanap ko nalang si dad. At ng mahagilap ko sya ay agad akong lumapit sakanya.

“Dad..”

“Oh son.. You’re late..”

“Sorry dad.. May inasikaso lang ako..” dahilan ko nalang.

Hindi narin naman sya nagtanong pa. Bigla ko nalang naalala ang asal ng mga empleyado. “Dad.. Bakit puro congrats ang naririnig ko sa mga empleyado natin?” takang tanong ko.

“Yes.. About that son..” tinapik nya ang balikat ko. “Nakapag decide na akong mag retired. So you’re the new CEO of this company..”

“Seriously dad?!” gulat na tanong ko.

“Yes son.. Matanda na ako.. It’s about time na bigyan naman namin ng oras ng mom mo ang mga sarili namin..”

“What?! Pati si mom nag retired na din??”

“Yes son.” simpleng sagot nya at ininom ang wine na hawak nya.

“Dad.. I don’t think I can manage this company on my own..”

“Wala ka bang tiwala sa sarili mo anak? C’mon son.. I know you do it..”

“I don’t know dad..”

“Where’s your d*ck son?” tawa tawang tanong nya. “C’mon I’ll introduce you to your mentor..” sumunod nalang ako sakanya. Pumunta kami sa isang kumpol na mga tao na nauusap.

“Oh. Don Bernardo.. Sya na ba ang bagong CEO ng kumpanya? Ang anak mo?” tanong ng isang lalaki. Tantsa ko ay nasa kwarenta na.

“Yes Enrique.. He’s Joshua Cristobal..” inakbayan ako ni dad. “I hope you can help him.. Kinakabahan pa kasi ata sya sa bago nyang posisyon..”

Binalingan ako ng tingin ni Mr. Enrique. “Don’t worry.. Akong bahala sayo hijo..”

“Thank you sir..” sabi ko.

“Just call me tito..”

“Okay po tito..” sabi ko. Nahagilap ng mata ko si Arnold. Isa sa nga kaibigan ko. Binulungan ko si dad na pupuntahan ko muna siya. Nagpaalam na din ako sa nga kausap nya.

“Whoooa! So the new CEO is here..” nakakalokong bungad sa akin ni Arnold.

“Shut up..” sabi ko at umupo na.

“Chill.. Ang init naman ng ulo mo..”

“Hindi naman..” ang totoo nyan kaya ganito ako ay dahil kinakabahan ako sa bagong posisyon ko. Hindi ko alam kung kaya ko ba. At isa pa, baka mawalan na ako ng oras kay Yssabelle pag nagkataon. Ayaw ko naman isipin nya na hindi na sya kasama sa priority ko. I sigh. Sana makaya ko to.

“Sabi mo eh..” kibit balikat na sagot nya. “So ano na? Tawagin na ba natin ang barkada para magcelebrate?”

“Di ko alam kung makakaalis ako. Tsaka baka hindi ako paalisin ni dad..”

“C’mon dude.. Ang bading mong magsalita..” tumawa sya bigla. “Naging kayo lang ni Yssabelle nabakla kana..”

Tinignan ko sya ng masama. “Gago. Wag mo ngang idamay si Yssabelle dito..”

“Okay.. Sorry naman pare..” itinaas nya ang dalawang kamay nya. “Basta mamaya ha? Tatawagan ko na ang barkada..”

“Ge..” yun nalang ang naisagot ko.

*

“Para sa bagong CEO. Kampay!” sabi ni Arnold. Nandito na kami ngayon sa bar. Buti nalang ay napilit ni Arnold si dad. Gusto kasi nya akong isama sakanila. Party lang naman ng mga matatanda yung pupuntahan nila..

Nag inuman lang kami. Ako ang nagbayad sa lahat. Hindi ko na muna tinext si Yssabelle. Sosorpesahin ko nalang sya mamaya. At kaming dalawa ang magcecelebrate.

“Oh.. Inom pare..” Abot ni Jim sa vodka.

“Salamat..” sabi ko nalang. Sa aming lahat na magkakaibigan, kay Jim ako pinakamalapit.

“Handa kana ba sa bago mong posisyon?” tanong nya.

“Hindi ko alam pare.. Parang nagdadalawang isip ako..”

“Bakit naman?”

“Iniisip ko si Yssabelle. Baka mawalan ako ng oras sakanya..”

Tinapik nya ako sa balikat. “Maiintindihan ka naman nya pare.. Alam kong mahal ka nya..”

Ngumiti nalang ako sa sinabi nya. Tama nga, maiintindihan ako ni Yssabelle kasi mahal nya ako.

Nag paalam na ako sakanila ng mapansin kong 9pm na. Ayaw kong magpa late umuwi. Mag isa lang si Yssabelle sa condo. Tsaka magcecelebrate pa kaming dalawa.

May nadaanan akong flower shop, kaya naisipan kong ibili sya ng bulaklak. Nagtake out din ako sa resto na nadaanan ko.

Habang nagda drive ako ay sumisipol ako. Kung kanina’y kinakabahan ako, ngayon naman ay excited ako dahil makikita ko nanaman si Yssabelle.

Agad kong pinark ang sasakyan ko ng makadating ako. Pagkababa ko ay may napansin akong kotse na katulad ng kay mom. Nag kibit balikat nalang ako. Baka hindi sakanya yun. Ano naman kasing gagawin nya sa condo ko ng ganitong oras?

Hindi ko na ginamit ang elevator. Dahil baka mas matagalan lang ako sa pag akyat. Tsaka sa 5th floor lang naman ang unit ko. Hindi naman ito ganun kataas.

Masaya kong binibitbit ang bulaklak at pagkain na binili ko.

Ng makadating ako sa tapat unit ko ay may narinig akong nag uusap. Hindi ko ito gaanong maintindihan.

Lumapit ako para mas marinig pa sila. Laking gulat ko nalang na mag salita si mom mula sa loob.

“Pineperahan mo lang ang anak ko! Hindi ka karapatdapat sakanya!” sigaw ni mom. Teka nga, ano bang pinagsasabi sabi nya? Inilapit ko ang tenga ko sa may pintuan. Naririnig ko ang paghikbi ni Yssabelle. Gusto ko sanang lumapit, pero parang may pumipigil sa akin.

“Wag ka ngang umiyak dyan! Magsalita ka!” halatang galit na galit si mom sa boses nya. Pero bakit ganyan sya kay Yssabelle?

“Ano ba! Iyak nalang ba ang isasagot mo sa akin?! Pare pareho kayong mga—-”

“Oo tita! Pera lang ang gusto ko kay Kyle! Pera lang po. Wala ng iba! Ngayon tita, masaya na po ba kayo?!” bigla akong nanlumo sa sigaw ni Yssabelle. Automatikong nailaglag ko ang mga bitbit ko.

Totoo ba na pera ko lang ang minahal nya at hindi ako? Sht! Ang gago ko! Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko. Pinihit ko ang sedura ng pintuan. Pareho naman silang napatingin sa akin.

“Ky..” humihikbing sabi ni Yssabelle.

Tinapunan ko lang sya ng malamig na tingin bago magsalita. “Totoo bang pera lang ang gusto mo sa akin?”

“No Ky.. It’s not what you think..” lumapit sya saakin at hinawakan ako sa kamay pero tinabig ko lang ito.

“Narinig mo naman sya anak.. She only wants your money..” sabi naman ni mom.

“No.. No.. Hindi ganun Ky.. Hayaan mo muna akong magpaliwanag..”

“Ano pang ipapaliwanag mo? Sayo na mismo nanggaling na pera ko lang ang gusto mo!” tumaas na ang boses ko. Hindi ko na kayang panghawakan ang galit na nararamdaman ko. Hindi ako makapaniwala na ang babaeng minahal ko ng husto ay niloko lang ako.

Lumuhod sya sa harapan ko na parehong ikinagulat namin ni mom. “Please.. Magpapaliwanag ako..”

Humugot ako ng malalim na hininga bago ulit magsalita. “Tama na..” ikinuyom ko ang mga palad ko. Pinilit ko na walang luha ang malalaglag mula sa mata ko. “Let’s end this Yssabelle..”

Tumayo sya bigla at niyakap ako. “No Ky.. Don’t do this to us. Please.. Let me explain first..” ramdam na ramdam ko ang pag iyak nya. Nanginginig din ang buong katawan nya.

Inalis ko ang pagkakayakap nya sa akin. “Tama na okay? Tapos na tayo..” tumalikod ako at pumasok sa kwarto. Sumunod naman sa akin si mom. Pero hindi ko nalang sya pinansin.

Kumuha ako ng isang maleta at inilagay lahat ang damit nya dun. “Palalayasin mo na ba sya anak?” tanong ni mom.

“Mom.. Saka na tayo mag usap.” sabi ko. Nagpatuloy nalang ako sa paglalagay ng mga damit nya.

Lumabas na ako dala dala ang maleta nya. Nagulat naman sya sa nakita nya. “W-what are you doing K-ky?”

“Leave..” malamig na sabi ko.

“W-what?” lumapit sya sa akin at muli akong niyakap. Gusto ko man syang yakapin ay mas nangingibabaw naman ang galit na nararamdaman ko. “We can fix this Ky..”

“Tama na Yssabelle.. Tapos na tayo..” Itinulak ko sya dahilan para mapaupo sya. Naglakad na muli ako patungo sa kwarto ko. Narinig ko pa ang pagtawag nya sa pangalan ko. Pero hindi na ako lumingon pa.

Sapat na ang mga narinig ko mula sakanya. Sapat na saakin ang sakit na ginawa nya.

**End of Flashback**

Yun na ang huling araw na nakita ko sya simula ng maghiwalay kami. Kahit na nagtatrabaho sa kumpanya namin ang tatay nya ay iniiwasan ko paring magtanong tungkol sakanya. Halos isang taon ko din syang hindi nakita. Kaya akala ko hindi na ulit ako masasaktan. Akala ko hindi na ulit ako magagalit.

Pero hindi pala. Nagkamali ako.

Dahil ng makita ko ulit sya ay nabuhay ulit ang galit at sakit sa puso ko.

Naiinis ako sa sarili ko. Dahil hanggang ngayon hindi ko parin sya makalimutan.

Naiinis ako, dahil hanggang ngayon ay mahal ko parin sya..

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 4</h1></center>
<hr>
**Yssabelle’s POV**

Hindi ko na naabtuan sa condo si Ky. Siguro ay kanina pa sya umalis. Nagtungo nalang ako sa kusina para linisin ang pinagkainan nya. Mabuti naman at kinain nya ang inihanda ko para sakanya. Lilinisin ko na din muna siguro itong unit nya.

Pagkatapos kong maglinis ay naligo na ako at nagbihis. Kailangan kong pumasok sa trabaho ko ngayon. Hindi parin alam ni Ky na nagtatrabaho parin ako. Hindi ko naman kasi pwedeng bitawan ang trabaho ko ng walang sapat na dahilan. Kaya pinipilit ko nalang umuwi ng maaga para maunahan ko sya sa pagdating.

Pagkadating ko sa Lincoln’s ay sinalubong agad ako ni Carla. “Yssa.. Kanina ka pa namin hinihintay..” napakunot naman ang noo ko sa sinabi nya.

“Namin?” tanong ko.

“Oo. Namin..” sabay turo sa lalaking nakatalikod sa direksyon namin.

Laking gulat ko nalang ng humarap ito. “Stephen?” bulalas ko. Isa sya sa mga kaibigan ko. May ari din sya ng isang Publishing company. Nakilala ko sya 10months ago, nung umattend ako sa isang convention sa Albay.

“The one and only..” nakangiting sambit nya.

Naglakad ako patungo sa kinatatayuan nya. “What are you doing here?”

“Visiting you.. I guess?”

“Silly! Hindi ka naman pupunta dito kung wala kang kailangan..”

“Ouch.. Masama na bang pumunta dito ng walang dahilan?” he acted as if he was hurt. Kaya napatawa naman ako.

“Ikaw talaga.. Anyway, mukhang hindi ka ata busy ngayon?” he’s a busy person kasi. Lalo na ngayon dahil magtatayo sya ng bagong Publisihng company sa States.

“Yeah.. I need to relax, sometimes.. You know..” kibit balikat na sagot nya. “So are you free tonight?”

“Huh?”

“Date?”

“W-what?” nauutal na tanong ko.

“Haha. Kidding.. Dinner tayo mamaya.. I have something to tell you..”

Naglakad na ako papuntang desk ko. Sumunod naman sya. “About?”

“You know what I mean..” tinignan nya ako ng diretso sa mga mata. I know what he was trying to say. I’m starting to feel uncomfortable.

“I d-don’t know..”

“Oh c’mon.. Please?” umupo sya sa upuan na nasa tapat ng desk ko.

Alam kong hindi nya ako titigilan hangga’t hindi ako pumapayag. May pagka makulit din naman kasi ito eh. I sigh, before answering him. “Okay.. Pero agad din akong uuwi ha?”

“Sure..” he said, while smiling genuinely. “So, see you later? Pupuntahan ko lang muna si dad..”

“Okay..”

Ng makaalis na sya ay sinimulan ko ng umpisahan ang trabaho ko. I need to finish all of this today. Para pag nagkiita kami ni Stephen mamaya, ay hindi na ako ma-rush.

I was currently typing my story, when my phone suddenly rang. An unregistered number appear on the screen. I frowned. Sino naman kaya to? “Hello.. Who’s this?”

“Yssabelle..” my heart starts to beat faster upon hearing the baritone voice on the line.

“K-ky?”

“Hey.. Nasa bahay ka ba?”

Kinabahan ako bigla sa tanong nya. Wala naman sigurong masama kung magsisinungaling muna ako ngayon, diba? “A-ahh.. Yes.. Why?”

“U-uhh.. Can we talk? Uh.. Tonight?”

“S-sure..”

“”Thanks..”

“A-anytime..”

“So.. See you later?”

“Okay..”

“Take care..” then he ended the call. He’s acting a bit weird, parang kinakabahan sya. Parang sya yung Ky na unang nakilala ko.

**Flashback**

2 years ago..

Pumunta ako sa trabaho ni papa para ihatid ang pagkain nya. Hindi kasi sya nakakain ng maayos dahil madalas, trabaho ang inaatupag nya. Dapat si mama ang maghahatid, kaso sabi ko ako nalang dahil wala naman akong ginagawa sa bahay. Kasalukuyan kasi na naghahanap pa ako ng trabaho ngayon.

“Hi. Goodmorning. Pwede ba kay Arturo Dizon?” tanong ko sa receptionist.

“Ano pong kailangan nila?”

“Ihahatid ko lang sana tong pagkain sakanya. Anak nya po ako..”

“Ahh.. Ganun ba. Sa 3rd floor ang opisina nila..”

“Okay. Salamat.” Nagtungo na agad ako sa elevator. Buti nalang at walang akong taong nakasabay, mas mapapadali ang pag akyat ko.

Pasara na ang pintuan ng may biglang sumigaw. “Wait!” Tumakbo agad sya at pumasok na. Muntik pa nga syang maipit eh. “Whoo! Muntik na ko dun ahh..” pinunasan nya ang noo nya gamit ang likurang bahagi ng kamay nya.

Tumayo nalang ako ng tuwid. Parang ang bagal naman ata ng usad ng elevator na to. Ang lalaking kasabay ko naman ay tingin ng tingin sa akin, kaya hindi ko na naiwasang magsalita. “May problema ba?”

Nagulat naman sya sa biglang pagsasalita ko. “Ahh.. Wala naman.. Bago ka ba dito? Parang ngayon lang kasi kita nakita eh..”

“Ah.. Hindi..” tipid na sagot ko.

“Oh anong ginagawa mo dito?”

“Ihahatid ko lang to sa papa ko…” sabay taas sa pagkain na dala ko.

“Ahh.. Nagtatrabaho ba sya dito?”

“Yup..”

“As what?”

“Hmm.. Sales agent..”

“Ahh..” tumango tango naman sya. “So bakit mo sya pinaghahatid na pagkain?”

“Bakit? Masama ba?” hindi naman nagtataray ang boses ko. More on nagtatanong. Hindi naman kasi ako sanay na magsungit eh.

“Hindi naman.. Palagi mo ba syang hinahatiran ng pagkain dito?”

“Hindi.. Ngayon palang..” hindi ko alam kung bakit ko ba sinasagot ang mga tanong nya.

“Ahh.. Okay..” hindi na ako nagsalita pa. Pagkatapos nun ay bumukas na ang elevator. Pareho lang pala kami ng floor na pupuntahan. Hindi ko napansin yun ahh.

Sabay kaming lumabas, pero hindi naman kami nagpapansinan. Hindi ko naman kasi sya kilala eh. Tsaka hindi na din naman kami ulit magkikita pa. Bawat tao na nadadaanan namin ay tinatawag syang sir. Siguro, mataas ang posisyon nya dito. Nagkibit balikat nalang ako.

“Papa..” tawag ko ng makita ko sya na nakatayo at may binabasang mga kumpol ng papel.

“Oh anak.. Anong ginagawa mo dito?”

Naglakad ako patungo sakanya. “Pinapadala po ni mama para sainyo..” itinaas ko ang pagkaing dala ko.

“Ganun ba anak.. Sige. Salamat.”

“Wala yun pa. Wag po kayong magpapagod masyado ha?” naglakad kami patungo sa pwesto nya at umupo.

“Oo anak.” Ngumiti sya ng masigla. “Sabay na tayong kumain anak? Tikman natin ang masarap na luto ng mama mo..”

“Ahh.. Hindi na po pa. May pupuntahan pa po kasi ako..” ang totoo nyan ay may isang publishing company na tumawag sa akin. Sabi nila, nagustuhan nila ang article na sinubmit ko. Sana lang magandang oportunidad na ito sa akin. Ayaw ko na kasing magtrabaho si mama at papa. Bilang panganay na anak, gusto ko ako na ang bumuhay sakanila para naman masuklian ko ang paghihirap nila sa akin.

“Ganun ba anak.. Oh sige..”

“Anak mo pala sya Mr. Dizon?” may biglang nagsalita sa likuran ko, kaya napalingon ako. Ito yung lalaki kanina sa elevator.

“Ahh.. Yes sir..” sagot ni papa.

“Sana makita ko pa sya madalas dito..” nagulat naman ako sa sinabi nya.

“Haha.. Kayo talaga sir..” sabi nalang ni papa. Napatingin nalang ako sakanila. Bakit kaya sir ang laging tawag sakanya? Siguro nga mataas talaga ang posisyon nya dito.

May mga binigay syang papel kay papa. Hindi ko naman alam kung ano ang mga yun, puro sa trabaho lang naman yun eh.

“Papa.. Bakit sir ang tawag nyo sakanya?” bulong ko kay papa habang turo turo ang lalaki sa elevator na palayo na.

“Anak sya ng may ari ng kumpanyang to anak..” ngumiti ng bahagya si papa. “Sa palagay ko, gusto ka nya anak..”

Bigla naman akong naubo sa sinabi nya. “Ohh.. Ayos ka lang anak?”

“O-opo pa.. Tsaka papa naman, hindi nya ako gusto.. Kayo talaga..” tumawa nalang ako. Pero sa totoo lang naiilang talaga ako.

“Ingat ka sakanya anak ha..”

“Oo naman po papa..”

**End of Flashback**

Ang huling katagang sinabi ko kay papa ay hindi natupad. Dahil hindi ko akalain na mahuhulog ako sakanya. Kay Kyle Joshua Cristobal. Nung araw din na yun ay sumama sya kay papa pauwi. Pare-pareho nga kaming nagulat. Lalong lalo na ako. At mas ikinagulat ko ng magpaalam sya kina mama at papa para ligawan ako. Sa una ay hindi ako payag sa ideya. Sino ba naman kasing babae ang papayag magpaligaw sa lalaking hindi nya kilala. At isa pa, hindi pa ako nag kaka boyfriend. Wala naman kasi sa isip ko yun dahil inuuna ko ang pamilya ko. Gusto kong magtrabaho muna para maiangat sila sa buhay.

Pero nagbago lahat simula ng ipakita nya kung gaano sya kapursigido para lang mapa-oo ako. Una, ayaw din nila mama. Kaya pati sila ay niligawan nya pati narin ang kapatid ko. At syempre ako, naging masaya ako simula ng iparamdam nya sa akin kung gaano ba ako kahalaga sakanya. Halos walong buwan din nya akong sinuyo bago ko sya sagutin. Sinugurado ko muna kasi na ang nararamdaman namin para sa isa’t isa ay totoo. At hindi naman ako nagkamali, dahil bawat araw ay ramdam ko kung gaano nya ako kamahal.

Kaso nagbago ang lahat ng dahil sa isang pangyayari. Isang pangyayari na naging dahilan para maging malayo ako sakanya ng isang taon. Gustong gusto kong ipaliwanag sakanya ang lahat, pero hindi nya ako nagawang pakinggan. Ang hirap, dahil kahit anong pilit ko ay hindi nya magawang buksan ang mga tenga nya para dinggin ang paliwanag ko. Hindi ko naman ginustong sabihin ang mga salitang lumabas mula sa bibig ko. At isa pa, wala namang katotohanan lahat ng sinabi ko. Ni minsan, hindi ko naisip na huthutan sya ng pera. Hindi ko sya minahal ng dahil lang sa pera. Kung marunong lang sana syang making, baka hindi ganito ang sitwasyon namin ngayon.

Haaaay..

Ayaw ko ng mag isip pa. Wala na rin naman akong magagawa kung ayaw nya talaga akong pakinggan. Siguro hahayaan ko nalang lumipas ang paliwanag ko, at hihintayin ko nalang ang panahon na sya na mismo ang magpatawad sa akin.

“Yssa.. Kain na tayo..” natigil ako sa malalim na pag iisip ng magsalita si Carla sa harapan ko.

“A-ahh. Sige. Una ka na. Tatapusin ko na muna tong ginagawa ko..”

“Sigurado ka? Pwede naman mamaya yan eh..”

“Hindi. Okay lang naman ako..”

“O sige..” nagpaalam na sya saakin at lumabas na sya ng office. Kailangan ko ng tapusin to para agad ko ng mameet si Stephen at makauwi na agad. Gusto ko ng malaman kung anong pag uusapan namin ni Ky.

Ng matapos na ako sa tarabaho ko ay agad ko ng tinext si Stephen. Sinabi ko sakanya kung saan kami magkikita. Malapit lang to sa trabaho ko. Actually, masyado ngang maaga para sa dinner. Meryenda palang ito, kasi 3pm palang.

“Hi!” bati nya saakin pagkadating nya.

“Hello..”

“Napaaga ata ang pagkikita natin?”

“Ahh.. Yeah. Kailangan ko kasing umuwi agad. So ano na nga bang pag uusapan natin?”

“Whhoa! Pwede umorder muna tayo? Chill..”

Nahiya naman ako bigla sa inasal ko. “Sorry.. S-sige order na tayo..”

Sya na ang nag order para sa aming dalawa. Tahimik lang kami habang kumakain. Halos sya nga lang ang nagsasalita eh. Kasi nakatuon ang isip ko para mamaya. Atat na akong malaman kung ano nga ba ang pag uusapan naming ni Ky.

“Tungkol nga pala sa proposal ko..” nakuha nya ang atensyon ko dahil sa sinabi nya,. “Napag isipan mo na ba?”

“Hindi p-pa..”

“C’mon.. 47 days nalang Yssabelle.. Malaking tulong to para sayo..”

“H-hindi ko padin talaga alam..” ang totoo nyan, kinukuha nya ako bilang Editor in Chief sa bago nyang kumpanya. Kaso hindi ko alam kung papayag ba ako. Kasi sa States yun. Hindi ko ata kayang malayo sa pamilya ko. Pati na din kay Ky..

“Magandang opportunity to para sayo..”

“I know. Pero alam mo naman ang dahilan ko kung bakit hindi ko matanggap, hindi ba?”

“Okay..” he sigh. Pagkatapos ay hinawakan nya ang mga kamay ko na nakapatong sa mesa. “Basta sabihin mo agad sa akin pag handa ka ng tanggapin ang proposal ko..” tumingin sya ng diretso sa mga mata ko.

“S-sige..”

“Salamat. Hinding hindi ka magsisisi pag pumayag ka. Pangako ko sa———–” hindi na nya naituloy ang sasabihin nya ng may biglang magsalita sa likuran ko na syang ikinagulat ko.

“Dating behind my back, huh Yssabelle? That’s great!” hinila nya ang braso ko kaya napatayo ako. Napangiwi naman ako sa sakit ng maramdaman ang higpit ng paghawak nya.

“Pare.. Sino ka? Bat mo hinihila si Yssabelle?”

“Hinuhuthutan ka rin ba ng pera ng babaeng to?” sabay turo saakin. “So ikakasal na kayo, habang nakatira sya sa akin?!” nilingon nya ako. “Kala ko dati mukhang pera ka lang. Makati ka din pala!” malakas ang pagklakasabi nya, kaya halos lahat ng tao ay napatingin sa direksyon namin.

“Gago ka ah! Wala kang galang sa babae!” sinuntok ni Stephen si Ky, dahilan para mapaupo ito at mabitawan ang braso ko. Hinawakan nya ang kamay ko. “Tara na Yssabelle..”

Napatayo agad si Ky at ginantihan sya ng suntok. Kaya si Stephen na ngayon ang napaupo sa sahig. “She’s not coming with you.. Sa akin sya sasama..” hindi na kami nagawang pigilan ni Stephen dahil sa sobrang lakas ng pagkakasuntok sakanya. Medyo may dugo pa nga ang ilong nya eh. “Let’s go..” mariin na sabi ni Ky. Wala na akong magawa kaya nagpatangay nalang ako sakanya. Pero may isang parte sa isip ko na sinasabing wag akong sumama dahil hindi maganda ang mangyayari. Kinabahan ako bigla.

“Ky.. Nasasaktan ako..” parang wala syang narinig. Bagkus, mas diniian pa nya ang paghawak sa braso ko. Ng makadating kami sa kotse nya ay marahas nya akong ipinasok sa back seat. Pagkatapos ay sumakay na din sya sa kotse nya. Natatakot ako sa sakanya. Ngayon ko palang sya nakitang ganito. Nung naghiwalay kami, malamig lang ang pakikitungo nya sa akin. Pero ngayon parang nag aapoy sya sa galit. Gusto ko man magsalita, pero pinangungunahan ako ng kaba.

Hinila nya ulit ang braso ko ng makadating na kami sa condo nya. Ng makaakyat na kami ay agad nya akong dinala sa kwarto nya at parang unan lang na inihagis sa kama. Siya naman ay nakatayo lang, at halatang sasabog na sya sa sobrang galit.

“GANYAN KA BA TALAGA KADESPERADA PARA SA PERA!” sigaw nya.

“N-no.. H-hindi ganun Ky.. Magpapaliwanag ako..” depensa ko.

“Magpapaliwanag ka nanaman? Wala akong balak makinig sa mga paliwanag mo. Para ano? Para linisin ang sarili mong dumi?!! Mahiya ka nga sa sarili mo Yssabelle!!”

“Ky.. Hindi ganun.. Mali ang iniisip mo.” Napahagulgol nalang ako bigla dahil sa sinabi nya.

“Wag ka ngang umiyak dyan! Hindi ako naaawa sayo!”

“Ky.. Please..”

Naglakad sya patungong kama at itinulak ako pahiga. “Hindi ko na alam ang gagawin ko sayo Yssabelle!” bigla syang pumatong sa akin. “You want money, right? Then be my whore..”

Magsasalita palang sana ulit ako ng bigla na nya akong halikan ng marahas..

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 5</h1></center>
<hr>
Hindi na ako nakapagsalita pa dahil hinalikan na nya ako ng marahas. Parang may galit sya sa bawat halik nya. Natatakot ako sakanya, dahil hindi naman sya ganito dati. Hindi ganito ang mga halik nya. Hindi ganito ang Kyle na nakilala ko.

“Akin ka lang Yssabelle..” sabi nya sa pagitan ng mga halik nya. Hindi ko sya magawang itulak dahil narin sa bigat nya. Hinayaan ko nalang ang sarili ko na magpatangay sakanya.

Bumaba ang halik nya papunta sa leeg ko. At ang mga kamay naman nya ay itinaas ang dress na suot ko. “Aah.. Ky..” ungol ko ng haplusin nya ang sensitibong bahagi ng katawan ko.

Hinalikan nya ulit ako sa labi, habang ang mga kamay nya ay hawak parin ang ibabang parte ng katawan ko. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit wala akong maramdaman na pagtutol. Dahil ba gusto ko din to? Hindi ko alam. Bahala na. Inilagay ko ang dalawang kamay ko sa batok nya para mas mapalalim pa ang mga halik namin.

Siguro’y napansin nyang wala ng protesta mula saakin. Ang kaninang mga kamay nya na nasa ibaba ay pumanhik paitaas at isa isang tinggal ang butones ng suot ko at sinunod naman nyang tanggalin ang bra ko.

I moan with pleasure when he caressed my bosoms softly. Bumaba ang mga labi nya dito, and suck it like a hungry baby. I bit my lower lip to suppress my moan. His hands make its way to my sensitive part then he remove my panty.

I gasped when he inserted one finger on my core. “Ahh..” a soft moan escape from my mouth when he move his finger inside me.

“You’re still tight Yssabelle. You want me to insert another finger?” he asked in a husky voice. I just nodded with his question. My eyes were tightly closed. He inserted again another finger. I can feel the warmth of his body.

This is too much pleasure. I grabbed his head and kiss him on the lips. Nagulat sya dahil sa ginawa ko, but then he responded to my kisses with same intensity.

His fingers we’re still busy pleasuring my bud. And same with our lips. Para kaming uhaw na uhaw sa halik. Without even noticing, tinatanggal ko na pala ang pagkakabutones ng suot nyang sleeves. “That’s right Yssabelle.. Remove my clothes.. I want to feel you. Flesh to flesh.” He whispered on my left ear then bit my earlobe.

Hinalikan nya ulit ang leeg ko. He’s sucking every bit of it. Panigurado magmamarka ang mga ito bukas. Ang mga daliri naman nya ay nasa loob ko parin, pero hindi na ito gumagalaw. Suddenly, my unconcious mind spoke. “Move your fingers inside me..”

Hinarap nya ako atsaka tumawa. “Becoming impatient, huh?” then he move his fingers in and out. I felt the familiar pleasure years back. The sweet pleasure that he gave me when he was mine. And in just a bit of seconds, I felt myself literally shaking. I orgasm.

“Now Yssbelle.. It’s your turn to pleasure me..” pinag palit nya ang pwesto namin. Ako na ngayon ang nakapatong sakanya. “Unzip my pants..” para naman akong wala sa sarili at sinunod ang sinabi nya. Tinanggal ko ang lahat ng suot nya hanggang sa wala ng matira sakanya. We’re now both naked. “Do the job now Yssabelle..” I know what he was trying to imply, so I grabbed his manhood and pleasures it with my hands. Ito palang ang unang beses na gagawin ko to sakanya.

“Sht Yssabelle! Ang init ng kamay mo.” He closed his eyes. Ginaya ko ang ginagawa nya sa akin kanina. I move my hands. Binilisan ko ito ng kaunti. He’s really hard.

“Stop Yssabelle, I’m going to come..” tinignan ko naman sya ng may pagkalito. But then, he lifted my hips and inserted his huge bulge on me. I felt the sweetest ache as he fully entered me. “Ahh! You’re so tight! I want to come inside you.” Hindi na ako nakapag salita pa. He guided my hips up and down. Ng makuha ko na ang tamang tyempo ay ako na mismo ang gumalaw.

Hindi ko alam kung saan pa ako hahawak. I just closed my eyes to conquer my moan. Then, I suddenly felt the soft fabric of the bed. Pinagpalit na nya ulit ang posisyon namin. Sya na ulit ang nakapatong. “I want you to come with me.. Okay?” tinignan nya ako sa mata. The same stare that used when the first time we did it.

He kissed my lips once again. We move ourselves in synch. Para kaming nagsasayaw at kuhang kuha ang tamang tyempo.

I felt somethings building up inside me. And as if on cue, both of us exploded in pleasure. Pareho kaming hingal na hingal. He landed on my chest. I can still feel his manhood inside me.

Bumangon sya sa pagkakahiga sa dibdib ko at gumulong sa tabi ko. Walang nag iimikan sa amin. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong sabihin sakanya. Wala naman akong pinagsisisihan, dahil sya lang naman ang mahal ko. Sya lang ang lalaking kaya kong pagbigyan sa sarili ko. Kung ito lang ang paraan para mahalin at mapatawad nya ulit ako, ay gagawin ko ito.

Handa akong gawin ang lahat para sakanya. Miss na miss ko na ang Kyle na minahal ko at minahal ako. Hinding hindi ako susuko, maibalik ko lang sya sa dati. Ang dating kami..

Natigil ang pagiisip ko nga bigla syang magsalita. “Not bad.. So magkano ang ibabayad ko sayo?”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa sinabi nya. Hindi ko na din napansin na biglang tumulo nalang pala isa isa ang mga butil ng luha mula sa mata ko.

Ganyan nalang ba talaga ang tingin nya sa akin? Isang bayarang babae?

**

Baka irestrict ko na ang ibang chapters containing scenes that are not suitable for young readers. You know, strict kasi si watty eh. So yeah. 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 6</h1></center>
<hr>
Paggising ko ay wala na sa tabi ko si Ky. Siguro’y umalis na sya. Naalala ko nanaman ang ginawa nya kagabi. Ayaw kong tanggapin ang perang binibigay nya, kaya inulit ulit nya ang nangyari, hanggang sa napagod na ako at tinanggap na ang pera. Pero kahit na ganun ang ginawa nya saakin ay mahal ko parin sya. Handa akong tanggapin kahit anong gawin nya sa akin, kung yun lang naman ang paraan para matanggap nya ulit ako.

Tumayo na ako at pinulot ang mga damit kong nagkalat. Kahit na masama ang pakiramdam ko ay kailangan ko paring pumasok sa trabaho. Ngayon ko na kasi isa-submit ang final draft ko para sa story na ginawa ko.

Pumasok ako sa banyo at humarap sa salamin. Ang dami kong mapupulang pasa sa leeg pati na din sa may dibdib. Hindi kasi naging maingat si Ky kagabi ng ulit ulitin nya ang ginagawa nya sa akin. Nagiging marahas sya sa mga halik nya. Maliligo na muna ako, para kahit papano ay mabawasan ang bigat na nararamdaman ko.

Ng matapos na akong maligo ay nagbihis na agad ako. Kinuha ko ang perang binigay ni Ky sa may bedside table nya. Hindi ko naman iyon gagastusin, itatago ko yun at ibabalik sakanya sa panahon na mapatawad na nya ako. Napatingin ako sa orasan, 9am na pala. Nagmadali na akong bumaba at sumakay ng taxi. Medyo late na ako sa trabaho.

“Oh.. Bat ngayon ka lang Yssa?” bungad sa akin ni Carla.

Sinulyapan ko sya sandali. “Hindi kasi ako agad nagising. Medyo masama ang pakiramdam ko.” sabi ko. At naglakad na patungo sa office desk ko.

Sumunod naman sya sa akin. “Bat ka pa pumasok? Sana nagpasabi ka nalang, para nakapag pahinga ka..”

“Kaya ko pa naman. Tsaka ngayon ko na kasi isa-submit yung final draft ng storya ko..” binuksan ko ang laptop ko at nagsimulang magtype. Pinagmasdan naman ako ni Carla, na syang ikunakunot ng noo ko. “Bakit?” tanong ko.

“Ano yan?” turo nya sa leeg ko. Nakalimutan ko pala itong patungan ng cream ang mga pasa ko, masyado kasi akong nagmamadali kanina.

“A-ahh. Wala lang to. K-kagat lang ng lamok..” dahilan ko.

“Alam mo Yssabelle, hindi ka talaga marunong magsinungaling..” nagpakawala sya ng malalim na hininga bago magsalita ulit. “Ginalaw ka nanaman ba nya?”

Napaiwas ako ng tingin, at itinuon nalang ang atensyon ko sa ginagawa ko. Ayaw ko kasing sagutin ang tanong nya, dahil kapag sinabi ko na meron nga ay baka magalit sya.

“Sumagot ka nga Yssabelle!” nataranta naman ako sa pagtaas ng boses nya.

“W-wala nga sabi e-ehh..” alam kong sa tono ng pananalita ko ay walang katotohanan ang mga sagot ko.

“Yssabelle naman! Pumayag na kami ng mga magulang mo na sakanya ka tumira, pero sana naman bigyan mo ng kahit na konting awa ang sarili mo!” halos maiyak na sya habang nagsasalita. Napayuko nalang ako. Nahihiya na kasi ako sakanya, pati narin sa mga magulang ko. pero ano nga bang magagawa ko? Sobrang mahal ko si Ky.

Tumayo sya mula sa pagkakaupo. At ipinatong ang magkabilang kamay nya sa desk ko. “Sige! Kung ganyan ang gusto mo, hindi ka na namin pipigilan. Pero sana wala ng buhay ulit ang mawala pag iniwan ka ulit nya!” yung lang ang sinabi nya at naglakad na sya palayo. Para naman akong nanigas na yelo sa upuan ko. Bumalik nanaman sa akin ang alaala ng nakaraan. Ang nakaraan na pilit kong tinatakasan. Ang nakaraan na nagsasabi kung gaano ako kahina.

Bigla nalang tumulo ang mga luha ko ng maalala ulit ang pangyayaring yun.

**Flashback**

Dalawang bwan na kaming hiwalay ni Ky. Gustong gusto ko syang kausapin. Sobrang miss ko na talaga sya. Kakagaling ko lang ngayon sa convention ko sa Albay. Didiretso na muna ako sa condo nya, sususbukan kong magpakita sakanya, baka sakaling mapatawad na nya ako.

Nanginginig ang buong katawan ko ng makadating sa building ng condo nya. Hindi ko parin alam kung ano ang mga sasabihin ko sakanya. Bahala na nga mamaya. Ang importante ay makausap ko sya. Sumakay agad ako sa elevator. Halos hindi ako mapakali, at pawis na pawis ang mga kamay ko.

Pagkabukas ng elevator ay humugot ako ng malalim na hininga. “Kaya ko to..” bulong ko sa sarili ko.

Naglakad na ako patungong unit nya. Sobrang kinakabahan talaga ako. Nabbablangko ang isip ko. Sana naman pakinggan nya ako. Gusto ko pang isalba ang relasyon namin. Sana magkaayos pa kami. Sana mapatawad nya ako. Sana…….

Napatigil ako sa pag iisip ng Lumabas si Ky sa kabilang unit, hindi yun ang unit nya. Napakunot ang noo ko. Anong ginagawa nya dun? Tsaka nakapambahay lang sya. Hmm. Siguro nakipagkwentuhan sya. Wala naman kasing nakatira sa unit na yun dati eh.

Lalapit na sana ako sakanya ng may biglang lumabas na babae sa unit na pinanggalingan nya. Pagkatapos ay kumapit sya sa braso nya. Teka, magkaano-ano sila? Nagtago muna ako sa mga design na halaman. Buti nalang pala at merong ganito dito, pwedeng pagtaguan.

“Babe.. Sa pad mo naman tayo..” sabi ng babae. Sa tono ng pananalita nya parang may ipinapahiwatig sya.

“Let’s go..” nakangising sabi ni Ky. “Excited na ako para sa round two..” bigla nyang hinapit ang bewang ng babae at isinandal ito sa pintuan ng condo nya at hinalikan. Hindi ko alam kung masokista ba ako, o ano pero hindi maalis ang mga mata ko sa kanilang dalawa.

Pinagpatuloy lang nila ang paghahalikan. Ipinulupot ng babae ang dalawang hita nya sa bewag ni Ky. Kinakarga sya nito habang nakasandal parin sa pintuan. Ang isang kamay naman ni Ky ay nasa kaliwang dibdib ng babae, habang ang isa naman ay nasa pangupo nya.

Parang nahihirapan akong huminga sa nakikita ko. Gusto ko ng tumakbo, pero hindi ko magawa. Napako na ata ako sa kinatatayuan ko.

Naghiwalay ang mga labi nila, at ibinaba ni Ky ang babae. “Why, babe?” habol hiningang tanong ng babae.

“Pasok na tayo sa loob. Bago pa may makakita sa atin.” yung lang ang sinabi ni Ky at pinihit na nya ang sedura ng pinto. Ako naman ay parang tuod na naiwan dito sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung ano ba ang mararamdaman ko. Sa huli, ay naramdaman ko nalang na basa na pala ang pisngi ko. Umiiyak na pala ako.

*

“Yssabelle. Tara kain na.” aya sa akin ni Carla.

“Sige, una kana.” tipid na sagot ko.

“Isang linggo ka ng ganyan. Lagi kang mukhang walang gana. Wag mo ng isiping yung gagong yun..” puno ng inis na sabi nya. Isang linggo na kasi ang nakakalipas simula ng huling beses kong makita si Ky. Hanggang ngayon ay ramdam ko parin ang sakit sa twing naaalala ko sya at ang babaeng kahalikan nya. Sumisikip ang dibdib ko sa twing naiisip ko na pinagpalit na nya ako.

Hindi ko nalang pinansin ang sinabi nya tungkol kay Ky. “Kakain din naman ako pag nagutom ako..” sabi ko nalang. Ang totoo nyan, pinipilit kong maging abala ang sarili ko para naman hindi ko masyadong maisip si Ky.

“Sige. Ikaw ang bahala.” sabi nya at umalis na.

Pinagpatuloy ko nalang ang trabaho ko. Ito lang naman kasi ang alam kong paraan para hindi ko maisip ang mga bagay na nagpapalungkot sa akin. Pero sino nga bang niloko ko, ni minsan naman hindi nawala sa isip ko si Ky. Walang araw ang lumipas na hindi sya ang iniisip ko. Sa tingin ko nga, mas mahal ko pa sya ng higit sa sarili ko.

Tama na nga, naluluha lang ako sa twing napapalalim ang pag iisip ko.

Bigla akong nakaramdam ng pagkahilo. Kaya pumunta ako sa banyo. Napansin ko lang, madalas akong makaramdam ng pagkahilo ngayon. Lalo na twing nagigising ako pag umaga. Parang ang bigat ng pakiramdam ko. Pagkatapos may mga bagay din ako na ayaw kong maamoy. Gaya nalang ng cologne ng kapatid ko. Samantalang dati gusto ko naman ang amoy nun. Ano kayang nangyayari sa akin?

Naghilamos nalang ako ng mukha. Grabe, nahihilo parin talaga ako. Lalabas na muna siguro ako at iinom ng gamot.

Bubuksan ko na sana ang pintuan ng bigla akong makaramdam ng sakit sa puson ko at nagdilim ang paningin ko. Bigla nalang akong napaupo.

The next thing I knew, blood’s flowing in between my thighs, then everything went black..

*

“A-anak..” dinig kong boses ni mama. Napamulat ako at bumungad sa akin ang puting kisame. Teka, nasaan ako?

“M-mama.. N-nasaan ako?” nanghihinang tanong ko. Nakaramdam ako ng sakit ng katawan. Lalong lalo na sa ibabang parte ng katawan ko.

“A-anak ko..” hinawakan ni mama ng mahigpit ang dalawang kamay ko. Pinilit kong alalahanin ang mga nangyari bago ako mawalan ng malay. Ang alam ko naghilamos lang ako sa cr dahil nahihilo ako. Tapos biglang sumakit ang puson ko at nagdilim ang paningin ko kaya napaupo ako sa sahig. Tapos may umaagos na dugo sa pagitan ng hita ko…………….. Dugo?! Teka, Ano ba talagang nagyayari?

“A-anong nangyayari?” napatingin ako sa paligid. Nakatayo sa isang sulok si papa. Nandito din pala si Carla. Parang ang lungkot ng mga mukha nila.

“Bakit hindi mo sinabi anak..” sabi ni papa. Halata sa tono ng boses nya ang lungkot.

“A-ang ano papa?” naguguluhang tanong ko. Bakit hindi ko maintindihan ang mga sinasabi nila. Napatingin ako kay Carla, nag iwaslang sya ng tingin. Ganun din si mama na patuloy parin sa pag iyak.

“A-anak.. W-wala na ang baby mo..” halos pabulong nalang ng sabihin iyon ni mama. Pero, dinig na dinig ko yun. Para naman akong pinagbagsakan ng langit at lupa sa narinig ko. Buntis ako? Bigla akong napaisip. Isang bwan na nga pala akong hindi dinadatnan.. At kaya din ba kakaiba ang ikinikilos ko nitong mga nakaraang araw?

Per ano daw? Ang baby ko? Wala na?

Hindi..

Hindi pwede to..

“M-ma.. Nagbibiro ka lang, diba?” pigil hiningang tanog ko. Nag iwas lang sya ng tingin. Napatingin ako kay Carla. “Carla.. Diba buhay si baby? Diba nandito parin sya sa tyan ko? Diba? Sabihin mo na nagjojoke lang si mama.. Please Carla..” napayuko lang sya tahimik na humihikbi.

Hindi, hindi patay ang anak ko.

Walang nagsalita sakanila. Kaya hindi ko na napigilan na ilabas ang nararamdaman ko. “”Magsalita naman kayo! Buhay a-ang anak ko d-diba! Please.. Hindi sya patay.. Ang baby ko!” sigaw ko. Lumapit naman sa tabi ko si papa at Carla, habang si mama naman ay niyakap ako ng mahigpit. “Please.. Ang anak ko..”

Lumuwag ang pagkakayakap sa akin ni mama at hinawakan naman ako sa kamay ni Carla. “Yssa.. Masyadong marami ang dugong nawala sayo.. Buti nalang at may nakakita sayo sa cr.. Kung hindi, baka pati ikaw nawala na din sa amin..” sabi nya sa pagitan ng paghikbi.

“Naging mahina ang kapit ng anak mo, kasi hindi nya nakukuha ang nutrisyon na kailangan nya.. Nalaman din namin na hindi ka din pala masyadong kumakain nitong mga nakaraang araw..” malungkot na pahayag naman ni papa. “Sasabihin ko ito kay Joshua..”

Napaangat naman ang tingin ko sakanya. “W-wag po, pa..” nagmamakaawang sabi ko.

“Anak naman! Kasalanan nya kung bakit ka nagkakaganyan! Nagtiwala ako sakanya! Kasi sabi nya hindi ka nya sasaktan! Pero anong ginagawa nya ngayon?! Wala! Ni hindi ka man nga nya kayang pakinggan sa mga paliwanag mo eh! Nasasaktan ako sa twing nakikita ko kung gaano ka kamiserable! Samantalang sya, ano?! Ayun! Nagpapakasaya sa iba’t ibang babae! Yssabelle! Hindi ka namin pinalaki ng mama mo para lang magpakatanga ka sa isang lalaking hindi ka naman kayang pakinggan!!!” puno ng galit at hinanakit na sabi ni papa. Niluwagan ni Carla ang pagkakahawak sa kamay ko para mayakap ulit ako ni mama.

“Tama ang papa mo anak.. Kasalanan nya lahat to..” umiiyak na sabi ni mama.

Hindi nalang ako nagsalita pa. Alam kong matatalo lang ako sakanila. Pero kahit kailan, hindi ko sisisihin si Ky sa nangyari. Hindi naman nya alam. Ako ang may kasalanan dahil pabaya ako. Kasalanan ko dahil hindi ko inalam ang nangyayari sa katawan ko.

Anong klaseng tao ako?

Anong klaseng ina ako?

Pinabayaan kong mamatay ang anak ko..

Wala akong kwentang ina..

**End of Flashback**

Simula ng araw na makunan ako, ay napagpasyahan ko na wag na munang magpakita kay Ky. Nahihiya ako sakanya, dahil pinabayaan ko ang anak nya. Ang anak namin. Tama lang na kaparusahan ito sa akin. Tama lang na pahirapan nya ako dahil hindi ko nagawang buhayin ang anak namin.

Si mama, papa, pati narin si Carla ay si Ky parin ang sinisisi nila. Pero pinipilit kong sabihin sakanila na walang kinalaman si Ky. Na hindi dapat sya sisihin. Kasi ako ang pabaya. Ako, wala ng iba..

Sinubukan din ni papa na magresign sa trabaho nya, pero pinigilan ko sya. Alam ko kasing importante sakanya ang trabahong yun. Ayaw ko naman na dahil sa akin ay iiwan nya ang trabahong minahal nya.

Halos isang taon din, bago ko matanggap sa sarili ko ang nangyari. Pero kahit anong gawin ko ay hindi parin mawala sa isip ko, na ako ang dahilan kung bakit nawala ang anak ko. Ang sakit lang, dahil hindi ko man lang sya nagawang alagaan. Ang sakit lang, dahil huli na nga malaman kong buntis pala ako. Ang sakit dahil kahit kailan hindi ko na pwedeng ibalik ang buhay ng anak ko.. Ang sakit sakit..

Marahas kong pinunasan ang mga luhang dumadaloy mula sa mata ko.

Hanggang ngayon sinisisi ko parin ako sarili ko, dahil masyado akong mahina..

**

Typo errors? Sorry. No proof read. Nadelete yung original version ng chapter na to, kaya pinalitan ko.

-Kerbs
<center><h1>Chapter 7</h1></center>
<hr>
Pagkatapos ng trabaho ko ay napagpasyahan ko na munang bimisita kina mama. Hindi na kasi ako nakapagpaalam ng maayos sakanila, dahil hindi na ako pinayagang bumalik ni Ky nung araw na nagpakita ulit ako sakanya.

“Anak?” gulat na bulalas ni mama ng makapasok na ako sa pintuan ng bahay. Lumapit sya sa akin at niyakap ako. “Kamusta ka na?”

Ginantihan ko sya ng yakap “Mabuti naman po ma.. Miss ko na kayo..”

“Miss ka na din namin anak..” sabi nya ng magbitiw kami sa yakap. Naluha naman ako sa sinabi nya. Sa totoo lang kasi, miss ko na din talaga sila.

“Kailan ka uuwi dito?” hinila nya ako papunta sa living room.

“Hindi ko pa po alam..” sagot ko at sabay na kaming umupo.

“Anak.. Alam mo bang nagtatampo sayo ang papa mo..”

Napayuko nalang ako. Alam ko kasi na hindi payag si papa sa ideya ko. Ayaw na nyang bumalik pa ako kay Ky. Pero naging mapilit parin ako. Hindi ko naman kasi pwedeng pabayaan ang relasyon namin. Gusto ko itong mabuo ulit. Gusto ko itong mibalik sa dati.

“Maayos naman ba ang pakikitungo nya sayo?” pagtutukoy nya kay Ky.

“A-aahh.. Opo..”

Kumunot bigla ang noo nya. “Anong nangyari sa leeg mo?”

“N-nakagat po ng lamok m-ma..” nauutal na sagot ko.

Hinwakan nya ang magkabilang balikat ko. “Anak.. Alam ko kung kailan ka nagsisinungaling..” bumuntong hininga sya. “Hindi maganda ang trato nya sayo, tama ba anak?” Napayuko nalang ako sa tanong nya.

Nagulat naman ako ng bigla nya akong yakapin ng mahigpit. “A-anak.. Tama na.. Tigilan mo na sya..” alam ko na sa tono ng boses nya ay malapit na syang maiyak. “H-hindi pa ba sapat na dahilan a-ang mga ginagawa nya sayo para iwan mo sya?”

Naluha nalang ako sa sinabi ni mama. Totoo ngang hindi maganda ang pakikitungo sa akin ni Ky. Pero anong magagawa ko? Mas pinpairal ko ang puso. Mas pinapairal ko ang pagmamahal ko sakanya.

“Ma.. Mahal ko po sya. M-mahal na mahal..” humihikbing sagot ko.

“Alam ko anak kung gaano mo sya kamahal.. Nakikita ko yun. P-pero sana naman alam kung kailan ka na d-dapat sumuko..” hindi na napigilan ni mama at umiyak na sya sa mga balikat ko.

“H-hindi ko kaya ma..”

“W-wala naman syang ginagawa para maging ayos kayo. T-tigilan mo na sya..”

Ayaw ko ng sumagot pa. Niyakap ko nalang sya ng mahigpit. Walang tumigi sa amin sa pag iyak, hanggang sa mailabas na namin lahat ng lungkot at sakit. Ng maghiwalay kami sa pagkakayakap ay hinawakan nya ang magkabilang pisngi ko. “B-basta anak.. Ito na ang huli.. Pag nasaktan ka ulit, hindi na kami papayag na balikan mo pa sya..” tinanguan ko nalang sya.

Napagpasyahan ko na dito na muna ako kakain ng dinner. Gusto ko din kasing makita si papa. Tsaka miss ko na din ang kapatid ko. Tinulungan ko ng magluto si mama.

“A-ate..” may yumakap sa akin mula sa likuran. Alam kong si Annie ito, ang nakababatang kapatid ko. “Miss na kita..” malungkot na bigkas nya.

Hinarap ko sya para mayakap din. “Miss na din kita..” sobrang close kami ng kapatid ko. Limang taon ang tanda ko sakanya.

“Kamusta k-kana?” tanong ko.

“Mabuti naman.. Ikaw? Nangangayayat ka ata?”

“Pagod lang sa trabaho..” sabi ko nalang. Pero ang totoo nyan, ay nangangayayat talaga ako. Hindi kasi ako nagdidinner. Hindi naman kasi ako inaaya ni Ky para kumain. Kaya ang ginagawa ko nalang, kakain ako ng marami bago umuwi, para kahit papaano ay hindi ako masyadong gutumin.

“Ahh ganun ba.. Tara muna dun sa sala.. Kasabay kong umuwi si papa..” nagpatangay nalang ako sa hila nya, hanggang sa makadating kami sa living room. Napatingin sa akin si papa. Wala akong makita na kahit ano mang bakas ng emosyon sa mukha nya.

“Papa.. Nandito si ate.” tumango lang sya sa sinabi ni Annie at itinuon ulit ang panunuod ng tv. “Papa naman eh.. Hindi ka ba masaya na nandito si ate?”

“Masaya..” maikling sagot ni papa.

“Mukhang hindi naman eh..” parang naiinis na sabi nya. “Dyan na nga muna kayo. Magbibihis lang ako sandali..” bumaling ulit sya sa akin. “Ate, dyan ka muna ha?” tumango nalang ako at nginitian sya ng bahagya.

Naiwan kaming dalawa ni papa sa living room. Hindi ko alam kung bakit, pero ang lamig ng pakikitungo nya sa akin. Parang hangin lang ako, Parang hindi ako welcome sa sarili naming bahay.

“Buti at naisipan mong dumalaw?” basag nya sa katahmikan pero hindi nya ako tinapunan ng tingin. Nasa pinapanuod nya parin ang atensyon nya.

“Miss ko na po k-kasi kayo. Pati si mama at Annie..”

“Kailan mo balak umuwi?”

“H-hindi ko pa po alam..”

“Gustong gusto mo talaga ang nahihirapan no?” bakas ang galit sa boses nya. “Hindi ko alam kung ano bang pagkukulang namin ng mama mo para lang magkaganyan ka sa isang lalaki..”

Hindi ako makapagsalita. Dahil totoo naman talaga ang mga sinasambit na salita niya. Nagkakaganito ako ng dahil sa isang lalaki. Isang lalaking mahal na mahal ko ng higit pa sa pagkatao ko.

“Kain na tayo..” tawag ni mama sa amin. Nauna ng tumayo si papa.

“Ate tara na. kain na tayo..” aya ni Annie sa akin. Nag lakad na ako papunta sa hapag kainan.

Tahimik lang kami habang kumakain. Halatang nagkakailangan kami nina mama at papa. Hindi naman ata yun nahahalata ni Annie. Pakiramdam ko, ito na ang pinakamatagal na hapunan ng buhay ko.

Natapos kaming kumain na wala man lang kumikibo ni isa sa amin. Tumayo na si papa, at ako naman ay tinulungan ng magligpit si mama sa pinagkainan. Si Annie naman ay nagpunta na sa kwarto nya, dahil kailangan pa daw nyang magreview para sa exam nila.

Ng mapansin kong 9PM na ay napagpasyahan ko ng umuwi. Pinuntahan ko na din muna si Annie sa kwarto nya para magpaalam. Sina mama at papa nalang ang naghatid sa akin sa labas ng bahay.

“Sigurado ka bang ayaw mong magpahatid?” nag aalalang tanong ni mama. Ayaw nya kasi akong umuwing mag isa, baka daw anong mangyari sa akin. Kaso tumanggi ako. Nakakahiya naman sakanila, tsaka kaya ko naman.

“Opo..”

“Osige. Basta mag iingat ka ha?”

“Opo ma.” niyakap ko syang muli. Ng magbitiw kami ay si papa naman ang hinarap ko. “Pa alis na po ako.” tumango nalang sya. Nalungkot naman ako sa pakikitungo sa akin ni papa. Halatang nagtatampo nga sya. Tumalikod na ako at nagsimula ng maglakad.

“Anak..” nagulat ako ng tawagin ako ni papa.

“P-po?”

Naglakad sya patungo sa kinatatayuan ko. “Ito na ang huli.. Sa sususnod di na ako papayag na masaktan ka pa ulit..” ang kaninang malamig na pakikitungo nya ay pinalitan nya ng isang mainit na yakap. Bigla nalang akong naluha.

“Opo papa..” ng magbitiw kami ay pinunasan nya ang mga luhang umaagos sa pisngi ko.

*

Madilim ang paligid ng makadating ako sa condo ni Ky. Siguro wala pa sya. Pumunta ako sa maid’s room. Dun kasi nakalagay ang mga gamit ko. Dun din ako natutulog. Tinitiis ko kahit na masikip, basta makasama ko lang si Ky.

Pagbukas ko ng ilaw sa kwarto ko, ay bumungad sa akin ang galit na mukha ni Ky. Nakaupo sya sa kama. Bigla akong kinabahan. “Bat ngayon ka lang?” diretsong tanong nya saakin.

“B-inisita ko si mama..” sagot ko. Parang hindi ako makagalaw. Nandito lang ako sa may pintuan.

Tumayo sya bigla at hinawakan ng marahas ang braso ko. “Wag mo nga akong pinaglololoko! Bibisitahin mo ang mga magulang mg ng ganitong oras?! Gago lang ang maniniwala sayo!” sigaw nya.

“Aray.. N-nasasaktan ako..” ang sakit at higpit ng pagkakahawak nya sa akin. Siguradong magkakapasa ako bukas.

“Sumagot ka nga! Saan ka nanggaling!” mas hinigpitan pa nya ang pagkakahawak sa akin. Parang madudurong ang braso ko.

“N-nagsasabi ako n-ng totoo..”

“Wag mo kong gaguhin Yssabelle!” sigaw nya sa akin. “Galing ka ba sa lalaki mo?! Ha?! Ano?!”

“W-wala akong lalaki.. P-please.. Nasasaktan ako..” naluluha na ako. Pero hindi ko alam kung dahil ba sa sakit ng pagkakahawak nya o sa masasakit na sinasabi nya.

“Wag mo nga akong gawing tanga!” isinandal nya ako sa pader. Napangiwi ako sa sakit dahil sa ginawa nya. “Mayaman ba sya?! Mas magaling sa kama?!” binitawan nya ang pagkakahawak sa braso ko.

“M-maniwala ka. W-wala akong lalaki. Ikaw lang..” humihikbing sabi ko. Bakit ba kahit anong gawin ko, hindi nya magawang maniwala sa akin?

“Ako lang? Yan ba ang sinasabi mo sa lahat ng lalaki mo para mahuthutan sila ng maraming pera?” napiyak nalang ako ng dahil sa sinabi nya. Natigilan ako sa pag iyak ng maramdaman ang mainit na palad nya na pumipisil sa dibdib ko. Ramdam na ramdam ko ang init nya na tumatagos sa pagitan ng tela ng damit ko.

Itutulak ko sana sya palayo ng bigla syang magsalita. “Ilan ba kaming nagsasalo sa katawan mo?” sabi nya at nagsimulang halikan ang leeg ko.

Heto nanaman kami..

Balik nanaman ako sa pagiging ‘bayarang babae’ nya.

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 8</h1></center>
<hr>
Hinila nya ako papuntang kama. Maliit lang ito, kaya nakapatong sya sa akin ngayon. He’s still kissing me torridly. Parang nadudurog ang labi ko sa tindi ng halik nya. Ang mga kamay naman nya ay nasa dibdib ko parin, pinipisil nya ito ng madiin.

His kiss trailed down to my neck. He suck and bit it roughly. Hindi pa nga nababawasan ang mga pasa ng dahil kagabi, at eto nanaman, madadagdagan nanaman ang mga ito. Bumaba ang mga kamay nya patungo sa laylayan ng damit ko at itinaas ito kaagad. Sinunod naman nyang tanggalin ang bra ko.

“Ako lang ang pwede gumalaw sayo Yssabelle.. Ako lang..” he said in a rough and husky voice, then he kissed my breasts alternately. I was hypnotized by the sensation that he’s giving me. Ang mga kamay ko na nagtatangkang itulak sya kanina pa ay pumanhik na patungong batok nya at hinila sya ng mas malapit sa akin.

Naramdaman ko nalang na gumagapang na ang mga kamay nya patungo sa sensitibong parte ko. Ibinaba nya ang suot kong skirt kasabay ng panty ko, then he tossed it on the floor. He’s two fingers caressed my clit before entering my core. Tuluyan na akong nawala sa wisyo ng igalaw nya ang mga daliri nya sa loob ko. “Ahh..” i moan as he stroke his fingers inside me.

“Say my name when you moan..” he commanded. I just bit my lower lip with the sensation. Hindi ko napansin ang sinabi nya, so he inserted again another finger on my core. “I said moan my name!” he commanded.

“Ky.. Please..” halos hangin nalang ang lumabas sa boses ko. I can’t composed myself. Nawawala ako sa tamang pag iisip ng dahil lang sa ginagawa nya.

“That’s right..” he smirked. “Ako lang ang pwedeng gumawa sayo nito..” he rub my core faster. Ikinuyom ko nalang ang magkabilang kamay ko sa bed sheet. He kissed my lips again. And in just a bit of seconds, i reached my climax. Nanginginig ang buong katawan ko ng dahil sa sensasyon na naramdaman ko.

He pulled his fingers inside me at iniharap iyon sa mukha ko. “Look how wet you are Yssabelle..” nahiya naman ako. His fingers were soaking wet because of my juice. His lips landed again on mine. He suck my lower lip which made me open my mouth. His tounge traveled inside my mouth. Parang mawawalan ako ng hininga ng dahil sa ginagawa nya. We’re both gasping for air ng maghiwalay ang labi namin.

Akala ko ay tapos na kami, but then, he suck again my neck. Pababa ito ng pababa. And when he arrived in between my breasts, he lick it like a pop. Napapaliyad ako sa ginagawa nya. Then his lips move down to my tummy. The next thing I knew, he’s kissing my bud.

I felt his tounge seeking for entrance. And when he found my core, he entered it immediately. “Ky!” i pleaded. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Kahit ilang beses na nyang ginawa sa akin ito, ay nagiging ganito parin ang reaksyon ng katawan ko. Parang mas tumitindi pa nga eh.

Siguro’y nahirapan sya sa posisyon nya, ka pinaupo nya ako ng kaunti. He placed my legs on his broad shoulder then he open my folds using his fingers. “Beautiful..” he whispered. Hindi ko alam kung ano ang ibig nyang sabihin. Ang alam ko lang ay masyado akong nadadala sa ginagawa nya.

Hinalikan nyan ulit ang sensitibong bahagi ko. Then i reached my peak. My second orgasm.

Inihiga nya ulit ako. “Undress me..” he said in a husky voice. Yes, he still has his clothes habang ginagawa nya sa akin yun. At muli, nadala nanaman ako sa mahika ng mga salita nya. I remove all his clothes including his undergarments.

Pareho na kami ngayong walang saplot. Napatingin ako sa ibaba nya. He’s so huge. Hindi ko alam kung paano ba nya ito ipinasok sa akin kagabi. I don’t even remember any pain ng ipasok nya ito sa akin kagabi. All i know is that, plaeasure dominated my feelings when he’s inside me.

“Wanna touch it?” napansin nya siguro na naka tingin ako dun sa ‘kanya’. Nag iwas nalang ako ng tingin. “Haha.. Playing innocent. huh?” tawa nya ng nakakaloko. “You can touch it.. Hmm but some other time.. Sa ngayon i wanna feel your tightness..” bulong nya sa kaliwang tenga ko. Para naman aong napaso ng maramdaman ang mainit na hininga nya sa tenga ko.

He parted my legs widely. At dahil maliit ang ang kama, ang isang paa ko ay nakalalay. Hindi ako komportable sa posisyon namin. Pero parang balewala lang iyon sakanya. Unti unti ay ipinasok nya ang kanyang pagkalalaki. Bumabalik nanaman ang sari saring emosyon na nararamdaman ko.

“Ahh! Sht.. You still managed to be tight kahit marami na kaming nakapasok sayo?” he was catching his breath while saying those words. Napaluha nalang ako ng dahil sa sinabi nya. Ang sakit, dahil isang bayarang babae nalang ant tingin nya sa akin. Sana kahit minsan magawa nya akong pakinggan. Dahil ni minsan, hindi ako nagkaroon ng ibang lalaki. Sya lang ang naging lalaki sa buhay ko. At kahit kailan hinding hindi ko gagamitin ang katawan ko para lang magkapera. Mas gugustuhin ko pang maghirap nalang kaysa gawin ang bagay na yun. Pero bkit ganyan parin ang tingin sa akin ni Ky?

Naputol ang pagiisip ko ng maipasok na nya ng tuluyan ang pagkalalaki nya sa akin. Just like before, para kaming nagsasayaw na may sariling saliw ng musika. Hinalikan nya ulit ang mga labi ko. Sana wag nalang nyang mapansin ang mga luha ko.

Pleasures building up inside me. And after a few seconds we reach our zenith..

Napahiga sya saakin. Hindi na nya nagawang gumulong sa tabi ko. Maliit lang kasi ang kama. Pang isang tao lang ito. Nasa loob ko pa din ang pagkalalaki nya.

Napagod ako sa ginawa namin. Gusto ko ng matulog.

Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng magsalita ulit sya. “Don’t sleep yet.. Dun naman tayo sa kwarto ko..” bumangon sya at dahil nasa lood ko parin ang pagkalalake nya ay natangay ako sa pagtayo nya. Hinawakan nya ang pang upo ko at inayos ang pagkakakarga sa akin. Pagkatapos nun ay hinalikan na nya ulit ako ng marahas.

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 9</h1></center>
<hr>
May chapter 8 po, okaaay? Nakaprivate lang sya. Baka kasi isipin nyo di ako marunong magbilang eh. Hihi Si Ky pala yung nasa side. 🙂

**

**Ky’s POV**

Tulog na tulog parin sa mga bisig ko si Yssabelle. Humarap ako ng bahagya sakanya. Ang ganda parin talaga nya. Hindi parin sya nakakasawang tignan. Hindi ko naman talaga gustong maging ganito ang pakikitungo ko sakanya, kaso naiinis ako pag naiisip ko na pera lang ang gusto nya sa akin. Sana sinabi nalang nya dati pa, sana hindi kami nagkaganto ngayon.

Hinaplos ko ang makinis nyang mukha. Kung titignan mo ng maigi, parang ang amo ng mukha nya. Prang nakakatakot syang saktan. Pero ika nga nila, looks can be deceiving.

Biglang nagmulat ang mga mata nya na sya namang ikinagulat ko. Kaya mabilis akong nag iwas ng tingin. “Goodmorning..” bati nya. Gusto ko sanang mapangiti, pero pinigilan ko ang sarili ko na gawin iyo.

“Tumayo kana dyan..” malamig na sabi ko.

Tumayo na sya at kinuha ang robe na nasa couch. Siguro hanggang ganito nalang kami. Mag uusap lang ng matagal pag nasa kama. Yun lang naman ang alam ko eh, ang ikama sya. Alam ko naman kasi na hindi na sya saakin. Na kahit kailan ay hindi lang ako ang lalaki sa buhay nya.

Dahil marami kami..

Dahil pera lang ang gusto nya..

**Yssabelle’s POV**

May ngiti sa mga labi ko ng lumabas ako sa kwarto ni Ky. Nahuli ko kasi sya na nakatitig sa akin kaninang paggising ko. Kahit papaano ay nagkaroon ako ng pag asa na may pagmamahal pa sya sa akin.

Pumasok na muna ako sa kwarto ko para magbihis.

Ipagluluto ko na muna sya ng paborito nyang pagkain twing umaga. Hindi na muna ako papasok ngayon. Dito na muna ako sa unit nya, tutal naman ay natapos ko na ang kwento na ginagawa ko.

Napalingon ako sakanya ng maramdaman kong nakatayo sya sa pintuan ng kitchen. “What are you doing?” tanong nya.

“Pinagluluto ka ng breakfast..” sabi ko at nginitian ko sya. Bigla naman syang nag iwas ng tingin.

“W-wag k-ka ngang ngumiti..” sabi nya.

“Bakit naman?” kunot noong tanong ko.

“Wala! Dalian mo na nga dyan. Nagugutom na ko..” sabi nya bago magtungo sa living room. May kakaiba sakanya ngayon, pero hindi ko alam kung ano yun.

Pagkatapos kong magluto ay inilapag ko na sa mesa ang mga pagkain. “Ky.. Kain na..” tawag ko sakanya.

Narinig ko nalang na pinatay na nya ang tv sa living room at naglakad na papuntang dining area.

“Mga paborito mo ang niluto ko..” Hindi sya nagsalita. Umupo nalang sya at nag simulang kumain. Tumalikod naman ako at nagsimulang maglakad. Maglilinis na muna siguro ako.

“Saan ka pupunta?” kunot noong tanong nya.

“Maglilinis..” simpleng sagot ko.

“Umupo kana muna at kumain..”

Tinignan ko sya ng may pagkagulat. Seryoso ba sya? “O-okay lang b-ba sayo?”

“Oo naman.. Sige na. Umupo kana..”

Hindi na ako nagsalita pa. Umupo na ako at sinabayan ko na syang kumain. Kakaiba talaga sya ngayon. Iba ang aura nya. Parang sya yung Ky na mabait sa akin. Napatawad na kaya nya ako? Pero imposible. Samantalang kagabi ay halos hindi na nya ako patulugin.

Nasa kalagintaan kami ng pagkain ng bigla syang magsalita. “Ako bang may gawa nyan?” tanong nya habang nakatingin sa leeg ko.

Napahawak ako sa leeg ko. “A-ahh.. Hindi..” nagbaba ako ng tingin. Bat ba kasi ang bilis magka pasa ng leeg ko.

“Wag ka ng magkaila.. Ako, hindi ba?” diretsong tanong nya.

“Hayaan mo nalang..” sagot ko.

“Look, Yssabelle.. I know I’ve been rough to you.. Pero ganito na kasi ako..” tumingin sya sa mga mata ko. “Simula ng iwan mo ko..”

Sinalubong ko ang tingin nya. Sa halos tatlong taon na kilala ko sya, ngayon ko lang nakita ang mga mata nyang puno ng lungkot. Pero paano nya nasabi na ako ang umiwan sakanya? “H-hindi ba ikaw ang nakipaghiwalay?” naguguluhang tanong ko.

“Oo.. Ako nga ang nauna, pero ikaw ang bumitaw..” teka. Nalilito ako. Paano nangyari yun?

“H-hindi kita maintidihan..”

Ikinuyom nya ang mga kamay nya na nakapatong sa mesa. “Bakit hindi kana nagpakita sa akin matapos ng araw na maghiwalay tayo? Dahil ba totoo lahat ng narinig ko? Talaga bang pera ko lang ang minahal mo?” puno ng hinanakit na tanong nya.

“Hindi.. Hindi totoo yan..” patangging sabi ko. Hindi totoo na ako ang unang bumitaw. Araw araw pinupuntahan ko sya. Pero pag pupunta ako sa condo nya ay laging ang mama naman nya ang ndadatnan ko dun. Tapos sasabihin nya sa akin na ayaw na akong makita ni Ky.

“Hinintay kita Yssabelle.. Halos mabaliw ako sa kakaisip kung kamusta ka na ba.. Kung okay ka lang ba..” ramdam ko ang pag pigil nya sa mga luha nya. “Kaso, dumating ang araw na nagsawa na ako sa kakahintay sayo. At pinaniwalaan ko nalang ang narinig ko, na pera lang ang gusto mo..”

Gusto ko sanang sabihin sakanya ang mga dahilan ko, gusto ko sanang sabihin sakanya na hindi ako nagpakita sakanya ng halos isang taon dahil sinisisisi ko parin hanggang ngayon ang sarili ko sa pagkawala ng anak namin. Pero lahat ng ito ay hindi ko magawang sabihin sakanya.

“Sorry..” napayuko ako. “Pero sana maniwala ka na hindi kita minahal ng dahil lang sa pera..

Tumayo sya mula sa pagkakaupo. “Sorry din.. Pero naniniwala ako na minahal mo lang ako ng dahil sa pera..” yun lang ang sinabi nya at nagsimula na syang maglakad palayo.

Ganito na lang ba lagi sya sa akin?

Paniniwalaan nalang ba nya lahat ng maririnig at makikita nya?

**

Dalawa yung update ko ngayon, kasi baka matagal ulit akong makapag update. Baka Tuesday na or Wednesday? Di ko pa alam. Hehehe anyway, salamat sa pagbabasa nyo niti. Maraming salamat talaga! 🙂

Vote and comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 10</h1></center>
<hr>
Napabalikwas ako sa couch ng marinig kong bumukas ang pintuan. Si Ky na siguro ang dumating. Kaninang umaga pa kasi sya umalis, simula ng pag usapan namin ang tungkol sa amin. I sigh. Tumayo na ako para salubungin sya. Napatingin ako sa wall clock, 1 AM na pala. Saan kaya sya nanggaling?

“Ky..” salubong ko sakanya sa may pintuan. Lumapit ako sakanya para alalayan sya. Mukhang lasing sya, nangangamoy alak din kasi sya. Hinawakan ko ang braso nya. “U-uminom ka ba?”

“Ano b-bang pakialam mo? Hah? A-asawa ba k-kita?” tinabig nya ang kamay ko na nakaalalay sa braso nya. “Tabi n-nga dyan!”

Hindi ko sya pinakinggan. Humawak ulit ako sa kaliwang braso nya. Isinukbit ko iyon sa balikat ko, hindi naman sya umangal. Mukhang inaantok na kasi sya. Namumungay na din ang mga mata nya.

Pumasok na kami sa kwarto nya at inihiga ko na sya sa kama. Bibihisan ko na muna sya para mas maging kumportable sya sa pagtulog. Kumuha ako ng isang gray pj at plain white v -neck shirt sa closet nya.

Umupo ako sa gilid ng bed nya pagkatapos ko syang bihisan. Hinahaplos ko ang buhok nya. Miss na miss ko na talaga sya. Sana dumating ang araw na mapatawad nya ako. At pag dumating ang araw na yun, ako na ang magiging pinaka masayang tao sa mundo.

Haaay..

Napagpasyahan kong pumunta na ng kwarto ko para matulog. Pasado alas tres na din pala. Tsaka kailangan ko ng lumabas, baka magalit sya paggising nya pag nakita nyang nandito ako sa kwarto nya.

Tatayo na sana ako ng narinig kong magsalita si Ky. “Yssabelle..” halos bulong nalang yun ng sambitin nya, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“B-bakit?” tanong ko.

“D-dito ka lang..” bakas sa mga mata nya ang kalungkutan. “W-wag mo kong iwan..”

Umupo ako sa tabi nya. “Oo. Nandito lang ako. Hindi kita iiwan..” parang gusto kong maiyak sa mga sinabi ko. Kung alam lang sana nya na kahit kailan hinding hindi ko sya iiwan.

Niluwagan nya ang pagkakahawak sa kamay ko at hinila ako pahiga. Nagulat ako sa ginawa nya. Pero panadalian lang yun. Dahil magkaharap na kami ngayon. Halos isang pulgada nalang ang layo ng mga mukha namin sa isa’t isa. Tinignan nya ako ng tuwid sa mata. Ang mga tingin na ginagamit nya palagi nung kami pa. Ang mga tingin na gustong gusto kong makita ng paulit ulit.

Hinawakan nya ang magkabilang pisngi ko gamit ang dalawang kamay nya. Ramdam na ramdam ko ang init ng palad nya. “I miss you..” nagulat ako sa sinabi nya. Gustong tumalon ng puso ko ng dahil sa tuwa. Kay tagal kong hinintay na marinig ulit sakanya ang mga katagang yan.

Hinawakan ko din ang mga pisngi nya. “Miss na din kita Ky. Miss na miss..” ngumiti sya sa akin. Isang ngiti na na walang halong galit. Sana wag ng matapos ang oras na to. Kasi alam ko na paggising ko ay iba nanaman ag pakikitungo nya sa akin.

Hinalikan nya ang noo ko at ipinikit na nya ang mga mata nya ng may ngiti. Pumikit na din ako ng may ngiti sa labi.

“Mahal kita..” sambit ko bago tuluyang makatulog.

*

Nagising ako ng may marinig akong ingay mula sa kusina. Napatingin ako sa paligid. Wala na sa tabi ko si Ky. Nasaan kaya sya? Baka umalis na.

Tumayo na ako para alamin kung ano ang ingay na narinig ko mula sa kusina. Bakit parang nangangamoy sunog? Parang sunog na pagkain. Hala, baka may magnanakaw na nakapasok dito at sunigin ang unit ni Ky.

Dali dali akong pumunta sa kitchen. Laking gulat ko nalang ng makitang umuusok ang buong kusina at nakatyo sa tapat ng stove si Ky.

Nagluluto ba sya? Sa pagkakaalam ko kasi ayaw na ayaw nyang magluto dahil wala naman daw syang talent pagdating dun.

“K-ky?” tawag ko sakanya. Humarap sya sa direksyon ko. Mukhang nahihiya ang reaksyon nya. “A-anong nangyari dito?”

Yumuko sya at tinanggal ang apron na nakasuot sakanya. Aww! Ang cute. “Magluluto sana. Di naman pala ako marunong..” naglakad na sya paalis.

“Gusto mo bang tulungan kita?” napatigil sya sa paglalakad at muling humarap saakin. Tinignan ko sya ng may mga ngiti sa mga labi. “Kung gusto mo lang naman..” sabi ko.

“A-ahh.. A-ano..” napakamot sya sa batok nya. “S-sige..”

Lumapit ako sakanya at hinila sya patungong sa tapat ng stove. “Ano ba kasing niluluto mo?” tinignan ko ang frying pan, tapos tumingin ulit ako sakanya. Nag iwas naman sya ng tingin.

“Oo.. Alam ko di ako marunog magluto..” binitawan nya ang mga kamay ko. “Tignan mo simpleng bacon lang di ko pa kayang iluto..” maglalakad na sala ulit sya palayo pero pinigilan ko sya.

“Wala naman akong sinasabing di ka marunong magluto ahh..” sa totoo lang gusto kong mapangiti sa sitwasyon namin. Para kasing syang bata na may maling nagawa.

“Anong hindi? Tignan mo nga natatawa ka..” aww! tantrums. Sa totoo lang kasi napapangiti lang naman ako dahil hindi na ganun kalamig ang pakikitungo nya sa akin. Sana tuloy tuloy na ito hanggang sa mapatawad na nya ako.

Tinigilan ko na ang pagngiti ko. Baka mamaya mainis pa sya ehh. “Ngumingiti lang ako. Hindi naman tumatawa..” sabi ko. “Halika na nga at magluluto na ulit tayo..” pinatay ko ang stove. Binitawan ko ang mga kamay nya at tumungo ako sa ref para kumuha ng bagong iluluto. Grabe lang, isang pack ng bacon ang sinunog nya. Kumuha nalang ako ng eggs, yun nalang ang iluluto namin. Lumapit na ulit ako patungo sakanya.

“Ito nalang iluto natin. Okay lang ba?” tanong ko. Tumango nalang sya bilang pagsagot.

Nagsimula na kaming magluto. Tinuruan ko din sya kung paano magbati ng itlog. Halos limang itlog ang di pinalad bago nya makuna ang tamang step ng pag bati. Take note pag bati palang ng itlog yun ahh, hehe.

Inisalang na namin sa stove ang mga itlog. Napag alaman kong hindi pala sya naglagay ng oil sa frying pan kanina, kaya nasunog yung bacon. Hindi ko na nga mapigilang ang pagtawa kanina ng malaman kong yun eh. Sinamaan lang nya ako ng tingin, di naman sya nagalit.

Inilapag na namin sa mesa ang niluto naming itlog. :”Sabay tayo ha..” sabi nya.

“Oo sige..” nakangiting sabi ko.

Umupo na kami at nagsimulang kumain. Nilagyan ko ng rice ang plato nya, pati narin ng egg na niluto namin. “Masarap yan.. Kasi luto mo..” sabi ko. Nag iwas lang sya ng tingi pero alam kong gusto nyang mapangiti.

Naglagay na din ako ng pagkain sa plato ko. Pero hindi pa ako sumusubo. Gusto ko sya ang mauna, kasi sya naman nagluto nito eh. Tinulungan ko lang sya. Napansin nya siguro na nakatingin ako sakanya, kaya natigilan sya sa pagsubo. “B-bakit?” tanong nya.

“Wala lang..” nakangiting sagot ko. Ilang beses ko na nga ba syang sinagot ng may mga ngiti sa labi? Hindi ko na alam eh. Basta ang alam ko lang ay masaya ako ngayon.

“Tss. Kumain ka nalang..” sabi nya sabay subo ng pagkain.

Kumain na din ako. “Hmm.. Sarap..” sabi ko. Totoo naman na masarap, hindi maalat at hindi matabang. Sakto lang.

“Tss..” dinig ko naman na bulong nya.

Nauna akong matapos sakanya sa pagkain, tatayo na sana ako para iligpit ang pinagkainan ko ng magsalita sya na syang nagpabalik sa akin sa pagkakaupo. “Pwede ba nating ibalik ang dati?” literal na nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nya.

“H-ha?” nauutal na tanong ko.

Hinawakan kya ang mga kamay ko na nakapatong sa mesa. “I mean, you know.. You.. Me.. Us?” patigil tigil na sabi nya.

“Are y-you sure?” tanong ko. Baka nananaginip lang naman kasi ako. Baka umasa lang kasi ako..

“Hindi pa naman huli ang lahat, diba?” hinigpitan nya ang pagkakahawak sa mga kamay ko. Totoo ba talaga to? Pero siguro nga. Kitang kita ko naman ang sinseridad mula sa mga mata nya.

Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot.

“Yes..” walang alinlangang sabi. Hindi ko alam kung napatawad na ba nya ako. Pero sa ngayon ay susundan ko muna ang nararamdaman ko. Ito ang gusto ko..

Im willing to take the risk, kahit masaktan ulit ako.

Pagdating kay Ky, kaya kong isugal ko ang lahat..

**

Diba sabi ko sa sa Tues or Wed ang next UD? Pero dahil na flood ang inbox ko ay napilitan akong mag UD ngayon. Hahahaha love ko kayo ehhh :** Sorry kung konti, siningit ko lang kasi eh.

No proof read. Sorry for typo errors

-Kerbs
<center><h1>Chapter 11</h1></center>
<hr>
“Yes..” walang alinlangang sagot ko sakanya. Lumapit sya saakin at hinila ako patayo pagkatapos ay niyakap ako ng mahigpit. Nakaramdam ako ng kasiyahan sa puso ko ng dahil sa yakap nya.

“Thank you Yssabelle.. Promise, i’ll make it up to you..” bumitaw sya sa pagkakayakap at hinalikan ako sa noo.

Nginitian ko sya. “Ako dapat ang mag thank you sayo. Thank you for forgiving me..” sabi ko. Lahat ng lungkot ko biglang nawala. Lahat naglaho. Pagdating talaga kay Ky agad nagbabago ang emosyon ko. Sya lang ang may kaya na pasayahin ako ng ganito.

“Let’s forget about the past, okay?” I nodded. Lahat ng masasakit na salita na sinabi nya sa akin parang nawala nalang bigla.

Bumaba ang mga labi nya patungo sa labi ko. I just closed my eyes when i felt his soft lips on mine. A real kiss that makes my heart pump faster. Nilagay ko ang magkabilang kamay ko sa batok nya to deepen our kiss.

Binuhat nya ako patungong couch. I’m starting to feel the sweet sensation. Ibinaba nya ako sa couch and look at me with desire. “You’re so beautiful.. You know that?” I felt my cheeks blushed. Madalas nyang sabihin sa akin yun dati. Tumawa sya ng bahagya. “Blushing again? I like that..” sabi nya bago ulit akuin ang mga labi ko.

Bumaba ang mga halik nya sa leeg ko. He’s not sucking it, gaya ng dati. He’s gently kissing it. Parang natatakot sya na masaktan ako. I felt like being protected by him. At kapag hinahalikan nya ako, pakiramdam ko kami lang ang tao sa mundo.

He claimed again my lips. This time it’s more aggressive. Parang hindi na nya kayang pigilan ang sarili nya. At ganun din naman ako. This kiss will surely be the start of us, being one again..

**

Humiga ako sa dibdib nya. Nandito na kami ngayon sa room nya. We lost the track of the time, we did it twice. Sa couch kanina at kakatapos lang sa room nya ngayon. Hindi na sya gaya ng dati na marahas. Maingat sya at hindi ako nakaramdam ng kahit na aong bahid ng sakit. Just pure pleasure, no pain.

“Yssabelle..” tawag nya habang hinahaplos ang buhok ko. “Gusto ko sana wala ng sikreto sa atin.. You know, to work things out..” dagdag nya.

Nag isip ako kung ano ba ang mga tinatago ko sakanya. Wala naman ahh? Maliban nalang sa trabaho ko. Dapat ko bang sabihin ito sakanya? Siguro nga dapat.. Ayaw ko naman na sa iba pa nya malaman. “Hmm.. Ky, nagtatrabaho pa rin ako..”

Humarap sya sa akin at ngumiti. “Alam ko..” sabi nya.

Napakunot ang noo ko. “P-paano mo nalaman?”

Hinalikan nya ako sa noo bago sya magsalita. “I was spying on you. Alam ko naman kasi na hindi mo kayang bitawan ang trabaho mo..”

“Bakit hindi ka man lang nagalit?” takang tanong ko.

“Alam ko kasi kung gaano mo kamahal ang pagsusulat.. Hinihintay lang naman kitang umamin..”

“Natatakot kasi ako sayo. Baka magalit ka..”

Inayos nya ang pagkakahiga ko sa dibdib nya at niyakap ako. “I’m sorry Yssabelle.. Sorry kung naging marahas ako sayo.. Pagdating kasi sayo hindi ko kayang panghawakan ang emosyon ko.. I’m being irrational..”

Hinawakan ko ang pisngi nya. “Hayaan mo na yun. Diba nga sabi mo, we’ll forget about the past?”

Ngumiti sya sa akin. “Oo na po.. Love?”

Parang gustong lumundag ng puso ko dahil sa sinabi nya. Naaalala parin pala nya ang endearment namin. Niyakap ko sya ng mas mahigpit at hinalikan sya ng mabilis sa labi.

“Tara alis tayo..” biglang sabi nya.

“Saan naman?”

“Kahit saan..” kibit balikat na sagot nya.

“Wala kabang trabaho ngayon?” tanong ko.

“Meron..” tipid na sagot nya.

“Oh bat ka nag aayang umalis?”

Humarap sya saakin at pinisil ang ilong ko. “Masamang bang gustuhin na makasama kita ngayon?” tawa tawang sabi nya. “And stop asking. I might kiss you again.. Baka ulitin ko ang ginawa natin kanina..” he smiled naughtily. Ang pilyo nya talaga. I just shut my mouth nalang. Baka kasi totohanin nya eh. Hehe

Tumayo na kami at nagbihis. Nag paalam nadin ako sa office na hindi muna ako makakapasok ngayon. Nagdahilan nalang ako para pumayag sila. Minsan lang kasi to eh. Tsaka gusto ko ding makasama si Ky.

Naligo na kami. Gusto nya sana na sabay kami, pero di ako pumayag. Pilyo yun eh, baka hindi kami agad makaalis pag nagsabay kaming maligo. Sayang ang oras.

“Tara na?” aya nya sa akin ng makapagbihis na ako. Tumango nalang ako. Hinawakan nya ang kamay ko at sabay na kaming lumabas.

“Saan ba talaga tayo pupunta?” tanong ko ng makapasok na kami ng kotse nya.

“Ewan..” sabi nya at pinaandar na ang kotse nya.

Hindi na ako nagtanong pa. Inayos ko nalang ang pagkakaupo ko. Sya ng bahala kung saan ba kami pupunta. Tiwala naman ako sakanya eh. Tsaka kahit saan naman basta kasama ko sya. Matutulog na muna ako, medyo inaantok kasi ako eh. Napagod ata ako kanina. Hehe

**

“Love..” napamulat ang mga mata ko ng marinig ko ang boses ni Ky. “Nandito na tayo..”

Napatingin ako sa lugar. Nasa may beach kami. Mukhang tanghali na din. “Asan tayo? Tsaka anong oras na?” tanong ko habang kinukusot ang mga mata ko.

“Nandito tayo sa.. Hmmm..” nag isip muna sya. “Hindi ko din alam eh.. Haha.. I just saw this beach habang nagmamaneho. Na amaze ako sa kagandahan.. Besides, wala talaga kasi akong alam puntahan.” napakamot sya ng ulo. How cute! “And about the time, 1:30 PM na po..”

Nanlaki ang mga mata ko ng sabihin nya kung anong oras na. “W-what? You m-mean 4 hours ka ng nagmamaneho at 4 hours na din akong natutulog?” gulat na tanong ko.

Nginitian nya ako. “Yeah.. At okay lang na matulog ka. Alam ko naman na napagod ka kanina. And you need energy para mamaya..” pilyong sabi nya.

“Naughty ka talaga!” hinampas ko ang braso nya.

“Haha.. What? Ang sabi ko lang naman you need energy kasi mamamasyal tayo.. Oh baka naman kasi ibang pasyal ang gusto mong gawin?” bulong nya sa kaliwang tenga ko. Bigla naman nag init ang magkabilang pisngi ko dahil sa sinabi nya.

“L-labas na nga tayo..” sabi ko nalang. Nauna na akong lumabas sakanya. Narinig ko pa ang pagtawa nya. Ang naughty talaga nya.

Narinig kna lumabas na din sya sa kotse nya. Hindi ko na sya hinintay. “Hey.. Hintayin mo ko..” tawag nya sa akiin. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Naramdaman ko nalang na may humawak sa kaliwang kamay ko. “Wag ka ng magalit..” seryosong sabi nya.

“Di naman ako galit eh..”

“Nagbibiro lang naman ako..” napatigil ako sa paglalakad dahil hinapit nya ako sa bewang. “Sorry na..” lumabi sya. Aww! Parang bata.

“Hindi nga ako galit..” pinisil ko ang magkabilang pisngi nya. “Tara na nga..” sabi ko.

Magkahawak kaming naglalakad. Wala kaming kaide-ideya kung nasaan ba talaga kami. Ang sabi lang naman ni Ky magdrive sya patungong south. Probably, nasa bandang Bicol siguro kami ngayon.

May nakita kaming isang matandang lalaki na naglalakad sa tabi ng dagat. Wala kasing resort dito. “Manong..Ano pong lugar ito?” tanong ni Ky sa matanda.

“Camarines sur, hijo..” sagot nya. “Naliligaw ata kayo?”

“Hindi po..” umiling si Ky. “Napadako lang po dito.. May alam po ba kayong malapit na hotel dito?”

“Ahh.. Oo.. Mga kinse minutos siguro. Direstuhin nyo lang ang daan at bubungad sainyo ang isang hotel..”

“Sige po manong.. Salamat po..” sabi ni Ky.

“Walang anuman.. Mag iingat kayo..”

Bumalik na ulit kami patungong kotse. Nandito nga kami sa parte ng Bicol. Nagdrive na si Ky patungong hotel. Mabilis ang pagpapatakbo nya ng sasakyan, so less than 15 minutes ay nasa hotel na kami. Bumaba na kami ng kotse at nagtungo sa loob ng hotel.

“Good afternoon, Sir.. Ma’am..” bati sa amin ng receptionist.

“Goodaftrnoon.. May available pa na room? Specifically a deluxe room..” sabi ni Ky.

“Yes sir.” nakangiting sagot naman ng receptionist.

“Okay. We’ll take it..” sabi ni Ky at hinugot ang wallet nya mula sa bulsa.

Binigay na ng receptionist sa amin ang key sa room na kinuha namin. Bumungad sa amin ang isang magandang kwarto pagbukas namin ng pintuan. Talagang deluxe nga ito.

“You like it?” tanong ni Ky.

“Yeah..” namamanghang sabi ko. “Ilang araw nga pala tayo dito? Bakit tayo kumuha ng hotel room? Akala ko babalik din tayo ng Manila mamaya?”

Nagkibit balikat lang sya. “I change my mind. Gusto ko palang magstay dito for about 2 days..”

“W-what? Paano ang trabaho mo?”

“CEO ako, remember? I can leave my work whenever i want to..”

“P-pero nagtatrabaho din ako..” sabi ko.

“H-hindi mo ba ako pwedeng pagbigyan?” tumingin sya saakin ng parang nag mamakaawa. Ano pa nga ba ang magagawa ko? Hindi ko naman sya kayang hindian.

Humugot ako ng malalin na hininga. “Okay.. We’ll stay here for 2 days..”

Lumapit sya saakin at binuhat ako. “Thank you Yssablle!” masayang bigkas nya.

“I-ibaba mo nga ako..” natatawang sabi ko. Binaba naman nya ako at hinalikan ng mabilis sa pisngi. “Teka lang pala.. Paano tayo nyan? Wala naman tayong dalang damit..”

“Problema ba yun? Edi bibili tayo ng damit..” sabi nya sabay hila saakin palabas.

Tumungo kami sa mall para bumili ng mga damit. Muntik na nga kaming maligaw eh. Hindi kasi namin alam kung saan ba ang mall dito. Buti nalang at marami ang mga taong pwedeng pagtanungan.

Pumasok kami sa isang botique.

“Gusto mo ba to?” dumukot sya ng isang floral dress.

Yumuko ako. I dont wanna nod my head. Ayaw kong binibilhan ako ni Ky ng mga gamit. Ayaw ko ng isipin nya na pera lang ang gusto ko sakanya.

“C’mon.. Bagay naman sayo to eh..” inangat nya ang ulo ko mula sa pagkakayuko.

“W-wag na..” sabi ko.

“I insist.. Take this. Please?” ayan nanaman sya. He’s using his famous pleading face. Hindi ko sya kayang tanggihan.

“O-okay..” sagot ko nalang.

“Good..” nginitian nya ako.

Pumasok kami sa iba’t ibang store. Bumili na din sya ng mga damit nya. Ng maramdaman namin ang gutom ay napagpasyahan na naming kumain. Kanina pa palang umaga ang last na pagkain namin. Yung luto nyang egg ang kinain namin. I smiled at the thought. Hehe

Sa isang Italian cuisine kami pumasok. Mahilig kasi sya sa Italian food. Lalo na sa pasta.

“May I take you order, Sir? Ma’am?” bungad sa amin ng waiter ng makaupo kami.

Tumingin si Ky sa menu. Ganun din ako. “Hmm.. I’ll take campania and pasta. Red tomato juice for my beverage..” sabi nya sa waiter pagkatapos ay tumingin saakin.”Anong sayo Yssabelle?”

“Tuscany and black tea..” sagot ko. Umalis na yung waiter ng makuha nya ang order namin.

“Yssabelle..” magkahaparap kami ngayon kaya hinawakan nya ang mga kamay ko. “Forget about everything okay? Alam kong iniisip mo parin ang dahilan ng paghihiwalay natin dati.. I know you’re still thinking about the money.. Hayaan mo na yun okay? Wag ka ng mahiya sa akin..” diretsong sabi nya.

“H-hindi naman kasi pera ang minahal ko sayo..”

“Diba sabi ko naman sayo na kakalimutan na natin ang nakaraan?” I nodded. “Tama na ha? Stop bringin back the past..” inilandas nya ang mga kamay ko sa labi nya at hinalikan ito ng marahan.

“Here’s you order Sir, Ma’am..Buon appetito!” masiglang sabi ng waiter.

“Gracias..” sagot naman ni Ky. Umalis na ang waiter at nagsimula na kaming kumain. Tahimik lang kami habang kumakain. Dala narin siguro ng gutom kaya hindi kami nag iimikan.

Nauna akong natapos sa pagkain. Pinagmasdan ko nalang sya sa bawat pagsubo nya. Ang saya talaga ng ganito. Ayos na kami. Hindi na sya galit saakin at kinalimutan na namin ang nakaraan. Sana tuloy tuloy na to. Sana wala ng hahadlang pa sa amin.

“Lalim ng iniisip mo ah..” nagulat ako ng magsalita sya.

“H-hindi naman.. Masaya lang ako dahil ayos na tayo..”

Magsasalita sana sya ng may biglang sumali sa usapan namin. “So Joshua Cristobal is here..” isang boses ng babae. Nagtungo sa tapat ni Ky ang babae at hinila sya patayo. Ito yung babae sa condo ni Ky nung minsan.

“What are you doing here Sheena?” matalim na tanong ni Ky.

“Ako dapat ang magtanong sayo nyan.. What are you doing here?” tumingin sa akin ang babae.. “With your maid?” may isang parte sa dibdib ko na parang kumirot. Oo nga pala’t pinakilala ako ni Ky sakanya bilang katulong.

“She’s not my maid!” tinabig ni Ky ang kamay ng babae na nasa braso nya.

“She’s not? Ohh.. Let me guess, she’s your new bed warmer am I right?” binalingan ulit ako ng tingin ng babae. “Hey.. Ako ang girlfriend ni Ky. Just incase hindi mo alam.. Poor little kitten..” napayuko nalang ako sa sinabi nya. Gusto kong maiyak. Totoo bang girlfriend sya ni Ky? Paano kami? Kakaayaos lang namin.

“You’re not my girlfriend Sheena!” galit na sabi ni Ky.

Hinila nya si Ky palapit sakanya.

What she did next was unexpected.

Hinalikan nya sa labi si Ky.

Pero mas nagulat ako sa naging reaksyon ni Ky.

He responded to her kisses.

I just felt a hot liquid coming from my eyes.. Umiiyak na pala ako..

Nasabi ko na bang okay na kami? Kasi nagkamali pala ako.. Hindi pa pala kami okay..

**

Typo errors? Sorry. No proof read.

-Kerbs
<center><h1>Chapter 12</h1></center>
<hr>
Parang nanigas ako ng makita ko na sinabayan ni Ky ang babae sa paghalik. Ang sakit sakit pala ng ganito. Akala ko okay na kami, pero bakit naging ganun ang reaksyon nya? Ano ba talaga ang tumatakbo sa isip nya? Hindi ko na sya maintindihan.

“Best kiss ever!” bulalas ng babae ng maghiwalay ang mga labi nila ni Ky.

“Shut up Sheena!” sagot ni Ky at tumingin sa akin. Nagbaba nalang ako ng tingin. Hindi ko sya kayang tignan sa ganitong sitwasyon. Hinid sa ganitong pagkakataon.

Umupo sya at hinawakan ang mga kamay ko na nasa mesa. “Look Yssabelle.. It was just a mistake.. I was just..” yumuko sya bigla.. ” Arrrgh! Fck!” hinigpitan nya ang hawak nya sa mga kamay ko.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at tuluyan na akong napahagulgol sa iyak. “Poor kitten..” sabi ng babae. “Ganyan pala ang mga type mo Ky, mga mahihinang babae..” tumawa sya ng nakakainsulto. “I have to go na. See you around loverboy..” nakita kong kinindatan pa nya si Ky bago tuluyang umalis.

Lumipat sa tabi ko si Ky. “Hey.. Stop crying..” inalo nya ag likod ko. “I’ll explain everything, basta makinig ka sa akin ha?”

Patuloy lang ako sa paghikbi. Hindi ko na talaga kayang pigilan ang mga luha ko. Wala na din akong pakialam kung pinagtitinginan kami ng mga tao. Ang alam ko lang ngayon ay nasasaktan ako ng sobra.

Narinig ko ang pagbuntong hininga nya. “Yssabelle.. Look at me..” inangat nya ang ulo ko at pinahid ang mga luhang umaagos mula sa mga mata ko. “I’m sorry.. Yeah, I responded to her kisses.. I admit..” tinignan nya ako ng diretso sa mata. “I was just carried away by the situation.. Nagiging ganun ang reaksyon ko kapag nagagalit ako. Like what I have said, I’m being irrational sometimes.. I thought by responding to her kiss will make her shut her mouth.. But sht! I’m wrong. Because of that kiss, napaiyak kita.. Nasaktan kita.. Please.. I’m sorry..” I can feel his sincerity. Hindi ko alam kung ano ba ang isasagot ko.

Niyakap nya ako at hinalikan sa buhok. “Hindi na mauulit yun.. Hush now, love..”

“Promise?” tanong ko ng magbitiw kami sa pagkakayakap.

Hinalikan nya ako sa noo bago sumagot. “Promise..” iginiya nya ako patayo. “Tara na? We need to refresh our minds.. Kalimutan na natin ang nangyari ngayon..” tumago nalang ako sakanya.

Bumalik na muna kami sa hotel para magbihis. Everything went fine naman. Hindi na namin inaalala ang mga nangyari kanina. Tama nga naman sya. Kailangan kalimutan na namin ang nakaraan. Kasi kung palaging yun ang iisipin namin ay walang mangyayari.

Nandito kami ngayon sa may tabing dagat. Magkahawak kamay kaming naglalakad. Malapit ng magdapit hapon, kaya konti nalang ang mga taong nadaraanan namin.

“Anong gusto mong gawin mamayang gabi?” tumigil kami sa paglalakad at hinarap nya ako. “Gusto mo bang mag bar?”

“Wag na..” sabi ko. Hindi naman kasi ako mahilig mag bar eh. Umiinom naman ako, pero pag may mga okasyon lang. Ayaw ko yung tipong malalasing pa ako.

“Oh.. C’mon.. Madalang lang ito..” hinawakan nya ang magkabilang balikat ko. “Please?”

Syempre nagmakaawa na sya, ano pa nga bang magagawa ko? “Hay.. Sige na nga..” sabi ko nalang.

“Napilitan na naman ata eh..” nakalabing sabi nya.

“Hindi kaya..”

“Oh sige.. Tara balik na tayo sa hotel..” inakbayan nya ako at sabay na kaming naglakad.

**Ky’s POV**

“Wag na kaya tayong umalis?” sabi ko kay Yssabelle. Nandito kami ngayon sa room namin. Bihis na bihis na kami. Pero parang nagdadalawang isip na akong umalis ngayon.

“Ano ka ba? Ikaw ang nag aya tapos ikaw din ang aayaw?” tawa tawang sabi nya.

“Kasi naman ehh.. Hindi ba pwedeng magmukhang simple ka lang? Yung tipong hindi titingin sayo ang ibang lalake..” sabi ko.

“Ha? Ang simple lang kaya ng suot ko..” tinignan nya ang kabuuan nya sa salamin. Simple nga lang ang suot nya. Naka pink dress sya, yun yung binili namin kanina. Pero pag suot nya yun, parang nagmumukhang elegante yung dress. Parang lahat ata ng suotin nya ay bagay naman sakanya. Idagdag mo pa ang kulot at mahaba nyang buhok na lalong nagpapaganda sakanya.

Lumapit ako sakanya at niyakap sya mula sa likuran. “Baka kasi agawin ka ng ibang lalaki sa akin..” hinalikan ko sya sa leeg.

“Ky..” ungol nya. Ang mga kamay ko na nakayakap sakanya ay unti unting umakyat patungong dibdib nya.

Inikot ko sya at iniharap sa akin. Agad kong sinakop ang malambot nyang labi. Hindi talaga ako magsasawang halikan sya sa ganitong paraan.

Inilagay nya ang dalawang kamay nya sa batok ko para mapalalim ang halik namin. Naglalakad kami habang naghahalikan, hanggang sa naramraman ko nalang na nakasandal na pala sya sa front door.

Hinalikan ko ulit ang leeg nya. Isang maingat na halik. Ayaw ko ng bigyan sya ng kahit na anong marka ng karahasan ko. Umakyat ulit ang mga labi ko sakanya. I suck her lower before entering her mouth. I traced her mouth using my tounge. She’s really sweet, indeed..

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na ba kaming naghahalikan. Ang alam ko lang ay kuntento ako sa bawat halik nya. Parang nabura ang mga halik ni Sheena kanina, ng maramdaman ko ang mga halik ni Yssabelle..

Akmang itataas ko na ang dress nya ng may biglang kumatok sa may pintuan. Nagulat kaming pareho at naghiwalay ang mga labi namin..

“Room service po..” dinig na boses namin mula sa labas.

“Sht..” naibulong ko nalang. Room service ang magiging dahilan ng pagka bitin ko? Dmn!

Nakita kong bahagyang napatawa si Yssabelle. Siguro’y natatawa sya sa nangyari.

“Room service po..” sigaw ulit mula sa labas.

“Teka!” naiiritang sabi ko. Inayos na muna namin ni Yssabelle ang mga sarili namin. Pero bago namin buksan ang pintuan ay hinalikan ko ulit sya ng madiin sa labi. Eh sa nabitin ako eh..

Binuksan ko na ang puntuan. “Goodevening Sir.. Goodevening Ma’am..” bungad sa amin ng service boy. “Room srvice ho..” nakangiting bati nya.

“Halata naman eh. Kanina ka pa tawag ng tawag. Sige! Alis na kami..” naiinis na sabi ko, sabay hila kay Yssabelle palabas.

“Alam mo, natatawa ako sayo..” biglang bigkas ni Yssabelle habang naglalakad kami.

“Bakit?” tanong ko.

“Kasi naman. Wala namang ginawa sayo yung service boy tapos pinag iinitan mo sya ng ulo..” natatawang pahayag nya.

“Binitin nya ako..” sagot ko. Naiirita parin ako. Nabitin ako ng dahil sa room service na yan!

Hindi na nya napigilan at tumawa na sya ng tuluyan. “Hahaha.. I-ikaw naman k-kasi ang may kasalanan eh.. Sunggab ka kasi ng sunggab..” patuloy parin sya sa pagtawa. Para ngang hindi na sya mkahinga eh. Tss. Nabitin naman kasi talaga ako.

“Sige.. Tawa pa. Lagot ka sakin mamaya..” matalim na sabi ko. Tumigil naman sya sa pagtawa.

“Ikaw talaga hindi ka mabiro..”

“Lagot ka talaga mamaya..” mapanuksong sabi ko.

Lagot talaga to sa akin mamaya. Papagurin ko sya.. *smirk*

**

“Ky.. Ang daming tao.” sabi ni Yssabelle pagpasok namin sa bar.

Napatawa naman ako sa sinabi nya. “Ikaw talaga.. Marami talagang tao dito, kasi bar to..” hinila ko sya patungo sa bakanteng upuan na nakita ko.

“I mean.. Ganito ba talaga palagi? Parang laging may party?” sambit nya pagkaupo namin. Napangiti naman ako, minsan talaga may pagka inosente si Yssabelle..

“Oo.. Ganyan talaga, minsan stress reliever na ng mga tao ang pagba-bar..” may waiter na dumaan kaya tinawag ko ito. “Waiter..”

Lumapit naman ito sa amin. “Yes sir? May I have your order?”

“Do you have any non alcoholic drink here, like iced tea or such?” tanong ko. Hindi naman para sa akin yun. Para kay Yssabelle yun. Yaw kong painumin sya ng alak. Alam kong hindi naman sya ganun kasanay pagdating sa inuman.

“Ahh.. Yes sir.. We have lemonade, mt. dew, and dr. pepper..” magiliw na sagot nya.

“Hmm.. Okay one lemonade and one dry martini..” inilista na ng waiter ang mga order namin at umalis na sya.

“Anong inorder mo?” tanong ni Yssabelle.

Umisod ako ng konti sa tabi nya at inakbayan sya. “Don’t worry.. Hindi naman ako nag order ng alak para sayo. Lemonade lang ang sayo. Baka malasing ka eh..” biro ko sakanaya.

“Ikaw talaga..” hinampas nya ang bahagya ang dibdib ko. “Eh anong sayo?”

“Dry martini..” simpleng sagot ko.

“Baka naman malasing ka nyan?” tanong nya.

“Hindi ahh. Ako pa.” pagbibida ko.

Hindi na sya nagsalita. Sumandal nalang sya sa dibdib ko. Sa totoo lang, masya ako ngayon kasi ayos na kami. Hindi ko na iniisip pa ang nakaraan namin. Ayaw ko ng sayangin ang pagkakataong ito. Wala akong pakialam kung ano bang pakay nya sa akin kung bakit bumalik sya at humingi ng fifty days para makasama ako. Ang alam ko lang ay masaya ako ngayon. Yun lang ang importante.

“One leomonade and one dry martini..” bulalas ng waiter pagkatapos ay inilapag na nya ang order namin. Binigyan ko muna sya ng tip bago tuluyang umalis.

Kinuha ni Yssabelle ang lemonade at ininom ito. “Ang init naman dito.. Nauhaw ako..” reklamo nya.

“Grabe ka love.. Hindi ka man nga umiinom pero nag iinit ka na?” mapanuksong tanong ko.

Kahit na madilim ay nakita ko ang pamumula ng pisngi nya. “H-hindi n-no!” tanggi nya.

“Haha.. Bakit namumula ka?”

“M-mainit nga kasi..” nauutal na sabi nya.

Lumapit ako sakanya at bumulong sa kanang tenga nya. “Gusto mo ba mas painitin kita?”

Naramdaman ko naman ang pagiiba ng ekspresyon ng mukha nya. Parang nagulat sya sa sinabi ko. “T-tumigil ka nga.” itinulak nya ang ulo ko na nakalapit sa tenga nya. Amoy na amoy ko ang mabangong buhok nya.

Nagkwentuhan nalang kami. Nakaakbay parin ako sakanya habang nasa dibdib ko ang ulo nya.

Nasa kalagitnaan kami ng masayang pagkukwentuhan ng may biglang magsalita sa harapan namin. “Joshua pare! Nandito ka rin pala..” napaangat ako ng tingin sa nagsalita. Si Axel, kaibigan ko, kasama nya ang ibang barkada namin nung high school. Anong ginagawa ng mga ugok na to dito?

“Anong ginagawa nyo dito?” tanong ko. Hindi naman sa ayaw ko sakanila, pero hindi ko lang talaga gusto na nandito sila, lalo na’t kasama ko si Yssabelle.

“Whoooa! Pag aari mo na rin ba ang CamSur pare? Ayaw mo atang nandito kami?” natatawang sabi nya. Napatinghin sya bigla kay Yssabelle. “Ang ganda naman ng kasama mo ah.. Girlfriend mo?”

Sinamaan ko lang sya ng tingin at mas iyakap ko naman palapit sa akin si Yssabelle.. “Oo girlfriend ko sya. So back off man..”

Umupo sila sa inuupuan namin. Nagsisisi ako kung bakit dito ko pa naisipang umupo. Dapat pangdalawang tao nalang ang pinili kong upuan namin para wala na sanang nakisawsaw saamin.

“Chill pare.. Pinupuri ko lang ang girlfriend mo..” bumaling ulit sya ng tingin kay Yssabelle.. “Hi.. I’m Axel.. And you’re?” inilahad nya ang kamay nya.

Magsasalita na sana si Yssabelle ng ako na ang nagsalita para sakanya. “She’s mine. Back off..” itinyulak ko pababa ang kamay nya na nakalahad.

“Tss..” sabi nalang ni Axel. Napatingin ako kay Yssabelle. Nakangiti ang ekspresyon nya. Fck! Nagwapuhan ba sya kay Axel? Di hamak naman na gwapo ako dun eh.

Nagpakilala na din ang ibang mga kasama ni Axel kay Yssabelle. Actually ako ang nagsasalita para kay Yssabelle. Ayaw ko kasing madampian nila ang malambot na kamay nya. Mga ugok pa naman to pagdating sa babae.

Naramdaman ko na naiihi ako. Fck! Bakit ngayon pa? Hindi ko pwedeng iwan dito si Yssabelle. Hindi ko din naman sya pwedeng isama sa loob ng cr. Tss!

Lumapit ako sakanya at bumulong. “Love, cr lang muna ako ha? Behave ka lang dyan..”

Humarap sya sa akin at ngumiti. “Sige.. Take your time..”

Tumayo na ako at nagmadaling pumunta ng cr. Kailangan kong makabalik agad. Iba ang takbo ng utak ni Axel. Baka mamaya kung ano na ang gawin nya kay Yssabelle.

Dali dali akong lumabas pagkatapos kong umihi. Sht! Ano na kayang nangyayari dun?

Biglang nagdilim ang paningin ko ng makita kong nagtatawanan silang dalawa at tinapik pa ni Axel ang balikat ni Yssabelle. Mukhang enjoy na enjoy sila ah!

Agad akong lumapit sakanila at hinila patayo si Yssabelle. “Tara na..” sabi ko.

“H-ha? Aalis na agad tayo?” tanong nya.

“Oo..” malamig na sagot ko.

“Ang aga palang ah, bat aalis na kayo?” sabat naman ni Axel.

Binalingan ko sya ng matalim na tingin. “Wala kang pakialam.”

“Relax.. Nagtatanong lang.” itinaas nya ang magkabilang kamay nya.

“Dito muna tayo..” sabi naman ni Yssabelle..

Hindi ko sya pinakinggan, hinila ko na sya ng tuluyan. Narinig ko pang nagpaalam sya ay Axel. Sht mas nag init bigla ang ulo ko.

Pagdating namin sa parking lot ay marahas ko syang ipinasok sa kotse ko. Nag iinit ang ulo ko ngayon ng dahil sa galit. Talagang nagawa pa nyang mag paalam kay Axel. Hindi man lang ba nya nahahalata na nag iba ng aura ko?!

“Aray..” sabi nya ng marahas kong binitawan ang kamay nya. “Anong nangyari? Bat nagagalit ka?”

“At nakuha mo pa talagang magtanong ha?” sarkastikong sabi ko.

“Hindi kita maintindihan.. Ano ba talagang nangyari?” tila nalilitong tanong nya.

“Tumalikod lang ako, nakikipaglandian kana?” hindi ko alam kung saan ba nanggaling ang mga salitang yun. Ang alam ko lang ay nagagalit ako ngayon.

“H-ha?” naguguluhang tanong nya. “A-anong sinasabi mo?”

“Magmamaang maanagan ka pa dyan? Kitang kita ng dalawang mata ko ang paglalampungan nyo!”

Hindi na sya sumagot pa. Nakita kong nawala ang kahit anong emosyon sa mukha nya. So totoo ngang naglalandian sila ng lalaking yun? Sht lang!

Mabilis kong pinatakbo ang kotse hanggang sa makadating nakami sa hotel na tinutuluyan namin. Mahigpit parin ang pagkakahawak ko sa kamay nya.

Pagkapasok namin sa sa hotel room ay ibinuhos ko na lahat ng emosyon ko. Lahat ng galit ko. “Ano ka ba naman Yssabelle! Tumalikod lang ako sandali, may ibang lalaki kana agad? Bakit ba ang kati kati mo?! Talagang naglalandian pa kayo ha? Kahit na alam nyong nasa paligid lang ako!!” sigaw ko sa mukha nya.

Wala paring bahid ng emosyon ang mukha nya. Lungkot, galit, o kahit ano man. Wala akong mabasa. Dahil ba totoo ang mga ibinibintang ko sakanya?!

“Magsalita ka nga!” sigaw ko sa harapan nya.

Tahimik lang sya at nakatingin sa mga mata ko. Ano bang nasa isip nya at ganyan sya? Hinawakan ko ang magkabilang balikat nya atsaka sya inalog. “Ano ba?! Matititigan nalang ba tayo dito?!”

Nagulat ako ng alisin nya ang dalawang kamay ko na nasa balikat nya. “Alam mo.. Okay lang naman sa akin ang lahat na masasakit na salitang sinasabi mo eh.. Kaya ko naman tanggapin ang lahat.. Mga pambibintang mo, mga pasaring mo sa akin.. Lahat ng yun kaya kong tiisin..” nakatingin parin ang mga mata nya sa akin. “Pero alam mo kung anong masakit? Nangako tayo na hindi na natin babalikan ang nakaraan.. Akala ko ayos na tayo.. Pero hindi pa pala..” iniwas nya ang tingin nya at yumuko. “Kanina, hinayaan kitang magpaliwanag kahit harap harapan mong hinalikan yung babae.. Inisip ko na okay lang yun, siguro may dahilan ka naman..” tumawa sya na mapakla. Bago mag angat ulit ng tingin. “Pero bakit ganun? Pag ako parang walang sapat na dahilan para ipaliwanag ang sarili ko sayo.. Bakit ganun Ky? Bakit nagiging unfair ka pagdating sa akin?”

Napayuko ako ng dahil sa sinabi nya. Ganun ba ako sakanya? Nadadala lang naman ako sa galit ko eh. Naglakad sa patungong front door. “Lahat naman ginagawa ko para sayo.. Pero bakit parang kulang parin? Bakit parang hindi parin ata sapat?” humarap ako sa nakatalikod na imahe nya. Parang gusto ko syang yakapin. Bakit ba ang sama sama ko sakanya? Nasasaktan ko na pala sya ng di ko man lang alam.

“Mahal na mahal kita Ky.. Pero sana wag mo akong bigyan ng dahilan para sukuan.. Kasi alam mo..” binitin nya ang huling sasabihin nya.

“Malapit nakong mapagod sa pagmamahal sayo..” ipinihit nya ang sedura ng pintuan at tuluyan na syang lumabas.

Nanlumo ako sa sinabi nya.

Ganun ba ako kasama?

Talaga bang nakakapagod akong mahalin?

**

Typo errors? Sorry. No proof read 🙂

Si Yssabelle yung nasa side. 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 13</h1></center>
<hr>
**Yssabelle’s POV**
Hindi ko alam kung paano ko nasabi ng diretso kay Ky yun. Ang alam ko lang ay nasasaktan na talaga ako ngayon. Bakit ba lagi nalang syang ganyan saakin? Bakit ba hindi nya kayang makinig saakin? I thought we’ll work things out? Pero bat ganun nanaman sya?

Pinili kong pumunta na muna sa tabing dagat. Umupo ako sa buhangin at idinukmo ang ulo ko sa mga tuhod ko. Hindi ko na napigilian pa at tuluyan ko ng inilabas ang mga luha kong kanina pa nagbabadya sa pagtulo. Kahit anong gawin kong pagpunas at patuloy parin ito sa pag agos.

“Bakit ba palagi mo nalang akong sinasaktan?” sambit ko sa sarili ko. Siguro pinagtitinginan na ako ng mga taong dumadaan. Pero hindi ko na inaalala yun, gusto kong ilabas ang sakit at sama ng loob ko.

Misan sobra na sya. Ang mga salita nya masyadong matatalim. Tinitiis ko nalang lahat dahil mahal ko sya. Pero minsan sumosobra na sya. Wala ba talaga syang tiwala sa akin? Nag uusap lang naman kami ng kaibigan nya. Nagiging friendly lang naman yung tao, tapos bigla syang nagkaganun? Hindi ko talaga sya maintindihan.

“Kanina pa kita hinahanap..” hindi na ako nag angat pa ng tingin. Kahit na madilim at hindi ko nakikita ang mukha nya ay alam kong si Ky yun. Kabisadong kabisado ko ang baritong boses nya.

Hindi ako kumibo. Nakadukmo parin ang ulo ko sa mga tuhod ko. Naramdaman ko nalang na umupo sya sa tabi ko.

“I’m sorry..” sambit nya. Ayan nanaman sya. Hindi nanaman sya galit. Bakit ba ganyan sya? Ang hirap nyang intindihin..

Hindi parin ako nagsasalita. Wala na akong alam sabihin pa. Nasabi ko na ata lahat kanina ang mga gusto kong sabihin.

Nanginig ang katawan ko ng haplusin nya ang likuran ko. Iba talaga ang epekto nya sa akin. “Alam ko galit ka..” pagsisimula nya. “Sorry.. Nadala lang naman kasi ako ng dahil sa selos..”

Ang huling katagang sinabi nya ang nagpaangat sa akin para tingan ko sya. “N-nagseselos ka?” nauutal na tanong ko.

Inalis nya ang kamay nya sa likuran ko at tumingin sya ng diretso sa dagat. “Oo.. Nagseselos ako..” ngumiti sya ngunit may lungkot sa mga mata nya. “Nagseselos ako.. Kasi gusto ko ako lang ang pwedeng magpangiti sayo.. Gusto ako lang ang pwedeng humawak sayo.. Gusto ko ako lang ang lalaking nakikita mo..” lumingon sya sa akin at hinawakan nya ang pisngi ko. “Gusto ko ako lang ang mahal mo..” hindi ko alam kung bakit o paano, pero naramdaman ko nalang na tila naging mabagal ang pagtakbo ng mundo. Pakiramdam ko kaming dalawa lang ang tao dito..

Hindi ko alam kung anong ba ang dapat kong isagot. Pinagmasdan ko nalang ang mga mata nya na puno ng sinseridad.

Binitawan nya ang pisngi ko at unti unti nya akong niyakap. Isang mahigpit na yakap. Parikamdam ko nawala lahat ng sakit at sama ng loob ko. “Alam ko paulit ulit nalang ito Yssabelle.. But please, this time magtitiwala na ako sayo.. Hindi na kita sasaktan pa..” niluwagan nya ang pagkakayakap sa akin, and he gently kissed my temple.

Hinila nya ako patayo. “Let’s go.. Lumalamig na dito, baka magkasakit ka..” tumango nalang ako sakanya. Hinawakan nya ang kamay ko at sabay na kaming naglakad.

**

“Goodmorning..” nakangiting bati sa akin ni Ky pagkalabas ko ng kwarto. Lumpit sya sa akin at kinintalan ako ng mabilis na halik sa labi. “Gutom ka na ba?” tanong nya.

“Hindi pa naman..” nakailing na sagot ko.

“Okay.. Tara upo ka muna dun..” iginiya nya ako patungong dining table.

Pinaghila nya ako ng upuan. “Upo ka muna love.. ” sabi nya kaya umupo naman ako. Pumunta naman sya patungong kitchen. Magluluto nanaman ba ulit sya? Hmm..

“Aww! Fck!” sigaw nya. Napatayo naman ako bigla. “Love.. Okay nalang ako.. Dyan ka lang..” sigaw nya. Sinunod ko nalang ang sinabi nya.

Lumabas na sya mula sa kusina at may dala dalang pagkain. Inilapag nya iyon sa mesa. “Here’s your breakfast love!” masayang sabi nya. “Sorry kung egg lang ang naluto ko. Yang lang kasi ang nandito na alam kong lutuin.. Alam mo naman..” napakamot sya sa batok nya.

Napatawa naman ako sa sinabi na. “Okay lang yun..”

“Kain ka na..” sabi nya habang nilalagyan ng kanin ang plato ko. Medyo nawiwirdhunan na ako sakanya. Dati akong gumagawa ng mga bagay na to sakanya. Ngayon naman nagiging extra sweet na sya. Simula ng nangyari kagabi.

“Ako na..” pigil ko sakanya.

“No.. Ako na love..”

Hinayaan ko nalang sya. Hindi naman ako mananalo pagdating sa ganyan.n Bigla akong napatingin sa kamay nya. Parang napaso ang mga ito. “Napano ang mga kamay mo?”

Nag iwas lang sya ng tingin atsaka umupo. “Ah.. Wala lang yan..” nahihiyang sabi nya.

“Anong wala lang? Napaso ba ang mga yan? Dapat ginising mo nalang ako para ako nalang ang nagluto..” nag aalalang sabi ko. Kawawa naman sya.

“No.. Okay lang saakin.. Tsaka hindi naman masakit ang mga to.. Isa pa gusto kitang pagsiblihan..” well, that word shut my mouth. Nag ayos nalang ako ng upo at nagsimula ng kumain

“Gusto mo bang mamasyal?” tanong nya bigla. Oo nga pala. Pangalawang araw na namin dito sa Camsur. Uuwi na kami bukas. Haay. Naalala ko nanaman ang mga nangyari kahapon. Sigh. Tama na nga.

“Sige.. Saan tayo pupunta?” tanong ko.

“No.. Hindi ako sasama..”

Napakunot ang noo ko. “Bakit naman?”

“Wala lang.. Gusto ko mag enjoy ka dito.. Aalis naman din kasi tayo bukas diba?”

“Oo nga.. Pero sigurado ka bang hindi ka sasama?” tanong ko. Baka kasi magalit nanaman sya sa akin eh.

“Yeah..” cool na sagot nya.

“O-okay..” sabi ko nalang. Bahala nga sya. Hmmp.

**

Ngayon palang ako aalis para mamasyal. Si Ky kasi eh.. Sabi nya mamamasyal muna daw kaming dalawa bago umalis. Tapos ibang pasyal ang ginawa nya. Ang pilyo talaga nya. Ayaw paawat!

Kasalukuyan akong nagbibihis ng yakapin nya ako mula sa likuran. “Wag mong pakaganda ha?” bulong nya bago ibaon ang mukha nya sa leeg ko. Parang nakikiliti naman ako sa ginagawa nya.

“O-oo..” naiilang na sabi ko. May nanaramdaman kasi ako sa likuran ko. Wala pa kasi akong damit, naka knickers at brassiere palang ako. So i can feel his boner on my back. Grabe talaga ang lalaking to. Kahit naka boxer shorts na sya ramdam ko pa rin sya. “Wait.. Magbibihis muna ako..” awat ko sakanya. Ang mga kamay nya umaakyat na kasi patungong itaas. Naughty masyado..

“Haha..” tawa nya. Nagtungo nalang ako sa closet at kinuha ang isang purple dress. Sabi kasi nya yun daw ang isuot ko sa pagpasyal. Um-oo naman ako, kasi kung anong gusto nya, yun na din ang gusto ko.

Pagkatapos kong magbihis ay lumabas na ako. Pero bago ako umalis ay hinalikan nya ulit ako na muntik ng mauwi sa alam nyo na.. Pilyo talaga.

Nagpunta muna ako sa mga bilihan ng souvenirs. Bibilhan ko ng pasalubong si Carla, sya lang kasi ang may alam na nasa CamSur ako. At alam din nyang kasama ko si Ky. Sina papa naman, hindi nila alam. Ayaw kong ipaalam kasi nahihiya ako sakanila. Pakiramdam ko kasi nasasaktan ko na sila ngayon.

Haay.. Tama na nga ang pag iisip. Nandito ako para mag enjoy, hindi para mamroblema.

Sumunod akong pumunta sa water sports complex. Nanood ako ng mga naglalaro ng water polo. Grabe ang gagaling naman pala nila. Sobrang namangha ako sakanila.. Sana nandito si Ky para nakita nya. Mahilig pa naman yun sa water sports. Hayy, ewan ko ba dun bat di sumama. Hinayaan akong mag isa.

Nakaramdam ako ng gutom. Kaya napagpasyahan ko munang kumain bago umuwi. Tinignan ko ang cellphone ko. Wala man lang text galing kay Ky. Hmm.. Ano kayang nangyari sakanya bat biglaan ang hindi nya pagsama sa akin? Kanina pa ako isip ng isip tungkol dun.

Agad na akong umalis pagkatapos kong kumain. Ang lungkot kasi wala akong kasama. Naiingit lang ako sa mga couple na nandun.

Pagkababa ko sa taxi ng sinasakyan ko ay may biglang pumiring sa mga mata ko. Teka, anong nangyayari? “W-wait! S-sino kayo?” natatakot na sabi ko.

Hinila ako ng dalawang lalaki. Anong gagawin nila sa akin? Kinakabahan ako. Wala pa man din si Ky para ipagtanggol ako. “Sumama ka nalang samin Miss. Napag utusan lang kami..” sabi nung isang lalaki.

Sinubukan kong tumigil sa paglalakad, pero masyado silang malakas. Kaya natatangay nila ako ng mabilis. Ano bang nangyayari? I’m being kidnapped! Nasaan kana ba Ky?

Naramdaman ko ang pagpasok namin sa elevator. Parang nasa loob kami ng hotel ahh. Pero bakit ganun? Bat parang walang tumutulong sa akin. “H-help!” sigaw ko.

“Wag ka ng pumalag Miss. Wala naman tutulong sayo dito eh..” sabi ulit nung isang lalaki. Pakiramdam ko parang maiiyak na ako. Natatakot ako, baka anong mangyari sa akin.

Tumunog na ang elevator, which means nandito na kami kung saan man nila ako dinala. Naglakad kami ng ilang hakbang at naramdaman ko naman na papaakyat pa kami sa hagdan. Nasaan na ako? Bakit ba kasi nila ako piniringan? Wala naman akong kakilala dito para kidnapin nila ako.

Narinig kong binuksan nila ang pintuan. Nakaramdam ako ng lamig, parang nasa labas ulit kami pero this time parang mahangin. Parang nasa itaas kami ng isang lugar.

“Nandito na po sya Sir..” wika ng isang lalake. Kinabahan ako bigla. Sino ba tong sir na tintawag nila?

Inalalayan ako ng dalawang lalaki patungo sa kung saan man. Naramdamn ko nalang na wala na sila. Parang ako nalang atang mag isa. “N-nasaan ako?” natatakot na sabi ko. “A-ano po bang g-ginawa ko sainyo?”

May biglang humawak sa mga balikat ko. Isang mainit na kamay. Parang kay……….. Hindi ko na naituloy ang pag iisip ko ng tanggalin na nya ang piring sa mga mata ko.

“Surprise..” nakangiting bungad nya.

“K-ky?” naguguluhang sambit ko. Sya ba ang may pakana nito? Kaya ba hindi sya sumama sa akin sa pamamasyal?

“The one and only..” nakangiting sagot nya parin. Napatingin ako sa likuran nya. Merong table for two. At may mga petals of red roses na nakahulma na parang puso. “You like it, love?” tanong nya sabay hawak sa pisngi ko.

“Yeah.. It’s amazing.. I mean, it’s superb!” namamanghang sabi ko. Hindi ko maipaliwanag ang lugar, all I know is that it’s beyond beautiful!

“I thought so..” sabi nya at hinila ako patungong mesa.

“Pinlano mo ba to?” tanong ko pagkaupo namin.

“Yeah..” hindi parin maalis ang mga ngiti nya sa labi.

“K-kaya ba hindi ka sumama sa akin?” tanong ko. “Sana sinabi mo naman.. I thought I was being kidnapped..” totoo naman kasi eh. Sobrang natakot ako kanina, akala ko kinikidnap na talaga ako.

Tumawa sya bigla. “Haha.. Sorry about that love.. Wala na akong maisip na paraan kung paano ka papuntahin dito..”

“Dapat sinabi mo sa akin.”

Tumayo sya at pinisil ang ilong ko. “Silly you! Edi hindi na naging surprise kapag sinabi ko sayo?” hmm.. Kung sabagay.

“Anyway, anong okayson at bakit may ganito?” umupo na sya at hinawakan ang mga kamay ko.

“Kailangan ba ng okasyon para lang gawin ang ganitong bagay?”

“Hindi naman.. Its just that, kakaiba ka ngayon..” sabi ko.

Napakunot ang noo nya. “Paanong kakaiba?”

“I don’t know..” kibit balikat na sagot ko.

“Okay then. Let’s eat..” aya nya. He snapped his hand at may waiter na dumating. Isinerve nya sa amin ang ibat ibang klase ng pagkain.

Kahit na kakakain ko lang ay kumain ulit ako. Gusto kong sabayan si Ky. Tsaka konti lang din naman kasi ang nakain ko kanina, dahil na din sa wala akong kasama. Atleast ngayon, kasalo ko si Ky sa pagkain.

Pagkatapos naming kumain ay tumayo sya at inilahad ang kamay nya sa harapan ko. “May I have this dance milady?” tanong nya.

Napangiti naman ako. “Wala namang tugtog eh..” sabi ko.

“Edi bigyan natin..” he snapped again his hand at may biglang tumunog na musika.

Kinuha ko na ang kamay nyang nakalahad at nagsimula na kaming sumayaw.

A slow and romantic dance..

If you ever leave me baby,
Leave some morphine at my door
‘Cause it would take a whole lot of medication
To realize what we used to have,
We don’t have it anymore.

“I know I’ve been such a jerk..” umpisa nya. “A short tempered guy who easily get mad.. A man who always hurt your feelings.” he caressed my cheeks. “But this guy, named Kyle Joshua Cristobal will be such an as$hole if he’ll let you slip away… Again..”
There’s no religion that could save me
No matter how long my knees are on the floor
So keep in mind all the sacrifices I’m makin’
Will keep you by my side
Will keep you from walkin’ out the door.
Cause there’ll be no sunlight
If I lose you, baby
There’ll be no clear skies
If I lose you, baby
Just like the clouds
My eyes will do the same, if you walk away
Everyday it will rain, rain, rain…

I dont know what to say. Im so overwhelmed by this feelings. By this situation. Ngayon palang nangyari sa amin to. He never told me such things kahit na nung kami pa dati.
I’ll never be your mother’s favorite
Your daddy can’t even look me in the eye
Oooh if I was in their shoes, I’d be doing the same thing
Sayin there goes my little girl
Walkin’ with that troublesome guy

We’re not even dancing. We’re more like, hugging each other. He palmed my hair. “Just like this song. I’ll never be your mother’s favorite. Even your dad. Kasi alam nila nasaktan na kita dati.. But hey, I’ll prove my sincerity and love to you, just to gain their trust again..”

But they’re just afraid of something they can’t understand
Oooh well little darlin’ watch me change their minds
Yeah for you I’ll try I’ll try I’ll try I’ll try
I’ll pick up these broken pieces ’til I’m bleeding
If that’ll make you mine
Cause there’ll be no sunlight
If I lose you, baby
There’ll be no clear skies
If I lose you, baby
Just like the clouds
My eyes will do the same if you walk away
Everyday it will rain, rain, rain…
Don’t just say, goodbye
Don’t just say, goodbye
I’ll pick up these broken pieces ’til I’m bleeding
If that’ll make it right.

“Promise me, you’ll never say goodbye..” hinarap nya ako at hinalikan ang noo ko. I felt his longing in his eyes. It’s like he wasted half of his life at pinagsisisihan nya yun.
Cause there’ll be no sunlight
If I lose you, baby
There’ll be no clear skies
If I lose you, baby
Just like the clouds
My eyes will do the same if you walk away
Everyday it will rain, rain, rain..

“Because if you say goodbye.. Hindi na ulit ako mabubuo. I’ll never be whole again, coz I know something’s missing. And thats you..” he looked straightly into my eyes. I just closed my eyes when I felt him lowering his face. I know he’s gonna kiss me.

I just felt the familiar sensation on my stomach. He kissed my temple when our lips parted.

“I love you Yssabelle..” when he utter those words. Everything went so magical. It’s like we’re living in a magical world. Ang tagal kong hindi narinig sakanya ang mga salitang yan. And now, i can’t explain how happy I am dahil sinabi nya sa akin ulit yan.

“I love you too Ky.. Nothing’s changed..” I answered.

He hugged me very tight. A warm and tender hug.

How I love this man so much..

**

Typo errors? Sorry no proof read 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 14</h1></center>
<hr>
Pauwi na kami ngayon sa Manila ni Ky. Naging okay naman ang lahat. Sinigurado namin sa isa’t isa na hindi na kami maghihiwalay. We promised to each other na kakayanin namin ang lahat.

Masaya ako dahil walong araw palang ang nakakalipas mula ng bumalik ako sakanya ay naging okay na kami. Akal ko hindi na talaga nya ako mapapatawad, o kaya naman ay hindi na nya ako tanggapin. Pero nagkamali ako, mahal parin pala nya ako.

Biglang sumagi sa akin ang agreement namin ni Stephen. 42 days nalang pala at kailangan ko ng magdesisyon. I sigh. Hindi ko na muna iisipin yun.

“Penny for your thoughts?” nabalik ako sa realidad ng magsalita si Ky sa tabi ko. Saglit lang nya akong binalingan ng tingin at nagpatuloy sya sa pagmamaneho. “Is there something wrong, love?”

Umiling ako. “Nothing.. Hindi parin kasi ako makapaniwala..” sabi ko.

Inalis nya ang isang kamay nya sa steering wheel at dinala yun sa kamay ko. “How many times do I need to tell you na totoo to?” nakangiting tanong nya. Actually, kagabi ko pa kasi sinasabi sakanya na hindi ako makapaniwala kasi okay na kami ulit. But then, pag sinsabi nyang totoo ang mga nangyayari ay napapangiti ako.

“I love you, Ky..” sabi ko.

Itinaas nya ang kamay ko na hawak nya at hinalikan yon. “I love you too, Love..”

**

Agad na umalis si Ky pagkadating namin sa unit nya. May kailangan daw kasi syang asikasuhin. Nag stay naman ako dito sa unit nya, kasi wala akong trabaho ngayon dahil nagkataon day off ko.

Aayusin ko na muna ang mga gamit ko. Sabi kasi niya, ilipat ko na daw ang mga gamit ko sa room nya. Just like the old times. Sa kwarto na nya ulit ako matutulog.

Pagkatapos kong maglipat ng gamit ay nilinis ko naman ang kabuuan ng unit nya. Ganito naman kasi talaga ang ginagawa ko, kahit na dati pa.

Kasalukuyan kong inaayos ang mga paintings na nasa living room ng biglang tumunog ang doorbell. Napakunot ang noo ko. Halos isang oras palang umalis si Ky ah, imposible namang sya to. Kasi sabi nya baka late na syang makauwi.

Nagtungo nalang ako sa front door at binuksan ito.

Hindi ko muna nilingon kung sino ba ang taong kumakatok. Inayos ko muna ang damit ko kasi nalaglagan ito ng mga alikabok. “Sino po sila?” tanong ko habang pinapagpag ang damit ko.

“So, Sheena’s right. You moved here.. Again..” parang nanigas ako ng marinig ang boses na yun. Ang boses na pilit kong tinatakasan. Ang boses na kinakatakutan ko ng marinig pa.

“T-tita?” hindi ko alam kung may boses pa bang lumabas sa sinabi ko. Ang mama ni Ky ang kaharap ko ngayon. Alam kong mali, pero sana sumilip muna ako sa peep hole para nalaman kong sya ang kumakatok. Sana nagpanggap akong wala dito. Kaso huli na. Nandito na sya sa harapan ko.

“How rude of you darling.. Hindi mo man lang ba papapasukin ang future mother in law mo?” bakas na bakas ang pagka sarkastiko sa boses nya.

Niluwagan ko ang pagkakabukas ng pinto. “P-pasok p-po k-kayo..” anyaya ko sakanya. Pumasok naman sya at dali daling umupo sa couch na nasa living room..

“Gaano ka na katagal dito?” panimulang tanong nya.

Umupo ako sa tapat nya at sinagot ang tanong nya. “W-walong na araw n-na po..”

Tumango tango sya. “I heard nagpunta daw kayo ng CamSur ng anak ko?”

“O-opo..” bakit ba hindi ko magawang kalmahin ang sarili ko? Masyado akong kinakabahan.

“Nag enjoy ka naman ba?”

“O-opo..” sagot ko ulit. Relax Yssabelle.

“That’s what I thought..” may halong pangungutya sa boses nya. “Anyway. Hindi na ako magpapaligoy ligoy pa..” nag ayos ako ng upo at nakinig nalang sa mga sasabihin nya.

“I. Want. You. To. Stay. Away. From. My. Son..” madiin na sabi nya. “Hindi ko alam kung anong pumasok dyan sa makitid mong utak at binalikan mo nanaman ang anak ko.. He’s doing very fine without you, tapos nagpakita ka nanaman sakanya. You ruin his system again!” halos tumaas na ang boses nya. Halatang galit na galit sya.

Yumuko nalang ako. Hindi ko alam kung ano bang dapat kong sabihin. Ang alam ko lang ay natatakot ako sa mga oras na to. “Akala ko nabura na kita sa buhay nya. But look at you! You’re such a pest! Kahit ilang beses kitang tanggalin sa buhay nya kusa ka paring bumabalik!” ang bawat salitang sinasambit nya ay parang kutsilyong unti unting sumasaksak sa dibdib ko. “Look at yourself! Ni hindi ka man nga bagay sa anak ko!” tinignan nya ako ng may pagkadisgusto. “Hindi ko alam kung ano bang nagustuhan ni Kyle sayo! Hindi ko alam kung paano mo pinaikot ang ulo nya para lang habul-habulin ka nya!”

Hindi ko na napigilan pa ang mga luha mula sa mata ko. Pinilit ko itong pigilan dahil ayaw kong ipakita sakanya na mahina ako. Kaso masyadong traydor ang mga ito at kusa nalang silang tumulo.

“Ohh.. And now you’re crying..” naramdaman nya siguro ang paghikbi ko. “See.. You don’t even know how to defend and protect yourself! Palagi ka nalang umiiyak pag nagkikita tayo! Is that all you can do?”

Patuloy lang ako sa pag iyak. Tama nga sya. Mahina ako. Iyakin ako. Hindi ko man lang kayang protektahan ang sarili ko. “You know what? This conversation is going nowhere! Parang tuod ang kinakausap ko! You’re such a waste of time!” tumayo na sya at nagsimulang maglakad.

“Mahal na mahal ko si Ky tita..” sabi ko at tumayo na din.

Hinarap nya ako at tumawa sya ng sarkastiko. “Ofcourse I know that dear..”

“Hindi ko po sya iiwan kahit kalian..” pinilit kong lunukin ang sakit ng loob ko, dahil alam kong ano mang oras ay tutulo nanaman muli ang mga luha ko.

“I know hindi mo sya iiwan..” she smirked. “Pero sya kayang kaya ka nyang iwan.. Alam mo yun.. Alam nating dalawa yun..”

“Gagawin ko po ang lahat para hindi na nya ako iwan.” Pinunasan ko ang mga luha ko gamit ang likurang bahali ng kamay ko.

Lumapit sya sa akin at hinawakan ako sa balikat.. “Alam mo Yssabelle, nagawa na kitang sirain sa anak ko. At hinding hindi ako magdadalawang isip na sirain ka sakanya ng paulit ulit hanggang sa kamuhian ka na nya ng tuluyan..” hinaplos nya ang pisngi ko.

Pero nagulat ako sa sunod na ginawa nya.

Sinampal nya ako. Isang malakas na sampal na naging dahilan para mapaupo ulit ako. Nalasahan ko nalang ang dugo sa labi ko.

“Be ready my dear.. Sisiguraduhin kong pagsisisihan mo araw kung bakit bumalik ka pa sa anak ko..” tumalikod na sya at magmartsa palabas.

Napaiyak na ako ng tuluyan at hinawakan ang pisngi ko na sinampal nya.

Kailan ba matatapos ang mga problema namin ni Ky?

Hindi ba pwedeng maging masaya nalang kami habang buhay?

**

Lemme tell you this guys! Hindi ko alam kung kailan ulit ang update. Busy na nyan ako. Madalas lang akong mag update kasi laging suspended ang klase. Hahaha anyway, wait nyo nalang next update ko. Okiieee? Osya! Love love. 🙂

Vote and Comment. 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 15</h1></center>
<hr>
Kasalukuyan akong nagdidinner ng may biglang magsalita sa likuran ko.

“So, prinsesa talaga ang dating mo dito..” lumingon ako sa nagsalita at laking gulat ko nalang ng ang mama ni Ky yun..

“Goodevening po tita..” wika ko. “Upo po kayo..” naglakad sya at umupo sa tapat ko. “Gusto nyo po bang kumain?” alok ko.

“No.. Hindi naman ako magtatagal..” seryosong sabi nya. Ngayon ko palang makakausap ng harap harapan ang mama ni Ky, pag kasi pumupunta ako sa bahay nila dati parang mailap sya sa akin. Hindi nya magawang makipag kwentuhan..

“Bakit po pala kayo naparito?” pagtatanong ko. Inayos ko ang upo ko at ibinaba ang kubyertos na hawak ko.

“Mamaya na tayo mag usap hija. Kumain ka na muna..” tumango nalang ako at tinapos na ang pagkain ko. Pagkatapos kong kumain ay inayos ko na muna ang pinag kainan ko at sabay na kaming nagtungo sa living room..

Magkatabi kaming umupo sa couch. “Hija.. Si Ky na ang bagong CEO ng kumpanya namin..” pagsisimula nya.

“P-po?”

“I said, he’s the new CEO of our company..” hinawakan nya ang dalawang kamay ko. “At may gusto sana akong hingin na pabor sayo..”

Ngumiti ako sakanya bago sumagot. “Sige po. Ano po ba yun tita?”

“Hiwalayan mo na sya..” biglang naglaho ang mga ngiti sa labi ko ng sabihin nya ang mga katagang yun..

“H-ha? B-bakit p-po?” nauutal na sambit ko.

Binitawan nya ang kamay ko. “Didiretsuhin na kita hija.. Hindi kita gusto para sa anak ko. Hindi ko ata kayang ipakasal ang anak ko sa isang babaeng hindi namin kaestado sa buhay. Hindi sa minamaliit kita, pero sana matuto kang ilugar ang sarili mo..”

Parang biniyak ang puso ko sa mga sinabi nya. Hindi nya ako gusto para sa anak nya dahil lang hindi kami pareho ng estado sa buhay? Pinilit kong maging kalmante bago magsalita ulit. “Mahal ko po si Ky.. Sorry po hindi ko magagawa ang gusto nyo..”

Tumayo sya bigla, kaya napatayo na din ako. “Alam kong pera lang naman ang habol mo sakanya.. Lahat ng babae pera lang ang habol sa anak ko.. Kaya ako lang ang may karapatan na pumili kung sino ang pwede nyang pakasalan..”

Nararamdaman kong nagbabadya na ang mga luha sa mata ko. “H-hindi po pera ang minahal ko sa anak nyo.. Sya po ang mahal ko tita..”

“Talaga lang ha?” sarkastikong tanong nya. “Alam mo bang marami na akong nasirang babae dahil ganyan din ang sinabi nila?” may ngiti na gumuhit sa mga labi nya. “Alam kong sa kumpanya namin nagtatrabaho ang papa mo.. Kayang kaya ko syang alisin sa trabaho nya..”

Nagulat ako sa sinabi nya. Hindi, hindi nya pwedeng idamay sina papa. “W-wag nyo po silang idamay t-tita..” may isang butil na ng luha ang kumawala sa mata ko.

Hinagod nya ako ng tingin. “At sino ka para utusan ako?!” galit na tanong nya.

Yumuko nalang ako at hindi na nagsalita. Wag nyang idadamay sina papa. Mahal na mahal ni papa ang trabaho nya. Hindi ko kakayanin na dahil lang sa akin ay mawawalan sya ng trabaho..

Lumapit sya sa akin at dinuro duro ang noo ko.. “Pineperahan mo lang ang anak ko! Hindi ka karapatdapat sakanya!” sigaw niya saakin. Tuluyan na akong napaiyak dahil sa sigaw nya. Ayaw ko ng magsalita pa. Dahil baka isang maling salita ko lang ay idamay nya sina papa. Hindi ko ata kaya yun..

“Wag ka ngang umiyak dyan! Magsalita ka!” tumigil sya sa pagduro sa noo ko at tinulak naman ako kaya napaupo ako. Unti unti ay parang naaawa na ako sa sarili ko. Ano bang gusto nyang marinig sa akin? Na pera lang ang minahal ko kay Ky? Yun ba ang magpapapanatag ng kalooban nya? Yun ba ang magpapatigil sakanya? Sige.. Sasabihin ko na sakanya kahit na wala naman katotohanan ang lahat. Gusto ko ng matapos to.

“Ano ba! Iyak nalang ba ang isasagot mo sa akin?! Pare pareho kayong mga—-”

Tumayo ako at humugot ng malalim na hininga.. “Oo tita! Pera lang ang gusto ko kay Kyle! Pera lang po. Wala ng iba! Ngayon tita, masaya na po ba kayo?!” walang katotohanan ang mga sinabi ko. Dahil kahit kailan hindi ko minahal ang pera ni Ky. Sinabi ko lang ito para tigilan na ako ng mama nya..

I’m sorry Ky..

Nagulat kami pareho ng bumukas ang pintuan at iniluwa niyon si Ky. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Narinig ba nya ang mga sinabi ko?

“Ky..” humihikbing sambit ko.

Tinapunan nya ako ng isang malamig na tingin. “Totoo bang pera lang ang gusto mo sa akin?” tanong nya..

Lumapit ako sakanya at hinawakan sya sa kamay, pero tinabig nya lang ito.. “No Ky.. It’s not what you think..” umiiyak na sabi ko..

“Narinig mo naman sya anak.. She only wants your money..” sabat naman ng mama nya.

“No.. No.. Hindi ganun Ky.. Hayaan mo muna akong magpaliwanag..” mali ang iniisip nya. Bakit ko ba naman kasi nasabi yun? Ang tanga tanga ko! Bat hindi ako nag iisip?! Masyado ang nadala sa emosyon ko.

“Ano pang ipapaliwanag mo? Sayo na mismo nanggaling na pera ko lang ang gusto mo!” tumaas na ang boses nya. No.. No.. Ipapaliwanag ko ang sarili ko.. Hindi pwede to.. Pakikinggan naman nya ako hindi ba?

Lumuhod ako sa harapan nya na syang ikinagulat nila ng mama nya. Wala akong pakialam kung nakakababa ng sarili ang gagawin ko. Ang alam ko lang ay kailangan kong magpaliwanag sakanya. “Please.. Magpapaliwanag ako..”

Narinig ko ang pagbuntong hininga nya. “Tama na..” walang emosyong sabi nya. Parang nabingi ako sa sinabi nya. “Let’s end this Yssabelle..” nanghina ako bigla. Makikipaghiwalay sya saakin? Hindi maaari..

Tumayo ako at niyakap sya “No Ky.. Don’t do this to us. Please.. Let me explain first..” nanginginig na ang buong katawan ko dahil hindi ko na napigilan ang pag iyak ko. Pakiramdam ko mamamatay ako pag pinigilan ko pa ito..

“Tama na okay? Tapos na tayo..” inalis nya ang pagkakayakap sa akin, pagkatapos ay naglakad na sya patungo sa kwarto nya..

Naiwan naman ako na nakatayo. Sumunod sakanya ang mama nya pero bago yun ay bumulong pa sya saakin. “Hindi na pala ako mahihirapan sainyong dalawa.. Magnifico!” tumawa sya ng sarkastiko at tinapik ako sa balikat.

Nagsisisis ako ngayon. Sana hindi ko nalang sinabi yun. Pinagsasampal ko ang sarili ko. Bakit ba ang tanga tanga ko?! Bakit ba nagpatalo ako sa mama nya? Sana hindi ko nalang sinambit yun! Sana sinabi ko nalang ang totoo.. Sana hindi nalang ako nagsinungaling..

Nagulat ako ng lumabas sa kwarto si Ky at may dala dalang maleta. “W-what are you doing K-ky?” kinakabahang tanong ko.

“Leave..” malamig na sabi nya.

“W-what?” lumapit ako sakanya at niyakap sya ulit.. “We can fix this Ky..” nagumpisa nanaman sa pag uunahan ang mga luha ko.

“Tama na Yssabelle.. Tapos na tayo..” Itinulak nya ako kaya napaupo ako. Tumalikod na sya at naglakad ulit patungong kwarto.

“Ky, please..” pagmamakaawa ko. Hindi sya lumingon bagkus ay pumasok na sya ng tuluyan sa kwarto nya.

Please Ky.. Wag mo kong iwan..

“Yssabelle.. Wake up..” naramdaman kong may tumapik sa pisngi ko. Napamulat ako at bumungad sa akin ang nag aalalang mukha ni Ky. “Okay ka lang ba? Kanina pa kita ginigising..”

Panaginip lang pala yun. Akala ko naulit nanaman. Haaay..

Umupo ako. Tumabi naman sa akin si Ky. “Hey.. May masamang nangyari ba?” niyakap nya ako at hinalikan ang buhok ko.

Ginantihan ko sya ng yakap. “W-wala..” sabi ko nalang. Ayaw ko ng sabihin sakanya ang panaginip ko. Ayos na din naman kami. Wala na sigurong dahilan para balikan pa namin ang nakaraan.

Niluwagan nya ang pagkakayakap pagkatapos ay hinaplos nya ang pisngi ko. “Sure?” tanong nya. Tumango nalang ako sakanya. Biglang kumunot ang noo nya at inilandas ang isang kamay nya sa labi ko. “Anong nangyari sayo? Bat may pasa ang labi mo?”

Nag iwas ako ng tingin.. “A-ahh.. Nabangga ako kanina sa pintuan, sakto naman na tumama sa labi ko.” pagdadahilan ko. Sana naman maniwala sya.

“Is that so? Sige ikikiss ko nalang..” bumaba ang mga labi nya patungo sa akin at binigyan ako ng isang matamis na halik. “Ayan.. Mawawala na nyan yan kasi kiniss ko na..” pagbibiro nya.

“Teka nga pala, kumain ka na ba?” pag iiba ko ng usapan.

Umiling sya. “Hindi pa nga eh.. Gusto ko kasi sabay tayo..”

“Tamang tama, nagluto ako ng sinigang kaninang lunch.. Saglit lang iinitin ko..” sabi ko.

Tatayo na sana ako ng bigla nyang hatakin ako kamay ko. “I love you..” nakangiting sabi nya.

Nginitian ko na din sya. “I love you too..” tumayo na ako at nagtungo na sa kusina.

Kinuha ko na ang sinigang na inilagay ko sa ref. Pagkatapos ay isinalang ko na ulit sa stove. Iniisip ko nanaman ang pauusap namin ng mama ni Ky kanina. Ano nanaman kaya ang gagawin nya ngayon? Alam ko marami syang pwedeng gawin. Nagawa nya nga akong ilayo kay Ky eh, kaya tama sya na baka magawa nya ulit akong sirain kay Ky.. Dapat maging maingat na ako ngayon. Okay na kami ni Ky, kaya hindi ako makakapayag na masira nanaman ulit ang relasyon namin ng dahil lang sa maling dahilan..

Nawala ako sa pag iisip ng biglang akong yakapin ni Ky mula sa likuran. “Palagi nalang malalim ang iniisip mo ah..”

“Hindi naman..”

“Hmm.. Ang bango bango ng misis ko..” sabi nya habang sinisinghot ang buhok ko.

“Ano ka ba.. Nakikiliti ako..” natatawang sabi ko.

“Pakiss nga..” Hindi pa man ako nakakasagot ng bigla na nya akong ninakawan ng halik sa pisngi. Kahit kailan talaga pilyo to.

Umalis na sya sa pagkakayakap sa akin at nagtungo na sa dining table. Inilipat ko naman ang sinigang sa ibang container.Pagkatapos ay nagtungo na din ako sa dining area at inilapag na ito.

“Mukhang mapaparami ang kain ko ah..” excited na sabi nya habang nakatingin sa sinigang. Kinuha ko ang plato nya at nilagyan ito ng kanin at ulam. Kumuha na din ako ng para sa akin at umupo sa tabi nya.

“Sarap!” pahayag nya.

“Bolero..” sabi ko nalang.

Masaya naming pinagsaluhan ang hapunan tulad ng dati..

**

Kakatapos lang namin kumain. Nandito kami ngayon sa living room. Nakaupo ako habang nakahiga naman sa lap ko si Ky.

“Yssabelle..” kinuha nya ang isang kamay ko at inilagay yun sa mga labi nya.

“Hmm?” tanong ko sabay haplos sa buhok nya.

“Mahal na mahal kita..” napangiti naman ako. Ang saya saya talaga ng ganito. Yung tipong mahal ka din ng taong mahal na mahal mo..

“Mas mahal kita..” dinala ko ang kamay ko sa ilong nya at pinisil iyon ng marahan. Nag pout naman sya sa ginawa ko. Parang bata. Hehe

“Wag mo akong iwan ha..” biglang naging seryoso ang mukha nya.

“Oo naman. Hinding hindi kita iiwan..” I gave him an assuring smile.

“Kahit na madalas akong magalit, kahit na seloso ako, kahit na daig ko pa ang babaeng may PMS, wag mo parin akong iwan ha?”

“Oo naman.. Kahit na ikaw ang pinaka moody’ng tao sa mundo ikaw parin ang mamahalin ko..”

“Talaga?” inosenteng tanong nya.

“Talagang talaga..” Kinurot ko ang pisngi nya. “Gagawin ko ang lahat para sayo.”

Umupo sya at niyakap ako. “Promise Yssabelle.. I’ll do my best para maging isang mabuting boyfriend..” bumitaw sya sa pagkakayakap at inilandas ang mga kamay nya sa pisngi ko. “I love you..” sabi nya at unti unti ay ibinaba nya ang mukha nya patungo sa akin.

Hindi ko na nagawang sumagot pa dahil dumampi na ang labi nya sa akin. Inilagay ko nalang ang dalawang kamay ko sa batok nya at mas hinila sya palapit sa akin. Alam kong sa pamamagitan ng halik na ito ay mararamdaman nyang mahal ko din sya..

Isa lang ang sigurado ko ngayon. Hinding hindi ko sya iiwan. Hinding hindi kahit kailan.

Alam kong mali at hindi tama, pero kakalabanin ko ang mama nya sa oras na paghiwalayin nya kami.. ULIT…

**

Hey! I need 50 votes para sa next chapter. Hehe. Para lang malaman ko kung madami ba talagang nagbabasa.

Kung familiar yung panaginip ni Yssabelle, well yun yung flashback kasi ni Ky sa chapter 3 if i’m not mistaken..

May nagtatanong ilan daw dang chap to. Hmm.. Mga 50 siguro. Hehe..

Ciao! Loveeeeeeeeeeeessss

-Kebs
<center><h1>Chapter 16</h1></center>
<hr>
BASAHIN NYO PO PLEASE PARA WALA NG NAGTATANONG 🙂

Unang una, hindi ko na muna pinrivate ang chapter na to. Kasi may nagrereklamo na hindi daw nya makita yung ibang parts. Hmm, sana po kasi magbasa ng A/N pag minsan. Sa mga nagpa-follow saakin, sakanila lang available yun kaya nakikita nila. So kung hindi mo po makita ay mag follow ka muna, then i-unfollow ako pagkatapos basahin, kung gusto mo.. Yun lang naman kasi ang concern ko ngayon eh.. Ang I-private ang mga chaps na hindi pwede sa iba. Kasi may ibang scenes na masyadong mahalay. Sana po maintindihan nyo. Wag nyong isipin na nagpa-private ako ng chaps para maka-gain ng madaming followers. So yun lang. Last na to na hindi private, next scenes na may halong hindi pwede sa iba ay ipaprivate ko na ng tuluyan. 🙂

Sorry kung nasa unahan to, gusto ko lang kasi na mabasa nyo.. 🙂

**

SPG

“Yssabelle!” salubong sa akin ni Carla. Lumapit sya sa akin at niyakap ako. “I miss you..” dagdag nya.

“I miss you too..” niyakap ko din sya. “Heto pala ang mga pasalubong ko sayo..” sabi ko ng maghiwalay kami sa pagkakayakap, sabay taas ng mga dala kong paperbags.

Nagulat naman sya sa mga nakita nya. Limang paperbags kasi lahat yun. Ibinili ko pa kasi sya ulit kahapon ng mga shirts at bags. Alam ko kasing ganun ang mga gusto nya. “Ang dami naman nyan Yssa..” gulat na sabi nya.

“Para sayo talaga yan best..” nakangiting sabi ko.

Naglakad kami patungong office desk ko at umupo. “Uhh.. Kamusta naman?” biglang naging seryoso ang mukha nya.

“Okay naman..” sabi ko. “Ayos nakami..” nginitian ko sya ng isang totoong ngiti.

“Totoo na ba yan? Baka naman gumaganti lang sya sayo?” kunot noong tanong nya.

“Hindi naman siguro.. H-hindi nya naman magagawa yun..” depensa ko. Totoo naman diba? Ayos na kami dahil mahal namin ang isa’t isa, hindi lang dahil sa gumaganti sya. Alam ko yun, kasi nararamdaman ko ang sinseridad nya.

“Ikaw ang bahala.. Basta ako, hindi ako parin kumbinsido na totoo ang pinapakita nya..” sabi nya. Nagbuntong hininga nalang ako. Hindi ko naman kasi sya pwedeng pilitin na gustuhin nya ulit si Ky para sa akin. “Osya.. Babalik na ako sa desk ko..” sabi nya at tumayo na.

Itinuon ko nalang ulit ang atensyon ko sa trabaho ko. Hangga’t maaari kasi ayaw ko ng mag isip ng negatibong bagay tungkol sa amin ni Ky. Ayaw ko ng isipin na gumaganti lang sya sa akin. Ang tanging iniintindi ko lang ngayon ay kung ano nanaman ba ang gagawin ng mommy nya sa aming dalawa.

Nasa kalagitnaan ako ng pagtatype ng biglang magring ang phone ko. Napatingin ako sa screen kung sinong ang tumatawag. Si Annie pala.

“Hello, Annie. Bat napatawag ka?” bungad ko ng masagot ko na ang phone ko.

“Ate naman.. Hindi mo ba alam kung anong meron bukas?” sa tono ng boses nya parang malungkot sya.

Napakunot ang noo ko. “Anong meron? May okasyon ba?”

“Ate naman! Nakalimutan mo talaga?! Seryoso ka?!” tila gulat na tanong nya.

“Annie.. Ano ba kasing meron?”

“Ate! Birthday ni Papa bukas! Bakit nakalimutan mo?”

Nagulat naman ako sa pagsigaw nya mula sa kabilang linya. Pero panandalian lang yun, dahil agad sumagi sa akin ang sinabi nya. Oo nga pala’t birthday ni Papa bukas. Madalas namin sine-celebrate yun. “A-aahh. H-hindi ko naman nakalimutan. Madami lang kasi akong iniisip, tsaka hindi ko kasi alam kung anong date ngayon..” dahilan ko nalang.

“Hmpp! Samahan mo akong mag-grocery mamaya ah! Pupuntahan kita sa trabaho mo.. Okay? Sige ate, may klase pa ko.. Bye!” hindi na ako nakasagot pa dahil ibinaba na nya ang kabilang linya. Kahit kailan talaga hindi nauubusan ng energy ang kapatid kong yun. Parang wala syang problema. Buti pa sya..

Itinuloy ko nalang ulit ang trabaho ko para agad na akong maka alis pag pinuntahan ako ni Annie dito. Ang dami ko palang dapat tapusin ngayon. Kailangan kong mag submit ng initial draft para sa bago kong kwento. Kahit na nakakapagod ang trabahong ito ay okay lang, mahal ko ang trabahong to eh.

Natigilan ako ng biglang mag ring ulit ang phone ko. Si Annie siguro. Hindi na ako nag abalang tignan ang screen kasi baka may nakalimutan lang sabihin ang kapatid ko.

“Hello, Annie.. May nakalimutan ka ba——–” hindi ko naituloy ang pagsasalita ng biglang magsalita ang boses sa kabilang linya.

“Missed me future daughter in law?” Dapat pala tumingin muna ako sa screen ng phone ko bago sagutin ito.

“T-tita?” nauutal na tanong ko. Gusto kong ibaba ang linya, kaso lang magiging bastos ako pag ginawa ko yun. Nanay parin naman sya ni Ky, kaya dapat irespeto ko sya.

“Mukhang nagulat ka ata?” natatawang tanong nya.

“H-hindi naman po.”

“Anyway dear, napatawag lang naman ako para inisin ka..” hindi ko nalang pinansin ang sinabi nya. Kailangan sanayin ko na ang sarili ko sakanya. Dahil alam kong hindi naman ito titigil sa pang iinis sa akin. “Oh-h.. Bakit hindi ka nagsasalita? Natatakaot ka na ba sa pwede kong gawin?” nagbabantang tanong nya.

“Tita.. Ayaw ko po ng away..” kalmanteng sagot ko.

“Hija, hindi naman ako naghahanap ng away eh.. Unless, gusto mong umpisahan ko ito.. Ngayon na..”

“Tita.. Tama na po..”

“Hindi ako titigil.. Alam mo yan my dear.. I can make your life miserable in just a snap..” yun lang ang sinabi nya at ibinaba na nya ang tawag. Nagbuntong hininga nalang ako. Pakiramdam ko hindi matatapos ang problema kong ito. Alam kong kaya nyang gawing posible ang mga bagay na imposible.

Bahala na nga..

Basta lalaban ako para kay Ky..

**

“Ate! I miss you..” bungad sa akin ni Annie.

Niyakap ko sya. “I miss you too..” gumanti din sya ng yakap sa akin.

“Tara na?” anyaya nya at nagbitiw na kami sa pagkakayakap. Pupunta kami ngayon sa grocery store. Ganito na kasi ang nakagawian namin pag dumadating ang birthday ni Papa. Tinext ko na din si Ky, sinabi ko na kasama ko si Annie. Pumayag naman sya, basta daw agad akong uuwi kasi baka agad din daw syang makauwi.

“Ate.. Kamusta naman kayo ni Kuya Ky?” biglang tanong nya habang naglalakad kami. Nagulat naman ako sa tanong nya. Hindi naman kasi sya madalas magtanong tungkol sa amin ni Ky eh..

“O-okay lang naman..” tipid na sagot ko.

“Okay, as in kayo na ulit?” tumango nalang ako sa tanong nya. Nakita ko naman na nanlaki ang mga mata nya. Parang nagulat sya. “Totoo Ate?!!”

“Oo.. Kami na ulit..”

“OMG! Akala ko hindi na kayo magkakabalikan!” tumigil kami sa paglalakad at hinawakan nya ang mga kamay ko pagkatapos ay nagtatalon. “I’m happy for you Ate!”

“Thank you Annie..” nakangiting sagot ko. Kahit kailan talaga boto talaga sya kay Ky. Sabi nya naiintindihan naman nya daw si Ky, at hindi nya ito hinuhusgahan hangga’t hindi nya naririnig ang panig nya. Ang swerte ko talaga sa kapatid ko. Napakasupportive nya.

Naglakad na kami ulit at nagtungo na sa grocery store. Binili na namin ang lahat ng kailangan para bukas. Simpleng salo salo lang naman ito eh. Sinabi ko na din kay Annie na isasama ko si Ky. Pumayag naman sya. Mukhang tuwang tuwa pa nga kasi makikita nya ulit si Ky. Parang kuya na din kasi ang turing nya kay Ky nung kami pa dati.

Ng mabili na namin lahat ay napagpasyahan na naming umuwi. Hahatid ko sana sya pero tinanggihan nya ang alok ko. Hinayaan ko nalang sya. Medyo mag gagabi na din kasi kasi eh. Baka nasa condo na si Ky. Sabi kasi nya 6pm ang uwi nya, eh pasado alas syete na.

Pagkadating ko sa building ng condo nya ay dali dali akong nagtungo sa elevator. Baka hinihintay na kasi ako ni Ky eh.

“Ky..” tawag ko.

“Love..” dinig ko boses nya sa kusina. Pumunta ako dun at nabungaran ko sya na nagluluto. Hm.. Mukhang nagiging hobby na nya ang pagluluto ahh..

Lumapit ako sakanya. “Need a help?” nakangiting tanong ko.

“I can manage..” nakangiting sagot din nya. Tumayo nalang ako sa tabi nya at tinignan sya habang nagluluto. Infairness, bagay naman nya ang pagluluto.

“Kamusta naman ang lakad nyo ng kapatid mo?” binalingan nya ako ng mabilis na sulyap.

“Okay naman..” sagot ko. “Ahh.. Love..” kailangan ko palang sabihin sakanya na isasama ko sya bukas sa bahay.

‘Yes?”

“Sama ka bukas.. Birthday ni papa..”

Bigla syang natigilan at ibinaba ang sandok na hawak nya. He sigh before answering my question. “H-hindi ko alam love..”

Umisod ako ng kaunti patungo sakanya at hinawakan ang kamay nya. “Please?”

“What if hindi nila magustihan na nandun ako?” natatakot na tanong nya.

Umakyat ang mga kamay ko patungong balikat nya. “Alam mo love, wala kang dapat ikatakot..” pagkumbinsi ko. “Kaya sama kana.. Please?”

“Haay.. Osige.. Hindi ko naman pwedeng tanggihan ang mahal ko eh..” hinapit nya ang bewang ko pagkatapos ay hinalikan nya ako sa noo. Tinilunagan ko nalang sya sa pagluluto ng pagkain. At gaya ng dati, sabay naming pinagsaluhan ang hapunan.

**

Nandito na ako ngayon sa kwarto. Si Ky na ang nag ayos sa pinag kainan namin. Sabi kasi nya magpahinga na ako, kasi baka daw napagod ako kanina. Tinutulungan ko naman sya pero tinatanggihan nya.

Kinuha ko ang laptop ko at nagtungo sa study table ni Ky. Itutuloy ko na muna ang ginagawa kong kwento. Hindi ko kasi ito natapos kanina. Tsaka hindi pa naman ako masyadong inaantok eh. Sayang naman ang oras.

“Love..” napalingon ako sa pintuan ng tawagin ako ni Ky.

“Yes?” tanong ko.

“Anong ginagawa mo?”

“Tinatapos ko lang tong initial draft ko para sa bago kong kwento..” sagot ko habang nakatuon parin ang atensyon ko sa laptop.

“Ang sipag naman ahh..” sagot nya. “Ligo lang ako love..” tumango nalang ako sakanya.

Pumasok na sya ng bathroom. Dinig na dinig ko ang lagaslas ng tubig. Parang gusto kong maligo. Kaso mamaya nalang siguro, pag natapos ko na tong ginagawa ko.

Makalipas ng halos kinse minutos ay lumabas na mula sa bathroom si Ky. Binalingan ko sya sandali. Nakatapis lang sya ng towel sa lower body nya. Umupo sya sa kama at pinunasan ang buhok nya gamit ang isang mini towel. Parang uminit ata?

**

“Love.. Hindi ka pa matutulog?” tanong sa akin ni Ky. Napatingin ako sa orasan, 11pm na pala.

“Tatapusin ko lang to..” sagot ko sakanya. Nagtataka ako sakanya kung bakit hindi pa sya natutulog. Naglalaro lang ata sya sa iPad nya. Kanina ko pa kasi sya pinapauna sa pagtulog kaso sabi nya gusto nya daw sabay kami.

Tumayo sya at tumungo papunta sa akin. Kinuha nya ang isang upuaan at inilinya yun sa tabihan ko. “Bakit?” hinarap ko sya ng nakakunot ang noo.

“Wala lang.. Uupo lang ako dito sa tabi mo.. Gusto kasi kitang pagmasdan ehh..” parang nag init ang magkabilang pisngi ko ng dahil sa sinabi nya.

“Sigurado ka?” pag iiba ko nalang sa usapan.

“Yup..” patango tangong sabi nya. “Sige, ituloy mo na yan..” gaya ng sinabi nya, itinuloy ko nalang ang ginagawa ko. Hmm.. Bahala sya kung mainip man sya.

Maya-maya’y naramdaman ko nalang ang kamay nya na hinahaplos ang hita ko. Gulat akong napatingin sakanya. Nagkibit balikat lang sya na parang walang alam sa nangyayari, pero ramdam ko parin ang paghimas nya sa hita ko.

Pinilit kong ibalik ang atensyon ko sa pagta-type. Pero kahit anong gawin ko ay hindi ako makapagconcentrate. Lalo na’t pinipisil-pisil nya ito. Parang nakakaramdam ako ng init.

Napasinghap ako ng bigla nalang nyang ipasok ang kamay nya sa pajama ko. Napatingin ako sakanya. “W-what are you doing?”

“Please?” pagsusumamo nya.

Hindi na ako nakasagot pa dahil tuluyan na nyang nahanap ang sensitibong parte ko. I felt his warm fingers caressing my clit. Napatigil ako sa pag ta-type at marahas na napahawak sa edge ng table.

He moved himself closer towards me. Then, I just parted my legs even more to give him a better access. He’s still massaging me down there. His lips slowly landed on my neck. He’s sucking it, and all I can do is to moan with pleasure.

“Ky..” I pleaded when he pinch my bud slightly. I can really feel my wetness.

Hindi nya ako pinakinggan. He continued pinching and massaging my bud, while his lips were busy pleasuring my neck. Suddenly, I felt his two fingers seeking for entrance. I just bit my lower lip when his fingers brushed into my core.

I don’t know what to do when I felt his fingers inside me. Para akong mababaliw sa sensasyong ibinibigay nya. Nagulat ako ng hilain nya ako patayo at iniupo sa kandungan nya na nakaharap sakanya. Hindi pa namin nasusubukan ito. All of a sudden, I felt the exicitement rushing into my guts.

“Ky!” i exclaimed when he inserted again another finger. He’s moving it in a circular motion. I know I’m going to explode, parang may sasabog na sa loob ko. Ilang segundo lang ang lumipas, at literal na nanginginig na ang katawan ko. Sign that i orgasmed.

Napahilig ako sa dibdib nya at marahas na huminga. He removed his hand on my pajama and looked at me with desire. I know what he was trying to imply. And I want this, gusto kong suklian ang ginagawa nya sakin.

I lowered my face and let my lips landed on his. Una ay nagulat sya sa ginawa ko, pero ng makarecover na sya ay hinalikan na din naman nya ako. He sucked my lower lip so that he could enter my mouth, fully.

Ibinaba ko ang kamay ko patungo sakanya pinasok ko yun sa pagitan ng boxer shorts nya. I squeeze it lightly when I found his manhoond. He groaned with pleasure dahil sa ginawa ko. Hinawakan nya ako sa dibdib at hinalikan ang labi ko. Ramdam na ramdam ko ang pagkagat nya sa ibabang labi ko sa twing pinipisil ko sya dun.

Tumayo sya bigla at binuhat ako patungong kama. I know that he’s losing his control at habang maaga pa ay dinala na nya ako sa kama. Naghiwalay ang mga labi namin at inihiga ako ng marahan sa kama. His eyes were burning. It’s full of love and lust..

Pumatong sya sa akin at dali daling inangkin ulit ang labi ko. Ang mga kamay nya ay itinaas ang lalayan ng damit ko. Iniaangat ko ng kaunti ang likurang bahagi ko para hindi sya mahirapan sa pag-alis ng damit ko. Sinunod naman nyang tanggalin ang bra ko.

Bumaba ang mga labi nya patungong dibdib ko. He suck it like a baby who’s hungry for milk. Napakapit nalang ako sa ulo nya ng dahil sa ginagawa nya. I don’t even know kung nasasabunutan ko na ba sya o hindi. I can also feel his boner on my stomach.

Ang dalawang kamay nya ay nagtungo papuntang pajama ko, at walang sabi sabi ay ibinaba nya iyon kasama ang underwear ko. Ako naman ay tila nadala nanaman ng mahikang hatid nya at itinaas na din ang shirt nya, pagkatapos ay ang pangibaba nya. He’s so hard.

“Yssabelle.. I can’t take it anymore..” after uttering those words, his manhood immediately entered my core. I felt his shaft sliding on my wetness. Grabe talaga ang epekto sa akin ni Ky.

He moved slowly when he entered my womanhood, fully. Ramdam na ramdam ko ang kabog ng dibdib nya sa bawat pag-galaw nya sa loob ko. Unti unti ay naging mabilis ang pag-galaw nya, hanggang sa hindi ko na namalayan na sumasabay na pala ako sakanya.

Nararamdaman ko na malapit na ulit akong sumabog. I know I’m going to come, again. We move ourselves even faster. Napahawak nalang ako sa likuran nya, sya naman ay hinalikan ang labi ko. Hindi nya ito iniwan hanggang sa marating namin ang sukdulan.

We both exclaimed our names when we reach our zenith.

Napahiga sya sa akin at isiniksik ang mukha nya sa leeg ko. Grabe, napagod ako.

Gumulong na sya at himiga sa tabi ko. Hinatak nya ako patungo sakanya at iniunan sa braso nya. Hinaplos haplos naman nya ang buhok ko.

“Yssabelle..” sabi nya pagkaraan ng ilang minuto.

“Bakit?” nag angat ako ng tingin patungo saknaya.

Matagal bago ulit sya sumagot. Parang nagdadalawang isip sya kung sasabihin nya ba ito o hindi. So I encouraged him to say it.

I looked at him and smile.

He sigh. A very deep one.

“I want a baby..” nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nya.

Ano daw?

He wants a

..BABY?!

**

Nasa 3rd page na ng Whats Hot, Non-Teen Fic at sa 5th page ng Romance. ang story na to. Sana patuloy lang kayong magbasa hanggang umabot sa first page. Thanks! 🙂

Pahingi ulit ng maraming votes 🙂 Para ganahan ako sa pag a-update 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 17</h1></center>
<hr>
Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nya. Gusto talaga nya ng baby?

Tinignan ko sya ng may pagkagulat sa mga mata ko. Tumitig din sya sa akin atsaka hinalikan ang noo ko. “Okay lang kung ayaw mo..” sabi nya.

“H-hindi.. Hindi naman sa ayaw ko..” tanggi ko sakanya. “Pero sigurado ka na ba talaga?”

Tumuwid sya sa pagkakahiga at humarap sa kisame. “Oo naman..” nakangiting sabi nya. “Ikaw ang gusto kong maging ina ng mga magiging anak ko..”

Gusto kong maluha ng dahil sa sinabi nya. Pero may isang parte sa puso ko ang malungkot. Matagal na dapat kaming may anak, kung hindi lang sana ako naging pabaya. Ngayon na gusto na nyang magka-anak talaga kami, handa na nga ba talaga ako?

Bumaba sya ng kaunti at itinapat ang mukha nya sa akin. “Hey.. Bat hindi ka na nagsalita?” hinaplos nya ang pisngi ko.

“M-masaya lang kasi ako..” sabi ko sa naluluhang tono.

“I love you Yssabelle..” hinalikan nya ako sa noo. “Please bear my child..”

Tumingin ako ng tuwid sa mga mata nya bago sagutin ang tanong nya. “Yes Ky.. I will..”

Bigla syang ngumiti at niyakap ako ng mahigpit. Kahit na hindi ako sigurado ay gagawin ko ito. Gusto ko din naman ipagbuntis ang magiging anak nya.. Ang magiging anak namin..

Sana lang wag ng maulit ang mapait kong nakaraan..

**

**Ky’s POV**

Halos malapit ng sumikat ang araw pero hanggang ngayon ay hindi parin ako makatulog ng dahil sa mga sinabi ko kay Yssabelle kagabi. Gustong gusto ko na talagang magka anak kami. Nasa tamang edad na din naman kami. 25 na ako, at sya naman ay 24 na. Wala naman sigurong masama kung magka anak na kami.. Sya lang naman kasi ang gusto kong maging ina ng mga magiging anak ko.

Binaling ko ang tingin ko sakanya. Nakaunan sya sa mga bisig ko habang himbing na himbing sya sa pagtulog. Hinalikan ko sya sa noo bago ko napagpasyahan na tumayo. Alam kong napagod ko sya kagabi, kaya hahayaan ko na muna syang matulog.

Pinulot ko ang boxer shorts ko na nasa sahig at isinuot ito. Lumabas na ako ng kwarto at nagtungo na sa kusina. Ipagluluto ko ulit sya. Hindi ko naman talaga hilig ang pagluluto. Pero ng dahil kay Yssabelle ay nagustuhan ko ito. Kahit na puro prito lang ang alam kong lutuin, at kung minsan nga ay sunog pa ito, pero kahit na ganun ay kinakain nya parin ang mga luto ko. Kaya mahal na mahal ko sya eh.

Tumingin ako sa orasan. Alas sais na pala. Ilang minuto nalang ay babangon na din sya. Kumuha na ako ng maaari kong lutuin sa ref.

Ng matapos ako sa pagluluto ay inayos ko na ang mesa. Napalingon ako ng magbukas ang pintuan ng room ko. Bumungad agad sa akin ang magandang mukha ni Yssabelle, suot suot nya ang shirt na suot ko kagabi.

Lumapit ako sakanya. “Goodmorning love..” kinintalan ko sya ng mabilis na halik sa labi.

“Goodmoring din love..” napatingin sya sa mesa. “Nagluto ka?”

I nodded with her question. “Tara kain na tayo..” iginiya ko sya patungong mesa at pinaghila ng upuan. Umupo na din ako sa tabi nya.

“Here’s your coffee love..” inabot ko sakanya ang isang tasang kape. “Be careful, baka mapaso ka..” pahabol na sabi ko. Kinuha naman nya ito at hinipan bago inumin.

“Hmm.. Kuhang kuha mo parin ang gusto kong timpla sa kape..” nakangiting sabi nya. Napangiti din ako sa sinabi nya. Kung sya ay kuhang kuha ang gusto kong lasa sa pagkain, ako naman ay kuhang kuha ko ang timpla sa gusto nyang kape. “Oo nga pala, mamaya ha? Punta tayo sa bahay..” sabi nya bago ibaba ang tasa ng kape na hawak nya.

Bigla naman akong natigilan. Pupunta nga pala kami sakanila mamaya. Hindi naman sa ayaw ko, pero kinakabahan lang kasi ako. Kahit na araw araw kong nakikita ang papa nya sa trabaho ay ramdam ko parin ang pagiging malamig nya sa akin. Hindi ko naman kasi sya masisisi dahil sa mga nagawa ko sa anak nya noon.

Nagulat ako ng hawakan nya ako sa kamay. Tinignan nya ako ng may pag aalala. “Ayos ka lang? Kung ayaw mo namang pumunta, okay lang..” nalulungkot na bigkas nya.

Ayaw ko naman na maging malungkot sya. Alam kong gusto nya talaga akong isama. “No love.. Sasama ako..” lakas loob na sabi ko.

**

Nandito na ako ngayon sa trabaho. Hindi kami sabay umalis ni Yssabelle, nagpaiwan muna sya sa condo dahil may gagawin pa daw sya.

“Hi Son.. I miss you!” napatingin ako sa pintuan ng may magsalita, si mom pala. Naglakad sya patungong couch at umupo. “Hindi mo lang ba ako babatiin anak?”

Itinigil ko na muna ang ginagawa ko. “I’m sorry mom.. I’m just busy..”

“It’s okay son.. Manang mana ka talaga sa dad mo, pareho kayong workaholic..” kumuha sya ng magazine na nakapatong sa center table at binuksan ito.

“Ano nga palang sadya nyo mom?” tanong ko.

“Wala naman anak.. Kinakamusta lang naman kita..”

“Mom.. I don’t believe you.. Pupunta ka dito nga ganito kaaga para lang kamustahin ako? C’mon mom, spill it..”

Ibinaba nya ang hawak nyang magazine pagkatapos ay tumayo sya at naglakad patungo sa upuan na nasa tapat ng desk ko. “It’s about Yssabelle son..” Napatuwid naman ako sa sinabi nya.

“Why mom? Anong meron sakanya?” tanong ko. Sa totoo lang kinabahan ako bigla.

“Son.. I think she don’t like me.. Oh I mean, she hates me..” nalulungkot na sabi niya.

“Paano mo naman nasabi yun mom?”

“Pumunta ako sa condo mo nung minsan, then she told me never to come back again.. I’m just being nice to her son, am I that bad? Wala naman akong natatandaan na may nagawa akong mali sakanya..” maluha luhang pahayag nya.

“T-totoo ba yan mom?” tanong ko.. “Parang hindi naman kayang gawin ni Yssabelle ang mga sinasabi mo..”

“Ganyan ba ang tingin mo sa akin anak? Isang sinungaling na ina? Akala mo ba kilala mo na sya? Nagiging mabait lang sya pag nakaharap ka, pero pag nakatalikod ka hindi mo alam ang mga ginagawa nya. Masama sya anak..” hindi ko alam kung maniniwala ba ako sakanya o hindi. Pero sa ekspresyon sa mukha ni mom parang totoo ang mga sinasabi nya, parang nasasaktan talaga sya..

“Mom.. Alam mo kung gaano ko kamahal si Yssabelle diba?”

“You love her son? You love the girl who hates your mother?” nangingilid na ang mga luha sa mata nya. “Ang gusto ko lang naman ay ang maging malapit sakanya, hindi ko alam kung ano ba ang ginawa ko sakanya para hindi nya ako gustuhin ng ganito..”

“Mom.. Baka naman nahihiya lang sayo si Yssabelle..” sabi ko..

Napatayo sya dahil sa sinabi ko. “Anak naman! Nakita mo na nga sya dati na halos sigawan na ang mukha ko, hindi ba? At isa pa anak, pera lang ang habol nya sayo!”

Pinilit kong kalmahin ang sarili ko. “Mom.. Umupo kayo..” umupo naman uli sya. “Mom.. Napatawad ko na sya.. Mahal ko sya, kaya handa akong patawarin sya sa lahat ng bagay na nagawa nya.. Wala akong pakialam kung pera lang ang habol nya.. Please lang mom.. I really love Yssabelle..” mahabang paliwanag ko.

“What’s with you son? Ano bang meron sakanya at nagkakaganyan ka? Mas gusto ko si Sheena para sayo! She’s much better than her! Son please.. Leave her.. For me?” nagmamakaawang sabi nya.

Humugot muna ako ng malalim na hininga bago sya sagutin. “I’m sorry mom.. I can’t..”

“I can’t believe you son! Pinipili mo ang babaeng yun?! You’re impossible Kyle Joshua!” sabi nya. Tumalikod na sya at naglakad patungong pintuan. Pero bago sya tuluyang lumabas ay humarap syang muli sa akin. “You’ll regret this son! Balang araw magsisisi ka kung bakit hindi ako ang pinili mo.. Remember this son! I warned you! She’s just hiding her true color, but I swear she’s a bitch!”

Binuksan na nya ang pintuan at tuluyan na syang lumabas.

Napailing nalang ako sa sinabi ni mom.

Totoo nga bang masama si Yssabelle?

**

Vote and Comment, pretty please 🙂

Hindi ko alam kailan ulit next update. Hintay hintay nalang 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 18</h1></center>
<hr>
Nagdadrive na ako ngayon papuntang trabaho ni Yssabelle. Tinext ko kasi sya na susunduin ko na sya para sabay na kaming pumunta sakanila. Hindi ko nakita ang papa nya sa office, napag alaman ko na nag day off pala sya dahil nga birthday nya.

Pagkadating ko sa tapat ng building ng trabaho nya ay nakita ko na syang naghihintay sa may tapat ng daan tila may hinahanap. Hindi muna ako lumabas ng kotse, pinagmasdan ko muna sya. Kahit ilang beses ko na syang nakita ay hindi pa rin ako nagsasawang pagmasdan ang kagandahan nya ng paulit ulit.

Naalala ko nanaman ang mga sinabi ni mom kani-kanina lang. Hindi naman sa sinungaling siya, kaso ang hirap naman kasing paniwalaan ng mga sinasabi nya. Ang hirap kasing isipin na ganun si Yssabelle, lalo na’t hindi ko pa sya nakitang magalit.

Nalihis ang pag iisip ko ng makita kong may lalaking tumabi kay Yssabelle. Ito yung lalaking sinuntok ko nung nakaraang araw. Pinilit kong kalmahin ang sarili ko. Kailangan kong magtiwala kay Yssabelle. Ayaw ko ng pairalin ang galit ko. Natatakot ako na baka mapagod na sya sa akin kapag inuna ko nanaman ang galit ko. Tsaka isa pa, kailangan kong panghawakan ang sinabi nya na mahal nya ako.

Kalmado akong lumabas ng kotse at nagtungo sa kinatatayuan nila. Napatingin naman sya sa akin ng makita nyang papalapit ako. “Ky..” tawag nya. Ngumiti lang ako sakanya, hindi ako nagpakita ng kanit ano mang bahid ng pagseselos.

“Tara na?” tanong ko. Hindi ko pinansin ang lalaking kausap nya. Ayaw kong masira ang mood ko.

“Wait lang..” pigil nya. “Si Stephen nga pala..” pagpapakilala nya sa lalaki. “Stephen.. Si Ky, boyfriend ko..” napaluwag naman ako sa paghinga ng sabihin nya na boyfriend nya ko. Lihim akong napangiti, proud talaga sa akin ang girlfriend ko.

Inilahad ko ang kamay ko, ngunit hindi nya ito tinanggap. Bumaling lang sya kay Yssabelle.. “Pag isipan mo ang sinabi ko.. Mabilis lang lumipas ang araw..” pagkatapos nyang sabihin yun ay naglakad na sya palayo sa amin. Tumingin ako kay Yssabelle, naging malungkot bigla ang mukha nya.

Anong meron? At ano ba ang tinutukoy ng lalaking yun? Kahit na gustong gusto ko itong itanong sakanya at itinikom ko nalang ang bibig ko. Ayaw ko naman kasing isipin nya na wala akong tiwala sakanya.

“Let’s go?”sabi ko nalang. Tumango nalang sya sa akin. Sabay na kaming nagtungo sa kotse.

Tahimik lang sya sa habang nagbabyahe kami. Parang ang lalim ng iniisip nya. “May problema ba?” hindi ko na maiwasan na itanong.

“A-ahh.. Wala naman..”

“Sure?”

“Oo..” hindi na ako sumagot pa. Pero alam kong may mali. May mali simula ng may sabihin ang lalaking kasama nya kanina. Dapat ko ba itong alamin?

**

“Ate!” sigaw agad ng kapatid nya pagkapasok namin sa bahay nila. Lumapit sya kay Yssabelle at niyakap ito ng mahigpit. Ng magibitiw sila ay ako naman ang binati nya. “Hi kuya! Kamusta na?”

Ngumiti ako sakanya bago magsalita. “Okay naman ako.. Ikaw?”

“Okay din kuya!” masiglang sabi nya.

“Annie, si papa?” tanong naman ni Yssabelle.

“Nasa kwarto ate, nagbibihis. Si mama naman nasa likod na, inaayos ang mesa..”

“Ahh.. Sige pupuntahan ko nalang muna sya..” tumingin sya sa akin. “Gusto mo bang sumama?” tumango ako at sumunod na sakanya.

“Mama..” tawag agad ni Yssabelle sa mama nya.

Napalingon agad sa amin ang mama nya, at mukhang nagulat ng makita ako na kasama ni Yssabelle. Bigla akong nakaramdam ng hiya.

“Nandito ka na pala anak.. Kasama mo pala sya..” pagtutuoy nya sa akin.

“Ahh.. Opo ma.. Hindi po ba nabanggit ni Annie na isasama ko si Ky?”

“N-nabanggit nya, b-baka nakalimutan ko lang..” nag iwas sya ng tingin. “Osya, umupo na kayo dyan. tatawagin ko lang ang papa at kapatid mo..”

Umupo na kami ni Yssabelle. Hinawakan ko ang kamay nya. Napatingin sya sa akin ng dahil sa ginawa ko. “Kinakabahan ako..” sabi ko. Sa totoo lang, parang mas kinakabahan ako ngayon, kesa nung mga araw na nililigawan ko pa si Yssabelle.. Iba na kasi ngayon eh..

“Wag ka, okay?” she smiled at me.

Ng makabalik ang mama nya ay kasama na nya ang papa at kapatid ni Yssabelle. Hindi ko parin maiwasan na makaramdam ng hiya. Kaya palihim kong hinawakan ang kamay ni Yssabelle. Siguro ramdam nya ang panlalamig ng kamay ko.

“Happy birthday pa..” binitawan nya sandali ang kamay ko pagkatapos ay lumapit sya sa ama nya at niyakap ito.

“Salamat anak..”

Kahit na kinakabahan ako ay tumayo na din ako para batiin ang papa nya. “H-happy B-birthday po..” nakayukong bati ko.

“Salamat..” tipid na sagot lang nya sa akin. “Tara na.. Upo na tayo at kumain..” baling nya sa aming lahat.

Umupo na kaming lahat. Pakiramdam ko hindi ako makagawalaw sa mga tingin sa akin ng mama at papa nya. Daig ko pa ang taong binibitay!

“Anong gusto mo?” tanong sa akin ni Yssabelle.

“K-kahit ano..” sabi ko nalang.

Binigyan nalang nya ako ng pagkain kung ano ang nasa plato nya. Hindi ko magawang igalaw ang mga kamay ko ng dahil sa kaba. Pakiramdam ko kasi lahat ng mga mata nila ay nakatingin sa akin.

“Kain kana..” sabi bigla ng mama nya. Napansin nya sigurong hindi ko ginagalaw ang pagkain ko samantalang sila naman ay masayang nagsasalo.

Pinilit ko nalang na kumain at inalis ang pagkailang na nararamdaman ko. Walang nagsasalita ni isa sa amin. Parang lahat nagkakahiyaan.

Ito na ata ang pinakamatagal na dinner ng buhay ko.

**

Nagpaalam ako kay Yssabelle na lalabas muna ako. Pakiramdam ko kasi hindi ako makahinga sa loob ng bahay nila ng dahil sa tingin ng mama at papa nya.

Umupo ako sa may gilid ng gate nila.

“Heto ohh..” nag angat ako ng tingin sa nagsalita. Ang papa pala ni Yssabelle.

Kinuha ko ang beer na inalok nya sa akin. “Salamat po..” sabi ko.

Umupo sya sa tabi ko. Bigla akong kinabahan. Hindi na kasi ito katulad ng dati. Simula kasi ng maghiwalay kami ni Yssabelle ay naging pormal na kami sa isa’t isa, hindi na tulad ng dati nung unang naging kami ni Yssabelle, medyo malapit ako sakanya.

“Sa totoo lang, hindi ako payag sa ideya ni Yssabelle na tumira sya sayo..” sabi nya pagkatapos ay inimon ang beer na hawak nya.

Napatingin ako sakanya.. “A-ano pong ibig nyong sabihin?” tanong ko.

Tumawa sya ng pagak. “Mahal namin si Yssabelle.. Nasasaktan kami pag nakikita namin na nasasaktan sya.. Bilang magulang, ang gusto lang naman namin ay ang kasiyahan nya..”

Napayuko ako. Alam kong marami akong pagkakamali kay Yssabelle. Aminado naman ako dun.. “I’m sorry po..”

“Huwag kang mag sorry.. Dahil alam kong masaya ang anak ko sayo.. Alam kong hindi ka nya kayang mawala sa buhay nya.. Meron lang sana akong hihilingin sayo..”

“Ano po yun?”

“Wag na wag mo na syang sasaktan.. Kasi pag may nawala ulit, baka hindi na talaga kita mapatawad..”

Hindi ko maintindihan kung ano ang tinutukoy nya na mawawala ulit. May kinalaman ba ito sa amin ni Yssabelle? Hindi ko alam.. Basta tumango nalang ako sakanya.

Nilagok nya ang beer pagkatapos ay nagsalita ulit. “Binibigay ko na ulit ang tiwala namin sayo.. Wag mo na sana itong sayangin..”

Biglang nagliwanag ang mukha ko ng dahil sa sinabi nya. Parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib. “Salamat po..”

Tinapik nya ako sa balikat.. “Walang anuman, anak..”

Lahat ng takot ko ay nawala ng tawagin nya ulit akong anak..

Masaya ako dahil tanggap na ulit ako ng pamilya ni Yssabelle..

**

Pauwi na kami ngayon. Pasipol sipol ako habang nagmamaneho, kaya napatingin sa akin si Yssabelle ng may pagtataka. “May sakit ka ba?”

Natawa naman ako sakanya.. “Wala no.. Masaya lang kasi ako..”

“Bakit? May maganda bang nangyari?” tanong nya.

“Oo love.. Meron..” hindi parin maalis ang ngiti sa labi ko.

“Ano naman?” kumunot ang no nya.

Kinuha ko ang kamay nya na nakapatong sa lap nya at hinawakan ito.. “Nag usap na kasi kami ng papa mo kanina.. At tanggap na ulit nya ako..” masayang balita ko sakanya.

Bigla sya napangiti dahil sa sinabi ko. “Talaga?” hindi makapaniwalang sabi nya. “Masya ako para sainyo. Para sa atin..”

Sumulyap ako ng mabilis sakanya. “I love you..” seryosong sabi ko.

“I love you too Kyle..”

**

Nakahiga na kami ngayon ni Yssabelle. Yakap yakap ko ang bewang nya, habang hawak naman nya ang pisngi ko. Nagtititigan lang kami. Walang nagsasalita ni isa sa amin. Sa totoo lang kuntento na ako kahit na ganito lang kami palagi. Gusto ko lang naman maging malapit sya sa akin. Hindi na ako makakapayag na maging malayo pa ulit sya gaya ng dati. Hindi ko na ata kakayanin pag nagkataon.

Muling sumagi sa akin ang pag uusap namin kanina ni mom. Kailangan kong tanungin kung totoo bang galit sya kay mom. Gusto kong makumpirma ito mula sakanya.

“Love..” umakyat ang mga kamay ko patungong buhok nya at hinaplos ko ito.

“Yes love?”

“Nagpunta kanina sa office si mom..” panimula ko. “At may sinabi sya tungkol sayo..”

Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha nya. Meron itong bakas ng takot at pagkagulat.. “A-ano?”

“She told me that you hate her. Is that true?”

“N-no! Hindi totoo yan..” depensa nya sa sarili. “Alam mo naman na hindi ko kayang gawin yun hindi ba?”

“Shh.. I believe you love.. Gusto ko lang makumpirma ito mula sayo.. Calm down okay? I trust you..” lumapit ako sakanya at hinalikan sya sa noo.

“Y-you trust me?” hindi makapaniwalang tanong nya.

“Yes Love.. Sayo lang ako nagtitiwala..”

“T-thank you for trusting me Ky..” sabi nya. “Basta kahit anong mangyari wag na wag mo akong iwan ha?”

“Oo.. Pangako..” walang alinlangan kong sagot.

Kailangan kong magtiwala kay Yssabelle kahit na anong mangyri.. Tama naman siguro na sya ang pinili ko, kesa sa mom ko.. Hindi ba?

Ito na siguro ang tamang panahon para ako naman ang gumawa ng mabuti para sakanya..

**

Hi. Last UD ko muna to. Aalis ako eh, pupunta ako sa far far away land! 🙂 Hahahaha after 2 weeks nalang next UD 🙂

Sorry sabaw lang to. Yan nakayanan ehh 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 19</h1></center>
<hr>
**Yssabelle’s POV**
Hanggang ngayon ay hindi parin maalis sa isip ko ang mga kayang gawin ng mama ni Ky. Alam kong nag uumpisa na sya sa paninira sa amin. Naguumpisa ng mabuo ang takot sa dibdib ko. Alam kong marami syang kayang gawin. Pero kahit na papaano ay naging magaan ang loob ko ng sabihin ni Ky na nagtitiwala sya sa akin.

“Mukhang malalim ang iniisip mo ah?” sabi sa akin ni Carla. Nandito kami ngayon sa coffee shop na nasa tapat builing namin.

“Hindi naman..” sagot ko. “May iniisip lang kasi ako ngayon..”

“Ano naman?” nag aalalang tanong nya.

“Tungkol sa mama ni Ky..”

“Ano nanaman ang ginawa nya sayo?!” biglang napalakas ang boses nya.

“W-wala.. Wala pa..”

“Naku Yssabelle! Sabi ko na nga ba at walang magandang maidudulot sayo ang pagbalik mo sa Ky na yan!!” naiinis na sabi nya.

“Wala naman kinalaman si Ky dito ehh..” Depensa ko. “Natatakot lang ako sa mama nya dahil alam naman natin ang kaya nyang gawin..”

“Yun na nga eh.. Alam mo ng mangyayari ulit yan, pero bakit bumalik ka parin?” hinawakan nya ang mga kamay ko at tinignan ako ng may pag aalala sa mukha.

“Alam mo naman kasi na mahal ko si Ky..”

“Haay.. Yssabelle, wag kang magagalit ha?” tumango ako. “Pero sa tingin ko masyado ka ng nagiging martyr..”

Yumuko nalang ako sa sinabi ni Carla. Martyr na ba ang tawag sa akin? Mahal na mahal ko lang naman si Ky ehh.. Na kahit na sinisira na ako ng mama nya ay pinipili ko paring makasama sya. Martyr ba talaga ang tawag dun?

“Wag kang magpabulag sa pagmamahal.. Tandaan mo Yssabelle, ang tao nagbabago yan pag nasaktan ng sobra..” binitawan nya ang kamay ko at inimon ulit ang kape nya.

“Anong ibig mong sabihin?” napakunot ang noo ko. Anong sinasabi nya? Hindi ko maintindihan..

Ibinaba nya ang kape at muli syang nagsalita.. “Ganito Yssa, sabihin na nating ayos na ulit kayo.. Pero nakakasigurado ka ba na pag may ginawang masama ulit ang mama nya, sayo ulit sya papanig?” napaisip ako sa sinabi nya. Pero sabi ni Ky may tiwala naman sya sa akin..

“Sa akin magtitiwala si Ky..” kalmanteng sagot ko, ngunit may isang parte sa dibdib ko ang nagsasabing maaring maulit ulit ang dati..

“Tiwala?!” napatawa sya sa sinabi ko.. “Yan din ang sinabi nya sayo dati, hindi ba? Pero anong nangyari? Iniwan ka nya ng hindi man lang naririnig ang mga paliwanag mo.. Ganun ba ang taong may tiwala Yssabelle?”

“N-nadala lang sya ng g-galit nya..” pagtatanggol ko kay Ky..

Naihilamos nya ang mga palad nya sa mukha nya. “Haay naku! Hindi ko na alam kung anong gagawin ko sayo!” naiinis na pahayag nya.

“Siguro, hayaan mo na muna ako dahil dito ako masaya..” yun nalang ang naisagot ko.

“Maiba ako, madalas pa bang sumakit ang ulo mo?” bigla nyang tanong.

“Ha? H-hindi na..” nag iwas ako ng tingin. Ito ang usapan na iniiwasan ko..

“May napagsabihan ka na ba tungkol dito?” bakas sa mukha nya ang lungkot.

“W-wala.. Magiging ayos din naman ang ako..” pero sa totoo lang natatakot ako. Natatakot ako sa pwedeng mangyari. Natatakot ako na baka isang araw bigla nalang akong maglaho..

“Paano kung hindi?” seryosong tanong nya. Yan din ang madals kong naiisip. Paano nga ba kung hindi? Pero may magagawa ba ako kung sakali? Kung yun lang naman ang ibinigay ng Diyos saakin, handa ko itong tanggapin..

“Wag nalang natin itong pagusapan..” pinilit ko syang ngitian, ngunit sa totoo lang isang pilit na ngiti lamang ito.

“Tanggapin mo nalang ang alok ni Stephen.. Para makapagpagamot ka din doon..” kitang kita ko sa mga mata nya ang lungkot. Ang pag aalala..

“W-wala naman akong sakit..” pinipilit kong sabihin yan sa sarili ko, pero sino nga ba ang niloko ko?

Tuluyan ng bumagsak ang mga luha sa mata nya. “Alam mong meron kang sakit Yssabelle! Ayaw mo lang sabihin ito kasi natatakot ka! Kasi naduduwag ka! Kung ikaw kaya mong tanggapin ang lahat, kami hindi! Yssabelle paano kaming nagmamahal sayo?! Pinilit mong makasama si Kyle sa loob ng fifty days? Para ano?!!! Para dagdagan ang sakit ng loob mo?? Yssabelle! Sumama ka nalang kay Stephen at magpagamot dun! Sigurado ako na magiging magaling ka!!!” humahagulgol na sabi nya.

Pumatak na din ang mga luha mula sa mga mata ko. “Carla.. Pangako, pag hindi naging maayos ang lahat sa amin ni Ky sasama ako sa States para magpagamot..”

Marahas nyang pinunasan ang mga luha nya gamit ang likurang bahagi ng kamay nya. “Wag ka sanang magagalit kung sasabihin ko to sayo, pero sana wag na kayong magka ayos..” tumayo na sya at tuluyan ng naglakad palayo.

Tumayo na din ako at marahas na pinunasan ang mga luha sa mata ko. Bakit lahat pinaglalayo kami lagi ni Ky? Tadhana na mismo ang hindi umaayon sa amin.. Hindi nga ba kami para sa isa’t isa?

**

Pagkadating ko sa unit ni Ky ay agad akong humiga sa kama. Naging malungkot ang araw na to. Kahit na anong gawin ko ay patuloy na bumabalik sa akin ang lahat ng pinagdaanan ko ng mga nakaraang taon. Minsan naiisip ko na masyado akong masama para parusahan ako ng ganito..

**Flashback**

Madalas sumakit ang ulo ko. Siguro epekto lang ito ng pagkakalaglag ng baby ko. Halos dalawang bwan na rin simula ng mangyari ang insidenteng yun. Pero sa bawat araw na lumilipas ay patuloy parin sa pagsakit ang ulo ko. Kung minsan nga ay tila binibiyak ito.

Nagpasyahan ko na magpatingin sa doktor, siguro’y simpleng migraine lang to..

“Goodmorning Miss..” tumingin ito sa request slip. “Dizon.. Have a seat..” umupo naman ako sa tapat ng table nya, gaya ng sabi nya.

Nagsimula na syang magtanong tungkol sa mga nararamdaman ko sa katawan ko. Sinabi ko naman sakanya ang lahat. Pagkatapos ay nirequest nya na mag pa CT-scan ako, mabuti nalang at malaki ang pera na nadala ko dahil medyo mahal ito. Hindi ko din alam kung bakit kailangan ko pa ng ganito, pakiramdam ko naman ay simpleng migraine lang ito..

Sinabihan ako ng doktor na bumalik ulit bukas para sa resulta. Pag aaralan pa daw nya ito. Nagkibit balikat nalang ako. Hmm.. Wala naman akobg sakit ah..

Kinabukasan..

Pumunta ako sa ospital bago magtungo sa trabaho ko. Madali lang naman siguro to dahil kukunin ko lang ang resulta.

“Goodmorning doc..” bati ko ng makadating sa neuro-section.

“Ohh.. Goodmorning din Miss Dizon, upo ka..” itinuro nya ang upuan at umupo ako. “Bat napaaga ka ata?” dagdag na tanong nya.

“Ahh.. Opo doc, kasi didiretso na nyan ako sa trabaho..”

Tumango tango nalang sya. May kinuha syang folder mula sa isang cabinet. Naglakad sya patungo sa upuan nya, magkaharap na kami ngayon. “Miss Dizon, based on your CT-scan result ay meron kang Low-Grade Astrocytoma..”

“A-ano po yun doc?” kunot noong tanong ko..

Inilabas nya ang isang papel mula sa folder at bingay iyon sa akin. Kinuha ko naman ito at binasa. Halos hindi ko naman maintindihan kung ano ang mga nakasulat doon.

“Low-Grade Astrocytoma is a Grade II type of Acoustic Neuroma. It is a slow growing tumor and rarely spreads to other parts of the Central nervous system.. Borders are not well defined.. And it is common among men and women aged 20-50…..” marami pa syang inexplain ngunit hindi ko na halos maintindihan lahat. Ang tanging alam ko lang ay may tumor ako. Parang binihusan ako ng malamig na tubig ng dahil sa nalaman ko. Pakiramdam ko ay hindi ako makagalaw.

Hindi ko na pinatapos ang doctor sa pagsasalita. “M-may paraan pa po ba p-para mawala i-ito?” kinakabahang tanong ko.

“Yes. There’s a treatment for that. But I’m afraid it’s not available here in the Philippines.. Ang tanging pwede lang namin gawin ay ang paliitin at pigilan ito sa paglaki.. Hindi ka pwedeng mag undergo ng surgery dito dahil kulang ang equipments ng mga hospitals dito.. Wherein sa America ay kumpleto ang lahat.. At isa pa, masyadong rare ang sakit mo Miss Dizon..”

Sumisikip ang dibdib ko sa bawat katagang sinasabi ng doctor, Natatakot ako sa maaring mangyari, paano na ako? Paano na ang pamilya ko? Paano na si Ky? “M-malala po ba ito?” pagtatanong ko..

“Like what I have said Miss Dizon, mabagal lang ito sa paglaki kaya kailangan agapan. Because if not, it may lead you to death.. Ang tagning maisa-suggest ko lang sayo ay pumunta ka dito twice a week to undergo radio-therapy.. Mapapabagal natin ang pag laki ng tumor, at maiiwasan ang pagkalat nito..”

“S-salamat po doc..” yun nalang ang nasabi ko. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Tumayo na ako at nagsimulang maglakad. Para akong nawala sa sarili ng dahil sa nalaman ko. Para akong sinaksakan ng maraming kutsilyo sa dibdib.

Dumating ako sa opisina namin na matamlay. Pansin lahat yun ng mga kasamahan ko. Lalo na si Carla. Ni hindi man lang ako nagsasalita, sasagot lang ako pag kakausapin nila ako.

Pakiramdam ko pinarusahan ako ng langit dahil naging pabayang ina ako sa anak ko.. Parang wala na akong karapatang mabuhay dito sa mundo. Ano ng gagawin ko? Mamamatay nalang ba ako ng basta basta?

**

Lumipas ang tatlong linggo at patuloy parin ako sa pagpapagamot. Wala parin nakakaalam tungkol sa sitwasyon ko. Hindi ko din alam kung dapat ko nga ba itong paalam sakanila. Natatakot ako. Natatakot ako sa magiging reaksyon nila..

Kasalukuyan akong nagtatype ng bigla lumapit si Carla sa akin at may inilapag na papel sa mesa ko. “Ano to?!” galit at kinakabahang tanong nya. Hindi ako nakasagot dahil ang resulta ng CT-scan ko ang hawak hawak nya. Nakalimutan ko nga pala itong tanggalin sa bag ko. Paano nya ito nakita? “Sumagot ka Yssa! Ano to?!”

“S-saan m-mo nakita yan?” nauutal na tanong ko.

“Hindi na importante kung saan! Sagutin mo nalang ako!” sumigaw sya ng sobrang lakas kaya napatingin sa amin ang mga kasamahan namin. Tumayo ako at hinila sya palabas. Ano pa nga ba ang magagawa ko? Nakita na nya ang tinatago ko. Magsisinungaling pa ba ako?

Hinila ko sya patungo sa fire exit, siguro naman walang makakakita at makakarinig sa amin dito. Huminga sya ng malalim at itinaas ang papel na hawak nya. “Ipaliwanag mo nga to Yssa..”

Yumuko ako, hindi ko naman alam kung anong tamang salita ang dapat kong sabihin sakanya.. “May s-sakit a-ako..” halos bulong nalang iyon ng sabihin ko sakanya.

Hinawakan nya ako sa balikat. “Malala ba ito?!”

“H-hindi ko alam..”

“Dmn it! Bat hindi mo alam Yssa?!!!! Ano bang nangyayari sayo? Alam na ba nila tito ito?!” inalog alog nya ako.

“H-hindi..”

“S-sasabihin ko sakanila!”

“Wag!” pigil ko. “Wag mong sabihin s-sakanila.. Ayaw k-kong maging m-malungkot ulit sila ng dahil sa akin..” ayaw kong malaman nila papa ito, dahil ayaw ko ng mag alala pa sila sa akin.

“S-sa tingin mo ba hindi sila malulungkot kapag bigla ka nalang namatay?!” halos pumyok na sya ng dahil sa pagpigil nya sa mga luha nya.

“S-sasabihin ko rin naman, pero hindi pa ngayon.. H-hindi pa ako h-handa..”

“Kelan ka magiging handa? Pag huli na ang lahat?!!”

“Magiging ayos din ang lahat.. Magiging ayos din ako..” hinawakan ko ang mga kamay nya na nasa balikat ko. Pinilit ko syang pakalmahin.

“A-anong pwedeng gawin para mawala yan?” may isang luha na tumulo mula sa mata nya.

“Ang sabi ng doctor, ang kaya lang nilang g-gawin ay pigilan ito sa paglaki..” yumuko ako.

“W-wala na bang ibang paraan p-para mawala yan?”

“M-meron.. Pero sa America ito pwedeng operahan, dahil wala daw sapat na gamit dito..” sa twing naaalala ko ang bagay na yan, parang nawawalan ako ng pag asa.

“T-tutulungan kita! May pera akong naipon.. Pupunta tayo dun..” niyakap nya ako ng sobrang higpit. Inilagay ko ang mga kamay ko sa likuran nya para patahanin sya sa pag iyak.

“H-hindi ganun kadali yun Carla.. Tanggapin nalang natin ang lahat, kung ito talaga ang itinadhana sa akin, tanggapin nalang natin..” hindi ko alam kung paano ko nasabi ang bagay na yun. Samantalang sa loob loob ko ay umaasa ako na mabubuhay ako ng matagal. Gusto ko pang makasama si Ky..

“Tutulong ako..” nagulat kami ni Carla sa nagsalita at nagbitiw kami sa pagkakayakap. Napalingon kami kung sino ito, si Stephen pala. Narinig ba nya lahat?

Lumapit sya saakin at niyakap ako ng mahigpit. “I’ll help you Yssabelle.. Dadalhin kita sa States.. Doon kita ipapagamot..” mas hinigpitan nya ang yakap nya sa akin, tila ba natatakot sya na mawala ako.

“A-ayos lang ako Stephen..”

“H-hindi ka ayos Yssabelle.. Sumama ka sa akin.. Gagaling ka..” inalis nya ang pagkakayakap sa akin at hinaplos nya ang pinsngi ko. Ramdam na ramdam ko ang lungkot sa boses nya.

“Tanggapin nalang natin..” tinanggal ko ang pagkakahawak nya sa pisngi ko at nagsimula na akong maglakad palayo sakanila. Ayaw ko silang paasahin sa wala, natatakot ako dahil baka isang araw mawala nalang ako. Ayaw kong magkaroon sila ng maling pag asa.

**End of Flashback**

Simula ng araw na yun, palagi nalang nila akong kinukulit. Kahit hindi man sabihin ni Stephen, alam kong may kinalaman tungkol sa kalusugan ko kung bakit gusto nya akong kunin bilang Editor in Chief sa Publishing Company nya sa States. Pati si Carla ay pinipilit din ako, pinag isipan ko na din ito ngunit hindi ko alam kung dapat ko ba itong tanggapin lalo na’t okay na kami ni Ky ngayon..

Nung araw na bumalik ako kay Ky ay yun na din ang araw na napagpasyahan kong tumigil na sa radio-therapy. Hindi nawala ang tumor ko sa utak, ngunit hindi din naman ito lumaki o kumalat. Kaya naisip kong itigil na ito at bumalik na kay Ky. Tanging gamot nalang ang iniinom ko sa twing sumasakit ang ulo ko..

Humingi ako ng fifty days kay Stephen para pag isipan ang alok nya. Ang sabi ko sakanya kapag hindi kami naging ayos ni Ky sa loob ng araw na yun ay sasama ako sakanya. Pero kung sakaling maayos man kami ay hindi ko na ito tatanggapin. Mali na kung mali, pero ayokong maging malayo ako kay Ky ng dahil lang sa sakit ko. Kung ganito talaga ang kapalaran ko, ano bang magagawa ko? Wala naman akong mapagpipilian kung hindi tanggapin ang lahat..

Atleast kung sakaling mamatay man ako ay masasabi kong naging masaya ako sa huling limangpung araw ng buhay ko..

**

Hi! Napaaga uwi namin ohh. Hahaha eto na update. Ginawa ko to nung nasa far far away land pa ako at naiiyak ako sa update na to. Osyaaaa paalam. 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 20</h1></center>
<hr>
“Love..” naramdaman kong may tumapik sa pisngi ko. Iminulat ko ang mga mata ko at agad na sumalubong sa akin ang mukha ni Ky. Kinuha nya ang kamay ko at inalalayan nya ako sa pag upo. “Mukhang napagod ka ata?” pagtatanong nya.

“M-medyo lang..” sagot ko naman. Hindi ko ipinahalata sakanya ang lungkot na nararamdaman ko.

Hinapit nya ang bewang ko at hinalik halikan ang balikat ko. “Hmm.. Kumain ka na ba?”

“Hindi pa..” simpleng sabi ko.

“Tara.. Kain na tayo.. Nag take out ako kanina sa resto na nadaanan ko.” Tumango nalang ako sakanya. Iginiya nya ako patungong dining area. Sabay na kaming umupo.

Kinuha nya ang mga pinamili nya at inilagay nya ito sa plato. Ako naman ay umupo nalang at pinanuod sya. Ayaw naman nya kasi akong tulungan sya, ang gusto nya ay pagsilbihan nya ako. Haaaay, paano ko nga ba sya tatalikuran kung ganito ang mga pinapakita nya sa akin. Sana kasi hindi nalang ako nagkasakit para wala nalang sana akong inaalala ngayon. Dahil sa totoo lang, wala ng kasiguraduhan kung mabubuhay pa ba ako bukas o hindi na.

Tahimik lang naming pinagsaluhan ang hapunan. Walang nag iimikan sa aming dalawa. Napansin nya siguro ang pagka wala ko sa sarili, dahil kung minsan ay hindi ko nasasagot ang mga tanong nya. Hindi lang kasi maalis sa isip ko ang mga maaring mangyari saamin, o saakin.

**

Pinilit ko si Ky na ako na ang magligpit ng pinagkainan namin. Sa una ay ayaw nya, pero dahil sa kakapilit ko ay pumayag na din naman sya. Ayaw ko naman kasi na sya nalang lagi ang gumagawa ng mga gawain na dapat ako ang gumawa, lalo na’t pagod na sya sa trabaho.

Pagkatapos kong magligpit ay tumungo na ako sa kawato. Prenteng nakahiga sa kama si Ky, halatang pagod na pagod sya. Naglakad ako patungo sakanya at umupo sa gilid ng kama. “Massage?” tanong ko. Tumango lang sya.

Sinimulan ko ng imassage ang likuran nya. Ganito din kami dati, kapag nakita kong pagod sya galing sa trabaho ay ima-massage ko sya. Naiisip ko nanaman ang mga panahon na yun, ang mga panahon na wala pa akong sakit. Ang mga panahong hindi ako natatakot ung masisilayan ko paba ang bukas. Pero lahat ay nagbago na, dahil sa isang iglap ay baka mawala nalang ako bigla.

Natigilan ako sa pagiisip ng bigla nyang hawakan ang mga kamay ko. Humarap sya saakin at tinignan ko naman sya ng may pagtataka. Tumingin ako sa mga mata nya, I can see longing and desire. “I want you..” bulalas nya. Hinila nya ako at hinalikan ng marahan sa labi. We both want this, no hesitation and no reservation..

**

Paggising ko ay nakaramdam ako ng sakit ng ulo. Ngayon ko lang ulit naramdaman to, tila binibiyak ito ng paulit ulit. Kinuha ko ang shirt ni Ky na nakakalat sa sahig at isinuot ito. Pinilit kong tumayo at pumunta sa closet ko, dun nakalagay ang gamot na nireseta sa akin ng doktor. Sa katunayan ay ngayon ko palang iyon iinumin dahil hindi naman sumasakit ang ulo ko ng mga nakaraang araw. Ang sabi lang kasi ng doctor saakin ay inumin ko ito pag naramdaman ko ang pagsakit ng ulo ko.

Nagtungo ako sa kitchen at kumuha ng tubig. Pagkatapos ay ininom ko na agad ang gamot. Wala pang limang minuto ay nawala na ang sakit na nararamdaman ko. Umupo ako sa may dining table at idinukmo ang ulo ko doon. Ganito nalang ba ang mangayayri sa akin? Ganito ba talaga ang buhay na nakatadhana sa akin?

“Are you okay?” naramdaman ko ang paghaplos ni Ky sa likod ko. Nag angat ako ng tingin at bumungad sa akin ang nag aalalang mukha nya.

“Oo..” pinilit ko syang ngitian kahit sa totoo lang ay puno ng lungkot ang nararamdaman ko.

“Sure?” hinila nya ang isang upuan at tumabi saakin.

“Yes..” tipid na sagot ko.

“Akala ko kasi napano kana, nakita kitang nakadukmo sa mesa, akala ko umiiyak ka..”

“Inaantok p-pa kasi ako..” dahilan ko nalang.

Hinaplos nya ang buhok ko. “Sana hindi ka na muna agad bumangon..”

“No.. Okay na ako..” ngumiti ako. “Maghahanda na muna ako ng breakfast..” akmang tatayo na ako ng pigilan nya ako.

“No, ako na..” pigil nya.

“Ano ka ba.. Kaya ko naman..” patangging sabi ko.

“Please?” pagmamakaawa nya.

I sigh. “Osige.. Tayong dalawa nalang..” sagot ko. Nagliwanag naman ang mukha nya at hinila na nya ako patungong kitchen.

**

After naming magbreakfast ay tumungo kami sa living room. Pareho kaming walang trabaho dahil Sunday ngayon. Naisipan namin namanuod nalang ng movie. Ganitong ganito din ang ginagawa namin dati. Sa twing wala kaming trabaho ay nagmu-movie marathon kaming dalawa. Sana maranasan ko pa ito ng mas matagal. Gusto kong makasama si Ky hanggang sa pareho ng pumuti ang mga buhok namin. Mangyayari pa kaya yun?

Humiga si Ky sa lap ko. Habang ako naman ay hinahaplos ang buhok nya. Seryoso sya sa panunuod habang ako naman ay nakabaling sakanya ang atensyon ko. Kinakabisado ko ang bawat parte ng mukha nya. Ang mga singkit nyang mata na nakakatakot pag galit. Ang matangos nyang ilong. Ang pulang labi nya.. Lahat kinakabisado ko..

“Hmmm.. Baka matunaw ako love..” kinuha nya ang kamay ko na humahaplos sa buhok nya at hinalikan ito. “Mukhang mas nag eenjoy ka atang panuorin ako?” nanunuksong tanong nya..

“”H-hindi kaya..” sabi ko. Ibinaling ko nalang ang atensyon ko sa pinapanuod namin.

“Uyy.. Namumula ka..” pang aasar nya.

“H-hindi no.. M-manuod na nga lang tayo..”

Umupo sya bigla at niyakap ako sa bewang. Humarap sya sa akin at tumingin na tuwid sa mga mata ko. Ang kaninang nang aasar na mukha nya ay napalitan ng isang seryosong mukha. “You’re the best thing that ever happened to me.. I love you, love..” gusto kong maiyak ng dahil sa sinabi nya. Alam na alam nya talaga kung paano patibukin ng mabilis ang puso ko. Sya lang ang tanging nakakagawa nito sa akin.

Umakyat ang mga kamay nya patungong pisngi ko. Ipinikit ko naman ang mga mata ko. Akmang hahalikan na nya ako ng biglang tumunog ang doorbell..

“Sht.” pabulong namura nya. Tumayo sya at nagtungo agad sa front door bakas na bakas parin ang inis sa mukha nya. Napakunot ang noo ko, may inimbitahan ba na bisita si Ky dito?

“Mom?! What are you doing here?” parang nanigas ako ng marinig ko ang gulat na boses ni Ky. Nandito ang mama nya? Anong ginagawa nya dito?

Narinig ko ang mga yabag nila patungo sa living room. Inayos ko ang sarili ko at tumayo. “Hey mom.. What are you doing here?” ulit na tanong ni Ky. Nandito na sila ngayon sa living room. Nakatingin lang si Ky sa mom nya. Habang ang mom naman nya ay tumingin sa akin at nagsmirk. Tinignan ko ang maleta na dala dala nya..

Teka nga..

Titira ba sya dito?

Ibinaling nya ulit ang tingin nya kay Ky. “I’ll stay here for two weeks, son..”

Parehong nanlaki ang mga mata namin ni Ky. “What mom?! You’re kidding, right?” hindi makapaniwalang tanong ni Ky.

“I’m not kidding, son.. Look, may dala akong maleta..” napatingin naman si Ky sa dala ng mom nya at naihilamos nya ang mga palad nya sa mukha nya.

“What about dad?” naiiritang tanong ni Ky.

“He’s out of the country with his amigos.. Kaya nga naisipan kong mag stay muna sayo dahil wala akong kasama sa bahay..”

“But you can’t stay here mom..”

“Why?” nalulungkot na tanong nya. “Dahil ba sakanya?” turo saakin ng mom nya.

“No! Ofcourse not mom..” pailing iling na sabi ni Ky.

“Then why? Bakit ayaw mo akong tumira dito? Dalawang linggo lang naman anak..”

“It’s just that, maiinip ka lang dito mom.. Pareho kaming nagtatrabaho ni Yssabelle.. Ikaw lang mag isang maiiwan dito..”

“It;’s okay son.. Please, let me stay here..”

Napapikit nalang si Ky at huminga ng malalim.. “Okay..”

“Thanks son!” niyakap sya ng mom nya. Ng magbitiw sila sa pagkakayakap ay naglakad naman patungo saakin ang mom nya. Pakiramdam ko ay pinagpapawisan ako ng malamig.

Nagulat ako ng yakapin nya ako. Pero mas nagulat ako sa sinabi nya bago kami maghiwalay sa pagkakayakap.. “Welcome to hell, darling..” bakas ang pagbabanta sa boses nya. Bigla naman akong kinabahan..

Panibagong pagsubok nanaman ba to?

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 21</h1></center>
<hr>
SPG

**Ky’s POV**

It’s been two days simula ng lumipat si mom dito, pero hanggang ngayon ay parang iniiwasan parin sya ni Yssabelle. Kahit hindi man nya sabihin sa akin ay nararamdaman ko na ayaw nyang nandito si mom. Minsan nga naiisip ko na baka ayaw nga nya talaga kay mom.

Gaya ngayon, nandito lang sya sa kwarto. Ginagawa nya ang trabaho nya. Lalabas lang sya twing kakain na kami. Tinatanong na nga din ako ni mom kung ano bang problema sakanya, nagkikibit balikat nalang ako

“Ayaw mo bang lumabas?” tanong ko sakanaya.

“Hindi.. Dito na muna ako..” hindi man lang nya ako sinulyapan. Nakafocus lag sya sa ginagawa nya.

Naglakad ako patungo sakanya at humila ng upuan para tabihan sya. “May problema ba?” hinawakan ko ang balikat nya at iniharap sya saakin. “Kung meron man, sabihin mo sa akin..”

Umiling lang sya. Walang ni isang salita ang lumabas mula sakanya. Nag uumpisa na akong mag alala. Hindi ko alam kung ano bang tumatakbo sa isip nya. Hindi ko alam kung anong gusto nya. Pero pakiramdam ko naman na may kinalaman si mom dito..

“Ayaw mo ba na nandito si mom?” hindi ko na naiwasan na magtanong. Nakita ko naman na natigilan sya.

Itinigil nya ang ginagawa nya at muli syang humarap sa akin. “H-hindi..” mahinang sagot nya.

“Bakit parang umiiwas ka sakanaya?”

“Ayaw ko lang kasi ng gulo..”

Napakunot ang noo ko ng dahil sa sinabi nya. “Anong ibig mong sabihin?”

“W-wala.. Hayaan mo nalang..” Nag iwas sya ng tingin at muling bumaling sa ginagawa nya.

Napabuntong hininga nalang ako.. Tumayo na ako at nagsimula ng maglakad. Kahit na gusto ko man malaman kung anong tumatakbo sa utak nya ay hindi ko naman magawa, hindi ko naman kasi sya pwedeng pilitin kung ayaw nyang sabihin.

Tumungo ako sa living room at umupo sa tabi ni mom na nanunuod ng tv. “Hindi ba sya lalabas sa kwarto anak?” pagtatanong nya.

“Ewan..” simpleng sagot ko.

“Haaay naku anak.. Sabi ko naman sayo ayaw nya na nadito ako..” nalulungkot na sabi nya. “Gusto ko pa naman syang makabonding kahit na minsan lang..”

“Masasanay din siguro sya mom. Hayaan na muna natin sya..”

“Just in case na ayaw nyang nandito ako, aalis nalang ako..”

“No mom.. You don’t need to do that..” sabi ko.

“Pero nakakagulo lang naman ata ako dito eh..” nakita ko ang lungkot sa mga mata nya.

“No.. Wag mong isipin yan mom..”

“Sana naman mapalapit sya sa akin..”

“Don’t worry mom. I’ll help you..” binigyan ko sya ng isang siguradong ngiti. Gusto ko na din naman kasi na maging malapit sila ni Yssabelle sa isa’t isa. Sa tingin ko kasi mas mabuti yun dahil mawawala na ang ilangan dito

“Thanks son..” nginitian nya ako. “Matutulog na ko anak ha?” Tumango nalang ako sakanya. Tumayo na sya at nagtungo na patungong room nya.

Nanuod na muna ako. Panigurado naman na pag pumasok ako sa room ay may ginagawa parin si Yssabelle. Ayaw ko naman na istorbohin ko sya. Ang totoo nyan, simula ng lumipat si mom dito ay wala ng nangyayari sa amin twing gabi. Parang umiiwas kasi sya eh. Hindi ko alam kung dahil ba nandito si mom o may iba pang dahilan. Miss na miss ko na pa naman sya.

Ng makaramdam ako ng antok ay napagpasyahan ko ng pumasok sa kwarto. Malapit na din naman kasing mag gabi. Pagpasok ko ng room ay wala si Yssabelle.

Saan naman kaya yun? Akala ko naman natutulog na sya.

Narinig ko bigla ang lagaslas ng tubig mula sa bathroom. Naliligo sya ng ganitong oras? Parang nakaramdam ako ng init ahh. Naglakad ako patungo sa bedside table para kunin ang susi ng bathroom. Sigurado naman kasi ako na nilock ni Yssabelle yun. Hindi naman siguro masama kung papasukin ko sya hindi ba? I mean papasukin sa bathroom. Hindi ibang pasok na iniisip nyo..

Dahan dahan kong binukas ang pintuan. Sinigurado ko na hindi iyon gagawa ng kahit na anong ingay. Bumungad agad sa akin ang hubad na katawan nya na malayang dinadaluyan ng tubig na galing sa shower. Ang kinis talaga ng balat nya. Parang gatas ito sa sobrang puti.

Hinubad ko ang shirt ko, tanging ang pants ko lang ang itinira ko. Naglakad ako patungo sakanya at niyakap sya mula sa likuran.

“Ohh!” sigaw nya ng hapitin ko ang bewang nya. Humarap sya sa akin na gulat na gulat. “What are you doing here?”

“I miss you..” hindi ko na sya hinayaan na magsalita pa. I just let my lips landed on her. Sa una ay nagulat sya. It took a while before she recover and answer my kisses with the same intensity.

My hands traveled upward, going to her bosom.. I pinch her nipple slighty which causes her to moan into my mouth. Naramdaman ko na parang matutumba sya, kaya umurong kami ng kaunti hanggang sa maisandal ko sya sa malaming na wall ng bathroom. Nabasa na din ako ng tubig na dumadaloy mula sa shower. Pero hindi yun naging dahilan para mabawasan ang init na nararamdaman ko. Dmn. I miss her so much!

Bumaba ang mga halik ko papuntang leeg nya. She arched it slightly to give me a better access. Hindi ko na napansin na tinatanggal na pala nya ang pants na suot ko. Tinulungan ko sya sa pagbaba nito para hindi na sya mahirapan.

“Ahhh!” i groaned when she touch my manhood. She rubbed it up and down. Sumubsod ako sa leeg nya na kanina’y hinahalikan ko. My hands palmed her breast, kaya mas napasandal sya sa wall. I stop her when I’m about to come.

She look at me with a confusing gaze. “Y-you don’t like it?”

“N-no love.. But I wanna come with you..” i lowered my hand and let my two fingers entered her core. Kahit na ilang beses ng may nangyrari sa amin ay ang sikip parin nya.

Napakapit sya sa mga balikat ko. I slowly move my fingers inside her. I’m trying to tease her. Gusto ko kasing makita ang reaksyon nya. I insert again another finger then I heard her gasp.

“O-ooh!..” she screamed when my thumb flicked her cilt. “F-faster..” hindi ko sya pinakinggan. Im still teasing her. “Ohh! Please..” I lowered my face to suck her bosom. Nakita kong napapikit sya sa ginawa ko. She also bit her lower lip to supress her moan.

I felt my manhoond poked her stomach. I’m really hard. Inalis ko na ang mga daliri ko sa loob nya. I know she’s almost there. At hindi na din ako makapaghintay pa. Inangat ko sya ng kaunti para mapantayan ako pagkatapos ay isinandal ko syang muli sa pader.

I push my manhood inside her, slowly. Dinahan dahan ko iyon hanggang sa maipasok ko na lahat. Tinignan ko sya sa mata. Punong puno ito ng pagmamahal. Ang mga tingin nya na gusto ko ako lang ang makakita.

Hinalikan ko sya sa labi at nagsimula ng gumalaw. Ang mga impit na ungol namin ay nilalamon ng halik. I move myself even faster. We dance as we reach our climax. We both exclaimed our names when we reach our ecstasy.

Pareho kaming hingal na hingal. Ibinaba ko sya at napasubsob sya sa dibdib ko. Pareho kaming nagkatinginan. “I love you..” sabi ko bago sya halikan sa noo.

“Mahal din kita Ky..” malambing na sagot nya. Ang sarap talagang pakinggan ng mga katagang yun, lalo na at galing kay Yssabelle.. Hindi nakakasawang marinig.

“Tara.. Shower na tayo, para may round two pa..” nakangising sabi ko.

Nanlaki ang mga mata nya at hinampas ako ng mahina sa dibdib. “Ang pilyo mo..” tinulak nya ako at kinuha ang bathrobe na nakasabit.

Akmang lalabas na sya ng hilain ko ulit sya. Napatingin lang sya sa akin. Isinandal ko sya sa likuran ng pintuan at sinimulan ulit na halikan..

Round two palang to, marami pang susunod na round..

Bakit ba? Ang hirap nyang tigilan ehh..

Nakakagigil..

**

Leeeechheee ang hilig ni Ky! Hahahaha. Ge. Pagtyagaan nyo muna, may sense of humor na kasi si Ky eh. Hehehe..

Pahingi ng 50 Votes para mapost ko next chap. Pretty please? 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 22</h1></center>
<hr>
**Yssabelle’s POV**

Nagising ako na wala na sa tabi ko si Ky. Tumingin ako sa bedside table at may nakalagay na sulat doon. Kinuha ko ito at binasa.

Love,

Maaga akong pumunta ng office. Kailangan kasi ako dun. Magbreakfast ka na with mom. I love you!

Kyle
Napabuntong hininga nalang ako. Maiiwan nanaman pala kaming dalawa ng mom nya dito. Agad nalang akong papasok sa trabaho para hindi na kami magkasama ng matagal dito. Umiiwas kasi talaga ako sakanya. Ayaw ko lang kasi na may mangyari nanaman na hindi maganda. Lalo na’t iba ang pinapakita nya sa akin sa mga pinapakita nya kay Ky.

Pag nakaharap si Ky, ang bait bait nya sa akin. Kung ituring nya ako ay parang tunay na anak nya. Pero kapag wala na si Ky kulang nalang ay paalisin na nya ako. Hanggang ngayon hindi ko parin talaga maintindihan kung bakit ayaw nya sa akin. Dahil lang ba sa hindi kami pareho ng estado sa buhay ni Ky o may iba pang dahilan? Haaay.. Ewan ko ba.

Tumayo na ako at pinulot ang mga nagkalat na damit namin ni Ky. Kinuha ko ang robe sa may couch at isinuot yun. Napatingin ako sa wallclock. Alas otso palang pala. Ang aga pa. Gising na kaya ang mama ni Ky? Sana hindi muna. Ayaw kong mag pang abot na kami lang dalawa..

Ng makadating ako sa dining area ay agad kong nakita ang mama nya na prenteng kumakain. Nag iwas nalang ako ng tingin at nagtungo sa ref para uminom ng tubig. “Talagang prinsesa ang dating mo dito ahh..” muntik na akong maubo dahil sa sinabi nya. Ganun na ba yun? Hindi lang ako agad nagising prinsesa na agad?

“Masakit lang po ang ulo ko..” ibinalik ko na ang lalagyanan ng tubig sa ref at isinara ito.

Tumawa sya ng nakakainsulto. “I bet sumakit ang ulo mo dahil sa MGA ginawa nyo ng anak ko..” talagang inemphasize pa nya ang salitang ‘mga’

“Ano pong ibig nyong sabihin tita?” naglakad ako patungo sa may dininig table at humila ng mauupuan.

“You know what I’m talking about dear..” she smirked at me and look at me with disgust. “Akala mo sinong malinis, pero konting kalabit lang bibigay naman.. Ganyan ba talaga ang ginagawa mo para hindi ka iwan ng anak ko?”

“A-ano po?” nauutal na untag ko. Narinig nya ba kami kagabi ni Ky?

“Both of you moaned each others name last night, then you’re asking me If what am I talking about?” napayuko ako sa sinabi nya. Hindi ko naman alam na nagising pa pala sya kagabi. Ayaw naman kasing paawat ni Ky eh. Halos umaga na ng tigilan nya ako..

Hindi na ako nagsalita pa. Tumayo nalang ako at hindi na pinansin ang sinabi nya. Hindi naman ako nahihiya sa mga narinig nya. Pareho naman kasi naming kagustuhan ni Ky yun eh, kaya bakit ko ikakahiya? Tumayo nalang ako kasi ayaw ko ng maging mahaba pa ang diskusyon namin sa isa’t isa.

Naligo nalang ako at nag ayos na. Agad nalang akong papasok sa office ngayon. Hindi na ako nag abala na mag almusal pa dito. Buti nalang nga at ng umalis ako ay wala sya sa living room. Laking pasasalamat ko nalang at hindi na nya ako pagsasalitaan ng kahit na ano pa man.

**

“Ohh Yssa.. Mamaya palang 10 ang pasok mo ahh, napaaga ka ata?” tanong sa akin ng isa sa mga kasamahan ko ng makita nya akong pumasok sa office namin.

“Ahh.. May naalala lang kasi akong gagawin dito.” sagot ko nalang. Hindi ko naman kasi pwedeng sabihin sakanya ang totoo kong dahilan. Personal na bagay yun. Tinanguan nalang nya ako at bumalik na ulit sa ginagawa nya. Ako naman ay tumungo na sa office desk ko at umupo na doon.

Idinukmo ko ang ulo ko sa table at ipinikit ang mga mata ko. “Gaano ba kabigat ang mundo, at mukhang pasan mo ito?” napa anagt ako ng tingin sa nagsalita.

“S-stephen?” gulat na sabi ko. Nakatayo sya sa may tapat ng table ko habang nakangiti. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko.

Naglakad sya ng kaunti patungo sa upuan na nasa tapat ng mesa ko at umupo. “Maybe.. I’m part of this company, that’s why..” kibit balikat na sagot nya. Oo nga pala, Uncle nya ang may ari ng Publishing Company, at part ng Company na to ang Company nila. “Uhmm. Nagbreakfast ka na ba?” umiling ako. “Let’s go..” hindi pa man ako nakakasagot ng hilain na nya ako. Napatayo ako at natangay sa paglalakad nya. Hawak hawak nya ang kamay ko. Pinilit ko itong kunin mula sakanya, kaso mas hinihigpitan nya ang paghawak. Naiilang kasi ako eh, halos pinagtitinginan na kami ng mga kasamahan ko.

Binitawan nya lang ang kamay ko ng makadating na kami sa coffee shop na nasa tapat ng building namin. Umupo kami malapit sa may pintuan, kaya kitang kita namin ang mga tao na nagdaraan mula dito. Pinaghila nya ako ng upuan, parang nailang naman ako sa ginawa nya. Akala tuloy ng mga tao dito sa shop magkasintahan kami.

“Anong sayo?” tanong nya. Umupo sya sa kabilang upuan, kaya magkapatat na kami ngayon. Kinuha nya ang menu na inilapag ng waiter sa amin at tinignan iyon.

“Kahit na ano nalang..” sagot ko. Hindi kasi ako komportable sa sitwasyon namin. Tsaka baka may makakita saamin na kakilala ni Ky at mabanggit na may kasama akong lalaki. Hindi na nga sya galit saakin eh, baka maging dahilan nanaman to para magalit sya sa akin.

“Walang kahit ano dito.. Haha..” tumingin sya sa akin at kinidatan ako. Yumuko nalang ako, nagpanggap ako na hindi ko yun nakita. “Ako nalang ang oorder para sayo..” ibinaba nya ang menu at tumingin sa waiter. “We’ll take two Cafe Zorro and two Croissant..”

Sinulat naman ng waiter ang mga sinabi nya at idinikta ulit. “Two Cafe Zorro and two Croissant, coming up..” magiliw na bigkas nya bago umalis at tumungo sa counter.

“Kamust na?” biglang sabi nya habang hinihintay ang order namin.

“Okay lang. Ikaw?” pinilit kong ngumiti kahit na naiilang ako. Ayaw ko naman kasing ipahalata sakanya ito.

“Eto.. Ganito parin.. Ikaw parin..”

“H-ha?” Nagulat ako. Anong ibig nyang sabihin.

Tumingin sya ng tuwid sa mga mata ko. Nagbaba ako ng tingin. Hindi ko kasi iyon kayang salubungin. Parang may iba syang pinaparating sa mga tingin na pinupukol nya sa akin. “Nung nalaman ko na may sakit ka, akala ko gusto lang kitang gumaling dahil kaibigan kita.. Kaso habang tumatagal nagiging iba eh..” pagsisimula nya.

Gusto ko sana syang awatin sa pagsasalita, kaso hindi ko magawa. Nararamdaman ko kasi na may gusto syang sabihin na iba. “Nung mga panahon na malungkot ka, gustong gusto kitang pasayahin. Kaso parang napakaimposible nun. Kitang kita ko kasi kung gaano mo sya kamahal..” bigla nyang hinawakan ang mga kamay ko na nakapatong sa mesa. “I dont believe in love, Yssabelle.. Not until you happened..”

“A-ano bang sinasabi m-mo Stephen?” pinilit kong kalmahin ang sarili ko.

“I…”

Hindi na nya naituloy ang sasabihin nya ng dumating na ang waiter dala ang inorder namin. “Here’s your Cafe Zorro ang Croissant, Sir, Ma’am..” napabitiw sa pagkakahawak ng kamay ko si Stephen. Napaluwag ako sa paghinga, mabuti nalang at dumating na ang order namin. Parang alam ko na kasi ang mga sasabihin nya.

“Tss..” narinig kong bulong nya. Siguro dahil hindi nya naituloy ang sasabihin nya. Mabuti na din yun, hindi ko naman kasi alam kung ano ang isasagot ko kung nagkataon na naituloy nya ang sasabihin nya.

Tahimik lang kaming kumakain. Hindi kami nag iimikan. Halata din sakanya ang pagkabalisa nya. Gusto ko ng matapos sa pagkain namin para makabalik na kami sa office. Siguro naman aalis na din nyan sya pag nandun kami. Alam ko marami pa syang gagawin, busy din kasi syang tao.

Walang nagsalita saamin hanggang sa makabalik na kami dito sa office. Hindi na nya ako kinibo simula kanina. Hinatid lang nya ako pagkatapos ay lumabas na sya. Gusto ko man syang kausapin ay hindi ko naman alam kung paano. Ayaw kong masira ang pagkakaibigan namin.

**

“Yssabelle.. Sabay ka na sa amin?” tanong ni Carla. Uwian na kasi namin. Madalas kaming sabay sa pag uwi ngayon dahil pareho lang ang direksyon namin. Malapit lang kasi ang apartment nya sa condo ni Ky. Hindi gaya nung sa bahay pa ako umuuwi, taliwas ang direksyon namin.

“Hindi na muna ako sasabay. May dadaanan pa kasi ako..” sagot ko.

“Saan?” kunot noong tanong nya.

“D-dyan lang sa malapit..” ang totoo nyan ay kailangan kong daanan ang doctor ko. Sumakit nanaman kasi ang ulo ko nitong maghapon. Buti na nga lang at nag under time kami, kaya mapupuntahan ko sya.

“Oh sige.. Una na ko ha. Ingat ka..” niyakap nya ako at bineso ako bago sya tuluyang umalis. Ako naman ay pumara na ng taxi at tumungo na sa ospital. Ang sakit talaga ang ulo ko, parang doble ito sa sakit na naramdaman ko nung nakaraang araw.

Pagbaba ko sa taxi ay naramdaman ko na parang may nagmamasid sa akin. Tumingin ako sa paligid, pero wala naman. Guni guni ko lang siguro yun.

“Goodafternoon doc..” bungad ko pagpasok sa sa neuro section.

Gulat naman syang napatingin sa akin. “Oh.. Goodafternoon din Miss Dizon. Upo ka..” Umupo ako sa inilahad nyang upuan.

Tinanong nya ang rason kung bat napagawi ulit ako sakanya. Sinabi ko sakanya ang sakit ng ulo na nararamdaman ko ngayong araw. Inalok nya ako para magundergo ng CT-scan, pero tumanggi ako. Hindi naman kasi sapat ang pera ko. Hindi gaya ng dati na tinutulungan ako ni Carla sa pagbabayad. Minsan nga nagtataka ako sakanya kung saan nya galing ang perang yun samantalang halos pareho lang naman kami ng sinasahod. Basta pag inaalok nya yon ay pinipilit nya na tanggapin ko dahil makakatulong daw sa akin yun.

“Sigurado ka ba Miss Dizon? Ayaw mo talagang magpa CT-scan ulit? Para mamonitor natin kung may pagbabago ba sa tumor mo..”

“Hindi na po doc.. Sa susunod nalang..” sagot ko. Akmang tatayo na ako ng biglang bumukas ang pinto.

“No Yssabelle.. Mag papaCT-scan ka ngayon.” napatingin ako sa nagsalita. Bakit nandito sya?

“S-stephen?” nalilitong bigkas ko. Anong ginagawa nya dito?

Isinara nya ang pintuan at muling nagsalita. “Magpapa CT-scan po si Yssabelle ngayon doc..” baling nya sa doctor.

“W-wag na..” pigil ko sakanya.

“Shut up..” napatigil naman ako sa pagsasalita. Mukhang seryoso talaga sya sa sinasabi nya.

Hindi na ako nakapalag pa, kasi pinilit ako ni Stephen. Hindi daw kami aalis ng ospital hangga’t hindi ako pumayag. Um-oo nalang ako, ano pa naman kasi ang magagawa ko. Mapilit syang masyado.

**

“Pwede na po ulit kayong pumasok Mr. Sy..” sabi ng doctor kay Stephen. Halos isa’t kalahating oras ang inabot namin bago matapos. Nakakapagtaka, dahil hindi naman ganito katagal dati.

Pumasok na si Stephen, tumingin sya sa akin at nag aalalang ngumiti. Siguro napansin nya ang panghihina ko. Ganun kasi madalas ang nararamdaman ko pagkatapos kong magpa CT-scan. Nakakaramdam ako ng panghihina.

“Tatapatin na kita Miss Dizon..” panimula ng doctor. Pareho kaming nag ayos ng upo ni Stephen. Mataman naming pinakinggan ang doctor. “Based on your results, ay lumaki ng 1cm ang tumor mo. Yan siguro ang dahilan kung bakit sumasakit ang ulo mo.. I’m afraid na baka sa susunod na araw ay lumaki pa to pag hindi naagapan..”

Tulad ng dati, parang bumagsak nanaman ang langit sa akin. Napatingin ako kay Stephen nagkaroon ng lungkot ang mukha nya. “Doc, kung ipapasurgery ba namin sa States si Yssabelle ay matatanggal ang tumor nya?” tanong nya.

“I can’t assure you that Mr. Sy.. Pero malaki ang posibilidad na matanggal yun, lalo na kung sa magandang ospital nyo sya ipapasurgery. Marami silang advanced equipments dun..”

Bumaling ng tingin sa sakin si Stephen. Tumingin sya sa akin na tila nagsususmamo. Alam ko na ang mga tingin nyang yan. Pipilitin nanaman nya ako. “N-no..” sagot ko. Kahit na hindi pa sya nagtatanong ay sinagot ko na ang gusto nyang ipahiwatig.

“Please Yssabelle..”

“Hindi Stephen.. Ayaw ko..” tumayo ako at naglakad na palabas. Ayaw ko ng pilitin nya ako. Para saan pa? Sabi nga ng doctor ay hindi nya masisigurado na matatanggal talaga ang tumor ko. Ayaw ko ng umasa. Kung mamamatay ako ay wala na akong magagawa dun. Ang tanging gusto ko nalang ay makasama ko si Ky sa ganitong panahon at pagkakataon.

**

Pumunta ako sa may park. Ayaw ko munang umuwi. Gusto ko munang mag isip. Gusto ko munang kalimutan ang lahat ng nararamdaman kong pangamba sa dibdib ko. Pinipilit kong sabihin sa sarili ko na pagsubok lang ito, na malalapsan ko din to. Kaso may mga pagkakataon talaga na sobrang napanghihinaan na ako ng loob.

“Nandito ka lang pala..” hindi ako tumingin sa nagsalita. Alam kong si Stephen yun. Siguro nakita nya ako na nagtungo dito. Umupo sya sa bench na inuupuan ko. “Bakit ayaw mong magpagamot? Handa akong tulungan ka.” hindi ko parin sya sinagot. Ano bang dapat kong sabihin? Wala naman diba? Umisod pa sya ng konti palapit sa akin. Napabuntong hininga sya. “Kung ayaw mo.. Magparadio therapy ka nalang ulit..”

Teka paano nya nalaman na nagpaparadio therapy ako? Kami lang ni Carla ang nakakaalam nun. Wala na akong ibang tao na napagsabihan ng bagay na yun. “P-paano mo nalaman na nagparadio therapy ako?”

“Ako ang nagbibigay ng pera kay Carla para makatulong sa therapy mo.” yumuko sya. “Hindi ko kais magawang ibigay sayo ng personal ang pera kasi natatakot ako na tanggihan mo lang to..”

Sya ang nagbibigay ng pera kay Carla? Kaya ba medyo malaki ang naibibigay nya sa akin kung minsan? Tumingin ako kay Stephen. Nakayuko lang sya at mababakas ang lungkot sa ekspresyon nya. “Duwag kasi ako Yssabelle.. Duwag ako kasi hindi ko magawang ipakita ang totoong nararamdaman ko sayo.. Duwag ako kasi hindi kita napasaya nung mga panahon na dapat masaya ka.. Duwag ako kasi hindi ko naiparamdam sayo ang mga bagay na gusto kong maramdaman mo..” nag angat sya ng tingin at sinalubong ang mga mata ko.

Gusto ko sanang magsalita pero hindi ko magawa. Parang nawalan ako ng boses. “Alam mo, naiinis ako kapag nakikita kitang miserable sakanya.. Pero mas naiinis pala ako sa sarili ko, kasi hindi kita kayang alisin sa sitwasyon mo sa pagiging miserable..” hinawakan nya ang kamay ko na nakalapat sa upuan. “Ang gusto ko lang mangyari ngayon ay ang gumaling ka. Gusto kong mabuhay ka.. Gusto ko makasama mo sya..”

Ngumiti sya. Ngunit isang pilit at mapait na ngiti lang yun. “Alam kong masaya ka sakanya.. Kaya nga ayaw mong magpagamot sa States hindi ba? Pero sana Yssabelle.. Wag mong isugal ang lahat para lang sakanya.. Pwede ka pang mabuhay, at pwede mo pa syang makasama ng mas matagal..” yumuko ulit sya. Ako naman ay patuloy parin na nakatingin sakanya. parang napako ang mga mata ko at hindi ko magawang mag iwas ng tingin. All along, ganito ang mga iniisip ni Stephen. Lagi nyang iniisip ang kapakanan ko.

“Mahal kita Yssabelle.. Siguro mahirap paniwalaan to, pero mahal kita. Ikaw kasi ang napili nito..” ginamit nya ang kaliwang kamay nya parang itapat yon sa dibdib nya. “Ang kaso nga lang, minahal kita sa maling panahon at pagkakataon..”

Kinukha nya ang kamay ko ay hinalikan. Hindi ako nakaramdam ng kahit na ano mang protesta. Siguro dahil marami akong nalaman tungkol sa nararamdaman nya.

“Ang tanging hiling ko nalang sayo ngayon ay pilitin mong mabuhay. Hindi para sa akin, hindi para sa pamilya mo, hindi para sakanya.. Pilitin mong mabuhay para sa sarili mo..” humarap sya saakin at unti unting inilapit ang mukha nya. Alam ko na ang susunod na gagawin nya. Pero hindi ko magawang iwasan ang paglapit nya. Wala akong makapa na kahit na anong pagtutol sa diddib ko.

Ng maglapat na ang mga labi namin ay wala na akong naramdaman. Ipinikit ko nalang ang mga mata ko. Bakit ganito? Bakit hindi ko sya magawang itulak?

Bakit sa unang pagkakataon ay nagkasundo ang puso at isip ko na magpahalik sa iba, maliban kay Ky?

**

Hindi ko na po hihintayin ang quota ko sa previous Chapter. Kailangan ko na kasing tapusin to. Gusto ko before 2nd sem tapos na to. Huhuhu..

And sad to say, baka hindi ito umabot ng fifty chaps. Hehe! Sorry. Kahit na 50 Days with my Ex Girlfriend ang title nito. Siguro mga 49chaps lang. Hahaha joke! Srsly. Mga 35chaps lang to. Promise. 36 pala pag sinama ang epilouge. Haha! So yun. Ciao!

May plano kasi akong iba eh! 🙂 Hahabaan ko nalang lagi yung UD. Hihi..

-Kerbs
<center><h1>Chapter 23</h1></center>
<hr>
**Ky’s POV**

Ramdam na ramdam ko ang pag iwas sa akin ni Yssabelle. Halos isang linggo na din ang nakakaraan pero hindi nya ako masyadong pinapansin. Kung minsan nga ay nilalambing ko sya pero iniiwasan nya ako. Parang may mali sa mga kilos nya.

Gaya nalang kagabi. Nilalambing ko sya pero iba ang naging kinalabasan..

“Love..” niyakap ko sya mula sa likuran. Palagi nalang kasi syang nakatalikod sa tuwing matutulog kami. Hindi naman sya ganito dati. Palagi kaming magkaharap kung matulog. Palaging may koneksyon ang mga mata namin, pero ngayon parang iba eh..

“Hmm..” mukhang nagulat pa sya sa pagyakap ko sakanya.

“Miss na miss na kita..” sabi ko. Hinalik halikan ko ang batok nya. Narinig kong napasinghap sya sa ginawa ko. Ng hindi na ako makapagpigil ay iniharap ko sya sa akin at inangkin agad ang labi nya.

Nagtataka naman ako dahil hindi nya tunutugon ang mga halik ko. I bit her lower lip. Pero laking gulat ko nalang kasi itinulak nya ako ng bahagya kaya nagbitiw ang mga labi namin..

“S-sorry..” nahihiyang sabi nya. Tumingin ako sa mga mata nya, pero hindi sya makatingin sa akin ng diretso. Parang may pangamba sa mga mata nya.

“Is there something wrong?” tanong ko. I think, somethings bothering her. Parang may mabigat na problema syang dinadala.

“W-wala..”

Hindi ako kuntento sa sagot nya. Alam kong meron talagang mali. Pero hinyaan ko nalang muna. Hindi ko na pinilit ang gusto kong mangyari. Niyakap ko nalang sya at natulog na kami.
“Sir.. May bisita po kayo.” nahulog ako sa malalim na pag iisip ng magsalita ang sekretarya ko mula sa pintuan.

“Sino?” tanong ko. Sino naman ang bibisita sa akin ng ganito kaaga?

“Kaibigan nyo daw po..”

“Sige, papasukin mo..” tumango lang sya at isinara ulit ang pinto. Ilang sandali lang ay bumukas ulit ang pinto at iniluwa yon si Arnold.

“Hey bro!” malakas na sabi nya. Anong ginagawa ng g-agong to dito?

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko.

Umupo sya sa couch at ipinatong ang dalawang paa nya sa may center table. “Wow pare.. Wala man lang bang Hi or Hello? T-angna, namiss kita ehh!” pag aasar nya. G-ago talaga. Parang bakla to. Baka mamaya marinig pa kami ng sekretarya ko ng dahil sa mga pinagsasabi nya.

“Tumahimik ka nga!” saway ko sakanya. “Baka mamaya may makarinig pa sayo..” itinigil ko muna ang ginagawa ko at sumandal sa swivel chair ko.”Ano ba kasing ginagawa mo dito?”

“Pare naman! Birthday ni Lester mamaya.. Nakalimutan mo?” pailing iling na sabi nya.

Tumingin ako sa calendar na nasa table ko. Oo nga, birthday nga pala ngayon ng isa sa mga kabarkada namin. Nakalimutan ko na kasi eh. Simula ng maging CEO ako nitong company ay nagiging madalang nalang ang pagsama ko sakanila. “Pumunta ako dito para sabihin na pumunta ka..”

“Di ko alam..” sabi ko. Sigurado gagabihin kami sa pag uwi, o baka umaga na nga eh. Si mom at si Yssabelle lang ang nasa bahay..

“Bakit? Lagi ka naman absent pag may birthday! Leche naman bro.. Magkakapamilya ka na ba kaya kayod ka ng kayod?”

Sinamaan ko sya ng tingin. “G-ago..” tumawa lang sya. Tss. Kahit kailan talaga hindi tinatablan ng hiya to.

“Bro, hindi naman mawawala si Yssabelle sa condo mo..” nagulat ako sa inilahad nya. Paano nya nalaman na sa condo ko ulit nakatira si Yssabelle. Wala naman akong napagsabihan sa mga barkada ko.

“Pano mo nalaman?” tanong ko.

“Nagkita kasi kami ni Axel nung minsan, tapos naikwento nya na nakita ka daw nya sa CamSur with Yssabelle.. So I assume na nagkabalikan na kayo at umuuwi na ulit sya sa condo mo.. Ikaw pa? Eh patay na patay ka sakanya, hindi ba?” kinuha ko ang isang ballpen at ibinato iyon sakanya kaso nga lang ay nakailag sya. “Ang bading pare. Hindi ka marunong mambato.. Hahaha!” t-angna to.

“Umalis ka na nga!” bulyaw ko sakanya.

“Hindi ako aalis hangga’t hindi ka um-oo.. Ikaw nalang lagi ang kulang eh!”

“Oo na..” sabi ko nalang. Sigurado naman ako na hindi ako tatantanan ng lalaking to. Daig pa nito ang babae kung magpumilit eh. Tss.

“Good boy..” sabi nya. Alam nyang babatuhin ko ulit sya ng kung ano man, kaya bago paman mangyari yun ay tumakbo na sya patungong pintuan at dali daling lumabas. Kahit kailan talaga loko loko yun..

**

Alas sais na ng mapagpasyahan ko na umalis at magtungo ng bar. Sa bar kasi namin ginagawa ang mga birthday namin. Parang tradisyon na kasi ng barkada namin yun.

Two years ago nga ay kasama ko si Yssabelle na nadiwang ng birthday ko. Ang saya saya nung mga panahon na yun. Yun na nga ata ang pinakamasayang birthday ko eh, at ang gift nya ang pinaka gusto ko. Gusto nyo bang malaman kung ano yun? Binigyan nya ako ng isang sulat. Siguro kung ibang lalaki madidisappoint pag ganun, pero ako hindi. Kasi ang mga katagang nakasulat sa ibinigay nya ay parang kuryente na nagpapakilig saakin. Di ko nga maisip na posible palang kiligin ang isang lalaki.

Ay. T-angna hindi ako bakla ha. Mahal ko lang talaga si Yssabelle kaya kinikilig ako pagdating sakanya.

Tama na nga ang pag iisip. Bumaba na ako ng building. Maaga akong pupunta sa bar panigurado naman kasi na nandun na din naman ang mga kabarkada ko. Sila pa? Mga uhaw yun sa alak eh. Tssk..

Tinext ko din si Yssabelle at mom na baka hindi ako agad makauwi. Nagreply sa akin si mom na ingat daw ako. Si Yssabelle naman ay hindi. Nag eexpect pa naman ako na sasabihan nya ako ng ‘umuwi ka ng maaga’ kaso wala eh. Siguro busy lang sya at hindi nabasa ang text ko. Pero pasado alas sais na eh, sigurado naman ako na lumabas na sya..

Nasa parking lot na ako at akmang ibubukas ang pintuan ng sasakyan ko ng may mapansin akong puting papel na nakaipit sa wiper. Kinuha ko ito at binasa ang nakasulat.

May alam akong hindi mo alam.

Bigla naman akong kinabahan. Anong ibig sabihin nito? Itinapon ko nalang yon. Tss. Baka mga nanloloko lang yun na walang magawa sa buhay. Ayaw ko ng isipin pa yun, madadagdagan lang ang bagahe ng utak ko!

**

“Hail to Joshua Cristobal!” sigaw ng mga kaibigan ko ng makita nila akong paparating. Mga walang hiya. Pinagtinginan tuloy kami ng ibang tao.

“Tumigil nga kayo!” sabi ko at umupo sa bakanteng upuan sa pagitan ni Arnold at Jim.

“Akala ko hindi ka na darating eh..” nakangising sabi ni Arnold sabay akbay sa akin. Tinanggal ko naman ang kamay nya sa balikat ko. Bakla nga ata talaga to! “Chill pare! Hindi ako bakla no..” nagsitawanan naman ang mga kaibigan ko ng dahil sa sinabi niya.

Hindi ko nalang sya pinansin. Bumaling nalang ako kay Lester. “Happy birthday pare..” bati ko sakanya.

“Salamat. Salamat din sa pagpunta.. Eto oh..” sabay abot sa akin ng alak. Kinuha ko naman yun at ininom.

“Wooah! Para sa birthday boy at para sa pagbabalik ni Mr. Cristobal! Kampay!!” itinaas ni Arnold ang baso nya. Kaya itinaas na din namin ang saamin. Tulad ng dati, parang mga sira lang kami at maingay sa bar. Pero pwede naman namin gawin ang gusto namin dito, kasi pag aari ito ng isa saamin na si Vince.

Hindi ko alam kung ilang oras na ba ang lumipas, pero iilan nalang sa amin ang nasa tamang pag iisip. Halos lasing na sila. Tanging ako at si Jim nalang ata ang nakakapag isip pa ng tama. Pero medyo nakakaramdam na din ako ng pagkahilo. Papakalmahin ko lang muna siguro to bago ako umuwi.

“Hi handsome..” muntik na akong mahulog sa kinauupuan ko ng may yumakap na babae sa akin at bumulong sa tenga ko.

“Get your hands off me..” naiiritang sabi ko. Inalis naman nya ang kamay nya sa hinihinimas ang dibdib ko.

“Ang sungit!” maktol nya pagkatapos ay naglakad na palayo.

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa ni Jim. “Bakit pare?” tanong ko.

“Wala..” umiling lang sya pero nakangiti parin. “Mahal na mahal mo talaga sya no?”

“Ha?”

“Si Yssabelle.. Mahal mo talaga sya no?”

Napangiti ako. “Oo naman pare.. Mahal na mahal ko sya..”

“Napatawad mo na ba sya?” biglang tanong nya. Napatawad ko na nga ba talaga si Yssabelle? Siguro.. Kasi hindi na ako nakakaramdam ng galit sakanya. Simula nung araw na nakita ko kung gaano ako karahas sakanya ay parang natauhan ako. Napagisip isip ko na pwede siguro naming ibalik ang nakaraan o kaya naman ay masimula ng panibago. Kinalimutan ko na nga din na pera lang ang gusto nya sa akin. Ang importante lang ngayon ay mahal ko sya, at alam kong mahal din naman nya ako..

“Oo pare..” sagot ko. Ang sarap talagang maging totoo sa sarili.

“Good for you..” tinapik nya ako sa balikat.

Marami din kaming napagusapan. Hindi na namin napansin na oras na pala. Umuwi na din ang ibang mga kasama namin, kaya napagpasyahan ko na umuwi na. Ganun din si Jim.

“Kita nalang tayo sa susunod pare..” sabi ni Jim ng nasa parking lot na kami ng bar.

“Sige..” sagot ko. Sabay na kami pumasok sa kanya kanya naming sasakyan at umalis na.

**

Nasa kalagitnaan ako ngpagd-drive ng may mamataan akong dalawang bulto ng tao sa tapat ng isang Japanese Restaurant. Hindi ako pwedeng mag kamali, tayo palang ng babae alam kong si Yssabelle na yun. At may kasama syang lalaki, yun yung lalaking sinuntok ko.

Bakit sila magkasama?

Itinigil ko muna ang sasakyan ko at ipinark yun sa hindi kalayuan. Pinagmasdan ko lang sila mula sa malayo. Nakatayo lang sila at parang seryoso ang pinag uusapan. Tumingin ako sa phone ko, hindi man lang nya ako tinext. Napansin ko din ang oras, 11:30pm na. Masyado ng late. Hindi naman madalas late umuwi si Yssabelle ah.

Sht.. Nakakaramdam ata ako ng selos.

Nanlaki ang mga mata ko ng biglang haplusin ng lalaki ang buhok ni Yssabelle, parang nag init naman ang ulo ko sa ginawa nya. Ako lang ang pwedeng gumawa nun sakanya! Ako lang ang pwedeng humawak kay Yssabelle!

Pinilit kong isipin na wala lang lahat ng nakikita ko. Wala lang yan. kaibigan lang sya ni Yssabelle. Hindi naman ako magagawang lokohin ni Yssabelle eh. Kasi mahal nya ako.

Mahal nya ako.

Mahal nya ako.

Mahal nya ako.

Mahal nya ako.

Mahal nya………..

Naikuyom ko ang mga kamao ko sa manibela ng yakapin sya ng lalaki.. Akala ko itutulak sya ni Yssabelle, pero gumanti din sya sa pagkakayakap.

Parang piniga ang puso ko ng makita ko yun. Pakiramdam kong ako na ang pinakamasokistang tao ng makita ko na komportable si Yssabelle sa bisig ng iba. Sht! Sht! Sht!

Akala ko kung ano ang basang bagay na nahulog mula sa mata ko. Huli na ng maisip ko na umiiyak pala ako..

T-angna.

Sinaktan nanaman ako ni Yssabelle!

**

Hmmm.. Vote and Comment! 🙂

Salamat sa pagdami ng reads. Hahaha! Pa-plug naman! Pabasa din ng When I was Thirteen ko. Nagrereklamo na kasi si Angge at Johnny eh! Di pinapatahimik ang konsensya ko. Haha Ge. Byee. Labyuuuuuoooool.

-Kerbs
<center><h1>Chapter 24</h1></center>
<hr>
“Saan ka galing?” tanong ko kay Yssabelle pagpasok nya ng kwarto. Pinilit kong hindi isipin ang mga nakita ko kanina. Wala lang yun, kaibigan lang nya yung lalaking kasama nya. Alam kong ako ang mahal nya. May tiwala ako sakanya, kaya hindi dapat ako matakot.

Mukhang nagulat pa sya ng magsalita ako. Akala siguro nya ay natutulog na ako. ‘A-aahh.. Lumabas l-lang kami ng mga kaibigan k-ko..” nauutal na sabi nya.

“Sinong kaibigan?” tanong ko. Hindi ako nagdududa, at kahit na nasaktan ako sa nakita ko kanina ay ayaw ko parin sabihin sakanya ang mga yun.

Isinara nya ang pinto at naglakad sya patungong closet. “W-wala.. Hindi m-mo naman kilala..” sabi nya. Kumuha sya ng damit at pumasok patungong bathroom. Dun na siguro sya magbibihis.

Kahit naman hindi nya sabihin, alam kong may tinatago sya. Halata naman sa mga kilos nya. Nag ayos nalang ako ng higa, hihintayin ko nalang muna sya at kakausapin pagkatapos nyang magbihis.

Ng makalabas sya ng bathroom ay nakasuot na sya ng pajama at isang loose shirt. Naglakad sya patungong kama at umupo sa gilid. Ginaya ko sya, kaya nakaupo na din ako ngayon sa gilid at magkatabi kami.

“May problema ba?” tanong ko. Umisod pa ako ng kaunti sakanya at inakbayan ko sya.

“Ha? W-wala..” nag iwas sya ng tingin. “Tara, matulog na tayo..” humiga na sya, kaya napilitan na din ako n humiga. Hindi kami nag iimikan. Gaya ng dati, nakatalikod parin sya. Pinagsmasdan ko lang ang likuran nya. Gustong guto ko syang yakapin pero hindi ko magawa. Miss na miss ko na talaga sya.

“Yssabelle.. Gising ka pa?” hindi ko na naiwasan na magsalita. Hinaplos ko ang braso nya, kaya parang natigilan sya.

“O-oo..”

Inikot ko sya, kaya nakaharap na sya sa akin ngayon. “May problema ka ba?” tanong ko. Hinawakan ko ang pisngi nya at marahan na hinaplos yun. Napatingin ako sa mga mata nya, parang may lungkot ang mga ito.

“Wala..” tipid na nasagot nya.

“Alam kong meron.. Sabihin mo na.. Baka matulungan kita..” sabi ko. Ngumiti ako sakanya, nagbabakasakali kasi ako na mawala ang mga lungkot sa mata nya. Kaso hindi naman naglaho yun..

Hinawakan nya ang kamay ko na hinahaplos ang pisngi nya. “W-wala.. At kung meron man, sasabihin ko naman agad sayo yun..” ngumiti na sya pero ngiti lang na sigurado akong hindi umabot sa mga mata nya.

“Mahal na mahal kita.. Kaya sana kung may problema ka, agad mong sabihin sa akin.. You can trust me Love.. Problema ko na din kung ano man ang problema mo.. We’ll face every trials, hand in hand.. Gusto ko sa bawat pagsubok, hawak natin ang kamay ng isa’t isa..” lumapit ako ng kaunti at hinalikan sya sa noo.

Bigla nya akong niyakap. “I love you Ky.. Hindi ko alam kung anong gagawin ko pag nawala ka saakin..” naramdaman ko ang paghikbi nya. Niluwagan ko ang pagkakayakap namin at tinignan sya ng mabuti sa mukha. May nga luha sa mata nya.

Pinunasan ko ang mga luhang iyon gamit ang mga palad ko. “Shh.. Hindi kita iiwan, masyado kitang mahal para iwan ko lang.. Pangako, hindi na mauulit ang dati..” niyakap ko sya ng mahigpit. Hindi na sya nagsalita pa.

Ilang sandali lang ay banayad na ang paghinga nya. Siguro ay nakatulog na sya. Inayos ko ang pagkakahiga namin at hinalikan ko sa sa labi bago ko din ipikit ang mga mata ko..

**

“Oh, anak.. Anong oras ka na nakauwi kagabi?” tanong ni mom pagkalabas ko ng kwarto.

“Past 12 na ata yun mom..” sabi ko habang kinukusot ang kaliwang mata ko. Nagikot ako ng tingin. “Mom, si Yssabelle?” tanong ko. Wala na kasi sya sa tabi ko pagka gising ko.

“I don’t know son..” kibit balikat lang na sgot nya. “Baka may ibang lalaki..”

“Mom!” saway ko.

“Why anak? Baka lang naman ang sinabi ko. Hindi pa sigurado.. Pero malay mo, hindi ba?” tumawa sya. Pakiramdam ko may ibang ibig sabihin ang mga sinasabi ni mom eh. Bakit naman kasi nya sasabihin ang ganyang bagay? Kinutuban tuloy ako.

“Stop it mom.. Maaga lang sigurong pumasok si Yssabelle..” kinalma ko ang sarili at nagkalad na papuntang kusina.

“Whatever you say, son..” sabi nya sabay smirk. Napailing nalang ako. Umupo ako sa may dining table then i massage my temple. Ang aga aga anong pinagsasabi ni mom. Bigla tuloy akong kinutuban.

Hindi.. Walang lalaki si Yssabelle, nagusap palang kami kagabi, at alam ko na mahal na mahal nya ako.

“Son, aalis pala ako..” nagulat ako ng magsalita si mom mula sa likod ko.

“Where are you going, mom?”

Humila sya ng upuan at umupo na nakatapat sa akin. “May aasikasuhin lang ako anak..”

“Is it about business?” tanong ko. Kahit kasi retired na sila ni dad ay may business parin na pinagkakaabalahan si mom. Kasosyo nya ang mom ni Sheena, yun din ang dahilan kung paano ko sya nakilala nung panahon na hiwalay kami ni Yssabelle..

“Yes.. But it’s not about the botique. This business is the most important business of my life..”

Napakibit balikat nalang ako. “Okay..” sabi ko.

Kumain na ako ng breakfast dito sa condo. Si mom naman ay halos kaaalis lang. Siguro may bago nanaman syang interes na negosyo. Hay naku, kahit na retired na gusto parin ang nagtatrabaho.

Umalis na din ako kaagad pagkatapos kong kumain. Hindi ko na din muna itetext si Yssabelle, baka maistorbo ko lang sya sa pagtatrabaho nya. Pagdating ko sa company ay agad kong nakita si Sheena na prenteng nakaupo sa swivel chair ko.

Anong ginagawa ng babaeng to dito?

“What are you doing here?” tanong ko.

Tumayo sya at lumapit sa akin. “Why? I missed you. That’s why I’m here..” isinukbit nya ang mga kamay nya sa braso ko. Agad ko naman itong inalis.

“Pwede ba Sheena.. Umalis ka nga dito..” naiiritang sabi ko. Naglakad ako patungo sa swivel chair at pabagsak na umupo. Ang aga aga pinapainit ng babaeng to ang ulo ko.

“Ouch.. Did you just say that to me? Kung makapagsalita ka parang wala tayong nakaraan..” Umupo sya sa table ko.

“Tumayo ka nga dyan!” bulyaw ko sakanya.

Tumawa sya ng mapanukso atsaka tumayo. “You know what, I love it when you’re aggressive..” sabi nya sabay halik sa labi ko.

“What the fuck! Why did you do that?” pinunasan ko ang labi ko na hinalikan nya.

“Gosh! You don’t need to shout! I miss your lips thats why I kissed you!” lumakas na din ang boses nya. Pinigilan ko nalang ang sarili ko na patulan sya. Kahit na papaano ay babae parin naman sya.

“You know what, just leave..” malamig na sabi ko.

“Why? Pinapaalis mo na ako ngayon dahil ba bumalik na sayo ang babaeng niloko ka lang? Goodness!”

Hindi ko sya pinansin. “Leave..” sabi ko parin sa mahinahon na boses.

“C’mon.. She’s a slut, a bitch, a whore.. She’s a gold digger.. She loves you because of your money.. Not becau——–” hindi na nya natapos ang sasabihin nya ng tumayo ako at kinaladkad sya palabas ng office ko.

“I told you to leave right? Kaya pag sinabi kong umalis ka! Dapat umalis kana!” sigaw ko sakanya. Tinulak ko sya palabas ng pintuan. Nagulat ang mga empleyado sa pagsigaw ko. Ang mga iba ay nagbubulungan pa. Pero wala akong pakialam sa mga reaksyon nila.

Mapapalagpas ko pa kung ako lang ang pagsasalitaan nya ng masama. Pero sana wag nyag idamay si Yssabelle. Ako nalang, wag lang si Yssabelle. Wag lang ang mahal ko..

“You jerk! Tandaan mo ang araw na to Joshua Cristobal! Darating ang araw at ikaw mismo ang gagawa ng paraan para maghiwalay kayo! You’ll pay for this! BIGTIME! Be ready.. Asshole!” aawatin sana sya ng mga guard ng itulak nya ang mga ito. “Wag nyo kong hawakan! Aalis na ako dito! Hindi nyo ako kailangan kaladkarin palabas!”

Isinara ko na ulit ang pinto. Hindi ko nalang pinansin ang mga pinagsasabi ng babaeng yun. kahit na anong mangyari ay hindi na kami maghihiwalay. Hindi na ako makikinig sa ibang tao. Kay Yssabelle lang. Sakanya lang ako magtitiwala..

Napaigtad ako ng bumukas ulit ang pintuan. Akala ko si Sheena nanaman, mabuti nalang at hindi. “Pare, anong nangyari sa labas?” tanong nya. Si Jim pala ang dumating.

“Wala.. Hayaan mo nalang..” sagot ko. Medyo wala parin kasi ako sa kundisyon para makipag usap sa iba.

“Si Sheena ba?” tanong nya. Hindi ako sumagot. “So, I guess sya nga..”

“Pasalamat sya dahil babae sya.. Pagnagkataon talaga, hindi ako magdadalawang isip na bugbugin sya..” galit na sabi ko.

Umupo sya sa couch at sumandal. “Relax pare..”

“Idamay na nya lahat.. Wag lang si Yssabelle. Wag lang ang buhay ko..” sagot ko.

“Talagang mahal na mahal mo si Yssabelle no?”

“Oo naman.. Magagalit ba ako ng ganito kung hindi?” tanong ko.

“Sabi ko nga pare..” ngumiti sya. “Paano kung maghiwalay ulit kayo?”

“Hindi na kami maghihiwalay..”

“Di mo masasabi yan pare. Sa panahon ngayon, pagbabago nalang ang permanente..” anong ibig sabihin ng lalaking to?

“What do you mean?” kunot noong tanong ko.

“Kung ayaw mo talagang maghiwalay kayo, bat di ka gumawa ng bagay na hindi na makakapaglayo sa inyong dalawa?”

“Anong gagawin ko?” bigla kasi akong naging interesado sa sinabi nya. Anong dapat kong gawin para hindi na kami maghiwalay?

“Ewan.. Itali mo.. Hahaha..” pagbibiro nya.

Bigla akong natigilan. Itatali ko si Yssabelle? Napaisip ako. “Pare, tara. May gagawin tayo..” sabi ko sabay tayo.

“Teka, saan tayo pupunta? At anong gagawin natin?” nalilitong tanong nya.

“Itatali si Yssabelle..”

**

**Yssabelle’s POV**

“Ayos ka na ba?” tanong sa akin ni Stephen habang palabas kami ng building. Uwian na namin ngayon. Lumipat na din sya dito sa company ng Uncle nya. Ewan ko nga ba sakanya kung anong pumasok sa isip nya. Samantalang EIC na sya sa Company nila.

“Oo naman..” sagot ko. Sa totoo lang, naging mas malapit kami ni Stephen simula ng umamin sya saakin. Hindi ako nakaramdam ng kahit na anong ilang kahit na hinalikan nya ako.. Sinabi ko naman kasi sakanya na si Ky talaga ang mahal ko at nirespeto nya ang dedisyon ko. Naging mailap lang ako kay Ky nitong mga nakaraang araw dahil pakiramdam ko ang dami ko ng tinatago sakanya..

Pumayag na din ako na magparadiotherapy. Oo, pumayag ako. Tama nga si Stephen na kung gusto ko pang mabuhay ng mas matagal at kung gusto ko pang makasama si Ky ay dapat kong pilitin na mabuhay. Kailangan kong lumaban. Inaalok parin nya ako tungkol sa surgery, pero hindi ko parin alam kung tatanggapin ko ba ito. Napagisip isip ko din na sasabihin ko na kay Ky ang sakit ko. Lalo na sa mga sinabi nya kagabi, paraang lumakas ang loob ko na harapin ang bawat araw ng buhay ko.

Nasa kalagitnaan kami ng paglalakad ng may biglang magsalita sa harapan namin. Mukhang pamilyar ang mukha ng lalaki. “Hi Miss! Ikaw ba si Yssabelle Dizon?” nakangiting tanong ng lalaki. Mukha talaga syang pamilyar.

“Kilala ba kita?” tanong ko.

“Hindi mo na ba ako natatandaan?” tanong nya.

“Hindi na eh.. Sino ka?”

“Kaibigan ako ni Kyle.. Ako si Arnold. Nagkita na tayo dati, nung birthday niya..” pinilit kong alalahanin ang sinabi nya. Oo nga, sya nga yung kaibigan ni Ky. Sa pagkakaalam ko sya ang pinakamakulit sa kanilang lahat.

“Ah.. Natatandaan na kita..” sagot ko.. “Uhhmm, may kailangan ka ba sa akin?”

“Ako wala.. Pero si Ky mukhang meron ata..” natatawang sabi nya. “Pwede ka bang sumama sa akin?”

May kailangan saakin si Ky? Bakit kailangan pa nya akong ipasundo sa iba? Pwede naman na sya ang magsundo sa akin ahh..

“Bakit hindi sya ang pumnta dito?” tanong ko ulit. Hmm.. Bat parang iba ang pakiramdam ko.

“Ewan ko ba dun..” napakamot sya sa batok nya. “Sama ka nalang.. Please?”

Napatingin ako kay Stephen. Hindi naman pwede na basta basta ko nalang sya iiwan. “Go ahead..” ngumiti sya saakin.

Sumama na ako sa kaibigan ni Ky. Nandito kami ngayon sa kotse nya. Tahimik lang sya sa pagddrive. Kinakabahan ako, baka kasi niloloko lang ako nito eh. Pero hindi naman din siguro, magkaibigan sila ni Ky kaya wala akong dapat ipangamba.

Biglang naring ang phone nya. “Hello?” bungad nya. “Oo.. Kasama ko na.. Wala kasi kayong bilib sa akin ehh.. Sige, bye na..” pinatay na nya ang phone nya at tumingin sya saglit sa akin. “Akala nila hindi ka sumama..” natatawang sabi nya.

“Ano ba kasing meron, bakit pinasundo ako ni Ky?” nacucurious na talaga ako.

“Basta.. Malalaman mo rin mamaya..” hinayaan ko nalang sya. Hindi na ulit ako nagtanong pa.

Makalipas ng halos twenty minutes ay nakadating kami sa isang bar. Sa pagkakaalam ko pag aari ng isa sa mga kaibigan ni Ky to. “Anong ginagawa natin dito?” tanong ko kay Arnold pagkababa namin sa kotse.

“Malapit mo ng malaman..” sabi nya sabay hila sa akin.

Pagpasok namin sa bar ay walang katao tao. Dim lang din ang ilaw. Halos malapit ng mag alas syete, kaya dapat may mga tao na dito. Pero bakit walang pa?

“Upo ka..” sabi ni Arnold. Umupo naman ako. Actually, ito nga lang ang upuan at mesa sa buong bar, tapos nakaharap sya sa may stage. Ano ba talagang ginagawa ko dito? Nalilito na ako. “Dyan ka lang ha.. Wag kang aalis..” tumango ako pagkatapos ay umalis naman sya at nagtungo sa may backstage.

Napahawak ako sa dibdib ko ng biglang dumilim ang buong paligid. Takot ako sa madilim, kaya kinabahan ako bigla. Niloloko lang ata ako ng kaibigan ni Ky eh. Dapat pala hindi nalang ako sumama. Parang wala naman dito si Ky.

Kinuha ko ang phone ko sa bag, gagawin ko itong ilaw. Aalis nalang ako. Tatayo na sana ako ng biglang may magkanta mula sa stage..

I thought sometime alone
Was what we really needed
You said this time would hurt more than it helps
But I couldn’t see that
I thought it was the end
Of a beautiful story
And so I left the one I loved at home to be alone(alone)
And I tried to find
Out if this one thing is true
That I’m nothing without you
I know better now
And I’ve had a change of heart

Napaupo ulit ako at pinakinggan ang boses ng taong kumakanta. Hindi ako maaring magkamali, alam kong boses ito ni Ky. Ang ganda ng boses nya. Hindi ko akalain na marunong pala syang kumanta.. Unti unting lumiwanag ang ilaw mula sa stage. Hindi nga ako nagkamali, si Ky nga ito at ang mga kaibigan nya.

I’d rather have bad times with you, than good times with someone else
I’d rather be beside you in a storm, than safe and warm by myself
I’d rather have hard times together, than to have it easy apart
I’d rather have the one who holds my heart
Whoo-oo-oo-oo yeah.

Nagtagpo ang mga mata namin. Pakiramdam ko, sa bawat tingin nya ay ako lang ang taong nakikita nya at ganun din ako. Pag nakatingin na ako sakanya, parang hindi ko na namamalayan ang mga tao sa paligid. Parang may sarili kaming mundo, na kung saan kaming dalawa ay masayang masya..

And then I met someone
And thought she could replace you
We got a long just fine
We wasted time because she was not you
We had a lot of fun
Though we knew we were faking
Love was not impressed with our connection they were all lies, all lies
So I’m here cause I found this one thing is true
That I’m nothing without you
I know better now
And I’ve had a change of heart.

I’d rather have bad times with you, than good times with someone else
I’d rather be beside you in a storm, than safe and warm by myself
I’d rather have hard times together, than to have it easy apart
I’d rather have the one who holds my heart
Who holds my heart.

Kung nananaginip lang ako ngayon, sana wag na muna akong magising. Lahat ng problema ko, lahat ng takot ko ay na wala. Pakiramdam ko wala akong sakit, pakiramdam ko malakas ako..

I can’t blame you if you turn away from me, like I’ve done you,
I can only prove the things I say with time,
Please be mine,

I’d rather have bad times with(please be mine) you,
Than good times with someone else(I know)
I’d rather be beside you in a storm(anytime),
Than safe and warm by myself(so sure baby)
I’d rather have hard times together,
Than to have it easy apart
I’d rather have the one who holds my heart(my heart)

Sinabayan na din sya ng mga kaibigan nya sa pagkanta, pero gayunpaman tanging boses lang nya ang naririnig ko. Ang boses nyang nakakapagpatunaw sa puso ko.. Sa kanaya ko lang naramdaman to..

I’d rather have bad times with you(surely),
Than good times with someone else(surely)
I’d rather be beside you in a storm(oh yeah),
Than safe and warm by myself(all by myself)
I’d rather have hard times together,
Than to have it easy apart(you know it)
I’d rather have the one who holds my heart.

Hindi paring napuputol ang koneksyon ng mga mata namin. Nakatingin lang sya sa akin at nakangiti. Ako naman ay hindi alam kung ano ba ang dapat maramdaman. Masaya ako and at the same time ay naiiyak. Hindi ko na talaga maintindihan.. Halo halo na ang emosyon ko.. Pero sa lahat ng emosyon ko, ang pagmamahal ko para kay Ky ang pinaka nangingibabaw..

I’d rather have the one who holds my heart
I’d rather have the one who holds my heart
Whooo who holds my heart..

Ng matapos ang kanta ay bumaba sya sa stage at nagtungo sa direksyon ko. I still don’t know what to feel. Masyado akong naoverwhelm sa ginawa nya. Hindi ko na namalayan na pareho na pala kaming nakatayo at nasa tapat ko na pala sya hawak ang mga kamay ko..

“Yssabelle, my Love..” pag uumpisa nya. Here it goes again, I can feel the butterflies on my stomach. “I don’t know what to say.. Actually, I’m not prepared..”napakamot sya sa ulo nya. He’s so adorable!

“Okay..” huminga sya ng malalim at lumuhod sa harap ko.

“W-what are you doing?” gulat na tanong ko.

“Shh.. AKo muna ang magsasalita ha?” sabi nya ay hinalikan ang magkabilang kamay ko. “Love, would you rather stay with me in the storm? Would you rather be with me when everything went wrong? Would you still stay, if i’m always hard-headed? Mamahalin mo pa ba ako, kahit na maiksi ang pasensya ko at madali akong magalit? Will you still love me if I repeat every seconds of your life how much i love you? Kasi Love, sa tingin ko ikaw na ang buhay ko.. I can’t even imagine myself waking up in the morning without you.. Kung pwede nga lang iposas nalang kita sa tabi ko para hindi ka mawala..” napatawa ang mga kaibigan nya ng dahil sa huling salita na sinabi nya. Nanonood pala sila sa amin. Hindi ko na kasi napansin ang paligid ahil akala ko kami lang ni Ky dito..

“Yssabelle, you asked me if you can stay with me in a span of fifty days, right?” tumango ako. “Now, let me rephrase your question..”

“Are you willing to spend your lifetime with me?” may kinuha sya na isang velvet box mula sa bulsa nya. Parang alam ko na ang mga susunod na sasabihin nya. “Yssabelle Dizon, are you willing to change your last name, and use mine instead? Are you willing to be Mrs. Cristobal? My love, my life, my Yssabelle..”

Inilahad nya ang box at binuksan ito. “Will you marry me? And make me the luckiest bastard alive?”

My heart literally skip a beat when I heard him utter those words. Pakiramdam ko nasa ibang dimensyon kami ng mundo. Is this for real? Papakasalan nya talaga ako?

Matagal ko ng pangarap ito, matagal ko ng gusto na sya ang lalaking makakasama ko at magiging kahati ng buhay ko. Ngayong tinanong na nya ako, tatanggi pa ba ako? Hindi na..

“Yes. I’m willing to be Mrs. Cristobal..” diretsong sabi ko.

Nagulat sya at napatayo bilga. “Oh! I love you so much Love!” sabay yakap sa akin ng mahigpit. Ramdam na ramdam ko ang pagmamahal sa yakap nya. Parang ayaw nya akong bitawan At ganun din naman ako..

Nagkaroon ako ng dahilan at lakas ng loob para lumaban sa sakit ko. Dahil sakanya gusto ko pang mabuhay ng matagal. Gusto ko pang magkaroon ng pamilya kasama sya. Gusto ko pang makita ang mga magiging anak at apo namin. Gusto ko sabay kaming tumanda..

I love him so much.. Not even death can take me away from him..

**

Whhhooo. Sana sa akin nalang si Ky! Tengene. Hihi. Vote and commet. Sorry kung may typo errors, di ako nagproof read eh. 🙂

Play nyo sa side yung kinanta ni Ky 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 25</h1></center>
<hr>
**Ky’s POV**

After my unexpected proposal to Yssabelle. We immediately went home. Since nakatira naman sa amin si mom kaya sasabihin na namin sakanya ang plano naming pagpapakasal. Ang gusto ko as soon as possible ay ikasal na kami. Matagal na din naman kami, kaya bakit pa namin papahabain ang paghihintay sa simbahan.

“A-are you sure sasabihin na natin sa mama mo?” she asked me again. Kanina pa kasi nya sinasabi sa akin na hindi pa daw sya handa na sabihin namin kay mom. But hell! Gusto ko ng ipagsigawan sa mundo na sya ang papakasalan ko.

“Yes love.. Siguradong sigurado na ako.. At wag kang matakot, dahil magiging mother in law mo na sya..” kinuha ko ang isang kamay nya at ngumiti sakanya. Ngumiti lang sya ng tipid. Sa tingin ko ay kinakabahan sya. Normal lang naman siguro yun sa mga babae..

Pagkadating namin sa condo ay nadatnan namin si mom na kakwentuhan si Sheena. Sht! Anong ginagawa ng babaeng to sa condo ko. Napatingin ako kay Yssabelle. Tinignan ko sya, isang tingin na humihingi ng tawad. Alam ko kasi na may pagkakamali parin akong nagawa sakanya nung nakaraan. Ang pagkakamali na tinugon ko ang mga halik ni Sheena.. “Ayos lang..” sabi nya. Nakuha nya siguro ang ibig kong sabihin.

Hinawakan ko ang kamay nya at marahan na pinisil. Sabay na kaming nagpunta sa living room. “Mom..” sabi ko. Natigilan sila sa pagkukwentuhan. Hindi ko tinapunan ng kahit na isang sulyap si Sheena..

“Oh.. son, nandito na pala kayo..” napatayo si mom at niyakap ako, kaya napabitaw kami ng pagkakahawak ng kamay ni Yssabelle. Hindi ko alam kung intensyon ba nya na paghiwalayin ang kamay namin o talagang gusto lang nya akong yakapin..

Lumayo ako sa pagkakayakap at muling hinawakan ang kamay ni Yssabelle. Nakayuko lang sya at mukhang kinakabahan. Pansin ko kasi ang panlalamig ng kamay nya, kaya mas hinawakan ko ito. Gusto kong iparating sakanya na nandito lang ako.

“Yes mom..” sabi ko. “May gusto sana kaming sabihin..” nakita ko ang pagbabago ng ekpresyon ng mukha nya, pero panandalian lang yun dahil ngumiti sya.

“Ohh.. Ano yun son?” umupo kami ni Yssabelle sa couch na nakatapat sakanilang dalawa. Mataman na nakikinig lang saamin si Sheena, si Yssabelle naman ay hindi parin umiimik..

“About me and Yssabelle..”

Napakunot ang noo nya. “Ano naman?”

“Balak na po kasi naming magpaka———–” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng biglang sumigaw si Sheena. Fck!

“OMG tita! Yung niluluto natin!!” tili nya.

Napabalikwas din si mom sa kinauupuan at tumayo. “Oo nga pala hija!” nagpapanic na sabi din ni mom. “Wait lang son ha? Mamaya mo na sabihin..” tumango nalang ako. Tsss! Nasira tuloy ang diskarte ko.

“Wag na nalang muna k-kaya nating sabihin?” biglang nagsalita si Yssabelle.

Tinignan ko sya ng may pagtataka. “Why?” tanong ko.

“H-hindi pa ata ako handa..”

“Trust me okay?” inakbayan ko sya at hinalikan sa noo. “Magugustuhan nya ang desisyon natin..”

Tumayo na kami at nagtungo na din sa dining area. Sabay sabay na kaming magdidinner. Ayaw ko man na nandtito si Sheena ay wala naman akong magawa, kasi bisita sya ni mom. Tsaka isa pa, para malaman na din nya ang pagpapakasal namin ni Yssabelle para hindi na sya manggulo pa..

Walang nagiimikan sa amin habang kumakain, kaya ako na mismo ang bumasag nito. “Mom.. Tungkol sa sasabihin ko..” untag ko.

“Son.. Mamaya mo nalang sabihin yan.. Kumakain tayo.. Hindi magandang mag usap pag kumakain..” napabuntong hininga nalang ako. Ano pa nga bang magagawa ko? Edi mamaya ko nalang ulit sasabihin..

Natapos na kaming kumain at lahat lahat ay hindi parin namin nasasabi kay mom ang gusto naming sabihin. Pag bubuksan ko ito ay agad nyang iniiba ang usapan. Nahihiya na din ako kay Yssabelle dahil hindi ko masabi ng diretso kay mom ang plano namin.

Hindi na ako makapaghintay pa, kaya kahit ilihis ulit ni mom ang usapan ay sasabihin ko na ito agad sakanya. “Mom.. Magpapakasal na kami ni Yssabelle..” sa wakas! Nasabi ko na din.

Natigilan si mom at si Sheena sa paguusap ng dahil sa sinabi ko. Parang pinoproseso pa sa utak nila ang mga hinayag ko. Ilang sandali lang ay sabay silang napatayo ni Sheena.. “NO!” sabay na sabi nila.

Napakunot ang noo ko at tinignan sila ng may pagkalito. “Why?” akala ko matutuwa si mom sa sasabihin ko, pero bakit ganyan ang naging reaksyon nya?

Napaupo ulit sila ni Sheena sa couch. “I’m sorry son.. Nagulat lang kami.. Magpapakasal na ba kayo? Nagpropose ka na ba?”

“Yes mom..” sinulyapan ko si Yssabelle. Gaya parin sya ng kanina, nakayuko lang sya.

“B-baka naman nabibigla lang kayo?”

“Oo nga.. Baka nabibigla lang kayo Josh..” sabat ni Sheena. Sinamaan ko lang sya ng tingin. Ano bang pakialam nya sa usapan namin? Hindi naman sya bahagi ng pamilya.

“No. Sigurado kami..” sabi ko.

“Son. Pag isipan mo muna..” bakit ba tumututol sila? Wala naman akong makitang mali sa pagmamahalan namin ni Yssabelle, hindi ba pwedeng maging masaya nalang sila para saamin?

“No. Buo na ang desisyon ko.. Magpapakasal kami whether you like it or not.” hinila ko na ang kamay ni Yssabelle papasok sa kwarto.

Tinawag pa ako ni mom, pero hindi ko sya pinakinggan.

Magpapakasal kami ni Yssabelle, kahit tutol man sila..

**

Im leaving son, Im sorry kung tutol ako sa kasal nyo ni Yssabelle. Iniisip ko lang naman ang kapakanan mo, and Im sorry kung masyado na pala akong sagabal sa inyo.. I hope, tama ang pinili mo..

Mom.

Yan agad ang nakita ko sa center table ng living room pagkagising ko. Umalis na si mom. So talagang hindi nga sya payag sa pagpapakasal namin ni Yssabelle. But what will I do? Mahal ko si Yssabelle kaya hindi ko pwedeng hindi ituloy ang kasal namin. Gusto ko maging akin na sya habang buhay..

“Ky, ano yan?” nagsalita si Yssabelle mula sa tabi ko. Kinuha nya ang papel na hawak ko at binasa ito.

“U-umalis na ang mama mo?” tanong nya.

“I guess so..” kibit balikat na sagot ko.

Biglang lumungkot ang mukha nya, kaya hinarap ko sya sa akin at dinampian ng mabilis na halik sa labi. “Hayaan mo na Love.. Basta magpapakasal tayo, okay?” iginiya ko na sya patungong kusina.

Ako ang nagsilbi sakanya, hindi ko sya pinayagan na tulungan ako sa paghahanda sa ng pagkain. Malaki narin ang pasasalamat ko dahil natututo na akong magluto. Gustong gusto ko kasi talagang pinagsisilbihan si Yssabelle. Gusto kong pagsilbihan ang prinsesa ko. Ang tanging babae sa buhay ko..

“Ayaw mo ba talaga na tulungan kita?” tanong nya habang hinahain ko ang mga iluto ko sa mesa.

“No need Love.. Kaya ko na to..” sabi ko sabay kindat sakanya. Nakita ko naman na namula ang pisngi nya. Ang ganda talaga ng mahal ko.

Masaya naming pinagsaluhan ang agahan. Pagkatapos ay sabay na kaming naligo. Inabot kami ng halos isang oras sa banyo, dahil hindi ko sya kayang tigilan. Tumigil lang talaga ako ng awatin nya ako, kasi malelate na sya sa trabaho nya. Kayo heto ako ngayon, binibihisan sya. Diba nga sabi ko prinsesa ko sya? Kaya pinagsisilbihan ko sya.

“Hindi mo naman ako kailangan bihisan eh..” natatawang sabi nya habang sinusuot ko sakanya ang damit nya. Ako ang pumili ng susuotin nya. Pinili ko ang damit na hindi gaanong litaw ang balat nya, gusto ko kasi ako lang ang nakakakita nun.

Makasarili ba masyado? Wala eh. mahal ko kasi talaga sya..

“Prinsesa kita, kaya gusto kong gawin to sayo..” sabi ko. Pagkatapos ko syang bihisan ay hinila ko sya palapit sa akin. “Ang ganda mo talaga..” pinisil ko ang ilong nya. Lumabi lang sya. Kahit na anong gawin nya, ang ganda parin talaga nya.

Unti unti kong inilapit ang mukha ko patungo sakanya, and after a while my lips touch her soft lips.. I never felt for anyone like this before kay Yssabelle lang. I can’t even imagine myself loving another woman except her. She really knows how to melt my heart in just a matter of seconds.

Ako na mismo ang lumayo ng lumalim na ang halik namin. Ayaw kong malate sya sa trabaho. Marami pa namang oras.

Mamayang gabi nalang ulit..

**

“Be a good girl, huh?” sabi ko sakanya. Nandito na kami ngayon sa tapat ng building nila. Sa totoo lang, ayaw ko syang bumaba. Gusto ko kasi hindi sya nawawala sa paningin ko. Ay sht! Adik na talaga ako sakanya..

“Opo.. Ikaw din ah? Magpakabait ka.. Wag kang gagawa ng kalokohan..” natatawang sabi nya.

“Ako pa, mahal ata kita..” pagmamayabang ko.

“Mas mahal kaya kita..” ngumiti sya sa akin. Sht, hindi ko lubos maisip na ilang araw nalang ay magiging kabiyak na sya ng buhay ko..

Lumapit ako sakanya at hinalikan sya ng mabilis sa labi. “I love you so much..” sabi ko. “Oh sige na Love, bumaba kana. Baka hindi pa kita mapakawalan..” i give her a naughty smile.

“Ikaw talaga.. Bye na.. I love you, Love..” ngumiti sya sa akin bago bumaba ng kotse.

Pinaandar ko na ang sasakyan ko ng mawala na sa paningin ko si Yssabelle. Wala pa mang isang minuto ay miss ko na agad sya.

Sana gabi na ulit para masolo ko nanaman sya..

**

“Sir, may naghahanap po sainyo.. Nasa office nyo po..” bungad agad ng sekretarya ko sa akin.

“Sino?” tanong ko.

“Y-yung babae po kahapon..” yumuko ang sekretarya ko. “Sorry s-sir.. Ayaw po kasing paawat ehh..”

Ano nanaman ang kailangan ng babaeng yun sa akin? Hindi pa ba sapat sakanya ang mga nalaman nya kagabi? Ano bang hindi nya maintindihan? Ikakasal na ako. Mahirap bang intindihin yun?

“Sige. Ako ng bahala.” iniwan ko na ang sekretarya ko at nagtungo na sa opisina ko. Kung kailangan kong ipakaladkad ulit sya ay gagawin ko para lang tigilan na nya ako..

“Buti naman at nandito kana!” sita agad saakin ni Sheena pagpasok ko ng opisina. Ang kapal ng mukha, pasalamat sya at babae sya.

“Umalis ka na..” pagtataboy ko sakanya.

Naglakad sya patungo saakin. Natigilan ako ng yakapin nya ako. “Josh.. Please, wag kang magpakasal.. Don’t do this to us..” panimula nya agad..

Pinilit kong tanggaling ang pagkakayakap nya saakin pero mas hinigpitan pa nya ang yakap nya. “Bitawan mo ako..” sabi ko.

“No. I won’t! And I never will! Please.. Paano na tayo?”

“There’s no us Sheena.. Walang tayo. Alam nating dalawa yan..” malamig na sabi ko. Hindi naman kasi naging kami. Pero inaamin ko, sa lahat ng babae na nakasama ko ng maghiwalay kami ni Yssabelle ay si Sheena ang naging malapit sa akin. Pero hindi ko sya minahal, kasi kahit na anong gawin ko si Yssabelle lang ang mahal ko..

Humiwalay sya sa pagkakayakap at tumingin sa akin. May bahid na ng luha ang mga mata nya. “Pagkatapos ng ginawa ko para sayo? dahil lang bumalik sya, iiwan mo na ako? Please Josh.. I’m willing to be your mistress, just don’t leave me..” tuloy tuloy na na nagsilabasan ang mga luha nya mula sa mata.

“I’m sorry.. I love her so much.. Hindi ko sya kayang lokohin..” diretsong sabi ko.

Tuluyang ng nawalan ng pag asa ang ekpresyon ng mukha nya. “Matapos ng lahat, ganito lang ang gagawin mo saakin? How dare you! I don’t deserve this! You jerk!” pinaghahampas nya ang dibdib ko. Wala na akong magawa kung hindi awatin sya. “I hate you!” itinulak nya ako pagkatapos ay tumakbo na sya palabas ng opisina ko.

Napaupo nalang ako sa swivel chair. I massage my temple. Bakit ba ganito? Bakit tutol lahat sa amin ni Yssabelle? Wala naman akong nakikitang mali para hindi sang ayunan ang relasyon at pagpapakasal namin.

**

Naisipan ko na sorpresahin si Yssabelle sa trabaho nya. Gusto ko kasing sabay kaming maglunch. Sigurado ako na matutuwa yun. Sana lang wala syang masyadong ginagawa para mas mahaba ang oras na kasama ko sya.

Eh kung itakas ko nalang kaya sya? Ay sht. Nababaliw na ata talaga ako nga dahil sa pagmamahal ko sakanya.

Papasok na sana ako ng kotse ko ng may mapansin ako na envelope sa wipers ng kotse ko. Ano nanaman ba to? Kinuha ko ito at binuksan..

Shit..

Nanginig ang buong katawan ko ng makita ko ang laman nito. Mga pictures ni Yssabelle.

Pero hindi sya nag iisa. May kasama syang lalaki sa bawat litrato. Ito yung lalaking kasma din nya na nakita ko nung nakaraang araw at ito din ang lalaking sinuntok ko noon.

Palipat lipat lang ako sa pagtingin ng mga larawan. Merong magkayakap sila, hawak ng lalaki ang kamay ni Yssabelle, meron ding hinahaplos nya ang buhok nito, hinahalikan sya sa noo ng lalaki..

Pero ang ikinagulat ko sa lahat ay ang pinakahuling larawan..

T-angna.

Magkadikit ang labi nila. At hindi maipagkakaila na hindi ito ginusto ni Yssabelle, kasi kitang kita ang reaksyon nya. Nakapikit sya at walang pagtutol sa mukha nya..

Pakiramdam ko naulit nanaman ang nagnyari sa nakaraan namin. T-angina! Dapat nalaman ko na to nung gabing nakita ko silang magkayakap ng lalaki nya! May kulang ba sa akin at nagawa nya pang maghanap ng iba? O sadyang libangan talaga nya ang pananakit sa akin?!

Nag init pa lalo ang ulo ko ng mabasa ko ang isang kapiraso ng papel na nasa pinaka huli.

Your innocent love is having the greatest lunch of her life @ Tzi’s Cuisine

Dali dali akong pumasok sa kotse. Inihagis ko ang mga pictures sa passenger’s seat. Di ko alam kung anong mararamdaman ko! Niloko nanaman ako ni Yssabelle sa pangalawang pagkakataon. Akala ko mahal nya ako. I thought what we have was real and true. Pero t-angina, ginagago lang pala nya ako. At ang masaklap pa, nagpagago ako! She fooled me again.

Sht!

Parang gusto kong pumatay ng tao!

Hindi ko alam kung paano ako nakadating sa lugar na nasa sulat. Basta pinatakbo ko lang ng mabilis ang sasakyan ko. Gustong gusto kong manakit ng tao. T-angina! Nasayang lahat ng pagmamahal ko!

Pagdating ko sa resto ay marahas kong tinulak ang pintuan nito. Napatingin sa akin ang mga tao, pero wala akong pakialam. Galit ako! Yun lang ang alam ko! Hinanap ng mga mata ko si Yssabelle. Napadako ang ako sa may sulok, nandun sila ng lalaki nya at magkatabi. Nakatalikod sila sa akin kaya siguro hindi nila napansin ang ginagawa kong pagbagsak ng pintiuan kanina.

“Sabihin mo na sakanya mamayang gabi ha?” wika ng lalaki. Sht. Anong sasabihin nya sa akin? Na hindi na tuloy ang kasal namin dahil sasama na sya sa lalaki nya?!

“Oo.. Promise.. Kukuha na talaga ako ng tyempo para masabi..” nakangiting sagot ni Yssabelle! So matagal na syang kumukuha ng tyempo para makipaghiwalay sa akin? T-angina! Bat pa sya pumayag na magpakasal?!

“Pag hindi mo sinabi ako ang magsasabi sakanya..” Ang gago ng lalaking to ah! Ang kapal ng mukha!

Hindi ko na napiglan pa ang sarili ko at nagsalita na mula sa likuran nila. “So my beloved Yssabelle is here..” sarkastikong sabi ko.

Pareho silang napatingin sa akin. napatayo si Yssabelle, pagkatapos ay ang lalaki naman ang tumayo. “Ky!” gulat na sabi ni Yssabelle.

“Ohh.. Mukhang nagulat ka ata? Hindi ka ba masayang nakita mo ang magiging ASAWA mo?” hindi ko parin maalis ang pagiging sarkastiko ng tono ko.

“A-anong sinasabi mo?” nauutal na sabi nya. See! Nauutal pa sya! Kasi totoo ang akusa ko sakanya!

“Wala naman wife..” lumapit ako sakanya at hinila sya.

“Aray..” ngiwi nya ng pinisil ko ng madiin ang braso nya.

“Nasasaktan sya..” hinawakan ng lalaki ang kamay ko, pero dinampian ko agad sya ng suntok sa mukha. T-anginang gago to!

Napaupo sya sa sahig. Pati ang mesa at natumba kasama nya. Sinigurado ko kasing malakas ang suntok ko sakanya para hindi na makatayo ang gago. “Ky! Bakit mo— Aray!” mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa braso nya. Tatayo pa sana ang lalaki ng sipain ko sya. Hinila ko na palabas si Yssabelle. Hindi ako makakapayag na masundan pa kami ng lalaking yun!

Halos nakatingin lahat saamin ang mga tao. Marahil nagulat sila sa eksenang nasaksihan nila. Dali dali ko syag hinila patungong kotse at marahas na ipinasok sa backseat. “Ky, bakit?” mahinang tanong nya. Hindi ko sya pinakinggan. Pumasok na din ako sa kotse at nagdrive na patungong condo.

“Ky.. Anong problema.. Sabihin mo naman..” pagsasalita nya mula sa likuran.

May gana pa talaga syang magtanong? Sht lang!

“Ang kakapal ng mukha nyo!” hindi ko na napigilan ang sarili ko at isinigaw na ang katagang yun.

“H-ha?” sabi nya. Tila hindi maintindihan ang mga sinabi ko.

Kinuha ko ang envelope na naglalaman ng picture nila ng lalaki nya at inihagis yun sakanya. “Ayan! Tignan mo yan! T-angina! Kelan mo pa ako ginagago?!!”

Binuksan nya ang envelope at isa isang tinignan ang mga larawan. “K-ky.. Wala lang to..” sht! Yan ang isasagot nya sa akin?

“Putcha naman! Wala lang yan?! Wala lang na naghalikan kayo? At wag mong sabihin na hindi mo nagustuhan! Kasi kitang kita dyan na walang pagtutol mula sayo! Sht!” hindi ko kayang pigilan ang galit ko. Parang gusto kong sumabog at manakit ng tao!

“K-ky. Hayaan m-mo muna a-akong magpaliwanag..” ayan nanaman sya sa pagpapaliwanag nya! Gagawa nanaman sya ng kasinungalingan!

“Pwede ba Yssabelle! Wag na! Tumahimik ka nalang dyan!” pagkatapos ng ginawa ko para sakanya, gagaguhin lang nya ulit ako? Sht! Ang sama sama nya!

Pinaharurot ko ang kotse ko hanggang sa makadating na kami sa condo unit ko. Isinandal ko sya sa pintuan pagpasok namin sa loob. “Sabihin mo nga saakinYssabelle! Saan ba ako nagkulang?!!!” sigaw ko sa mukha nya. Bakas na bakas ang takot sa mga mata nya. Parang natatakot syang magsalita. “Bakit ba paulit ulit mo nalang akong sinasaktan Yssabelle? Alam mo naman na mahal na mahal kita diba? Bakit? Is there something wrong with me?!!”

“Ky.. Magpapaliwanag ako..” sinubukan nya akong hawakan pero tinabig ko lang ang kamay nya.

“Paliwanag nanaman? Wag na Yssabelle..” umiling ako. “Bat mo ba ginagawa sa akin to? Sana hindi ka nalang bumalik para hindi nalang ako nasasaktan ng ganito.. Sana hinayaan mo nalang ako noon.. Sana hindi nalang kita tinanggap ulit.. Sana.. Hindi ka nalang dumating sa buhay ko..” pinilit kong walang tumulo na luha sa mata ko. Ayaw kong ipakita sakanya ang emosyon ko. Ayaw kong ipakita sakanya na nasasaktan ako.

“Ky.. Mahal kita.. Lahat ng pinapakita ko sayo totoo..” bumugso na ang mga luha sa mata nya. Gusto ko syang yakapin pero nangingibabaw ang galit saakin.

“Tama na.. Itigil na natin to..” sabi ko. Tinignan nya ako ng may gulat. “Wag na tayong magpakasal.. Maghiwalay na tayo..”

Bigla syang lumuhod at niyakap ang mga binti ko. “No! Ky.. Mahal na maha kita. Wag mo akong iwan.. Kailangan kita..” Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko lang sya na yakapin ang mga binti ko. “Ky.. kailangan kita, kailangan kita sa ganitong panahon.. Please..”

Gustong sumuko ng puso ko sa mga sinasabi nya, pero pinipigilan ako ng utak ko. “Tumayo ka dyan..”malamig na sabi ko.

“Please..” paghikbi nya.

Hinila ko sya patayo. “Pwede ba wag mo ng gawin yan sa sarili mo! Ayaw ko na Yssabelle.. At kahit anong gawin mo, hinding hindi na ako babalik pa sayo.. Tama na ang sakit.. Wag mo na akong paasahin pa..” t-angina. Ang sakit lang talaga pag nalaman mong pinaglaruan ka lang ng taong minahal mo ng sobra..

Tumalikod na ako at nalglakad na palayo. Naramdaman ko na sumunod sya sa akin at niyakap ako mula sa likuran.. “Ky.. Hindi kita pinaasa.. Mahal kita.. Totoo yun..” lalong syang humagulgol parang gusto kong umikot at yakapin sya ng mahigpit kaso mas nangunguna parin talaga ang galit sa dibdib ko.

“We’re over.. At kahit pa mamatay ka ngayon sa harapan ko hindi na ako babalik sayo..” gusto ko sanang bawiin ang mga sinabi ko, pero wala na. Nasabi ko na. Inalis ko nalang ang mga kamay nya na nakayakap sa akin at pumasok na ng kwarto.

T-angina, ang sakit.

Ayaw ko na talaga..

**

-Kerbs
<center><h1>Chapter 26</h1></center>
<hr>
SPG

**Yssabelle’s POV**

“Yssabelle?” gulat na sabi ni Stephen ng buksan nya ang pinto ng condo nya. Hindi ko alam kung paano ba ako napunta dito. Dinala nalang ako ng paa ko papunta sakanya. Sya nalang ang kaisa isang tao na kilala kong hindi ako tatanggihan. Ayaw kong umuwi sa bahay, o takbuhan si Carla kasi alam ko naman na magagalit lang sila sa akin dahil nasaktan nanaman ako..

Hindi ko sinagot si Stephen. Tinignan ko lang sya ng may lungkot. “Anong nangyari? Sinaktan ka ba nya?” nagaalalang tanong nya. Kinuha nya ang kamay ko at iginiya nya ako papasok sa loob. Pumunta kami sa living room at umupo sa couch.

Humarap sya sa akin at nagsalita ulit. “Tell me what happened.. Anong ginawa nya sayo?” bakas na bakas ang pagaalala sa mukha nya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at humagulgol na mismo sa harapan nya. “Yssabelle, magsalita ka naman.. Please.. Sabihin mo kung anong nangyari..” niyakap nya ako at hinaplos ang ulo ko.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko. Hindi ko kayang pigilan ang mga luha sa mata ko. Tears fall down, whenever I remember his face.. Whenever I remember his name.. It hurts like hell. “I-iniwan na n-nya ako..” umiiyak na sabi ko.

Mas hinigpitan lang nya ang yakap nya sa akin. “Shh.. Iiyak mo lang yan.. Nandito lang ako..” mas lalo akong napaiyak ng dahil sa sinabi nya.

Pinilit kong alalahanin ang mga pangyayari kanina. Pinalayas na ako ni Ky. Ayaw na nya akong tanggapin. Kahit na mamatay ako ay hindi na nya ako babalikan pa.. Ang sakit sakit dahil sakanya nanggaling ang lahat ng yun. Lahat ng masasakit na salita.. Binigay ko naman lahat, pero bakit ni katiting na paliwang ayaw nyang makinig?

“A-ayaw ko ng m-magpagamot..” natigilan si Stephen sa sinabi ko. Buo na ang desisyon ko. Hindi na ako magpapagamot. Ayaw ko na.. Wala na akong dahilan para mabuhay.

“What?” gulat na sabi nya. “Bakit?”

“Ayaw na nya sa akin.. H-hindi na nya ako babalikan k-kahit kailan.. Wala ng dahilan para magpagamot pa ako..” tumulo nanaman ng sunod sunod ang mga luha ko. Humugot ako ng malalim na hininga at humiwalay sa yakap namin. “H-hayaan mo nalang akong mamatay..”

Hinawakan nya ang mga kamay ko. Yumuko lang ako. Pilit kong pinipigilan ang mga luha ko pero hindi ko talaga kaya. “No! H-hindi kita hahayaan na mamatay lang. Magpapagamot ka..” hinigpitan nya ang pagkakahawak sa kamay ko.

Napailing nalang ako. “Hindi Stephen. Nawala na sa b-buhay ko a-ang nag iisang taong mahal ko..” wala na akong ganang mabuhay.

“Dahil lang sakanya?! Kaya hindi kana magpapagamot? Paano naman kaming nagmamahal sayo? Hahayaan mo nalang ba kaming masaktan araw araw pag nawala ka?” bakas na bakas ang hinanakit sa ekspresyon ng mukha nya. “Sana isipin mo din ang sarili mo. Hindi lang sya ang tao sa mundo Yssa.. Hindi titigil ang mundo kahit na iwan ka nya.. Stop chasing.. You don’t deserve him..”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko lang kasi kaya na mabuhay kung wala naman sa tabi ko si Ky. Mas gugustuhin ko pa nga atang mamatay para hindi ko nalang maramdaman ang sakit. “Bakit kasi sya pa ang minahal mo Yssabelle? Bakit hindi nalang ako.. Hindi kita sasaktan.. Aalagaan kita hangga’t sa makakaya ko..”

Tumulo nanaman ang mga luha ko. Mas hindi ko ata kaya ang ganito. Hindi ko deserve si Stephen, masyado syang mabait. Ako lagi ang inuuna nya.. Hindi ko sya kayang gamitin para lang maramdaman ang panandaliang saya.. At isa pa, hindi ko magagawang lokohin ang sarili ko dahil si Ky lang ang mahal ko..

Mahabang katahimikan ang bumalot sa aming dalawa. Pinunasan ko na ang mga luha sa mata ko. Kahit ilang libong luha pa siguro ang iiyak ko ay hindi mababalik sa akin si Ky. Naisipan ko ng umalis. Bahala na kung saan ako pupunta.

“Aalis na ako..” sabi ko. Hindi nagsalita si Stephen. Nakayuko lang sya at parang nagiisip ng malalim.

Pagkatayo ko ay naramdaman kong kumirot ang isang bahagi ng ulo ko. Pinilit kong maglakad, pero patuloy lang ito sa pagkirot. Napawahak ako sa ulo ko. Hindi ko na kayang pigilan ang sakit. “Ahh!” sigaw ko.

“Yssabelle!” tawag saakin ni Stephen. Napaupo ako sa sahig. Ang sakit talaga ng ulo ko. Parang binibiyak at pinipiga ng paulit ulit..

Naramdaman ko nalang na patakbo akong binuhat ni Stephen palabas bago tuluyang magdilim ang paningin ko.

**

Nang imulat ko ang mga mata ko ay bumungad agad sa akin ang isang puting kisame. Ang sakit parin ng ulo ko. Napatingin ako sa may gilid, nandun si Stephen at nakaupo. Nasa mukha nya ang magkabilang palad nya.

“S-stephen..” mahinang tawag ko.

Napatingin sya sa akin at dali daling tumakbo patungo saakin. “Yssa..” sabi nya agad. “Ayos ka na ba? May masakit ba sayo? Masakit pa ba ang ulo mo?” sunod sunod na tanong nya.

“Ayos n-na ako..” pinilit kong umupo mula sa kinahihigaan ko, pero hindi ko magawa. Nanghihina pa ako.

“W-wag ka munang gumalaw..” nag aalalang sabi nya. “Teka lang, tatawagin ko lang ang doctor..” tumakbo sya palabas.

Ilang sandlai lang ay bumalik na sya kasama ang doctor. Lumapit ito sa akin at si Stephen ay nanatili lang sa gilid habang nakatayo.

“Miss Dizon, gising ka na pala.. Kahapon kapa kasi walang malay.. Kaya inobserbahan ka namin..” wika ng doctor. Tumingin sya sa dala nyang papel. “And based on our observation, your tumor had grown twice on its original size.. Since almost two years ka ng may tumor, kaya nagiging mabilis na ang paglaki nito.. Kung hahayaan mo lang ito at pain killer lang lagi ang ite-take mo, the ache of your head will not subside later on.. Masyado na kasi itong matagal, at ang progress sa katawan mo ay napapabilis..” hindi ko na alam kung ano pa ang dapat kong maramdaman sa sunod sunod na hinayag ng doctor..

“Pero mapapatigil pa po ba ng radio-therapy ang paglaki ng tumor nya?” biglang nagsalita si Stephen. Napatingin sya sa akin ng may lungkot sa mata.

“I’m afraid that she’s not capable of radio-therapy anymore..” malungkot na sabi ng doctor. “Her response to the therapy is not that good.. Kung itutuloy nyo pa ang ito, she might experience hair loss, losing her appetite, or maybe.. She’ll lose her sight permanently.”

Nagkatinginan kami ni Stephen. Ngunit agad din syang umiwas at nagbaba ng tingin. “I really suggest na magpasurgery kana.. May chance na gumaling ka, dahil maaagapan nyo ito..” napatingin sya sa relo nya. “I have to go now Mr. Sy and Miss Dizon.. May pasyente pa akong pupuntahan..” tumango nalang ako sakanya. Pagkatapos ay lumabas na sya ng silid.

“Y-yssa.. M-magpasurgery kana kasi..” lumapit sa akin si Stephen. Umupo sya sa tabi ko habang ako ay nakahiga parin. Nanghihina parin kasi talaga ako. “P-please.. Gusto kong mabuhay ka p-pa..” niyakap nya ako bigla at napahagulgol sya. “S-sumama ka sa akin.. Gagaling k-ka.. Gagawin ko a-ang lahat para mapabuti ang kalagayan mo..”

“W-wag na nating ipilit S-stephen.. Mamamatay d-din naman ako..” napalunok ako ng dahil sa sinabi ko. Parang may kung ano na bumara sa lalamunan ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam.

“Mamamatay ka lang kung hindi mo tutulungan ang sarili mo! Mamamatay ka lang pag hinayaan mong lumala ang sakit mo.. Bakit ba kasi ayaw na ayaw mong magpasurgery?” iniharap nya ako sakanya. May bahid ng luha ang mga mata nya.

“D-dahil wala ng dahilan para mabuhay ako..” yung nalang ang naisagot ko sakanya.

“W-wag mo naman akong insultuhin Yssabelle.. Nasasaktan ako pag sinasabi mong wala ng dahilan para mabuhay ka.. Eto na nga ako sa harapan mo eh.. Ginagawa ko lahat p-para mabuhay ka.. Bakit hindi mo parin ako nakikita? Hindi ko naman hinihiling na mabuhay ka para sa akin.. Ang gusto ko lang naman ay mabuhay ka, para makita at maramdaman mo ang totoong kasiyahan.. Sana kasi nauna nalang akong dumating kesa sakanya, hindi ka sana nasasaktan ng ganyan.. Sana pwedeng ilipat lahat ng sakit na nararamdaman mo, dahil handa akong maghirap makita ko lang ang mga matatamis mong ngiti..” tumulo na ang mga luha nya. Tuloy tuloy lang ang mga ito. Bawat bigkas nya sa mga salita nya ay may halong sakit at hinanakit. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong isagot. Nasasaktan ko nalang lagi si Stephen..

Kung pwede ko lang sanang pilitin ang puso para magmahal, kaso hindi naman eh. Si Ky lang talaga..

“I-im sorry..” sa huli, yan nalang ang naisambit ko.

Natawa sya ng mapakla bago magsalita ulit. “Hindi ko na ipipilit ang pagmamahal ko sayo, pero asahan mong ipipilit ko palagi ang pagpapahaba ng buhay mo..” tumayo na sya. “Magpahinga ka na muna..” tumalikod na sya at lumabas na.

Im sorry Stephen..

**

Nagising ako sa sikat ng araw na pumapasok sa bintana ng kwarto ko. Kinusot ko ang mata ko at napatingin sa paligid. Wala pa din si Stephen. Hindi na sya bumalik kahapon simula ng magusap kami.

Hanggang ngayon bakas parin sa isip ko ang mga sinabi nya sa akin. Hindi ko akalain na may magmamahal sa akin ng ganun, na kahit nasasaktan na sya ay itinutuloy parin nya. Pero ganyan siguro sa pag ibig, may taong masasaktan at taong mananakit..

Hindi na masakit ang pakiramdam ko, kaya napagpasyahan ko na lumabas na ng ospital. May nakita akong bag sa may upuan. Siguro damit ang mga ito. Kinuha ko na ‘to at nagtungo na sa banyo.

Ng makapagbihis na ako ay pinihit ko na ang sedura ng pintuan. Pagbukas ko nito ay may isang lalaki na bumungad sa akin. “Ma’am saan po kayo pupunta?” tanong nya.

“Sino ka?” balik na tanong ko. Bat may lalaking nagbabantay sa akin?

“Pinadala po ako ni Sir Stephen para bantayan kayo.. Umalis po kasi sya ngayon.. Hinabilin nya saakin na wag kayong palabasin hangga’t hindi sinasabi ng doctor..” napakunot ang noo ko. Bat kailangan nya pa akong ipabantay?

“Malakas na ako..” sabi ko.”Sige.. Aalis na ako..”

Maglalakad na sana ako ng hawakan nya ako sa braso. “Ma’am wag po kayong umalis. Mapapagalitan ako kay Sir..” pgil nya sa akin.

“Malakas na ako kuya.. Kaya ko na..” ngumiti ako sakanya. “Ako na ang bahalang magsabi kay Stephen..” nagsimula na akong maglakad. Tinawag pa ulit ako ng lalaki pero hindi na ako lumingon. Mabuti nalang at hindi na nya ako sinundan pa..

Pagkalabas ko ng ospital ay hindi ko alam kung saan pupunta. Wala naman akong dalang pera. Hindi ko rin dala ang cellphone ko dahil naiwan ko ang bag sa ospital. Siguro maglalakad lakad na muna ako para makapag isip.

Naalala ko nanaman ang sakit ko. Hindi ko alam kung papayag na ba akong magpasurgery. Alam kong magiging malaking tulong yun sa akin. Malaki kasi talaga ang posibilidad na mabuhay ako. Pero pag naiisip ko na ayaw na akong makita ni Ky ay naiisip ko nalang na wag na itong ituloy. Mamamatay na ako at wala na syang pakialam sa akin.

Dahil sa pag iisip ko, hindi ko na napansin na nandito na pala ako sa tapat ng condo buliding ni Ky. Hindi ko alam kung paano ako natangay ng mga paa dito. Bigla kong naramdaman ang pagka miss sakanya. Dalawang araw ko palang syang hindi nakikita ay namimiss ko na sya ng husto..

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Pumasok ako sa building. Kahit ito nalang. Gusto ko lang syang yakapin. Kahit na murahin pa nya ako ay wala akong pakialam. Ang importante lang naman sa akin ay ang makita ko sya. Kahit isang minuto lang, pwede na.

Sumakay na ako ng elevator. Ako lang mag isa ang sumakay, kaya mabilis akong nakadating. Nanginginig ang buong kalamnan ko ng makadating ako sa tapat ng unit nya. Pinindot ko ang doorbell pagkatapos ay kumatok din ako.

“Sandali!” boses palang nya miss na miss ko na. Gusto ko na talaga syang yakapin. Bumukas ang pinto. Mukhang kakagising lang nga dahil medyo magulo pa ang buhok nya. “Ano ba yan ang aga——— Anong ginagawa mo dito?!!” nanlaki ang mga mata nya ng makita ako. Hindi ako nagsalita. Lumapit ako sakanya at niyakap sya. Tinanggal nya ang mga kamay ko na nakayakap sakanya. “Bitawan mo nga ako!” pagalit na sabi nya. “Anong ginagawa mo dito?!!”

“I miss you..” panimulang sabi ko.”Pumunta ako dito kasi miss na miss na kita..” nagbabadya nanaman ang mga luha mula sa mata ko. Pinilit kong pigilan ito.

“Bakit? Nagsawa ka na ba sa lalaki mo kaya bumalik ka na ulit sa akin? Napatunayan mo ba na mas magaling ako sa kama?” nangungutyang tanong nya. Nakaramdam ako ng sakit ng sabihin nya sa akin yun. Ganyan nalang ba lagi ang magiging tingin nya sa akin?

“Wala akong lalaki..” mahinang sahi ko. Nagiinit na ang magkabilang sulok ng mata ko, hudyat na malapit ng tumulo ang mga luha na pinipigilan ko.

“C’mon.. Hindi mo naman kailangan itago eh.. Pwede naman kaming magsalo sa katawan mo..”hinila nya ako bigla. Sinara nya ang pintuan pagkatapos ay isinandal nya ako dun. Nauntog ng kaunti ang ulo ko kaya naramdaman ko na muling kumirot ito.

“Ilan na ba ang nakahawak nito?” napasinghap ako ng hawakan nya sa mariin na paraan ang magkabilang dibdib ko. Hindi ako nakasagot dahil ramdam na ramdam ko ang init ng mga kamay nya sa pagitan ng tela. “Sumagot ka pag tinatanong kita!” mas diniinan nya ang pag pisil.

“I-kaw la-ang..” nasasaktang sabi ko. Ang sakit ng paraan ng pagpisil nya. Nakakapaso din ang init ng kamay nya.

“Haha.. Talaga lang ha?” bumaba ang mga kamay nya patungong jeans ko. Binuksan nya ito sa pagkakabutones at ibinaba ng kaunti. Ipinasok nya ang kanang kamay nya dun. Napakagat labi ako ng maramdamn ko ang kamay nya. “Eh dito? Ilan na kaming nakapasok?” nahanap nya ang sensitibong bahagi ko, kaya hindi ako nakasagot ulit.

Napahawak ako sa braso nya when he slid his middle finger on my core while his thumb flicked my sensitive flesh. “Sagot!” sigaw nya sa mukha ko.

“Ahh.. I..kaw L-lang..” humihingal na sabi ko.

Itinulak nya ang sarili nya patungo sa akin. I can almost feel his erection throbbing on my stomach. Nakaboxershorts lang kasi sya kaya ramdam na ramdam ko sya.

Bumaba ang ulo nya patungo sa akin. Ng maglapat ang mga labi namin ay hinalikan na nya ako ng magaspang. Walang emosyon ang mga mata nya. Hinahalikan nya lang ako dahil sa tingin ko ay pinaparusahan nya ako.

Hindi ko tinugon ang halik nya. Hindi ko kayang maging ganyan sya sa akin. Hindi sya ganito humalik. Hindi ito ang Ky ko..

Napaigtad ako ng kagatin nya ang ibabang labi ko. “Move your mouth!” he screamed. Nagulat ako, kaya tinugon ko na sya. Ang lamig ng mga tingin na pinupukol nya sa akin. Parang napako ako sa kinatatayuan ko.

Nagulat ako ng pangkuin nya ako at iginiya patungong living room. Inihiga nya ako sa couch. “Strip” malamig na sabi nya.

“H-ha?”

“Ang sabi ko maghubad ka! Slut..” sinunod ko nalang ang sinabi nya. Naghubad na ako. Ayaw ko man pero ito lang ang paraan na alam ko para makasama sya ng matagal. Kahit na sa ganitong paraan pa..

“Madali ka naman palang kausap..” he smirked. Inalis na din nya lahat ng saplot nya sa katawan. Pareho na kami ngayong hubad. Pumatong sya sa akin at nagsimula na syang halikan ang leeg ko. Habang ang mga kamay nya ay malayang nilalaro ang dibdid ko.

I moaned with pain when he suck my aggressively. He even palmed my breast harder. Hindi ako komportable. Parang may kung anong sakit na tumutusok sa bawat laman ng katawan ko dahil sa ginagawa nya.

Bumaba ang labi nya patungo sa dibdib ko.Nagtagal iyon dun ng kaunti. Pagkatapos ay bumaba ulit ito papuntang tyan ko. Pagkatapos ay sa……….

“Ooww!” ungol ko. I felt his tongue licking my wet folds.

“Mm.. So wet.. Such a horny whore..” sabi nya. Bumaba ulit ang labi nya dun. He move it faster, all the way to my ecstasy. Nanginginig ang buong katawan ko dahil sa binigay nyang sensayon. Parang nawalan ako ng lakas.

Pumanhik ulit sya saakin at muling inangkin ang labi ko. I can even taste myself on his mouth. Hinaplos nya ang magkabilang hita ko and he parted it widely. “I’m gonna come inside you..” marahas na bigkas nya. “No one can give you a best sex. No one, EXCEPT ME!” may diin sa bawat saitang sinasabi nya.

Hindi pa man ako nakakapagsalita ng ipasok na nya ang pagkalalaki nya sa akin. It’s kinda painful dahil mabilis ang paraan ng pagpasok nya. He kissed again my lips and move forcefully in and out of my core. Hindi ko parin sya makitaan ng kahit na anong emosyon sa mga mata nya. Parang ibang Ky ang kaharap ko ngayon.

My walls tightened. He even move faster inside me. We both groaned in pleasure as we reach our highest peak. I just felt his juice exploded inside me..

Pareho kaming hingal na hingal. Sumubsob sya sa akin. Hindi kami nag imikan. Ganito nalang ba ang magiging takbo ng buhay naming dalawa? Ang magsama sa ganitong paraan? Sa ganitong sitwasyon? Hindi ba pwedeng bumalik nalang kami sa dati? Kung saan masaya kami..

Ayaw ko na ng ganito. Ang sakit sakit na..

“Tumayo ka na dyan at magbihis..” sabi nya. Humiwalay sya sa akin at tumayo na. Pinulot nya ang mga damit nya sa sahig at sinuot ang mga ito.

Pinulot ko na din ang mga damit ko at isinuot na..

Maglalakad na sana ulit ako para yakapin sya ng bigla syang magsalita. Natigilan ako sa sinabi nya..

“Thanks for the wonderful sex, but Im not that satisfied with your performance.. Try harder next time.. You can start practicing by being a slut in the whole town..”

Bawat salita na nya ay gumuhit sa pagkatao ko. Parang inapakan ang dignidad ko. Ganyan nalang ba talaga ang magiging tingin nya sa akin?

Isang manloloko at bayarang babae?

**

Nung tinatype ko to sobrang naiinis ako kay Ky! Leche. Pag di to nag tino mauuna syang mamatay kay Yssa. Hahaha de jk lang. 🙂

Vote and Comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 27</h1></center>
<hr>
Dalawang linggo na ang nakakalipas at hanggang ngayon ay hindi parin ako kinakausap ni Ky. Bumalik na ako sa condo nya. Oo pinabalik din nya ako ilang araw palang ang nakakaraan. Hindi na ako nagdalawang isip na tanggihan ito, yun naman kasi ang gusto ko eh..

Pero bawat araw na nakakasama ko sya ay lalo syang napapalayo sa akin. Nasa iisang bubong nga kami, pero ramdam ko kung gaano sya kalayo sa akin. Ni hindi nga nya ako kayang tapunan ng matagal na tingin. At kung kakausapin man nya ako ay panandalian lang at malamig pa sa yelo ang mga tingin na ibinabato nya.

Hindi na din kami nag sasama sa iisang kwarto, bumalik na ulit ako sa maid’s quarter. Hindi lang kasi kaming dalawa ang nakatira dito. Kasama namin sa condo unit nya si Sheena. Ng araw na pinabalik nya ako ay yun din ang araw na pinatira nya dito si Sheena.

Hindi ko alam kung ano bang motibo nya para gawin ito, pero nararamdaman ko na gusto nya akong saktan. At heto na nga ako, nasasaktan ako araw araw. Nasasaktan ako sa twing darating sila ng gabi na masaya. Kung minsan naman ay parang wala lang ako sa paligid at ginagawa nila ang gusto nila.

Minsan naiisip ko, ang dami ko ng ginawa para sakanya pero parang hindi man lang nya nakikita lahat ng sakripisyo ko, lahat ng pagtitiis ko. Malapit ng sumuko ang katawan ko sa ginagawa nya pero ang puso ko patuloy parin sa paglaban. Naiisip ko din na sayang lahat ng ginawa ko kung bibitawan ko nalang sya ng basta basta.

Napatigil ako sa pag iisip ng may magsalita mula sa labas. “Haha.. Yang ang gusto ko sayo Josh eh..” bumukas ang pinto at iniluwa iyon si Sheena at si Ky.

Nakapalupot ang mga kamay ni Sheena sa braso nya. Sandaling nagtagpo ang mga mata namin, pero agad din syang nagbaba ng tingin. Gaya ng mga nakaraang araw, wala paring emosyaon na makikita.

Naglakad sila patungong kwarto at isinara na ito. Para lang akong hangin na dinaanan nila. Naramdaman ko nanaman ang masakit na pagkirot ng puso ko. Gustong gusto ko syang yakapin. I missed him so much. I missed how he used to look at me with love and with tenderness. I miss everything about him..

Nagtungo na ako sa kusina para iligpit ang mga inihain ko. Hindi na siguro sila kakain. Sayang lang, kasi lahat ng iniluto ko ay ang mga paborito nya. Napabuntong hininga nalang ako.

Kasalukuyan akong nagliligpit ng maramdaman kong may mga matang nanunuod sa akin, umikot ako paharap para tignan kung sino ang nakatingin sa akin. Laking gulat ko nalang ng magsalubong ang mga mata namin. Ang mga mata nyang walang bakas ng emosyon pagdating sa akin..

“K-ky?” nauutal na sabi ko. Nakatayo lang sya sa may dingding at nakasandal.

Hindi nya ako pinansin, pumunta sya patungong ref at binuksan ito. Kumuha sya ng tubig at ininom. “Mag usap tayo.” sabi nya. Isinanara na nya ang ref pagkatapos ay naglakad sya papuntang living room.

Bigla naman akong kinabahan sa inasal nya. Sumunod nalang ako sakanya. Pinilit kong kalmahin ang naginginig na katawan ko. Sabay na kaming naupo. Nasa magkabilang upuan kami, kaya harapan kami sa isat isa. “A-anong paguusapan natin?” tanong ko.

“Gusto kong pagbayaran mo lahat ng kahayupang ginawa mo sa akin..” mariin na sabi nya. “I want you to be my maid, my slave, and my toy..” namanhind ang buong pagkatao ko ng dahil sa sinabi nya. “I want you to suffer, I want you to live your life like living in hell. Gusto kong maramdaman mo lahat ng sakit na ibinigay mo sa akin..” he said strenly.

Hindi na ako nakapagsalita dahil tumayo na sya at iniwan na nya akong nakatulala. Tumulo nalang ang mga luha ko mula sa mata..

**

Mataas na ang sikat ng araw ng magising ako. Napahawak ako sa ulo ko ng pinilit kong bumagon. Ang sakit sakit ng talaga, siguro umaatake nanaman ang sakit ko. Tumayo ako at tiniis ang sakit na nararamdaman ko.

Pagkalabas ko ng kwarto ay nasa dining area na si Sheena at si Ky. Masaya silang nag sasalo sa almusal. Bigla ko tuloy naalala ang mga panahon na kaming dalawa ang magkasama at masayang nakukwentuhan habang kumakain.

Maibabalik pa kaya yun?

“Pinabalik kita dito para pagsilbihan kami.. Hindi para magbuhay prinsesa ka..” matigas na sabi ni Ky.

Natigilan ako sa paglalakad at napayuko. “S-sorry..” sabi ko.

Hindi na ulit nila ako pinansin. Nagtungo nalang ako sa banyo para maghilamos. Napapikit ako ng mariin ng maramdaman ko ang sunud sunod na pagkirot ng ulo ko. Bawat araw ay lalong nadadagdagan ang pagsakit nito.

Kinuha ko ang towel na nakasabit at ipinunas sa mukha ko. Ipinikit ko ang mga mata ko. Pagmulat ko ay parang nagdidilim ang paningin ko. Parang hindi ko maaninag ng maayos ang sarili ko sa salamin. Nanlalabo ang paningin ko. Siguro ito na ang nagiging epekto ng pagpaparadio-therapy ko dati..

Nagtagal pa ako ng ilang minuto sa banyo bago ko mapagpasyahan na lumabas. Ng buksan ko ang pinto ay sinalubong agad ako ni Ky. “Ang tagal mo naman ata?” tanong nya.

“P-pasensya na..” sabi ko. Nagsisimula nanaman na manlabo ang mga mata ko kaya naglakad na ulit ako. Ayaw kong ipakita sakanya na may sakit ako dahil baka mas masaktan lang ako pag nalaman kong wala naman syang pakialam..

“Wag kang bastos!” sigaw nya. Hinila nya ang braso ko kaya napakagat labi ako sa sakit. “Wag mo kong tatalikuran pag kinakausap kita!” galit na sabi nya.

Hindi na ako nakasagot pa dahil sa dami ng sakit na nararamdaman ko. Parang ianumang oras ay babagsak na ako mula sa kinatatayuan ko, pero gayunpaman ay pinipilit kong ipakita na ayos ako..

Mas hinigpitan nya ang paghawak sa braso ko. “Aalis kami ni Sheena! Wag na wag kang magkakamaling tumakas dahil ikukulong kita dito!” sabi nya. Hindi na ako nakapagsalita pa. Binitawan na nya ang mga kamay ko at iniwan na nya akong nakatayo.

Umalis na sila ni Sheena. Gaya ng sabi nya, ikinulong nya ako dito sa condo nya. Itinago din nya ang cellphone ko. Wala din na kahit anong pagkain sa ref. Siguro sinadya nya ang lahat ng ito para pahirapan ako.

**

Halos dalawang araw ng wala si Ky dtio. Dalawang araw na din akong hindi kumakain. Ang tanging pasasalamat ko nalang siguro ay ang pag iwan nya ng tubig. Sa nakaraang dalawang araw ay yun lang ang nagiging pampalipas gutom ko.

Sa living room din ako natutulog dahil isinara nya ang kwarto ko. Pakiramdam ko para akong preso, o kaya mas higit pa. Ang sakit ng ulo ko ay lalolng lumalala. Nakakaramdam na din ako ng pagkahilo araw araw. Minsan ay nagsusuka na din ako. Siguro epekto ito ng hindi ko pagkain ng dalawang araw.

Hinihiling ko na sana bumalik na si Ky. Masyado na akong nanghihina, hindi ko na ata kakayanin pag nagtagal pa ng isang araw na hindi ako kumain. Malapit na ding maubos lahat ang tubig na iniwan nya..

Kasalukuyan akong nakahiga sa couch ng marinig ko ang pagpihit ng sedura ng pintuan. Napatayo agad ako. Baka sina Ky na ito.

Ng bumukas ang pintuan ay bumungad agad ang mama ni Ky. Paano nya nagawang pumasok dito? “T-tita?” untag ko.

“So totoo ngang ikinulong ka ng anak ko dito..” may tono ng pang iinsulto ang mga salita nya. “Kawawa ka naman..” she smirked. “Sabi ko naman kasi sayo kaya kitang sirain sa anak ko, hindi ba? Masyado ka kasing ambisyosa..”

Nanatili lang akong nakatayo. Ayaw kong patulan ang mga sinasabi nya. Una palang alam ko na sya ang nagpadala ng mga pictures kay Ky. Sya lang naman ang nag iisang tao na kilala kong tutol sa relasyon namin.

Hinila nya ako bigla at pinagsasampal. Paulit ulit lang ang pagsampal nya saakin. Nandito parin kami sa tapat ng front door. Hindi ko alam kung ano ang gusto nya at kung bakit sinasampal nya ako.

Malakas ang bawat dampi ng mga kamay ng sa mukha ko. Hindi ko na alam kung gaano nya ako katagal sinasampal. Nanghihina na ako, gusto ko na syang tumigil.

Hinawakan ko ang dalawang kamay nya at inalis yun sa mukha ko. “Tama na po tita!” sabi ko. Ibinaba ko ang mga kamay nya at itinulak sya ng kaunti. Ngunit napaupo sya, hindi ko alam kung sinadya nya ba ito o napalakas ang pagkakatulak ko sakanya.

Kasabay ng pagupo nya sa sahig ang pagbukas ng front door. Para akong binuhusan ng malamig na tubig ng makita ko ang mukha ni Ky na nag aapoy sa galit.

“Anak!” biglang sabi ng mama nya. Tumayo sya mula sa pagkakaupo at lumapit kay Ky. “Anak.. Mabuti naman at dumating ka.. Sinaktan nya ako!” turo nya sa akin. Lalong namuo ang galit sa mukha ni Ky. Parang ano mang oras ay sasaktan nya ako. At sa totoo lang ay natatakot ako.

“Anong ginawa sa mom ko?!” sigaw nya sa mukha ko. “Anong ginawa nya sayo para itulak mo sya?! Hindi ka ba marunong rumespeto?!”

“H-hindi ganun Ky.. P-pinagtanggol ko lang ang sarili ko..” kinakabahang sabi ko.

Hinawakan nya ako sa braso at ibinaon ng mariin ang mga kuko nya dito. Sari saring sakit na ang nararamdaman ko. Pisikal at emosyonal.. “Pinagtanggol mo ang sarili mo?! Kitang kita ko na tinulak mo si mom! Tapos sasabihin mong pinagtanggol mo ang sarili mo?” pulang pula ang buong mukha nya. Sobrang galit na galit sya. Dahil nararamdaman ko ang panginginig ng mga kamay nya sa braso ko.

“Talagang sinaktan nya ako anak!” sumbat ng mama nya. Alam kong hindi na ako paniniwalaan ni Ky. Sa ganitong pagkakataon alam kong ang mama nya ang papanigan nya..

Binitawan nya ang mga braso ko at sinampal nya ako ng malakas. Umagos nalang ang mainit na likido mula sa mata ko. Nasaktan nanaman ako ng pisikal ni Ky..

Tumalikod na sila ng mama nya sa akin. Pero pinigilan ko ang pagbabadya nyang paglalakad sa pamamagitran ng pagyakap ko sakanya mula sa likuran. “Maniwala ka sa akin.. Hindi ko maagagawa ang ganyang bagay..” humagulgol na ako mula sa likuran nya.

“Hindi magagawa? Ayan na nga oh, ginawa mo na!” pinilit nyang tanggalin ang mga kamay ko na nakayakap sakanya. Pero hinigpitan ko lang ang mga ito. Ayaw kong lumayo sya sa akin..

“Anak. Hayaan mo na sya.. Tara na..” pinilit syang hilain ng mama nya pero hindi ko hinayaan na mawala sa pagkakakapit ko si Ky.

“No Ky.. Please.. Dito ka lang sa akin..” nagmamakaawang sabi ko.

“Pwede ba bitawan mo ako! Naiinis na ako sayo! Bat di ka pa mawala sa buhay ko!!” marahas nyang tinanggal ang mga kamay ko sakanya. Dala na din ng panghihina ay nabitawan ko na sya.

Muli syang humarap sa akin. “Ang sama sama mo! Ayos lang kung ako lang ang sinasaktan mo. Pero ang idamay mo ang mom ko?! Hindi na ako makakapayag dun! Akala ko makati ka lang.. Akala ko pera lang ang habol mo.. Pero ngayon na nakita ko ang totoong kulay mo, pakiramdam ko masahol ka pa sa hayop!” sigaw nya sa akin. “Lumayas kana dito at wag na wag ka ng babalik!!” itinunak nya ako ng malakas kaya napaupo ako sa sahig.

Naramdaman ko ang unti unting paghina ng katawan ko. Sumakit na din ang ulo ko dahil sa pagkakauntog ko sa pintuan. Napahawak ako sa tyan ko ng maramdaman ko din ang pagkirot mula dito.

Ilang hakbang palang ang nagagawa ni Ky ng tawagin ko ang pangalan nya. “K-ky..” hindi ko alam kung narinig ba nya ang sinambit ko.

Umikot sya para harapin ako, gulat agad ang naging reakson nya ng humarap sa akin. Hindi ko alam kung bakit naging ganun sya. Nanatili lang syang nakatayo. Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa nya.

Siguro ay hahayaan nalang nya akong mamatay.

Ipinikit ko nalang ang mga mata ko. Kasabay ng pagbagsak ng mga luha ko ang pag agos ng mainit at sariwang dugo sa pagitan ng hita ko..

Hindi ko na nagawang mag isip pa ng tama. Pero alam kong may nawala nanaman sa pagkatao ko..

Tuluyan na akong nawala sa wisyo at hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari..

**

Hi! Dalawa ang update ko ngayong araw. So yun, hmm.. Minamadali ko na kasing tapusin to. Actually may ending na ‘to kaso ineedit ko pa. So yun lang, may update ulit tom. Tapos di ko na alam kung kailan na ulit. Busy na ako dahil finals na namin. Study hard muna ako (kuno). Hohoho

Vote and Comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 28</h1></center>
<hr>
Play nyo yung song sa side pag binasa nyo yung chappie na to. Wala lang, para mafeel nyo lang yung scene.. 🙂

**

**Ky’s POV**

Nanginig ang buong pagkatao ko ng makita ko ang dugong dumadaloy sa pagitan ng hita ni Yssabelle. Hindi ako makagalaw. Nanlamig ako sa nakita ko. Ang putla putla nya, halos mawalan na sya ng kulay..

“What the hell son! Move! Oh my God!” dun lang ako natauhan ng sumigaw si mom sa tabi ko. Dali dali akong napatakbo kay Yssabelle at binuhat sya. Mabilis akong lumabas ng condo, ganun din si mom.

Tumakbo kami patungong elevator. Mabuti nalang at walang nakasakay dito. Sari saring konklusyon ang nabubuo mula sa utak ko. Ang alam ko lang ay nagagalit ako sa sarili ko. Nagagalit ako dahil malaki ang posibilidad na baka…..

“Anak!” sigaw ulit ni mom. Dun ko lang napansin na nasa groud floor na pala kami. Nawawala na talaga ako sa sarili ko. Ng lumabas kami sa elevator ay pinagtitinginan lahat kami ng mga tao. Hindi ko sila ininda, binilisan ko lang ang lakad ko hanggang sa makadating kami sa parking lot..

Hindi pa man ako nakakalapit sa kotse ko ng may biglang humawak sa akin. “Gago ka! Anong ginawa mo sakanya?!” ito.. Ito ang lalaking inakusahan ko na lalaki ni Yssabelle.

Hindi ko sya sinagot. Nagmamadali lang akong pumunta patungo sa kotse ko. Hindi ito ang tamang oras para makipag away. Hindi ko sasayangin ang bawat segundo dahil kapakanan ni Yssabelle ang nakasalalay dito..

Sumunod lang sa amin ang lalaki. Isasakay ko na sana si Yssabelle sa may backseat ng pigilan nya ulit ako. “Ako ng magdadala sakanya! Gago ka!” sinubukan nyang agawin sa akin si Yssabelle pero hindi ako pumayag.

“S-stephen.. Ilayo m-mo na ako di-to..” pare-pareho kaming nagulat ng magsalita si Yssabelle. Napaka vulnerable ng sitwasyon nya.

Inagaw na sa akin ng lalaki si Yssabelle. Wala na akong nagawa pa kundi magpaubaya. Ayaw ko ng makipagtalo pa..

“Pag may nangyaring masama sakanya, hinding hindi ako magdadalawang isip na patayin ka ng paulit ulit T-angina mo!” sabi nya bago tumakbo ng mabilis patungong sasakyan nya. Hindi ko magawang magalit sa sinabi nya, dahil totoo naman ito. Pag may nangyaring masama kay Yssabelle ako na mismo ang papatay sa sarili ko..

“Son! Sundan natin sila!” sabi ni mom. Bakas na bakas din ang takot sa mukha nya. Pareho na kaming pumasok sa kotse at sinundan namin ang sasakyan ng lalaki.

Hanggang ngayon bakas na bakas parin sa akin ang imahe ni Yssabelle kani kanina lang. Hindi ko lubos maisip na ako ang may kagagawan kung bakit sya nagka ganun. Ang sama sama kong tao. Sht!

“My God son! Buntis si Yssabelle?” mom asked me. She look so pale. Parang kinakabahan sya sa kung anong pwedeng mangyari kay Yssabelle..

“I don’t know mom! I don’t fckn know!” ang dami parin talagang tumatakbong masasamang pangyayari sa isip ko. Ayaw kong sisihin si mom, pero kasalanan ko din naman kung bat sya pumunta sa condo. Sinabi ko kasi sakanya na nandun si Yssabelle. Hindi ko naman alam na ganun ang madadatnan ko. Shit! Kung alam ko lang sana hindi ko na ginawa sakanya yun. Ang tanga tanga ko! Pinairal ko ang galit ko! Sinaktan ko si Yssabelle sa sariling mga kamay ko!

Nagtungo kami sa pinakamalapit na ospital. Sht! Sana ayos lang si Yssabelle. Mabilis kaming bumaba ni mom sa kotse at agad na sinundan ang lalaki na akay akay si Yssabelle.

Gusto kong maiyak ng makita ko kung gaano kamiserable ang sitwasyon nya ngayon. Punong puno na din ng dugo ang lalaki, dahil patuloy parin ang pag agos ng dugo sa hita nya.

Agad agad na ibinaba ng lalaki sa stretcher si Yssabelle, inanalayan na din sila ng mga nurse. Sumunod lang kaming tatlo sakanila hanggang sa tapat ng Emergency room.

“Sir, Ma’am. Hanggang dito nalang po kayo..” pigil sa amin ng isa sa mga nurse. Wala na kaming nagawa kung hindi sundin sya. Pumasok na sila ng ER at isinara ang pinto.

Napasandal nalang ako sa may pader. Si mom naman ay umupo sa pinakamalapit na upuan. Napayuko ako. Nakita ko ang mga dugo sa damit ko pati na din sa kamay ko. Hindi ko na napigilan na mapaiyak. T-angina sa sariling kamay ko pa ba mawawala ang mag ina ko?

“Tarantado ka! Anong ginawa mo sakanya?!” kinwelyuhan ako ng lalaki. “Putcha! Ano bang ginawa ni Yssabelle sayo para pahirapan mo sya ng ganyan?! Gago ka talaga!” sinuntok nya ako kaya napaupo ako. Napatayo naman si mom ng dahil sa ginawa ng lalaki. “Ayaw na kitang makita pagbalik ko dito!” sinipa nya ako sa sikmura bago sya umalis.

Lumapit sa akin si mom at inalalayan ako sa pagtayo. “Okay ka lang anak?” nag aalalang tanong nya.

“Oo..” sabi ko. “Umuwi ka na muna mom..”

“Ikaw, hindi ka ba uuwi?”

“Hindi..” sabi ko. Naglakad kami patungo sa kinauupuan nya kanina.

“Pinapaalis ka na nila anak. Sasaktan ka nila dito..” may halong kaba at takot sa tono ng boses nya.

“Wala akong pakialam..” sabi ko. Kahit na suntukin nila ako ng paulit ulit ay hindi ako aalis dito. Hindi ko iiwan ang mahal ko dito. Kahit ipagtabuyan pa nila ako, babalik at babalik parin ako sakanya.

“Anak naman!” napalakas na ang baoses ni mom. “Hayaan mo munang humupa ang sitwasyon..”

“No.. Dito lang ako.. Hatid na kita sa labas..” tumayo na ako at nagsimula ng maglakad. Sumunod na din sa akin si mom. Nagsasalita sya sa tabi ko, puro pangaral ang mga sinasabi nya. Pero hindi ko sya pinapakinggan. Masyadong okupado ang isip ko.

Pinag abang ko na ng taxi si mom. Ayaw man nya akong iwan dito ay pinilit ko na syang umuwi. Pagkasakay nya ng taxi ay bumalik na ulit ako sa loob ng ospital.

Pagdating ko sa tapat ng ER ay sinalubong agad ako ng suntok ng papa ni Yssabelle. “Walang hiya ka! Pinagkatiwala namin ang anak ko sayo! Pero anong ginawa mo sakanya?!” patuloy lang sya sa pagsuntok sa akin. “Sana hindi nalang namin pinayagan si Yssabelle na balikan ka! Wala kang kwentang tao! Puro sakit at pasakit nalang ang binibigay mo sa anak ko!” napaiyak na sya at kusa ng tumigil sa pagsuntok. “Umalis ka na dito! Walang hiya ka!”

“Suntukin nyo nalang po ako. Murahin nyo nalang po ako. Pero hindi po ako aalis dito..” nakayukong sabi ko. Napaluha nanaman ako ng makita ang dugo sa damit ko. Yssabelle, sana ayos ka lang.

“Hinding hindi mo na makikita ang anak ko! Ilalayo na namin sya sayo sa oras na magkamalay sya!”

Nag angat ako ng tingin. Ilalayo nila sa akin si Yssabelle? Hindi.. Hindi pwede, hindi ako papayag. Babawi pa ako sa mga pagkakamaling nagawa ko sakanya. Magsasalita pa sana ako ng biglang lumabas ang doctor mula sa ER. “Sino sainyo ang kamag anak ng pasyente?” tanong nya.

“Ako.. Ako ang papa nya..”

“Ayos na po ang pasyente.” napahinga ako ng maluwag sa sinabi ng doctor. “But her baby didn’t survive..” napawi ang ngiti ko sa sunod na hinayag ng doctor. “Ang daming dugo ang nawala sakanya.. Pero hindi lang yun ang dahilan.. She’s not eating for two days.. At dahil nabubuo palang ang bata sa tyan nya, kaya naging mahina ito sa pagkapit.. The baby can’t get the nutrition that he needs.. I’m sorry..” tinapik ng doctor ang balikat ng papa nya at umalis na ito.

Parehong napatingin sa akin ang papa ni Yssabelle at ang lalaki. May poot at galit sa tingin nila. “Gago ka! Hindi mo pinapakain si Yssabelle?!” lumapit sa akin ang lalaki at binigyan ulit ako ng isang malakas na suntok..

Susuntok pa sana ulit sya ng pigilan na sya ng tatay ni Yssabelle. “Tama na hijo.. Puntahan na natin ang anak ko..” tinapunan ako ng tingin ng papa nya. “Wag na wag kang susunod..” mahina ngunit may diin sa bawat salita nya. Hindi ko siya pinakinggan. Sumunod ako sakanila ng makalayo na sila ng kaunti.

Hindi ko parin lubos maisip na wala na ang anak namin ni Yssabelle. Kasalanan ko kung bakit naging ganito kami ngayon. kasalanan ko kung bakit wala na ang anak namin. Kung hindi ko nalang sana sya ikinulong sa condo ko, hindi mangyayari ito. Itinuring ko sya na parang hayop. T-angina.. Ako.. Ako ang totoong hayop!

Sana hindi nalang ako nagpadala sa galit ko.

Nanatili lang ako sa labas ng kwarto ni Yssabelle. Ilang sandali lang ay dumating ang mama at kapatid nya. Kasama din nila si Carla. Umiiyak silang tatlo.

Tinignan din nila ako ng may poot at galit. Lalong lalo na ang mama nya. May hinanakit na nakapinta sa mukha nya. Hindi nagsalita ang mama nya at si Carla.

Ang kapatid naman ni Yssabelle na si Annie ay lumapit sa akin at sinampal ako ng malakas. “Bakit ginawa mo kay ate to?!” humahagulgol na sabi nya. Napayuko nalang ako. Hiyang hiya na ako sakanila. Hiyang hiya na ako sa kagaguhan na ginawa ko kay Yssabelle.

Pumasok na sila ng kwarto. Napaupo ako sa sahig at inalala lahat ng kasamaan na ginawa ko kay Yssabelle. T-angina ang sama sama ko dahil sinaktan ko sya ng pisikal at emsyonal. I should have treat her the way she treated me. I should have love her the way she loved me. Pucha! Bat ba kasi ang dali dali kong magalit?! T-angina.

Biglang bumukas ang pinto, napaangat ako ng tingin ng makita ko si Carla. Mugto ang mga mata nya. Napatayo ako at lumapit sakanya. “G-gising na ba si Yssabelle?” tanong ko.

“Oo..” malamig na sabi nya. Buti naman at gising na ang mahal ko. Sana ayos na sya. Pinunasan nya ang mga luha sa mata nya bago magsalita ulit. “Mag usap tayo..” hindi na ako sumagot pa. Sumunod nalang ako sakanya hanggang sa makadating kami dito sa garden ng ospital.

Umupo kami sa mga upuan na nakalapat. “Anong pauusapan natin?” simula ko.

Huminga sya ng malalim bago ihayag ang mga sasabihin nya. “Galit na galit kaming lahat sayo.. Lahat kami gusto kang patayin dahil sa ginawa mo kay Yssa.. Ano bang mali sakanya at paulit ulit mo nalang syang sinasaktan? Bakit ba kailangan mong patayin ang anak nyo sa pangalawang pagkakataon?”

Napaawang ang bibig ko sa sinabi nya. Pangalawang anak? Nag ka anak na kami ni Yssa? “A-anong ibig m-mong sabihin?” biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko.

“Nabuntis na si Yssa dati.. Dalawang bwan pagkatapos nyong maghiwalay ay nakunan din sya.. Lahat kami sinisisi ka, dahil bago sya makunan ay pumunta sya sa condo mo.. Nakita ka nyang may kasamang babae.. Pero sya, ni minsan hindi ka nya sinisi.. Mas sinisi pa nya ang sarili nya.. Halos madurog ang buong pagkatao nya ng mga panahong yun.. Hindi sya kumakain, hindi kumikibo.. Nalaman nalang namin na buntis sya ng makunan sya.. At heto nanaman ngayon, nawala nanaman ang anak nyo ng hindi nya alam na buntis pala sya..” hindi ako makapagsalita sa mga sinabi ni Carla. Akala ko masama ako, hindi pala. Kasi masahol pa ata ako sa pinakamasaman tao sa mundo. Naghanap lang naman ako ng panandalian saya ng maghiwalay kami ni Yssabelle. Pero hindi ko yun nahanap sa iba, kasi sya lang ang mahal ko..

“Isa nalang ang hihilingin ko sayo.. Wag ka ng magpakita sakanya para matapos na ang pagdurusa nya.. Kung may pagmamahal at awa ka pa sakanya.. Please lang, layuan mo na sya..” tumayo na sya at naglakad na palayo sa akin.

Naiwan akong nakatulala at umiiyak..

**

Dalawang araw na ang lumipas simula ng makunan si Yssabelle. Hindi na ako bumalik sa ospital. Nahihiya na ako sa mga tao dun, lalo na kay Yssabelle. Ang dami dami ko palang pagkukulang sakanya na hindi ko pinunan. Ang dami nyang dinaanan na paghihirap ng dahil sa akin.

Gusto ko man syang makita ay nangingibabaw naman sa loob ko ang takot na baka ipagtabuyan lang nya ako. Sa loob din ng dalawang araw ay nagkulong ako sa condo ko. Hindi ako lumalabas. Hindi din ako kumakain. Gusto kong parusahan ang sarili ko.

Sana ako nalang ang namatay, hindi ang mga anak namin. Mas matatanggap pa ng konsensya ko. Kesa sa ganito, hindi ako makatulog dahil sinisisi ko kung bakit wala na ang anak namin. Kung bakit wala na ang anghel sa buhay namin..

Natigil ang pagiisip ko ng may biglang kumatok sa labas. Hindi ko ito pinansin. Baka mga kaibigan ko lang ito o kaya ay si mom. Ayaw ko munang magpakita kahit kanino. Gusto ko munang mapag isa.

Limang minuto na siguro ang nakakalipas at hindi parin tumitigil ang pagkatok mula sa labas. Dahil sa nakukulitan na ako kaya napagpasyahan ko ng tumayo sa couch at buksan ang pinto. Binuksan ko na ito at literal na nanlaki ang mga mata ko ng makita ang imahe na nakatayo sa harapan ko.

“Y-yssabelle?” di makapaniwalang sabi ko. Kinusot ko ang mga mata ko para makumpirma kung nananaginip ba ako o hindi. Pero totoo nga. Nasa harap ko na ngayon ang mahal ko.

Ngunit may napansin ako sakanya. Ang lamig ng mga tingin nya sa akin. Namumungay din ang mga singkit nyang mata na tila kakagaling lang sa pag iyak. Hindi sya nagsalita. Tuloy tuloy lang syang pumasok sa loob hanggang sa mapadpad sya sa maid’s quarter. Anong gagawin nya dun?

Sumunod ako sakanya. Nagpanic ako ng kunin nya ang maleta nya at isa isang inilagay ang mga damit nya dito. “A-anong ginagawa mo?” alam ko kung anong gagawin nya. At natatakot ako, Ayaw kong ituloy nya ang plano nya.

“Kukunin ko lang ang mga to..” patuloy lang sya sa paglagay ng mga gamit nya.

Nataranta na ako kaya lumapit na ako sakanya. “Please. Wag.. Wag kang umalis..” pagmamakaawa ko. Hindi nya ako pinansin, nagpatuloy lang sya sa ginagawa nya. “Magsalita ka naman.. Please Yssabelle.. Wag mong gawin to..” umiyak na ako sa harapan nya. Hindi nya ako tinignan. Ng matapos na sya sa pagiimpake ay kinuha na nya ang maleta nya.

Tumakbo ako ng mabilis patungo sa front door at hinarang ito. Ayaw kong umalis sya. Hindi nya ako pwedeng iwan. Babawi pa ako sa mga kasalanan at pagkukulang ko sakanya.

“Padaanin mo ko..” patay ang emosyon sa boses nya.

“H-hindi. Dito k-ka lang Yssabelle.. Wag mo kong iwan..” hindi ko na napigilan at umiyak na ako ng malakas. “Patawarin mo ako.. Kasalanan ko kung bakit namatay ang anak natin sa pangalawang pagkakataon..”

Nagulat sya sa sinabi ko. “P-paano mo..?”

“Sinabi sa akin ni Carla.. Kasalanan ko kung bakit tayo nawalan ng anak.. Wag mong sisihin ang sarili mo.. Magalit ka na sa akin.. Murahin mo ako.. Sampalin mo ako kung gusto mo.. Basta wag mo lang akong iwan.. Wag ka lang umalis..” lumapit na ako saknya at niyakap sya ng mahigpit. Nabitawan nya ang maleta na hawak nya ng dahil sa yakap ko. “Kailangan kita Yssabelle.. Babawi pa ako sayo.. Marami akong pagkukulang.. Patawarin mo ako.. Patawarin mo ako dahil tarantado ako..” lalo kong hinigpitan ang yakap ko sakanya. Ayaw kong maging malayo sya sa akin. Dahil sa oras na lumabas sya ng condo ko ay baka tuluyan na syang mawala sa buhay ko.

“Bitawan mo ko.” hindi parin maalis ang lamig sa tono nya. The table have turned now. Dati ako ang walang pakialam sakanya. Ngayon naging baligtad na ang takbo ng mundo. Ako na ngayon ang nagmamakaawa sakanya na wag akong iwan.

“Hindi.. Hindi ako bibitaw Yssabelle.. Hindi kita hahayaan na mawala sa akin.. I love you so much.. Please stay..” lumayo ako sa pagkakyakap pagkatapos ay hinalikan ko sya sa labi. Nagpumiglas sya sa ginawa ko. Ng makahugot sya ng lakas ay itinulak nya ako.

“Ano ba Ky!” sigaw nya. Nagulat ako dahil ngayon ko lang sya narinig na sumigaw. May galit din na nakalahad sa mukha nya. “Bat mo ba ginagawa to?! Diba gusto mo naman na mawala na ako sa buhay mo?! Bakit nagkakaganyan ka ngayon? Dapat nga masaya ka dahil aalis na ako, hindi ba? Halos isuka mo na nga ang buong pagkatao ko.. Tapos ngayon sasabihin mo na wag akong umalis? Para ano Ky? Para saktan ulit ako? Para iwan?! Para ituring na basura?”

Naging magaspang na ang pagsasalita nya hudyat na malapit na syang maiyak. “Kulang pa ba lahat ng sakit na ibinigay mo sa buhay ko? Gusto mo pa ba itong dagdagan? Hindi ka pa ba kuntento sa lahat?! Hindi pa ba sapat sayo na nawala na ang dalawang anak ko?!!” bumagsak na ang mga luha sa mata nya. Yayakapin ko sana ulit sya ng pigilan nya ako. “Tama na.. Wag ka ng lumapit sa akin..”

Lumuhod ako at umiyak sa harapan nya. “Im sorry Yssabelle.. Sorry sa lahat lahat.. Sorry sa kasamaan na ginawa ko sayo.. Sorry dahil galit ang inuuna ko.. Sorry.. Please patawarin mo ako..” napayuko ako sa sahig. “Patawarin mo lahat ng pagkakamali ko.. Please, hayaan mo lang akong bumawi sayo..”

Dinig ko ang pagtawa nya ng mapakla. “Nakakatawang isipin na dati ako ang nag mamakaawa.. Pero hindi mo ako pinakinggan.. Tapos ngayon ikaw ang nagmamakaawa gusto mo tanggapin kita ng ganun kadali? Sige Ky.. Handa akong tanggapin ang sorry mo.. Pero kaya mo bang ibalik ang buhay ng dalawang anak ko? Pag nagawa mo yun, hindi ako magdadalawang isip na balikan ka..”

Mas lalo akong naiyak sa sinabi nya. Ramdam ko na isinisi nya sa akin ang pagkawala ng mga anak namin. Totoo naman kasi, kasalanan ko naman lahat. Dahil gago ako, dahil wala akong kwenta..

“Please Yssabelle.. Mahal na mahal kita..”

“Pagmamahal? Minahal mo ba talaga ako? O ginawa mo lang akong pampalipas oras? Ginawa ko lahat para sayo.. Pero anong makukuha kong kapalit? Puro sakit? Nung sinabi ko na ikaw lang ang mahal ko, naniwala ka ba? Hindi naman.. At ngayon sinasabi mo na mahal mo ako you’re expecting me to believe you? Tama na Ky.. Nakakapagod na..”

“Promise.. Magbabago na ako.. Hindi na ako magiging tulad ng dati..” hindi ko na alam kung ano ang sasabihin ko para lang hindi sya umalis. Ayaw kong iwan ako ng mahal ko.

“Dyan tayo nasisira Ky, sa promise na yan.. Sa pangako.. Pangako na kahit isa walang natupad.. Umasa ako sa mga pangako mo.. Pero wala.. Sakit lang pala ang mabibigay sa akin ng pangakong yan..” halo halo ang emosyon sa boses nya. Pero nangingibabaw dun ang pagkamuhi..

Nagitla ako nga kunin nya ang maleta nya at nagsimula na syang maglakad. Automatikong napatayo ako. Hinapit ko sya mula sa likuran at niyakap. “Wag mo akong iwan.. Alam kong mahal mo ako..” basag na boses na sabi ko.

“Oo.. Mahal kita Ky.. Hindi ko ipagkakaila yun.. Pero simula ng mahalin kita, nakalimutan ko ng mahalin ang sarili ko.. Pinaikot ko ang mundo ko sayo.. Kaso hindi pala sapat na mahal lang kita.. Ang hirap Ky, dahil kailangan may lagi akong pinapatunayan sayo.. Totoo ngang darating ang araw na mapapagod at mapapagod ako sa kaintindi sayo.. At ngayon gusto ko ng patakbuhin ang buhay ko ng wala ka..” nasaktan ako sa sinabi nya. Gusto na nyang magsimula ng wala ko? Hindi ko ata kaya yun. Hindi ko kakayanin na makita syang masaya sa iba. Akin lang sya..

“Please Yssabelle..” namamag-asa parin ako na iikot sya paharap at yayakapin nya ako pagkatapos ay sasabihin nya na hindi na nya ako iiwan.

Pero naging taliwas ang sinabi nya sa mga iniisip ko. “Move on Ky.. And forget everything about me..” nawalan na ako ng lakas at ako na mismo ang bumitaw sa pagkakayakap.

Wala na akong narinig pa sakanya. Lumabas na sya ng condo at naiwan akong luhaan at basag ang buong pagkatao.

Hindi ako makapaniwala na si Yssabelle na mismo ang sumuko sa akin..

Nawalan na ako ng mga anak.. Pati ang pinakamamahal ko nawala na din..

**

Schedule ng update ay every friday nalang po. Hehe Since 8 chappies nalang ang natitira. So yun! grabehan lang. Ang daming nagalit kay Ky sa previous chap. Ano, pasalvage na ba natin? Lolsss..

Vote and Comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 29</h1></center>
<hr>
Hindi ko lubos maisip na si Yssabelle na ang umiwan sa akin. Fck. Kung kaya ko lang sanang ibalik ang nakaraan at bawiin lahat ng mga sinabi ko sakanya ay ginawa ko na. Kaso hindi na pwede, totoo ngang nasa huli ang pagsisisi.

Ilang araw na din akong tulala, pumupunta ako sakanila pero ang sabi naman ng mga kapitbahay nila ay lumipat na sila ng ibang bahay. Parang mababaliw na ako, nag hire na ako ng private investigator para ipahanap sila, pero hanggang ngayon ay wala parin talagang balita..

Pumunta na din ako sa trabaho ni Yssabelle, kaso ang sabi nila ay nag resign na daw sya. Mas lalo tuloy akong nawalan ng pag asa na makikita ko pa sya. Maging si Carla ay umiiwas na din sa akin..

Sa twing nag iisa ako, naiisip ko lahat ng mga maling ginawa ko sakanya, lahat ng mga kasamaan na isinukli ko. Masyado akong nagpalamon sa pride ko, kaya heto ako ngayon sising sisi sa lahat ng ginawa ko. How I wish I could turn back time, para kaya ko na ulit itama lahat.

Akala ko miserable ako pag nandyan sya, pero nagkamali ako. Mas miserable ngayon ang buhay ko dahil wala na sya. Ang nag iisang tao na kayang tiisin lahat ng kasamaan ko..

“Sir? Okay na po lahat..” natauhan ako ng magsalita ang sekretarya ko. Kausap ko nga pala sya kanina pa. Tumango nalang ako sakanya. Hindi ko naman kasi maintindihan ang mga sinabi nya. Basta ang alam ko lang ay may meeting kami ng anak ni Mr. Sy bukas.

Umalis na ang sekretarya ko dito sa office ko. Isinandal ko ang likod ko sa swivel chair at ipinikit ang mga mata ko. Kahit na sa pagpikit ko, ang mukha parin ni Yssabelle ang nakikita ko. Ang mukha parin ng mahal ko.

Miss na miss ko na talaga sya. Miss ko na ang mga ngiti nya, ang mga tawa nya, ang mga halik nya, ang mga yakap nya. I miss her so much and its killing the hell out of me!

Napamulat ako ng mata ng bumukas ulit ang pintuan ng office ko. “Sir, may naghahanap po sainyo..” sabi ng sekretarya ko.

“Sige. Papasukin mo..” sabi ko. Nag ayos na ako ng upo. Baka isa ito sa mga business associates ko.

“Pasok na daw po..” sabi naman ng sekretarya ko mula sa labas.

Bumilis ang takbo ng puso ko ng makita ko ang papa ni Yssabelle ang nakatayo mula sa pintuan. Naglakad sya patungo sa akin at may inilahad na sobre. Ngayon ko lang sya ulit nakita simula ng insidente sa ospital. Hindi na din kasi sya pumasok simula ng araw na yun.

“Magreresign na po ako sir..” sabi nya agad. Nagulat ako sa sinabi nya at napatayo.

“H-ha? Bakit po?” tanong ko.

“Hindi ko na kayang magtrabaho pa dito.. Pasensya na, pero hindi ko kayang makita ang taong halos patayin na ang anak ko..” napayuko ako sa sinabi nya. Oo nga naman, sino nga ba naman ako para pigilan sya sa gusto nya? Samantalang sinaktan ko naman talaga ang anak nya.

Hindi na sya nagsalita pa. Inilapag nalang nya ang sobreng dala nya sa mesa ko, ito siguro ang resignation letter nya. Tumalikod na sya at naglakad na patungong pinto.

Hawak na nya ang sedura ng magsalita ulit sya. “Hinding hindi ko na ulit ipagkakatiwala sayo ang anak ko..” binuksan na nya ang pinto at lumabas na. Naiwan naman akong nahihiya sakanya. Ang sama sama ko talaga, sinira ko na nga ang relasyon namin ni Yssabelle. Pati ang tiwala ng mga magulang nya ay sinira ko na din.

G-ago kasi ako! Ni hindi ko man lang naitanong sakanya kung kamusta na si Yssabelle. Kung okay na ba ang kalagayan nya. Mas lalo ko tuloy syang namiss.

Kung sakaling magkita ulit kami, hindi ko na ulit sya hahayaan na mawala pa sa akin. Kahit na magalit sya, hindi na ako papayag na lumayo sya. Makasarili na kung makasarili, gusto ko lang naman makabawi sakanya.

Pupunta nalang ulit ako sa bar ni Vince. Lulunurin ko nalang ulit ang sarili ko sa alak. Gusto kong malasing para mawala lahat ng sakit na nararamdaman ko. Kaso wala naman epekto ang alak sa akin. Mas lalo ko pa ngang naaalala si Ysabelle pag nalalasing ako.

Naaalala ko kasi na ayaw nya akong malasing, ayaw nya na uminom ako ng marami. Pag sumasagi ang mga pangyayaring yun sa isip ko, naninikip ang dibdib ko. Kung kailangan kong umiyak ng dugo sa harapan ni Yssabelle ay gagawin ko, basta maibalik lang namin ang mga masasayang alaala namin..

Pagkadating ko sa bar ay konti palang ang mga tao. Maaga palang naman kasi eh. Umupo na ako sa mga stool na nasa counter. Hindi ko naman kasi inaaya ang mga kaibigan ko na uminom. Ayaw kong sabihin sakanila ang problema ko, kasi mas lalo kong mararamdaman ang mga pagkakamali ko. Panigurado naman kasi na si Yssabelle ang papanigan nila. Sa dinami dami ba naman ng kag-aguhan na ginawa ko..

Inabot na ng bartender ang inorder ko. Inisang lagok ko lang ito pagkatapos ay humingi ulit. Gusto kong magpakalunod baka sakaling makita ako ni Yssabelle at balikan nya.

Iinumin ko na sana ulit ang pang limang baso ko ng biglang tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko ito agad ng makita ko na ang private investigator ang tumatawag. “Hello? May balita na ba?” agad na tanong ko. Biglang bumilis ang kabog ng dibdib ko.

“Opo..” sabi nya mula sa kabilang linyan. Nabuhay lahat ng pag asa saakin.

“Saan sila nakatira ngayon?” atat na tanong ko. Gusto ko na syang makita.

“Sir.. Sa Pampanga po.. Bumalik sila sa dati nilang bahay.. Itetext ko po sa inyo ang address..”

“Sige..” sabi ko. Ibinaba ko na ang tawag. Agad naman nitong tinext sa akin ang bahay na tinitirhan nila ngayon..

Tumayo na agad ako. Iniwan ko na ang bayad ko sa counter. Dali dali akong tumakbo patungong kotse ko. Gusto ko ng makita ang mahal ko. Gusto ko na syang yakapin..

Pero bago ko gawin ang mga bagay na yun ay kakausapin ko muna sya. Hihingi pa ako ng tawad sa lahat ng nagawa ko. Hindi ako titigil hangga’t hindi nya ako napapatawad. Siguro naman ay hindi nya ako matitiis. Alalm ko na mahal pa din naman nya ako.

Mahal namin ang isa’t isa..

Matapos ng halos isang oras at kalahati na pagmamaneho ko ay nandito na ako ngayon sa tapat ng bahay nila. Kinakabahan ako na naeexcite. Ilang araw ko na nga ba syang hindi nakikita? Hindi ko na alam eh. Parang taon kasi ang bawat oras pag wala si Yssabelle sa tabi ko..

May napansin akong kotse na nakaparada sa tapat ng bahay nila. Siguro may bisita sila. Bumaba na ako ng kotse. Pumunta ako sa tapat ng gate nila. Sumilip ako sa may bakod, at napako ako sa kinatatayuan ko ng marinig ang boses ni Yssabelle.. Boses palang nya ay nagiiba na agad ang kabog ng dibdib ko.

“Salamat Stephen..” wika nya. Nakaupo sila sa may damuhan, nakatalikod sila sa direksyon ko kaya hindi nila ako napansin na nakatingin.

“Basta para sayo Yssa.. I will never leave you, okay?” sabi naman nung Stephen.

“Kulang pa lahat ng ginawa mo sa akin.. Hindi ko alam kung paano pa ako magpapasalamat sayo..” nakaramdam ako ng selos ng ihilig ni Yssabelle ang ulo nya kay Stephen

“Basta hayaan mo lang akong mahalin ka.. Hayaan mo lang akong punuin lahat ng bagay na hindi nya nagawa para sayo..” ako ba ang tinutukoy nya? Hindi.. Hindi nya pwedeng punuin ang mga pagkukulang ko kay Yssabelle. Babawi pa ako..

“Hayaan nalang natin sya..” sabi ni Yssabelle.. “Gusto ko na syang kalimutan..” sa sinabi nyang yun ay nawala na lahat ng pag asa na nasa loob ko. Sakanya na mismo nanggaling na gusto na nya akong makalimutan. Ang g-ago g-ago ko din kasi eh, nasaakin na pinakawalan ko pa. Ang laki kong g-ago!

Wala ng nagsalita sakanilang dawala. Inakbayan nalang ni Stephen si Yssabelle. Nanikip ang dibdib ko ng makita ko yun. Dati rati ako lang ang pwedeng gumawa nun sakanaya. Dati rati ako lang ang pwedeng humawak sakanya. Pero ngayon malabo na sigurong mangyari yun, dahil malinaw na malinaw na gusto na akong kalimutan ng mahal ko..

Tumalikod na ako sakanila at nagsimula ng maglakad. Kasabay ng paghakbang ko ang pagbuhos ng luha mula sa mga mata ko. T-angina may mas sasakit pa ba sa nararamdaman ko?!

Pumasok na ako ng kotse at umuwing luhaan. Ang sakit sakit ng nararamdaman ko ngayon. Ganito din kaya ang naramdaman ni Yssabelle nung iniwan ko sya? Pero sa tingin ko hindi.. Sa tingin ko mas nasaktan sya, kasi dalawang beses ko syang iniwan. Samantalang ako, hindi naman nya intensyon na iwan na ako. Talagang napagod lang sya sa akin..

Siguro nga nakakapagod mahalin at intindihin ang isang tulad ko. Masyado kasing maiksi ang pasensya ko. Nahanap ko na nga ang taong makakaintindi sa akin, itinaboy ko naman sya palayo. Sht! Ang tanga ko talaga.

Pagkadating ko ng condo ay mas nalungkot lang ako. Bawat sulok ng unit na ito ay puno ng pagmamahalan namin ni Yssabelle. Ang dami nyang alaala dito. Mga masasayang alaala.. Mananatili nalang ba yun sa nakaraan? Talaga bang wala ng pag asa na ibalik ang dating kami?

Nagtungo na ako sa kwarto. Sa lahat ng parte nitong condo ko, ang kwartong ito ang pinakamaraming masasayang alaala namin ng mahal ko

Pagkahiga ko palang ay ramdam ko na na may kulang sa akin. Kulang dahil wala sa tabi ko si Yssabelle.. Tumagilid ako sa pagkakahiga at hinarap ang pwesto ni Yssabelle.. Dati rati agad kong mabubungaran ang matamis nyang ngiti sa akin. Napaluha nanaman ulit ako sa naisip ko.

Ipinikit ko na ang mga mata ko ng may luha..

Yssabelle sana bumalik ka na sa akin..

**

Nagising ako sa malakas na tunog ng phone ko. Kinuha ko ito mula sa bulsa ko at sinagot. “Hello?” sabi ko.

“Sir! Kanina pa po kita tinatawagan.. Nandito na po ang anak ni Mr. Sy, kanina nya pa kayo hinihintay.. Aalis na daw po sya dito pag wala pa kayo within 10 minutes.” natatarantang sabi nya. Napabalikwas agad ako sa kama ng dahil sa sinabi nya.

Sht! May meeting nga pala ako ngayon sa anak ni Mr Sy. “Sige. Sabihin mo darating na ako dyan..” sabi ko. Naghilamos nalang ako at dali dali ng lumabas. Hindi ko pwedeng paghintayin ang anak ni Mr. Sy dahil malaki ang maitutulong nya sa kumpanya.

Hindi ko masabi kay dad na nalulugi na ang kumpanya namin. Ayaw kong madisappoint ko lang sya. Ipinagkatiwala nya sa akin ito, kaya kailangan ko itong ingatan. Ang mga Sy nalang ang pag asa ng kumpanya para maisalba ito..

Pagkadating ko ay nagtataka ang mga empleyado dahil nagmamadali ako. Pansin din siguro nila na ito din ang damit na suot ko kahapon. Mamaya ko nalang aayusin ang sarili ko pag naging maayos na ang pirmahan namin ng anak ni Mr. Sy..

Agad kong binuksan ang pintuan sa conference room. Halos nandito na pala lahat ng board members, ako nalang ang wala. Nag ikot ako ng tingin. Hinanap ng mga mata ko ang anak ni Mr. Sy. Ngayon palang kasi talaga kami magkikita ng personal.

Natigilan ako bigla ng makita ko ang isang lalaki. Hindi ako pwedeng magkamali. Sya nga ito.. Kahit ilang beses akong kumurap ay sya parin ang nakikita ko..

Sya nga..

Si Stephen..

“Good morning Mr. Cristobal..” sabi ng isa sa mga boardmember. Hindi ko na nilingon kung sino ang nagsalita. Basta tumango nalang ako at nagtungo na sa upuan ko.

Anong ginagawa nya dito?

Teka..

Sya ba ang….

“Mr. Cristobal, I want you to meet the only son of Mr. Sy. Mr. Stephen Sy..” pagpapakilala nila sakanya. “Mr. Sy, I want you to meet the CEO of this company, Mr. Joshua Cristobal..” ako naman ang ipinakilala nila sakanya.

Inilahad ko ang kamay ko. Tinanggap naman nya ito, ngunit halata na hindi sya interesado. Nagsimula na kaming magmeeting tungkol sa mga bagay kung paano iangat ang kumpanya. Seryoso lahat kami. Isinantabi ko na muna ang balak ko na kausapin sya. Mamaya nalang siguro. Gusto ko syang kausapin tungkol kay Yssabelle..

“Hindi ko gusto ang proposal nyo. Kung gusto nyo, ibenta nyo ang kalahati ng kumpanya sa amin..” sabi bigla ni Stephen. Natigilan kaming lahat na nasa conference room. Ibebenta namin ang kalahati ng kumpanya? Hindi pwede yun. Matagal na pinaghirapan ni dad to.

“Wait Mr Sy.. Meron ka bang hindi nagustuhan sa proposal namin? Sabihin mo lang, babaguhin namin ito..” sabi ko naman. Ang tagal kong ng ginawa ito. Di naman ata pwede na basta nalang nyang irereject ito.

“Wala na Mr. Cristobal.. Look, kami nalang ang pag asa nyo.. Hindi naman namin papabayaan ito ito.. Marunong kaming magpahalaga..” kalmanteng sabi nya. Pero sa tingin ko may iba syang ipinaparating sa sinabi nya. “Tsaka kalahati lang naman Mr. Cristobal, hindi naman ang buong kumpanya nyo ang bibilhin namin.. Pag aari nyo pa din naman kalahati..”

Nagsitanguan naman lahat ng tao na nasa conference room. Bumuntong hininga na muna ako bago sumagot. “Fine..” sabi ko. I saw him smirked. Hindi ko nalang ito pinansin. Bibilhin ko ulit ang kalahati nito pag nakaahon kami..

Nagpirmahan na kami ng mga papeles, pagkatapos ay isa isa ng umalis ang mga tao sa loob hanggang a kami nalang ni Stephen ang natira.

“Pwede ba kitang kausapin?” sabi ko agad sakanya.

Tumingin muna sa sa relo nya bago ako sagutin. “Marami akong gagawin..” patay malisyang sabi nya. Naglakad na sya papuntang pinto at lumabas na. Sumunod naman ako sakanya, hindi ko na pwedeng palampasin ang pagkakataon na ito. Nasa labas na din naman kami ng conference room kaya pwede na kaming mag usap tungkol sa personal na bagay.

Sinundan ko sya hanggang sa makadating kami sa parking lot. Pansin naman siguro nya na sumusunod ako sakanya, ayaw lang nya talaga akong kausapin..

Papasok na sana sya ng kotse nya ng magsalita ako. “Nakita ko kayo ni Yssabelle kagabi.” natigilan sya sa pakay na pag alis nya. Isinara nya ang pinto ng sasakyan nya atsaka humarap sa akin.

“Paano mo nalanman kung nasaan sila?”

“Naghire ako ng private investigator para ipahanap sila..” sabi ko. “Matagal mo na bang alam kung nasaan sila?”

“Oo..” sabi nya. “May pag uusapan pa ba tayo? May pupuntahan pa ako..” naiinip na sabi nya.

Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa. Itatanong ko na sakanya ang pakay ko.. “Ano ba talaga kayo ni Yssabelle?” diretsong tanong ko.

Natigilan sya ulit pero mabilis lang yun. “Gusto mo bang malaman kung ano kami ni Yssabelle? Magkaibigan lang kami.. Pero hindi yun ang nakikita ng mga mata mo, ang tingin mo ay may namamagitan sa amin kahit na wala naman..” balewala ngunit mariin na sabi nya..

“W-wala kayong naging relasyon?” tanong ko. “Pero ma-ay nakita akong pictures na naghalikan kayo sa labi..”

Natawa sya sa sinabi ko. “Ganyan ba talaga kakitid ang utak mo? Pinaniniwalaan mo ang mga nakikita mo ng hindi sya pinapakinggan? Alam mo, sana nga may relasyon nalang kami ni Yssabelle.. Mas maaalagaan ko sya, hindi katulad mo di marunong makiramdam..” all this time, mali lahat ng ibinibintang ko kay Yssabelle? Wala talaga silang relasyon? T-angina. Mas lalo akong nanliit.

“Nagtapat ako sakanya ng pagmamahal, pero tinanggihan nya ako. Kasi ikaw ang mahal nya.. Alam mo ba kung gaano kasakit yun sa akin? Pero nirespeto ko ang kagustuhan nya dahil alam ko na ikaw ang mahal nya.. Pero ang g-ago mo lang, kasi sinaktan mo sya.. Ngayon nagsisi ako, dahil hinayaan ko syang mapunta sa taong walang kwenta!” galit na sabi nya.

Lumapit ako sakanya at hinawakan sya sa balikat. Kakainin ko na ang pride ko, basta makasama ko lang ang mahal ko. Basta maibalik ko lang sya sa akin.. “T-tulungan mo naman a-ako na kausapin sya..” sabi ko.

Inalis nya ang kamay ko na nasa balikat nya pagkatapos ay sinuntok nya ako. Napaupo ako sa sahig dahil sa suntok nya. “Ang kapal ng mukha mo para sabihin yan!” Itinayo nya ako at sinuntok ulit. “Para sa pananakit mo kay Yssabelle!” sinuntok naman nya ako sa sikmura. “Para sa mga anak nyo na nawala!” Sinuntok nya ulit ako. Hindi ko kayang manlaban dahil bawat sintok nya ay parang kabayaran sa lahat ng pagkukulang ko kay Yssabelle..

Patuloy lang sya sa pagsuntok hanggang sya na mismo ang tumigil Nararamdamn ko nalang ang pag agos ng dugo mula sa bibig ko. Nakahiga na ako ngayon sa sahig, habang sya naman ay nakatayo. “Lahat ginagawa ko para lang mabuhay si Yssabelle! Ikaw naman pinapatay mo sya ng mabilisan dahil sa katarantaduhan mo!” Naglakad na sya patungo sa kotse nya.

Anong ibig nyang sabihin na pinapatay ko ng mabilisan si Yssabelle? Kahit na masakit ang nararamdaman ko ay hindi ko ito pinansin. Pinilit kong maglakad hanggang sa maabutan ko ulit sya at hawakan sa braso. “A-anong sinasabi m-mo.. Mamamatay si Y-ysaabelle?” kinakabahan ako sa maari nyang isagot.

“Wala!” tinanggal nya ang kamay ko sa braso nya at itinulak ako. “At kahit meron man ay hindi mo ito malalaman! Isaksak mo yan sa makitid mong utak! Hinding hindi ko na ibabalik sayo si Yssabelle! Tandaan mo yan!” sigaw nya.

Tuluyan na syang pumasok sa sasakyan habang ako naman ay naiwan na litong lito..

May alam ba sya na hindi ko alam?

**

Tingin kayo sa side. Sya nga pala si Stephen Sy! Hihi. Makalaglag panty ang kagwapuhan ng lalaking to! 🙂 Shemsss.. Mas mahal ko na sya kesa kay Ky! :”””>

Napaaga UD ko kasi hindi ako makakapag UD bukas dahil aalis ako! Magde-date daw ako (kuno). Ay haha! Lande

Vote and Comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 30</h1></center>
<hr>
**Yssabelle’s POV**

When you came, I knew that you belong to me.. I love your smile.. I love how you look at me.. I love eveything about you.. If I die and my soul will be reincarnated, I’d still choose to love and to be with you again.. I love you.. I really do..

Napaluha nanaman ako ng mabasa ko ang last draft ng libro na isusulat ko sana. It was supposed to be a book dedicated to Ky. Pero hindi na yun mangyayari. I was badly hurt by him. Hindi ko na maramdaman na mahal ko sya. All I can feel now is pain..

Akala ko nagawa ko na lahat para sakanya. Akala ko okay na kami.. Pero isang mali lang na nagawa ko ay nagagawa na nya akong saktan, not only emotianally but also physically. Matatanggap ko pa kung ako lang ang sasaktan nya, pero ang idamay pa nya ang magiging anak ko. Hindi na ako makakapayag pa dun.

Galit nalang ang nararamdaman ko sakanya ngayon. Nung gabing nagmamakaawa sya sa akin ay wala akong maramdaman ni katiting na awa. Tama lang naman ang mga sinabi ko sakanya.

He deserves it. Pinatay nya ang mga anak ko. Yun lang alam ko.

Tumayo na ako and threw my last draft on the trash bin. Wala ng saysay ang isinulat kong yun. Gusto ko ng kalimutan ang lahat sakanya. How I wish I could forget him in just a snap. Pero hindi eh, moving on is a process. So I need to be brave in order to surpass this agony..

All I want is to have a happy ending. A happy ending with him. But now, all I want is to get away from him. Gusto ko na syang kalimutan. Lahat lahat, including my feelings. I don’t deserve this kind of treatment. I deserve to be happy..

“Goodmorning..” bumukas ang pinto mula dito sa room ko. Nandito ako ngayon sa ospital. I was admitted here last night. Umatake nanaman kasi ang sakit ko. It’s getting worse everyday. Pag umatake ito naiiyak nalang ako dahil sa sakit.

Pero wala pa ang sakit na ito sa nararamdaman ko ngayon. Dalawang beses akong anwalan ng anak. Wala na atang mas sasakit pa dun..

I looked at Stephen and gave him a half-curved smile. “Hi..” sabi ko.

Naglakad sya sa upuan na nasa bedside at umupo dun. “Kamusta na?” tanong nya. Honestly, nagiging malapit na ako kay Stephen. Sya lagi ang nandyan pag nasasaktan ako. Ni minsan hindi nya ako iniwan. And i’m thankful, dahli isa sya sa mga nagiging sandigan ko ngayon.

“Okay na ako..” I said. Tinignan ko sya ng mabuti. Ngayon ko lang napansin na ang ganda pala ng mga mata nya. He’s kinda nice guy, unlike Ky sa unang tingin palang parang badboy na..

I sigh. Bakit ko ba sila ikinukumpara sa isa’t isa?

“Papunta na pala sina Annie dito..” sabi nya. Yes, they know my condition. Alam na nila na may sakit ako. Kagabi lang nila ito nalaman. Because of the sudden attack of my headache. Halos atakihin na sa puso si mama at papa, si Annie naman ay hindi mapigil sa pag iyak. Ofcouse all of them were horrified about my conditon. Sino nga bang hindi?

Si Ky lang naman siguro. Hindi naman yun malulungkot pag namatay ako. If I know, he’ll be happy kasi wala ng mangungulit pa sakanya.

I shook my head at the thought. Bat ba iniisip ko pa sya?

Tumango nalang ako kay sakanya. “You want anything?” tanong nya. Hindi ako sumagot, I remain silent for a while. Gusto ko kasi syang pagmasdan. If ever, posible kaya na mahalin ko sya?

Hindi kasi ako tumingin sa iba simula ng mahalin ko si Ky. Since sya lang naman ang naging boyfriend ko..

Napakunot ang noo nya, marahil nagtataka sya kung bakit ko sya pinagmamasdan. “May mali ba?” tanong nya. I smiled secretly. Ang cute pala nya..

“Wala naman..” sabi ko. “Dito ka lang.. Kwentuhan mo ako..” I said. I want him to be by my side in my weakest state. Pinipilit nya kasi akong patawanin pag nalulungkot ako, kahit nga magmukha na syang ewan minsan ay ginagawa nya parin ito.

Ito ang bagay na wala si Ky. Pag malungkot ako, magsasabi lang sya ng matatamis or some cheesy lines hanggang sa mapangiti ako. Si Stephen naman ay gagawa ng mga bagay na nakakatawa o magsasabi ng mga jokes na nakakatawa hanggang sa gumaan ang loob ko..

Natigilan ulit ako, then I shook again my head at the thought. Bakit ko nga ba sila ikinukumpara sa isa’t isa?

This is not even a competition..

Nagsimula na syang magkwento. Ikinwento nya sa akin ang mga kapilyuhan nya nung bata pa sya. Napapatawa nalang ako sa mga sinasabi nya. Siguro kung wala si Stephen, I will look at myself as a miserable woman. Pero hindi eh, the pain subside when he’s around..

I stopped myself from laughing when he uttered something. “Binili na pala namin ang kalahati ng kumpanya ng mga Cristobal..” napaayos ako ng upo. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Simula kasi ng sinabi ko sakanya na gusto ko ng kalimutan si Ky ay hindi na namin sya pinag uusapan..

Ngayon lang ulit..

“Malapit ng mabankrupt ang kumpanya nila.. Naiipit na sila dahil marami ang inverstors na umurong. Hanggang ngayon hindi parin nila alam ang dahilan sa pagbaback out nila. But in order to save their company ay binili namin ang kalahati nito..” mahabang sabi nya.

Malapit ng malugi ang kumpanya nila? Hindi ko alam yun ahh. Wala naman kasing nababanggit sa akin si Ky. Hindi naman namin napapag usapan ang tungkol sa mga trabaho namin. We never talked such things, kaya akala ko smooth lang ang takbo ng negosyo nila..

“At isa pa.. Kinausap nya ako..” nagulat ako sa sinabi nya. I saw him smiled, but I can sense bitterness behind it. “Gusto nyang magka ayos kayo..” I don’t know what to say. Parang umurong ang dila ko sa sinabi ni Stephen.

Tsaka ano ba ang dapat kong sabihin? Magpasalamat dahil gusto nyang magkaayos kami?

Bakit gusto nya akong kausapin? Hindi pa ba sapat sakanya ang pagsuko ko? Gusto pa ba nya ulit akong saktan ng paulit ulit? Makikipag ayos sya, pagkatapos ay itatapon lang nya ulit ako na parang basahan pag may nakita syang hindi maganda?

Kahit kailan hindi naman nya ako pinakinggan. Ni isang salita hindi ko nagawang ipaliwanag sakanya ang sarili ko. And that really hurts me. Parang binalewala lang nya lahat ng ginawa ko para sakanya.

“Ayaw ko ng pag usapan sya..” sabi ko nalang. Ayaw ko ng makarinig ng kahit na ano tungkol sakanya.

“I can see pain and loneliness in his eyes.. Mahal ka nya Yssabelle..” Nag init bigla ang ulo ko sa sinabi nya tungkol kay Ky. How dare he to feel such things. Anong karapatan nyang maramdaman yun kung hindi naman sya marunong makinig.

“I don’t care..” sabi ko. Why are we even having this kind of discussion?

“You care Yssa.. You care, because you love him..”

Umiling ako. “O-ofcouse not!”

“Ofcourse you do..” tumingin sya ng diretso sa mga mata ko. And yes, he’s right.. I still love him, pero sapat nga ba yun?

Sa tingin ko hindi..

I found out that relationship will never be perfect without trust. Kailangan kasi ng tiwala.. And openness.. Kailangan munang alamin ang isang bagay o pangyayari bago ka magdesisyon, and that never happned to us.. Pinaniniwalaan lang nya ang mga nakikita nya.

“And so what?” sabi ko. Medyo napalakas na ang boses ko. “So what kung mahal ko parin sya? Kaya bang ibalik ng pagmamahal na yan ang buhay ng mga anak ko? Tell me Stephen!” nag iinit na ang sulok ng mga mata ko. Nasasaktan parin ako pag naaalala ko na wala na akong anak. Wala na akong anak sa pangalawang pagkakataon..

“Nagiging miserable lang kayo..” mahinang sagot nya. I smirked.

Miserable? As far as I know ako lang ang naging miserable sa aming dalawa. He can survive without me. Kaya hindi ako naniniwala na magiging miserable sya.

Masyado lang syang nagulat sa mga sinabi ko. Maybe he didn’t expect that I am capable of saying hurtful words. Pero hindi na ngayon. Lahat ng tao nagbabago pag nasasaktan. Gaya ko, yes I love him but I also hate him at the same time..

Mahal ko sya dahil malaking parte sya ng buhay ko. My world revolved around him. Naging dependent ako sakanya. I even gave him my innocence, my purity, and my heart. I gave him my everything.

Pero anong matatanggap ko mula sakanya? Mga pang iinsulto at mga pasaring lang. Pinilit kong tiisin lahat pero may hangganan pala yun.. May hangganan kasi marunong din akong mapagod at sumuko. May hangganan, kasi pinatay nya ang mga anak ko.. .

Huminga ako ng malalim bago ulit magsalita. “Ako lang ang miserable.. Darating din ang araw na hindi na nya ako maiisip. Makakalimutan na nya ako..” I said surely. Sigurado naman kasi ako na isa, dalawa, o tatlong bwan lang ay hindi na nya ako maiisip..

Isa lang naman ang pinakikinggan ni Ky eh. Ang mama nya..

Ang mama nya na wala ng ginawa kung hindi saktan at alipustahin ako.Nirespato ko sya, dahil ina sya ng mahal ko. Pero nalaman ko na hindi pala sya karapatdapat irespeto kung hindi sya marunong rumespeto sa iba.

Sya ang totoong dahilan kung bakit nagkanda gulo gulo kami ni Ky. Sya ang may kagagawan ng lahat ng ito. Pinatay nya ang anak ko. Nilason nya ang isip ni Ky hanggang sa kamuhian nya ako.

Siguro ngayon ang saya saya na nya dahil nagawa na nya ang plano nya. Nagawa na nya kaming paghiwalayin ni Ky. Ito naman ang gusto nya diba? Ang maghiwalay kami.

Pero maling paraan ang ginawa nya, pinaghiwalay nya kami ni Ky pero pati anak ko ay inihiwalay nya din sa akin.

Parehong pareho lang sila ni Ky.. Pareho silang makitid mag isip..

Hindi na nagsalita si Stephen mula sa tabi ko. Napayuko nalang sya. Kaya nga ayaw kong pinag uusapan ang ganitong bagay. Nagiging iba ang takbo ng utak ko. Hindi ko parin kasi matanggap na wala na ulit akong anak..

Ang daming pagsubok na ang dumating sa akin, pero ni minsan hindi ako nagawang damayan ni Ky. Mas inuna pa nya ang panghuhusga sa akin kesa sa pakikinig.

Bakit ko nga ba sya mamahalin kung hindi naman sya karapatdapat sa salitang pagmamahal? Bakit ko sya mamahalin kung hindi nya alam ang kahulugan ng salitang pagmamahal?

Pagod na akong maging mahina. Ayaw ko na. Wala naman naidulot na maganda sa akin yun. Puro sakit lang ang natanggap ko..

Gusto ko ng magbago at maging malakas. Kung dati ay gusto kong mabuhay para makasama si Ky, ngayon naging iba na ang pananaw ko. Gusto ko ng mabuhay para sa nawalang buhay ng mga anak ko.

Gusto ko silang ipaghiganti..

Gusto kong pahirapan lahat ng tao na umapak sa akin. Gusto kong pagbayaran nila ang lahat lahat. Gusto kong maramdaman nila ang sakit na naramdaman ko at mga paghihirap na naranasan ko..

Pagod na akong maging mabait.. Tao lang ako, nagbabago din..

Nabuo ang isang desisyon sa akin. Ito ang dapat kong gawin para makaganti. Ipapakita ko sakanila na hindi ako mahina..

Ipapakita ko sakanila na hindi na ako ang Yssabelle Dizon na nakilala nila..

Tumayo ako at hinarap si Stephen. “I’m willing to undergo the surgery, but in one conditon..”

Gulat agad ang rumehistro sa mukha niya..

Buo na ang desisyon ko..

Pagsisisihan nyo ang araw na sinaktan nyo ako..

Magbabayad kayong mga Cristobal..

**

Pag napupuno ako ng salitang “UD” sa inbox ay napipilitan akong mag update. Huhu -_-

-Kerbs
<center><h1>Chapter 31</h1></center>
<hr>
**Ky’s POV**

“Daddy, why did you kill us?” untag ng isang batang lalaki sa harapan ko.

“Yes daddy.. And why did you hurt mommy so much? She loves you.. But you broke her heart!” galit na sabi naman ng batang babae. Hindi ko maaninag ang mga mukha nila. Pero sigurado ako kung sino ang dalawang batang nasa harapan ko.

Hindi ako nakasagot sakanila. Tumalikod na sila at unti unting tumakbo sa babaeng nakatalikod sa akin. Hinawakan nila ang magkabilang kamay nya..

Humarap ulit sila sa akin. “We hate you daddy!” sabay na sabi nila..

Naglakad na sila palayo sa akin. Lumingon sa akin ang babaeng kasama nila. Hindi maipagkakaila ang galit at poot sa mga mata nya.

Pinilit ko silang habulin ngunit unti unti na silang naglaho sa paningin ko..

Yssabelle.. Mga anak ko..
Marahas kong naimulat ko ang mga mata ko ng dahil sa panaginip ko. Gabi gabi nalang ganung pangyayari ang nakikita ko. Hindi natatahimik ang konsensya ko. Paulit ulit na pinapaalala sa akin na ako ang may kasalanan ng lahat.

Umupo ako at isinandal ang likod ko sa headboard. Tumulo nanaman ang mga luha ko mula sa mata. Sinisisi ko parin ang sarili ko sa lahat ng maling nagawa ko. Ang tanga ko lang talaga dahil ang dami kong maling nagawa sa taong mahal ko. Ngayon hindi ko na alam kung paano ko pa sya maibabalik sa akin..

Tumayo na ako at nagbihis. Pupuntahan ko ngayon si Yssabelle. Hindi ko na kaya to. Ang hirap hirap, araw araw akong nangungulila sakanya. Walang mangyayari sa akin kung hindi ako gagalaw..

Naligo na ako pagkatapos ay umalis na. Kahit umaga palang ay pupuntahan ko na ang mahal ko. Hindi pwedeng ganito nalang kami palagi. Kailangan may gawin din ako para kay Yssabelle. Kahit na itaboy nya pa ako ay babalik parin ako sakanya ng paulit ulit.

Hindi ko na kayang maging malayo pa ulit kami sa isa’t isa. Naging g-ago na ako minsan, at hindi ko na uulitin pa ang pagiging g-ago ko.

Habang nagddrive ako ay iniisip ko ang mga dapat kong sabihin kay Yssabelle. Uumpisahan ko sa paghingi ng tawad hanggang sa paghiling ko na bumalik na sya ulit sa akin. Sana pumayag ulit sya. Kung sakali man, aayusin ko na ang sarili ko para sakanya. Mas hahabaan ko na ang pasensya ko at bubuksan na ang tenga ko sa pakikinig sakanya.

Mabilis lang akong nakadating sa Pampanga dala na rin siguro ng pananabik kaya ganun. Bumaba ako ng kotse at dali dali pumunta sa tapat ng gate nila..

Halos limang minuto na ata akong kumakatok pero wala paring nagbubukas ng pinto. May napadaan na kapitbahay nila kaya naisipan ko na magtanong na. “Nasaan po ang mga nakatira dito?”

“Ahh.. Ang alam ko hijo lumipat na ulit sila ng bahay.. Hindi ko lang alam kung saan.. Basta sinundo sila kahapon dala lahat ng gamit nila..” sabi ng matandang babae.

Parang nanlumo ako sa sinabi nya. Lumipat na sina Yssabelle? Saan naman sila nagpunta? At sino ang sumundo sakanila? “S-salamat po..” sabi ko nalang. Umalis na ang pinagtanungan ko. Ako naman ay naiwan na parang namanhid ang buong katawan..

Sumakay na ulit ako ng kotse. Hindi ko alam kung saan ba ako pupunta. Biglang may sumagi sa isip ko. Siguro naman ay alam nya kung nasaan sina Yssabelle. Kinuha ko ang phone ko at dinial ang company number nila.

“Hello?” sabi ng babae na nasa kabilang linya.

“Carla?” sabi ko agad.. “Si Kyle to..”

Ramdam ko na natigilan sya. “Anong kailangan mo?” tanong nya.

“Alam mo ba kung nasaan sina Yssabelle? Sabihin mo naman sa akin..” sya nalang ang pag asa ko. Hindi ko na pwedeng sayangin ang pagkakataon. kailangan ko ng makita si Yssabelle at ibalik sya saakin..

“Bakit mo sya hinahanap?” malamig na tanong nya.

“Gusto ko lang syang makausap.. Please sabihin mo naman..” pagmamakaawa ko. Sana naman sabihin nya, gusto ko ng maayos ang lahat..

“Diba sinabi ko sayo tigilan at layuan mo na sya?! Pwede ba! Papahirapan mo lang ulit ang kaibigan ko. Tumigil ka na dahil hindi na sya babalik sayo!” sigaw nya. Ibinaba na nya ang tawag. Nakaramdam ako ng sakit. Lahat nalang galit sa akin..

Ang layo layo na sa akin ng mahal ko..

Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Wala na akong contact sakanya. Pagkapatos ngayon naman ay lumipat na sila ng bahay. Parang mababaliw na ako. Gustong gusto ko na syang makita..

Dumiretso nalang ako sa office. Nagtaka ang mga empleyado sa maagang pagdating ko, dati naman kasi ay hindi ako agad dumadating. Ayaw ko naman kasing dumiretso sa condo ko, panigurado naman na mas masasaktan ako dahil naiwan ang mga alaala namin ng mahal ko dun..

“Goodmorning sir..” bati saakin ng sekretarya ko. Tinanguan ko nalang sya bilang pagsagot. Wala akong ganang makipag usap sa ibang tao. Gusto ko lang kausapin ay ang mahal ko. Sya lang. Si Yssabelle lang..

Inumpisahan ko ng gawin ang mga maari kong gawin ngayong araw. Magpapakalunod muna ako sa trabaho para kahit sandali ay makalimutan ko ang nararamdaman kong sakit..

Pero kahit anong gawin ko ay hindi maalis sa isip ko ang hinagpis at pangungilila sa mahal ko. Araw araw pinagsisisihan ko ang pananakit ko sakanya. Naging mali ang paraan ko sa pagbibigay ng pagmamahal sakanya. Hindi ako nakinig. Kaya heto ako ngayon, miserable ng dahil sa katangahan ko.

Hindi ko na namalayan ang oras. Gabi na pala. Hindi rin ako nakapaglunch. Masyado kong sinubsob ang sarili ko sa pagtatrabaho. Inayos ko na ang mga gamit ko bago umalis ng office. Magpupunta nalang siguro ako ng bar para magpakalasing ulit..

Sari saring usok at amoy ang bumungad sa akin pagdating ko ng bar. Malalim na kasi ang gabi kaya marami ng mga tao.

Umupo ako sa mga stool. Inilibot ko ang mga mata ko. Halos lahat ng tao na nandito ay nagpapakasya. Inaaliw nila ang mga sarili nila. Ang mga iba naman ay nagbabar sila para matanggal ang pagod na nararamdaman.

Ako? Nandito ako kasi ayaw kong mag isa. Naiisip ko lang naman kasi lahat ng kag-aguhan ko pag nag iisa ako. Gusto kong pahirapan ang sarili ko.

Umorder na ako ng alak. Sana kayang tanggalin ng alak na ito ang mga kag-aguhan ko. Kaso hindi eh, hindi kayang burahin ng alak na to ang katarantaduhan ko.

“Pare..” napatingin ako sa lalaking umupo sa tabi ko. Si Arnold pala..

Sinulyapan ko lang sya pero hindi ako nagsalita. Ininom ko ulit ang isang baso ng alak. “Madalas kong napapansin na lagi kang nandito ahh.. May problema ba? Sabihin mo sa akin baka matulungan kita..” seryosong sabi nya. Ngayon lang sya naging ganito, sa mga kaibigan ko kasi ay sya lang ang pinakapilyo. Ang hirap nga nitong kausapin ng seryoso ehh..

“Wala..” tipid na sagot ko nalang.

“Meron.. Halata naman eh.. Si Yssabelle ba?” tanong nya.

“Iniwan na nya ako. Hindi ko na alam kung nasaan na sya ngayon..” biglang sabi ko nalang. Siguro kailagan ko ng taong mapagsasabihan ng problema.

“Babalik naman sya sayo kung kayo talaga ang para sa isa’t isa..” ngumiti sya. Ngunit parang may kumislap sa mata nya. Parang naluluha sya.

“May problema ba?” hindi ko na maiwasan na magtanong..

Napabuntong hininga sya. “Maniniwala ka ba sa akin pag sinabi kong natuto akong magmahal?” si Arnold? Magmamahal? Iba ata yun ah. Parang ang hirap paniwalaan.

“Totoo?” di makapaniwalang tanong ko.

“Sabi ko na nga ba eh, ganyan din ang magiging rekasyon mo..” napailing sya bigla. “Matagal na akong marunong magmahal, nung highschool palang ako.. Ang kaso lang, hindi pa ganun kapamilyar sa akin ang pakiramdam na yun..”

Naging interesado ako sa sinabi nya. “Bakit? Anong nangyari?”

“Sabihin nalang natin na nasa akin na sya.. Pero pinakawalan ko pa.. Tulad mo..” napayuko sya at tumawa ng mapakla. “Bat ba natin pinag uusapan to? ANg bading pare. Ikaw ang dapat na damayan ko.. Haha..” tumawa sya ngunit pilit lang ito. “Hayaan na nga natin ang drama ng buhay ko..” Napailing nalang ako. Akalain nyo, marunong din palang magseryoso ang taong to.

“So ano na nga? Anong nangyari sainyo ni Yssabelle?” napatungo ako. Naalala ko nanaman ang mga nagawa ko kay Yssabelle.

“Hindi ko na alam kung saan ko sya hahanapin pare..” ininom ko ulit ang isang baso ng alak.

“Ano ba kasing nangyari? Bakit naging ganyan nanaman kayo? Diba dapat ikakasal na kayo?”

“Hindi na ata mangyayari yun.. Kasi sinaktan ko sya.. Pinatay ko ang anak namin..”

Nanlaki ang mga mata nya sa sinabi ko. “Buntis sya?” gulat na tanong nya.

“Dapat..” sabi ko. Naramdaman ko nanaman ang pagpitik ng puso ko. “Kaso ng dahil sa kagaguhan ko, namatay ang anak namin..”

“Bakit?” interesadong tanong nya.

“Kasi hindi ako marunong makinig. Akala ko may lalaki sya. Pero t-angina pare, nagkamali ako!” naguumpisa nanaman magtubig ang mga mata ko. Hindi na ako mahihiya na ipakita kay Arnold ang sakit na nararamdaman ko. “Sinaktan ko sya.. At ngayon nagsisisi ako! Nagsisisi ako sa kag-aguhan ko!”

Tinapik ni Arnold ang balikat ko. “Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong sabihin. Pero usapang lalaki pare, dapat nga marunong kang makinig. Wag natin unahin lagi ang ego. Wala tayong mapapala dun..”

Hindi na ako nagsalita pa. Tama nga naman kasi sya. Dapat hindi ko nalang inuna ang ego ko. Wala naman akong napala ngayon eh. Nasaktan lang kami pareho ni Yssabelle..

Tumayo na sya bigla. “Sige pare, una na ako. Umuwi ka muna siguro sa bahay nyo para hindi ka masyadong malungkot..” tumalikod na sya at nagsimulang maglakad.

Naiwan parin ako na parang wala sa sarili. Siguro nga kailangan kina mom muna ako umuwi. Kasi kung sa condo lang ako, paulit ulit ko lang maaalala ang mga pinagdaanan namin ng mahal ko.

Ilang minuto lang ang lumipas ay umalis na din ako ng bar. Uuwi na muna ako kina mom, siguro naman maiintindihan nya ako.

Pagkadating ko ng bahay ay sinalubong agad ako ng mga kasambahay namin. “Sir!” sabi agad ni manang Lita.

“Sina mom po?” tanong ko agad.

“Nasa may veranda po. Nag uusap sila ni sir..” tumango nalang ako. Umakyat na ako sa taas at nagtungo na sa veranda.

“Sinira mo ang buhay ng anak natin!” sigaw ni dad.

Natigilan ako sa paglalakad. Nag aaway ba sila?

Pero bakit nasama ako sa usapan nila? Lumapit pa ako ng konti at nagtago sa may pintuan. Gusto kong marinig ang pinag uusapan nila. Ngayon lang naman kasi sila nag away ni dad eh..

“Hindi ko naman sinasadya eh.. Ang akala ko pera lang ang habol nya kay Kyle!” humahagulgol na sabi ni mom. Naguguluhan na ako sa pinag uusapan nila. Pero alam ko na tungkol sa akin to.

“Hindi mo sinasadya Almira? Ikaw ang may kagagawan kung bakit nawalan ng anak ang anak natin!” galit na pahayag ni dad. Unti unti ay parang nagiging malinaw na sa akin ang pinaguusapan nila.

Tungkol ito sa akin at kay Yssabelle..

Bigla akong kinabahan. “Ang gusto ko lang naman ay mapunta sa tamang babae ang anak natin.. Kaya ko nagawa yun..”

Naihilamos ni dad ang mga palad nya sa mukha. “Labas na tayo dun! Malaki na ang anak natin, kaya kahit anong gusto nya ay pwede na nyang gawin!” halatang galit na galit na si dad sa boses nya. “Tsaka kilala ko si Yssabelle! Bata palang sya sinasama na sya ng papa nya sa opisina! Alam ko kung gaano sya kabait.. Hindi nya magagawa ang mga sinasabi mo tungkol sakanya!”

Ano..?

May kinalaman ba si mom sa mga nangyayari sa amin ni Yssabelle?

“Oo nga! Kasalanan ko na! Nilason ko ang utak ng anak natin para sya na mismo ang makipaghiwalay kay Yssabelle! Oo! Ako din ang nagpadala ng mga pictures kay Kyle para magalit sya ng husto kay Yssabelle! At oo na! Pinaglayo ko sila ng isang taon kahit na binabalik balikan sya ni Yssabelle!”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Halos hindi ako makagalaw ng dahil sa sinabi ni mom..

Sya ang may kagagawan ng lahat?

Hindi ako makapaniwala na ang sarili kong ina ang dahilan kung bakit ganito ako ngayon. Hindi ko lubos maisip na si mom ang may kagagawan ng lahat ng ito..

Lumabas na ako mula sa pinagtataguan ko. “Totoo ba?” basag na boses na sabi ko.

Napatingin silang dalawa sa akin. “S-son..” sabi ni mom. Parehong gulat ang ekspresyon nila ni dad.

“Totoo ba?” ulit ko.

Lumapit sa akin si mom. Si dad naman ay nanatili lang nanakatayo. “Pakinggan mo muna ako..” maga na ang mga mata ni mom, marahil dala ng pag iyak nya.

“Narinig ko na lahat..” yayakapin nya sana ulit ako ng pigilan ko sya. “Wag..” sabi ko. “Paano nyo nagawa sa akin to? Hindi ako makapaniwala na ikaw pala ang dahilan kung bakit nagdurusa ako ngayon..”

“Anak.. Hindi.. Ginawa ko lang naman yun——”

Hindi ko na sya pinatapos sa pagsasalita. “Masaya ka na ba ngayon? Masaya ka na ba kasi iniwan na ako ng tuluyan ni Yssabelle? Masaya ka na ba kasi miserable na ako ngayon? Masaya ka na ba dahil wala na akong anak?!” tumaas na ang boses ko. “Ikaw ang pinili kong paniwalaan.. Pero nagkamali pala ako.. Nagalit ako kay Yssabelle ng isang taon dahil akala ko hindi na nya ako babalikan.. Ang sabi mo kasi pera lang talaga ang habol nya saakin! Kaya naniwala ako.. Ang sabi mo hindi na sya nagpapakita kasi may iba na sya!” sumbat ko.

Ang dami nyang sinabi sa akin ng unang beses kaming maghiwalay ni Yssabelle. Ang sabi nya may iba na syang lalaki na mas mayaman sa akin. Pinaniwalaan ko yun. Kasi akala ko yun ang totoo. “Binuhay mo ako sa kasinungalingan!” alam kong mali na sigawan ng isang anak ang kanyang magulang. Pero hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko.

T-angina. Ang sakit pala pag niloko ka ng sarili mong ina.

Nakatingin lang sa amin si dad. Siguro panig sya sa akin, dahil mali nga naman ang ginawa ni mom.

Maling mali..

Akala ko pag umuwi ako dito gagaan ang loob ko, kaso hindi pala. Sa pag uwi ko dito ay nalaman ko lang ang mapait na katotohanan. Ang katotohanan na ginawang kasinungalingan!

Tumalikod na ako sakanila. Hindi ko na kayang magtagal ng kahit na isang minuto sa bahay na to. Napupuno lang ito ng kasinungalingan..

Limang hakbang palang ang nagagawa ko ng tawagin ulit ako ni mom. “Anak!” sigaw nya sa basag na boses.

Naikuyom ko nalang ang mga kamao ko. “Wag mo akong tawaging anak.. Dahil simula sa araw na ito ay hindi na kita ituturing na ina..”

May mas sasakit pa ba sa mga pinagdaraanan ko ngayon?!

T-angina naman. Sobrang kaparusahan na to!

**

Huhu. Nakakaiyak. Leche naman 😦

Nga pala, kung interesado kayo sa kwento ng buhay ni Arnold ay basahin nyo ang kwento nya. “The Player” ang title. Hahaha! Sana suportahan nyo gaya ng pagsuporta nyo dito. Salamat! 🙂

Happy 100K reads pala. :”””>

Vote and Comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 32</h1></center>
<hr>
Pagdating ko ng condo ay itinapon ko lahat ng makita ko. T-angina! Ang tanga tanga ko! Pinaniwalaan ko ang mali at ginawa kong kasinungalingan ang tama!

Nagagalit ako sa sarili ko. Sana sa una palang nakinig na ako kay Yssabelle. Sana hindi ko isinara ang mga tenga ko sa pakikinig. Ilang beses nyang gustong ipaliwanag ang sarili nya pero tinganggihan ko lang sya!

Ang tanga ko din naman kasi eh. Ang dami kong sinayang na pagkakataon. Sinira ko lahat lahat ng dahil sa maling paniniwala! Galit na galit din ako ngayon kay mom, sino nga bang hindi? Nagawa nyang gawing basura ang buhay ko.

Nagawa nyang ilayo sa akin si Yssabelle.

Pinaniwala nya ako na si Yssabelle ang nang iwan. Na ayaw na nya akong balikan. T-angina! Ano pa ba ang mga malalaman ko?! Binuhay nya ako sa kasinungalingan. Ang sakit sakit naman, p-utcha!

Pumunta ako sa banyo at nakita ko ang sarili ko. Ang mukhang to, nananalaytay ang dugo ni Almira Cristobal sa mga ugat ko. Ang taong sumira ng buhay ko. Ina ko sya hindi ba? Dapat ang ina alam nya kung saan sasaya ang anak nya.

Pero anong ginawa nya? Inilayo nya ako sa kasiyahan. Ngayon hindi ko na alam kung paano pa ulit mahahanap ang kasiyahan na yun. Hindi ko na alam kung paano ko pa hahanapin ang mahal ko!

Pinagbayad ko si Yssabelle sa mga kasalanan na hindi naman nya ginawa. Pinaramdam ko sakanya ang sakit kahit na hindi naman nya dapat maramdaman yun! Napasuntok nalang ako sa salamin.

T-angina. Ang tanga tanga ko talaga!

Hindi ko alam kung gaano ko na ba katagal sinusuntok ang salamin na nasa harap ko. Ang alam ko lang ay basag na ito at umaagos na ang dugo sa mga kamao ko. Gayunpaman, hindi ko parin maramdaman ang sakit. Wala paman ito sa mga sakit na naidulot ko kay Yssabelle..

Napaupo nalang ako sa sahig. Gusto kong maibalik lahat ng mga mali ko. Sana kaya ko pang itama ang lahat. Kaso mangyayari pa ba yun? Mangyayari pa ba kung hindi ko na alam kung saan pa hahanapin ang mahal ko..

Ang daming luha ang nasayang namin ni Yssabelle ng dahil sa maling paniniwala. Pati mga anak ko nadamay ng dahil sa katangahan ko. Ang mga anak ko na wala pang kamalay malay..

Sana kasi ako nalang ang namatay, hindi nalang sila. Hindi ang mga inosenteng bata! Nadamay lang naman sila sa katarantaduhan ko eh!

Sumandal ako sa pader at ipinikit na ang mga mata ko. Ganito ba talaga kasakit pag nalaman mo ang katotohanan? Sana sa pagtulog ko makalimutan ko na ang sakit, at sana paggising ko bumungad agad sa akin ang matamis na ngiti ni Yssabelle.

Miss ko na sya..

Sana bumalik ka na mahal ko..

**

Napamulat ako ng may narinig akong naglalakad mula sa living room. Agad akong napatayo. Si Yssabelle na ba ito? Bumalik na ba sya saakin?

Dali dali akong nagtungo sa living room. Hindi ko ininda ang sakit ng mga kamao ko. Ang importante ay makita ko na ang mahal ko. Napangiti ako, sabi ko na nga ba hindi nya ako matitiis eh..

Ngunit ang ngiti ko ay biglang naglaho ng makita kung sino ang taong nasa living room. Inaayos nya ang mga gamit ko na ikinalat ko kagabi. Parang pinitik nanaman ang puso ko. Anong ginagawa nya dito?

Akala ko pa naman si Yssabelle na ang madadatnan ko.

“Anong ginagawa mo dito?” ginamit ko ang pinakamalamig na boses ko. Bumalik nanaman lahat ng sakit na ipinaramdam nya sa akin.

“Anak..” sabi nya. “Anong nangyari sayo?” nagtangka syang lapitan ako. Ngunit umurong ako.

Natawa ako ng mapakla. Anak? Nagagawa pa nya akong tawaging anak, matapos ng mga ginawa nya sa akin? Naatim pa nyang tawagin akong anak matapos ng ginawa nyang pagpapahirap sa buhay ko?

Nakakatawa naman..

“Di mo ako anak..” sabi ko. Hindi ko sya tinignan. Dahil pag ginawa ko yun, babalik lang saakin lahat ng katarantaduhan ko dahil sa paniniwala ko sakanya.

“P-patawarin m-mo ako..” nagsimula na syang humikbi. “I’m sorry son.. A-ang intensyon ko lang n-naman ay ilayo k-ka sa m-mali..”

Nag init ang ulo ko. “Mali? Sa tingin mo mali ang pagmamahalan namin ni Yssabelle?” kalmado ngunit may diin sa bawat salita ko.

“A-ang akala ko k-kasi pera lang ang habol nya s-sayo.. Ang akala ko k-kasi gusto n-nyang yumaman kaya p-pinatulan ka nya.. Ang a-akala ko….”

Pinutol ko na ang mga sasabihin pa sana nya. “Akala mo lang yun.. Pero inalam mo ba talaga kung anong intensyon nya sa akin? Paano kung mahal pala talaga nya ko? Paano kung hindi pala pera ang kailangan nya sa akin? Binuhay mo ako sa mali.. Alam mo ba kung gaano kasakit sa isang anak na lokohin sya ng sarili nyang ina?” Nangungutyang tanong ko.

“May naidulot ba ang mga akala mo? Sa tingin mo ba naging masaya ako sa mga ginawa mo? Sinaktan ko sya dahil pinaniwalaan ko lahat ng sinabi mo.. Ipinagtabuyan ko sya, binasura, g-inago!” gusto ko nanaman maiyak pag naalala ko lahat ng kamaliang nagawa ko.

“K-kaya nga n-nandito ako ngayon anak, para h-humingi ng tawad..” napayuko na sya. Ang kaninang paghikbi nya ay napalitan na ng hagulgol.

“Maibabalik ba ng paghingi mo ng tawad ang mga anak ko? Maibabalik ba nyan si Yssabelle? Magkakapamilya na dapat ako eh.. Pero sinira mo lahat.. Itinaboy mo ang babaeng mahal ko..” ang sakit. May dalawa na sana akong anak ngayon at may butihing asawa. Ang kaso nga lang nasira ang lahat lahat. Nasira ng dahil sakanya..

“P-patawarin mo ako..” yan nalang ba ang sasabihin nya? May magagawa pa ba ang paghingi nya ng tawad sa mga buhay na nawala?

“Umalis kana..” sabi ko nalang.

“Anak..” bulalas ulit nya.

“Ang sabi ko umalis ka na..” itinuro ko ang pintuan.

“Please Kyle..”

“Umalis kana!” sigaw ko. Naikuyom ko ang kamao ko. Nakaramdam ako ng konting kirot dahil sa sugat na natamo ko kagabi, pero hindi ko ito pinansin. “Umalis ka na habang may respeto pa akong natitira para sayo..”

Napayuko nalang sya at unti unti ng lumabas ng condo ko. Alam ko naman na ina ko parin sya, hindi ko lang talaga maalis sa isip ko na sya ang may kagagawan ng lahat ng ito.. Hindi ko alam kung kaya ko pa ba syang patawarin..

Tumalikod na din ako at nagtungo na sa kwarto. Ayaw ko munang lumabas ngayong araw. Dahil baka sa paglabas ko ay may mapait na katotohanan nanaman akong matuklasan.

Naligo na muna ako, pagkatapos ay binendahan ang mga kamay ko na nasugatan. Aayusin ko na din muna ang living room. Kung nandito lang siguro si Yssabelle ang saya saya namin nagyon. Napapiksi ako ng maradaman nanaman ang maling nagawa ko sakanya.

Nasa kalagitnaan ako ng pagaayos ng mga gamit ng may mamataan akong isang bote ng gamot. Pinulot ko ito, ang alam ko kasi mga vitamins to ni Yssabelle. Yun ang madalas nyang sinasabi sa akin pag iniinom nya ang mga ito.

Napakunot ang noo ko ng may mapansin akong papel na nakapaloob dito. Binuksan ko ang bote pagkatapos ay kinuha ko ang papel at binasa..

Ky, I don’t know how to say this in person. Let me start by saying sorry.

I’m sorry kung hindi ko nasabi sayo agad to. I tried to tell you so many times, pero pag nakikita ko kung gaano ka kasaya ay napanghihinaan ako ng loob. Ayaw kong pati ikaw maging malungkot sa pingdadaanan ko. I know its wrong, I know its selfish, pero gusto ko ako lang ang maging malungkot. I can’t take it pag nakikita kong malungkot ka. I want you to be happy. You deserve to be happy.

Sorry kung may mga pagkukulang man ako sayo. I’m sorry kung hindi ako nagpakita sayo ng una tayong maghiwalay. But believe me Ky, I did my best just to save our relationship. I did everything para lang bumalik ka sa akin.

Our love story is like a fairytale..

I will never forget the first time we met. The feeling was so unfamiliar, yet so sweet. You put butterflies on my stomach. I thought, love will never exist between us. But love brought us into a magical place, wherein you’re the king and I’m the queen..

I’m so happy that you came into my life. Thank you because you show me the true meaning of love. I’m willing to give up everything, makasama lang kita. Ikaw nalang ang pinagkukuhanan ko ng lakas. Pag nakikita kong masaya ka, nagiging masaya na din ako.

But my love, every love story has an ending..

I’m sorry if I can’t be by your side forever. Sorry kung hindi na tayo sabay tatanda. I’m sick Ky. I don’t know when will I die. Pwedeng ngayon, mamaya, o bukas. We don’t know. Only God knows when.

But let me tell you this, If I die today, I’ll die happy and contented..

I love you Kyle Joshua Cristobal. As years goes by, my face and my body will fade. But remember my love, I will never stop loving you.

Just look at the stars when you’re alone, I promise I will always guide you wherever you are. I’m your star, my love..

Yssabelle..

Napaupo nalang ako sa sahig habang binabasa ang sulat ng mahal ko. Napahagulgol ako. May sakit sya? May sakit ang mahal ko?

Sa lahat ng katotohanan na nalaman ko, wala na atang mas sasakit pa dito. Wala ng mas sasakit pa pag nalaman mong ang taong mahal na mahal mo ay mamamatay nalang at wala ka man lang magawa para sakanya.

Ang akala ko malakas sya. Bakit hindi man lang nya agad sinabi sa akin? Yun ba ang sinasabi ni Stephen na pinapadali ko ang pagpatay kay Yssabelle? Gaano ba kalala ang sakit ng mahal ko?

Itinaas ko ang bote at binasa ito. Hindi ito mga vitamins. Pain killer ang mga ito. Bakit nga ba hindi ko inalam nung una palang? Bat hindi ko inalam nag mga pagbabago sakanya?

Ang daming katanungan sa isip ko. Parang hindi na kayang tanggapin ng utak ko ang lahat. Hindi ko kayang tanggapin na mamamatay si Yssabelle. Hindi sya pwedeng mamatay, dahil magsasama pa kami.

Bubuo pa kami ng pamilya.

Gagawin ko pang masaya ang buhay nya.

Tumayo ako at dali daling nagbihis. Inilagay ko sa bulsa ko ang sulat ng mahal ko. Hindi ako makakapayag na mamatay lang sya basta basta. Sa ngayon, pupunta muna ako sa ospital at aalamin ang sakit nya.

Hindi ako pwedeng tumunganga nalang. Kailangan may gawin ako..

Madali kong pinaharurot ang kotse ko hanggang sa makadating ako sa isang ospital. Hindi ko inalis sa mga kamay ko ang bote ng pain killer. Yssabelle sana sinabi mo agad na may sakit ka..

Hindi ko alam kung sino ang pagtatanungan ko. May nakita akong doctor. Lumapit ako agad sakanya. “Doc..” sabi ko.

Natigilan sya sa paglalakad at humarap sa akin. “Yes? May I help you?” tanong nya.

Huminga muna ako ng malalim bago ipakita sakanya ang hawak ko. “Alam nyo po ba kung para saan to?” inilahad ko ang bote sakanya. Natatakot ako sa maaring isagot ng doctor. Pakiramdam ko hindi pa ako handa sa mga dapat kong malaman.

Kinuha nya ito at binasa. Inexamine nya itong mabuti at binasa ang mga nakalagay sa bote. “Saan mo nakuha to?” tanong nya.

“Doc.. Hindi na po importante yun.. Gusto ko pong malaman kung para saan po ang pain killer na yan..” ayaw ko na ng paligoy ligoy pa.

“This pain killer is only used for patients who have tumor..” panimula nya. “Kaso tumatagal lang ang epekto nito sa loob ng isang araw, kaya kung malala na ang tumor ng pasyente ay dapat palagi nya itong iniinom.. But side effects may occur while taking this. Pwedeng stressed out lagi ang patient..”

Pinagpawisan ako ng malamig sa nalaman ko. May tumor ang mahal ko? Pero pwede pa naman yun agapan hindi ba.. “M-may lunas po ba para dito?” tanong ko.

“It depends. Kung mag a-undergo ng surgery ang patient, malaki ang chance nyang mabuhay.. Pero kung hindi naman, unti unti syang manghihina.. And eventually, mamamatay sya..” napasandal ako sa pader. Nanghina ako sa nalaman ko. Gaano nga ba kalala ang sakit ng mahal ko? “Okay ka lang ba?” tanong ulit ng doctor. Hindi ako nakapagsalita. Parang ayaw kong magsalita.

“Doc! Inaatake nanaman po ng sakit sa ulo ang pasyente sa room303!” narinig kong sigaw ng nurse sa doctor na kausap ko. “Una na ako Mr..” sabi nya pagkatapos ay dali dali ng tumungo papuntang elevator.

Ako naman ay naiwan na nakatulala at parang namamanhid. Hindi ko parin matanggap na may posibilidad na mamatay si Yssabelle.

Akala ko naubusan na ako ng luha, pero hindi pa pala. Dahil sa nalaman ko, hindi na tumigil sa pagbugso ang mga luha ko mula sa mata.

Paano ko pa madadamayan ang mahal ko kung hindi ko naman alam kung nasaan sya?

Paano ko ipaparamdam sakanya na nandito lang ako kung mamamatay na sya?

Kung agad ko lang sanang nalaman ay ipinaramdam ko na kay Yssabelle ang kasiyahan. Ginawa nya lahat para sa akin. Kahit na may sakit na sya, kasiyahan ko parin ang inuuna nya..

Pakiramdam ko hindi ako karapatdapat sa mga ginawa nya para sa akin..

Samantalang ako, ano nga ba ang nagawa ko para sakanya? Puro pananakit lang naman lagi ang inaabot nya sa akin. Sana nung mga panahon na sinasaktan ko sya, sana inalam ko nalang kung ano ang mga nangyayari sakanya.

Sana dinamayan ko nalang sya.

Mag isa nyang hinaharap ang sakit nya. Tiniis nya lahat makasama lang ako. Nahihiya ako dahil ang sama sama kong tao sakanya..

Pumunta na ako ng kotse at doon inilabas lahat ng iyak ko. “Y-yssabelle..” sabi ko sa pagitan ng pag iyak. Naninikip ang dibdib ko pag naiisip ko ang sakit ni Yssabelle. Ang dami kong sinayang na panahon. Ang dami kong sinirang pagkakataon.

Napasubsuob ako sa manibela. Hindi ko akalain na may mas titindi pa pala sa sakit na nararamdaman ko ngayon. Ano bang ginawa ni Yssabelle para magdusa sya ng ganito? Dapat ako nalang ang nagkasakit, hindi sya.

Mas magkakaroon pa ng saysay ang buhay nya, kesa saakin na patapon na.

Handa akong gawin lahat bumalik lang si Yssabelle sa akin. Hindi ako makakapayag na mamatay nalang sya. Gagawin ko lahat mabuhay lang sya. Mabuhay lang ang mahal ko.

Kung kailangan kong ibigay ang buong buhay ko ay gagawin ko, basta mabuhay lang sya..

Sana ako nalang ang mamatay. Wag lang si Yssabelle. Wag ang mahal ko..

Ako nalang..

**

Alam nyo, ang hirap gumawa ng malungkot na scenes pag masaya ka. Huhu.. Speechless na ako.. 😦 Salamat pala sa mga comments nyo kahapon. Hehe nakakabata ng braincells este puso pala 🙂

Silent readers paramdam naman pag may time ❤

Vote and Comment 🙂

Last 4 chappies 🙂

-Kerbs
<center><h1>Special Chapter</h1></center>
<hr>
Kala nyo update to no? Nagkakamali kayo! Hahaha. Sabi ko naman kasi sainyo sa October pa ulit eh. Kaya lang may ganito dahil gusto kong malaman ang mga saloobin nyo. Ano nga ba ang gusto nyong mangyari sa ending ng 50 Days with My Ex-Girlfriend?

Sabihin nyo naman kung ano ang mga gusto nyo. Medyo nawawalan na kasi talaga ako ng idea. Unang una, sa sobrang busy ko nawala ko yung usb ko, halos nandun lahat ng story ko eh. Sana lang yung nakapulot hindi nya ikalat yung mga nandun, marami kasi akong reserve stories dun eh. (-__-)

So yun nga, maliban dun nawawalan na din ako ng idea tungkol kay Ky at Yssa. Pero seriously, miss ko na sila. Pati si Stephen miss ko na din. 😦 Gustuhin ko man magupdate ng araw araw ay hindi ko naman magawa. Kulang ang oras, at minsan parang blangko talaga. As in wala akong maisip.

Kaya naisip ko na hingin ang mga opinyon nyo. Syempre readers ko kayo, kaya gusto ko na marinig ang hinaing ng inyong mga damdamin. Huhuhu (nosebleed)

Kung kelan man ang update, hindi ko talaga ala. Promise. 😦

-Kerbs
<center><h1>Chapter 33</h1></center>
<hr>
Thank you sa mga nagcomment kahapon. Ito ang naging resulta ng mga sinabi nyo. Salamat dahil nagka idea ulit ako. Kaya mahal na mahal ko kayo eh! I love youuuuuuu all.. :***

**

Ang hirap pala pag araw araw na hindi mo kasama ang mahal mo. Parang unti unti kang pinapatay. Hindi ko man alam kung nasaan na ba sya ngayon. Halos mabaliw na ako sa kakahanap sakanya. Kulang nalang ipahanap ko sya sa bawat sulok ng Pilipinas.

Ilang buwan ko na nga ba syang hindi nakikita? May isang bwan na din ata. Lahat ng taong malapit sakanya ay hindi ko na din makita. Hindi na din kasi nagtatrabaho si Carla.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Araw araw iniisip ko kung ayos lang ba sya, kung magaling na ba sya. Ang hirap ng ganito, nagkahiwalay kami ng dahil sa maling paniniwala..

Naiisip ko din kung mahal pa ba nya ako, kung iniisip pa din ba nya ako gaya ng pag iisip ko sakanya. Nakapinta parin sa isip ko ang bawat ngiti nya sa akin. Gusto ko na ulit makita ang mga yun.

Ang kaso nga lang, paano ko makikita kung hindi ko alam kung nasaan sya..

“Pare, tama na nga yan..” kinuha ni Jim ang isang bote ng alak na iinumin ko pa sana. Pang ilan ko na nga bang bote ito? Hindi ko na matandaan eh. Ang alam ko lang ay kami kami nalang ang nandito sa bar ni Vince.

Ganito lagi ang naging takbo ng buhay ko simula ng malaman ko na may sakit si Yssabelle. Nagpapakalunod ako sa alak. Ang kaso nga lang ay hindi naman kayang tanggalin ng alak na ito ang sakit na nararamdaman ko.

Tanging si Yssabelle lang ang kailangan ko para sumaya ulit ako..

“Hindi p-pare! Isa paaa!!” pasuray suray na sabi ko. Nahihilo na ako, pero gusto ko pang ituloy to.

“Lasing ka na pre..” sabi naman ni Arnold.

“Ako l-lasing?!” turo ko sa sarili ko. “Haha.. S-sana nga lasing nalang ako! P-para hindi ko nararamdaman ang sakit dito..” sabay kabog sa dibdib ko. T-angina, naninikip nanaman ang lalamunan ko pag naiisip ko na uuwi akong mag isa pagkatapos ay wala ang mahal ko.

Napailing nalang sila sa sinabi ko. Mga loko to! Palibhasa hindi nila alam kung gaano kasakit pag hindi mo alam kung saan hahanapin ang taong mahal na mahal mo..

Tumayo na sila sa kinauupuan ko at inakay ako patayo. T-angina naman gusto ko pang uminom eh!

Pero parang nahihilo na ako na ewan..

Hindi ko na alam kung paano ako napadpad ngayon sa kwarto ko. Nakahiga na ako ngayon at parang umiikot ang buong paningin ko..

Ipinikit ko na ang mga mata ko. Baka sakaling masilayan ko ang mahal ko..

“Love..” naimulat ko ulit ang mga mata ko. Agad na bumungad sa akin ang mukha ni Yssabelle. Ang mukha ng mahal ko.

“Love..” ngumiti ako at umisod patungo sakanya. Hinawakan ko ang malambot nyang pisngi..

“I miss you..” usal nya. Ngumiti din sya sa akin pagkatapos ay hinawakan nya ang mga kamay ko na nasa pisngi nya.

Gusto kong maluha ng sambitin nya ang mga salitang yun. “I miss you too, Love..” hinalikan ko ang tungki ng ilong nya pagkatapos ay bumaba ang labi ko sa labi nya.

Ang lambot talaga ng labi nya. Ang sarap sa pakiramdam pag nadadampian ako ng halik nya. Lahat ng sakit at pagdurusa ay nawawala. Lahat ay gumagaan pag magkalapat ang mga labi namin..

Nabubura lahat ng kalungkutan ko sa ganitong pagkakataon..

Nagtitigan kami ng magbitiw ang mga labi namin. May biglang tumulo na luha mula sa singkit nyang mata. Napakunot ang noo ko. “Why love?” tanong ko..

“Bakit mo ako pinabayaan?” naging sunod sunod na ang paglabas ng mga luha nya. “Mahal na mahal kita Ky.. Pero bakit hinayaan mo na magkaganito tayo? Bakit hindi mo nagawang makinig sa akin..” may tono ng paninisi sa boses nya..

“Love..” yun lang ang lumabas mula sa bibig ko. Parang naubusan ako ng sasabihin.

“Hindi pa ba ako sapat? May kulang pa ba sa mga ginawa ko? Binigay ko ang lahat sayo Ky.. Pero bakit hindi mo nagawang pakinggan ako?”

Hahawakan ko sana sya kaso lang ay pinigilan nya ako. “Bakit mo ako hinayaan Ky? Bakit..” naging hagulgol na ang kanina’y tahimik na paghikbi nya.

Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong sabihin, dahil lahat ng salita na lumalabas mula sa bibig nya ay parang kutsilyo na sumasaksak sa dibdib ko..

Ako naman talaga ang may kasalanan ng lahat. Kasalanan ko kung bakit naging ganito kami ngayon. Siguro kung pinakinggan ko lang sya ay hindi kami malungkot at miserable ngayon.

Siguro ang saya saya sana namin ngayon..

“Hinayaan mong mawala ang mga anak natin..” itinakip nya ang mga palad nya sa mukha nya. “S-sana buong pamilya tayo ngayon..”

“I’m sorry..” sambit ko. Alam ko naman na hindi sapat ang sorry sa lahat ng kagaguhan ko. Hindi maiibsan ng isang sorry ang mga sakit na naidulot ko sakanya. Ang naidulot ko saaming lahat..

“K-kahit na magsorry ka, hindi na mababalik ang mga anak natin..” tinanggal nya ang mga palad nya sa mukha nya pagkatapos ay pininasan nya ang mga luha nya.

Tumayo sya bigla kaya kinabahan ako. Tumayo na din ako at hinabol ko sya. Yayakapin ko sana ang likuran nya kaso ay hindi ko mahawakan.

Pinilit ko ulit syang hawakan, pero hindi ko magawa. parang hangin lang sya na nilalampasan ng mga kamay ko. Hindi ko na sya magawang hawakan tulad nga kanina.

“Yssabelle..” tawag ko. “Bumalik kana..” nagsususmamo ako na sana ay hindi na sya ulit maglakad palayo sa akin..

Lumingon ulit sya. Ang tamlay ng mukha nya. Ibang iba sya sa Yssabelle na nakilala ko na masayahin. “Hindi na kita pwedeng balikan Ky.. Hindi na pwede, kahit na gustuhin pa natin..” yumuko sya bigla, at nararamdaman ko na humihikbi nanaman sya dahil nanginginig ang mga balikat nya.. “Paalam..” sabi nya. Bigla akong kinabahan kaya tumakbo ako patungo sakanya.

Hindi nya ako pwedeng iwan.

Mahal nya ako..

Babalik pa sya sa akin, diba?

Tumakbo ako ng tumakbo hanggang sa hindi ko na sya maabutan. Bigla nalang syang naglaho.

Bigla nalang naglaho ang mahal ko..

Napamulat ako ng marahas. Nananaginip nanaman pala ako. Palagi nalang ganito ang panaginip ko. Kung minsan naman ay dalawang bata na ako ang sinisisi kung bakit ako iniwan ni Yssabelle, Alam ko naman na ang mga anak namin ni Yssabelle ang mga batang yun, ang sakit dahil pati sila ako ang sinisisi sa lahat ng nangyari..

Hindi ko na nagawang matulog. Napatingin ako sa bedside table, nakalapag dun ang huling sulat sa akin ni Yssabelle.

Binasa ko ulit yun at unti unti nanamang tumulo ang mga luha ko.

Ang sakit sakit parin talaga dahil nung mga panahon na pinahihirapan ko sya ay may iba pa pala syang pinagdadaanan. Totoo ngang walang patutunguhan ang isang relasyon kung hindi marunong makinig ang isa sainyo.

Gaya ko, hindi ako maruong makinig kaya nawala ang lahat ng importante sa buhay ko. Ang sabi ko noon magtitiwala na ulit ako sakanya, kaso hindi ko naman yun napanindigan.

Parang hindi ako lalaki. Ang laki kong tarantado!

Hinalikan ko ang sulat na ibinigay sa akin ng mahal ko. Itong sulat na to ang magpapaalala sa akin na mahal ako ni Yssabelle..

Hahanapin ko sya, hindi ako papayag na basta nalang sya mawala ng tuluyan sa akin. Hindi pwedeng maging huli na ang lahat.

Sa oras na mahanap ko sya, sasamahan ko sya sa pagharap nya sa sakit nya. Gagawin ko lahat ng bagay na hindi ko nagawa noon sakanya. Pupunuin ko lahat ng pagkukulang ko. At pag nangyari ang oras na yun hindi na ako makakapayag na mawala pa sya sa akin.

Naging gago na ako minsan..

Kaya hindi na ako magpapakagago pa ulit..

**

Maikli lang to. Vote and Comment 🙂

-Kerbs
<center><h1>Chapter 34</h1></center>
<hr>
“Sir, sigurado na po ba kayo?” tanong ng sekretarya ko sa akin.

“Oo Nita..” sagot ko. Nililigpit ko na ang mga gamit ko dito sa office. Nag quit na kasi ako bilang CEO ng kumpanya. Hindi ko na kayang manatili pa dito ng kahit na isang araw. Mapride na kung mapride, pero ayaw ko ng tumanggap ng kahit na anong pera mula sa mga magulang ko. Partikular kay mom. Pakiramdam ko pag tinatanggap ko ang tulong nya ay tinatanggap ko narin ang paninira nya sa buhay ko.

“Sir.. Paano na po ang kumpanya?” tanong nya. Lungkot na lungkot ang mukha nya. Dahil maliban sa akin, ay isa din sya sa mga nakakaalam na malapit na kaming malugi. Buti na nga lang at sinalo kami ng mga Sy. Ipit na ipit na kasi talaga kami. Lahat ng investors namin ay umuurong sa di malamang dahilan..

“Nandito naman ang mga Sy. kampante ako na hindi nila kayo papabayaan..” usal ko. Malaki ang tiwala ko sa mga Sy. Mas malaki ang impluwensya nila sa amin.

“Pero sir..” hirit pa nya.

Hindi ko na sya hinayaan na magsalita pa ulit. Hinawakan ko sya sa balikat at nginitian. “Hindi nila kayo papabayaan. Magtiwala ka lang..” sabi ko sa pinakasiguradong tono.

Tinapik ko sya sa balikat pagkatapos ay tuluyan na akong lumabas.

Sa paglabas ko sa kumpanyang ito ay sya na din pagtalikod ko bilang Cristobal. Gusto kong magsimula sa maliit. Maghahanap ako ng trabaho sa sarili kong paraan. Gusto kong kumita ng pera ng hindi nanggagaling sa mga magulang ko.

Lumipat na din ako sa hindi gaanong kalakihan na apartment. Umalis na ako sa condo ko. Dahil bawat sulok ng lugar na iyon ay napupuno ng pagmamahalan namin ni Yssabelle. Araw araw nalulungkot lang ako pag naaalala ko sya.

Walang araw ang lumipas na hindi sya naalis sa isip ko. Ang tanging hangad ko lang naman ay makita ko na sya. Pero parang ang damot ng tadhana kasi ayaw nyang ipakita sa akin ang mahal ko.

Patuloy parin ang mga hinire ko na private investigator sa paghahanap sakanila, kaso nga lang hanggang ngayon ay wala paring balita.

Sumakay na ako sa kotse. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, siguro ay maghahanap na muna ako ng bagong trabaho. Kahit ano nalang muna siguro, basta may mapagkakakitaan.

**

Lumipas ang halos isang buong araw ay wala akong nahanap. Lahat ng pinagtatanungan ko ay writer ang kailangan. Parang pinapaalala nila sa akin lagi ang mahal ko.

Wala naman akong alam tungkol sa pagsusulat eh. Kung nandito lang sana si Yssabelle baka sakaling matulungan nya ako..

Nalulungkot nanaman ako. Sumasagi nanaman sa akin ang imahe ng mahal ko..

Dahil gabi nanaman. Pupunta na ulit ako sa bar ni Vince. Ganito nalang talaga lagi ang buhay ko. Paulit ulit nalang.

Wala ng saysay pag wala si Yssabelle..

Pagpasok ko sa bar ay sari saring amoy at tao ang nakikita ko. Lahat sila masaya, ako lang ang hindi.

Bakit nga ba ako magsasaya kung hindi ko naman kasama ang mahal ko?

Nagtungo ako sa counter at inorder na ang madalas na inumin ko dito. Inikot ko ang paningin ko sa buong lugar. Wala ang mga kaibigan ko. Maging sila ay sumuko na din sa pagsama sa akin. Paano ba naman kasi, ang gago ko. Inaaya ko sila, pero pag tatanungin nila ang problema ko ay hindi ko naman sila sinasagot..

Nasa kalagitnaan ako sa pag inom ng may biglang magsalita sa tabi ko. “Masusunog na ang atay mo nyan..”

Napatagilid ako ng tingin. Si Vince pala. Hindi ko sya sinagot. Inikot ikot ko lang ang baso ko na may yelo..

“Bakit kasi hindi mo muna sya hayaan. Malay mo pinapalipas lang nya ang mga nangyari..” biglang sabi niya.

Natigilan ako sa pag inom. “Hayaan?” tanong ko. “Hindi ko yata kaya yun..” napailing ako. Hindi ko naman kasi talagang kayang hayaan ang mahal ko, lalo na’t alam ko na may sakit sya..

“Pero tignan mo naman pare.. Halos hindi na kita makilala sa itsura mo.. Napapabayaan mo na ang sarili mo..”

“Tamang kaparusahan lang to..” simpleng sagot ko.

“Masyado namang parusa yan..” ininom nya ang baso ng alak na hawak nya pagkatapos ay muling nagsalita. “Nasaktan ka din naman eh..”

“Pero mas nasaktan sya..” sumbat ko. Talaga naman kasi na mas nasaktan ko ang mahal ko..

“Sabihin na nga natin na mas nasaktan sya. Pero ganyan naman talaga sa pagmamahal, diba? Asahan mo na pag nagmahal ka ay masasaktan ka talaga.. Kakambal kasi ng pagmamahal ang salitang sakit..”

Napatawa ako ng mapakla sa sinabi ni Vince. Oo nga, tama sya. Kakambal nga ng pagmamahal ang salitang sakit, kaya ng mahalin ko si Yssabelle ay pinayagan ko na din ang sarili ko na saktan sya, na hindi naman dapat.

Hindi kasi ako marunong makinig. Akala ko kasi kung anong nakita ng mga mata ko ay sya ng tama. Pero nagkamali ako, dahil hindi pala lahat ng nakikita ng mga mata ko ay tama, dahil bawat pangyayari ay may dahilan.

“Kung binigyan ko lang sana sya ng halaga, baka nasaakin parin sya ngayon..” sabi ko. Naninikip nanaman ang dibdib ko.

Duwag ba ako pag ipinakita ko sa kaibigan ko na umiiyak ako? Hindi naman diba? Tao lang din naman ako. At kahit na lalaki ako ay marunong din akong masaktan at umiyak..

“Hindi ko na alam kung saan sya hahanapin pare..” naramdaman ko na nag init na ang isang sulok ng mata ko, hudyat na malapit ng tumulo ang luha ko. “Araw araw halos mabaliw na ako dahil hindi ko alam kung saan sya pwedeng puntahan. T-angina naman pare. Mahal na mahal ko sya. Hindi ko kaya pag wala sya..”

Hindi ko na napigilan pa, tuluyan ng lumabas ang mga luha ko sa mata. Tinapik lang ni Vince ang balikat ko. “Iiyak mo lang yan pare. Kahit hindi ko pa nararanasan yan, nakikita ko naman sayo kung gaano kasakit..”

Umiyak na ako ng tuluyan. Ngayon lang ako umiyak sa harapan ng isa sa mga kaibigan ko. Hindi ko na kasi kaya, ang hirap hirap na. Ang sakit pag ikaw lang ang nakakaramdam nito..

“Kamusta na kaya sya.. Ayos lang kaya sya pare? Gustong gusto ko na syang yakapin.. halikan.. at makasama habang buhay.. Sana kasi hindi nalang ako nagpalamon sa pride ko.. Bakit kasi ang tanga ko? Sa sobrang pagmamahal ko sakanya, ay nagawa ko syang saktan.. Nasa akin na sya pare eh, pero hinayaan ko pa sya.. Hawak ko nya sya, pero binigyan ko sya ng dahilan para bitawan ako..” ang sakit sakit sa dibdib. Ngayon ko lang nailabas lahat ng ito.

“Ginawa nya lahat para sa akin.. Hinangad nya na maging masaya ako.. Lagi nya akong inuuna, pero bakit hindi ko nakita ang mga yun? Mas nakita ko pa ang mga maling nagawa nya.. Ang sama sama ko dahil tinuring ko sya na parang basura, na parang hayop..” idinukmo ko ang ulo ko sa may counter table.

“Nasaktan ko sya ng emosyonal at pisikal.. Ang dami kong mali pare.. Palagay ko nga kinakarma na ako.. Ang tindi ng kaparusahan na to.. Hindi ko sya mahanap. Hindi ko alam kung saang lupalop sya ng mundo.. Mababaliw na ata ako..” patuloy lang sa paghagod sa likod ko si Vince.

Hindi na ako mahihiya na ipakita sakanya na nasasaktan ako. Maswerte nga ako dahil may mga kaibigan ako na marunong makinig.

“Pag nakita ko sya pare, hinding hindi ko na sya pakakawalan pa ulit. Itutuwid ko lahat ng mali ko..” itinaas ko ang ulo ko at pinunasan ang mga luha sa mata ko.

Hindi na ako nagsalita. Pinakalma ko na muna ang sarili ko. Naninikip parin kasi ang dibdib ko ng dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon.

“Umuwi ka na muna pare at magpahinga..” sabi ni Vince.

Siguro nga kailangan ko na munagn umuwi at magpahinga. “Salamat pare..” sabi ko. Ngumiti ako sakanya, ngunit isang ngiting hindi naman abot hanggang sa mata.

Tumango nalang sya sa akin. Tumayo na ako at nagsimula ng maglakad.

Mabilis lang akong nakadating sa apartment na tinitirhan ko. Hindi ko pa naayos ang mga gamit ko dito kaya magulo parin. Nagtungo ako sa couch pagkatapos ay humiga na.

Idinantay ko ang mga kamay ko sa center table, ngunit nagulat ako ng may mahulog na pink envelope mula dito.

Pinulot ko ito at muling binuksan. Ito ang sulat na regalo sa akin ni Yssabelle nung birthday ko.

Love..

I’m sorry kung itong letter lang ang regalo ko sayo. Hindi ko kasi alam kung ano ba ang ibibigay ko sayo. You almost have everything naman kasi eh..

Siguro ito ang pinakasimpleng regalo na matatanggap mo. Isang simpleng sulat lang naman kasi to eh. Pero itong regalo ko naman ay galing sa puso..

My Love, alam mo ba na nung unang araw na nakilala kita akala ko mayabang ka. Ikaw kasi eh, ang hangin mo..

Pero nagkamali pala ako, dahil first impression never last nga. Kasi ng makilala kita ng mas matagal ay naging iba ang tingin ko sayo. Akalain mo yun, nagawa mong sumama kay papa kahit isang beses mo palang akong nakikita.

Ang akala ko nga binobola mo lang ako nun eh, pero hindi pala. Napatunayan ko na seryoso ka dahil hindi lang ako ang niligawan mo, pati na din ang pamilya ko. Ano pa nga bang hihilingin ko? Nasayo na ata lahat eh.. Magagawa ko pa kayang maghanap ng iba? Hindi na no, NEVER!

Pero seriously Kyle Joshua Cristobal. Mahal na mahal kita, alam mo yun?

Love is just a word, not until you define it. My life is just a plain black and white, but then you came you put colors on every edge. I’m just a simple girl, but when you looked at me I can see myself as an extraordinary woman.

Can you believe it? You changed everything when you enter my life..

Words cannot express how much you mean to me.. I promise, I will be your girl now and always..

LOVE means Kyle and Yssabelle..

I love you!

Your one and only, Yssa.

Hindi nanaman tumigil sa pagpatak ang mga luha ko. Ang saya saya pa namin ng mahal ko ng panahon na to. Itong sulat na to ang regalo na nagpapaalala sa akin kung gaano ako kamahal ni Yssabelle.

Bakit nga ba sinira ko lahat? Nakita ko lang ang kahalagahan nya ngayong wala na sya at hindi ko na mahanap.

Yssabelle.. Kailangan kita..

**

Nagising ako ng maramdaman ko na nagvivibrate ang phone ko mula sa bulsa. Nakatulog na pala ako sa couch. Hindi ko na namalayan dahil sa kaiiyak ko kagabi. Napatingin ako sa may dibdib ko, nandun pa ang sulat na regalo sa akin ni Yssabelle.

Nakaramdam nanaman ako ng lungkot ng maalala ang laman ng sulat na iyon..

Hindi parin tumigil ang phone ko sa pagvibrate. Kinuha ko na ito. Chineck ko kung sino ba ang tumatawag..

Bumulis ang kabog ng dibdib ko ng makita kung sino ang tumatawag.

Ang private investigator na hinire ko para hanapin sina Yssabelle. Dala ng kaba ay pinindot ko na agad ang answer button. Umupo ako at huminga ng malalim. “Hello?” sabi ko.

“Hello sir!” sabi ng nasa kabilang linya. “Kagabi ko pa po kayo tinatawagan, pero hindi kayo sumasagot..”

“May balita na ba?” hindi ko na pinansin pa ang sinabi nya. Gusto kong malaman kung may maganda bang balita na bubungad sa akin ngayong araw..

“Sir..” sabi nya. Bigla akong kinabahan sa pagbitin nya ng mga salita nya.

“B-bakit?” kinakabahang sabi ko.

“Sir.. Nakita na po namin si Ma’am Yssabelle. Kaya lang……………..”

**

Alam ko bitin! Wag kayo, para may thrill. Haha.

Vote and Comment 🙂

Hi SemBreak :”””>

-Kerbs
<center><h1>Chapter 35</h1></center>
<hr>
Pa-play nung song sa side 🙂

**

“Damn! Tell me! Nasaan sya?!” di ko na napigilan pa ang sarili ko sa pagsigaw. Kinakabahan ako. Pakiramdam ko kasi ay hindi magandang balita ang sasabihin ng private investigator..

“Sir.. Mas mabuti po siguro kung pumunta nalang kayo dito..” mahinahon ngunit kinakabahan na sagot nya.

Shit! Ano ba talaga ang nangyayari?

I stood up and massage my temple. Huminga ako ng malalim. “Tell me what happened..” sabi ko.

“Sir, hindi ko po alam kung paano ko ipapaliwanag sainyo. Mas mabuti po siguro kung magkita nalang tayo..”

Bakit ba binibitin pa nya ako? Mas lalo tuloy akong kinakabahan. “Saan ka ba ngayon?” tanong ko.

“Sa Blue Meadows po..” mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko. Anong ginagawa nya dun? At bakit dun nya nakita si Yssabelle?

Binaba ko na ang linya. Ayaw ko munang mag isip. Ayaw kong bumuo ng konklusyon sa utak ko. Mali naman siguro ang iniisip ko.

Baka nagkataon lang na nakita nya dun ang mahal ko, kaya gusto nya na dun kami magkita..

Naligo na ako at agad na nagbihis. Kailangan ko ng makita ang mahal ko. Baka pag nagtagal pa ay umalis na sya dun..

Medyo malayo ang Blue Meadows sa condo ko, mga isang oras din siguro ang byahe bago makadating dun. Pero hindi ko ininda ang layo, basta ang importante lang ngayon sa akin ay ang makasama ko na ulit ang mahal ko.

Gusto ko na syang bumalik sa akin..

Napamura ako sa isip ko ng maipit ako sa kahabaan ng traffic. Sht. Bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa na makikita ko na ang mahal ko. Baka umalis na sya dun eh..

Halos isang oras din ata ang itinagal ko sa traffic. Kung kanina ay mabilis ang pagpapatakbo ko ng sasakyan, ngayon naman ay mas mabilis pa. Parang nililipad na nga ako sa bilis eh. Mas mabuti na din yun, para maabutan ko ang mahal ko..

Pagdating ko sa Blue Meadows ay hinanap agad ng mga mata ko si Yssabelle, ngunit hindi sya ang nakita ko. Ang private investigator ko lang ang nahagilap ng mga mata ko. Nasa may isa syang parte ng lugar na ito na nasa ilalim ng puno.

Bumilis nanaman ang takbo ng puso ko. Lumapit na agad ako skanya. Ayaw ko ng magpaligoy ligoy pa. “Ano na? Bakit dito tayo nagkita?” pambungad na tanong ko.

Nagulat pa sya ng magsalita ako mula sa likuran nya. Humarap sya sa akin. “Sir..” Lumapit sya sa akin at ibinulsa ang cellphone nya. “Mabuti naman po at nakadating na kayo..”

Lumingon lingon ako sa paligid. “Nasaan na si Yssabelle? Akala ko ba nakita mo na sya?”

Napayuko sya bigla ng dahil sa tanong ko.

“Si Yssabelle?” ulit ko.

“Hinanap ko po sya sir. Nagtanong tanong ako sa mga kamag anak nya, pati narin sa mga malalapit na kaibigan ng pamilya nila..” pagsisimula nya. “Kaso lang po, lahat sila hindi alam kung nasaan na ang pamilya nila..” napabuntong hininga sya.

“Nawalan na po ako ng pag asa na hanapin sila, hanggang sa isang araw ay may narinig akong dalawang doctor na nag uusap tungkol sa isang Yssabelle Dizon.. Inalam ko po kung sya ba si Ma’am Yssabelle na pinapahanap nyo..” bawat salita nya ay mas lalong kumakabog ng malakas ang dibdib ko.

“Kaya sinundan ko muna ang mga doctor kung saang ospital sila nagtatrabaho.. At nalaman ko po na sa St. Michael Hospital po pala sila..” teka.. Yun ang ospital na pinuntahan ko, isang bwan na ang nakakaraan ahh.. “Nagtanong po ako kung may pasyente ba silang Yssabelle Dizon dun, at nakumpirma ko po na meron nga.. Pinilit kong hingin ang records ng pasyente para malaman kung sya ba ang pinapahanap nyo, ang kaso nga lang ay hindi nila ibinigay..”

Parang hindi ako makapagsalita sa mga sinasabi ng private investigator ko. Ang tanging gusto ko lang gawin ngayon ay pakinggan ang mga ihahayag nya..

‘Sinubukan kong bayaran sila, ang kaso ay hindi talaga sila pumayag.. Nagpalipas po ako ng isang linggo bago ulit bumalik sa ospital, tinanong ko ulit kung nandun pa ba si Ma’am Yssabelle. Kaso ang sabi nila ay wala na daw sya..”

“A-anong wala?” nauutal na tanong ko.

“Sir..” mahinang sabi nya. “Patay na po si Ma’am Yssabelle..”

Nanigas ang buong katawan ko ng dahil sa sinabi nya. “Ibinigay sa akin ang mga records nya. Nagpanggap po ako na kamag anak nya para lang ibigay nila ang mga yun. Pinagtugma tugma ko po lahat ng sinabi nyong impormasyon at ang record ng pasyenteng Yssabelle Dizon sa ospital.. Lahat po ng impormasyon ay tama..” binuksan nya ang case nya at may kinuha syang envelope. “Heto po ang mga records nya. Buksan nyo po..”

Hindi ako kumibo. Kinuha ko lang ang envelope at binuksan ito ng mabagal. Natatakot ako.

Natatakot akong makumpirma na baka wala na talaga ang mahal ko.

Iniisip ko palang na wala na sya ay parang hindi ko na kaya..

Tuluyan ko ng nabuksan ang envelope. Binasa ko lahat ng nakasulat dito. At sa pagbasa ko nito ay namanhid ang buong katawan ko.

Kahit anong tanggi ko ay pangalan ni Yssabelle ang paulit ulit na nababasa ko.

“At kaya dito po ako nagpunta ay dahil dito ko po nakita si Ma’am Yssabelle.. Ito po ang puntod nya..” nagbaba ako ng tingin.

Nakita ko ang isang marmol na bato. Nakaukit dun ang pangalan ng mahal ko.

Halos isang linggo palang ang nakakaraan ng mamatay sya. Hindi matanggap ng buong sistema ko ang mga nalaman ko. Unti unti ay naramdaman ko ang pag agos ng mainit na tubig mula sa mata ko. Naninikip din ang dibdib ko ng dahil sa nalaman ko.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko, ang tanging alam ko lang ay gusto kong umiyak at mag isa.

“Umalis ka na muna.” sabi ko.

“Sir..” hinawakan nya ako sa balikat. “Ayos lang po ba kayo?”

“Umalis ka na muna. Please.. Gusto kong mag isa muna..” hindi na sya sumagot. Tinapik nalang nya ang balikat ko at nagsimula na syang maglakad.

Hindi ko akalain na makikita ko nga ang mahal ko, pero dito na sa sementeryo. Nung una palang dapat inihanda ko na ang sarili ko na ganito talaga ang ibabalita sa akin ng private investigator ko.

Napaupo ako sa tapat ng puntod nya. “Yssabelle.. Bakit mo ako iniwan?” umiiyak na tanong ko. Hinaplos ko ang pangalan nya. “Mahal na mahal kita.. Bakit kailangan mangyari sa atin to? Hindi ba’t babawi pa ako sayo. Diba nga itutuwid ko pa ang mga maling nagawa ko? Love.. Diba bubuo pa tayo ng sarili nating pamilya? Bakit mo ako iniwan. Hindi ako handa. Hindi ko kaya pag wala ka..” tuloy tuloy lang sa pag agos ang mga luha ko. Bawat bagsak nito ay parang pagbagsak na din ng pagkatao ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na may sakit ka. Sana nung panahon na naging masama ako sayo ay inalagaan nalang kita. Bakit hinayaan mong lumaban na mag isa? Bakit hindi ka humingi na tulong sa akin. Bakit hinayaan mo na iwan ako ng ganito kaaga?” ang sakit sakit lang. Sana naririnig nya ngayon ang mga sinasabi ko.

“Patawarin mo ako. Patawarin mo ako kasi ang sama sama ko sayo. Patawarin mo ako kasi hindi ako marunong makinig. Alam ko naman na marami akong pagkakamali.. Pero Love naman, wag mong gawin sa atin to. Wag mo akong iwan.. Bumalik ka na..” para baliw ako dahil kinakausap ko sya at tanga na umaasa na babalik pa sya.

Kahit na alam ko naman na hindi na sya babalik kahit kailan.

Napaluhod ako sa harapan ng puntod nya. Idinukmo ko ang ulo ko sa damuhan. Ibiniuhos ko lahat ng luha ko. Pero parang unlimited ang mga ito, hindi ito tumitigil mula sa pag agos.

Ito na siguro ang pinaka masakit na katotohanan. Ang malaman na patay na ang mahal mo. Ni hindi ko man lang nagawa ang mga dapat kong gawin para sakanaya. Ang dami kong nasayang na panahon. Sinira ko ang pagsasama namin.

Maghapon akong nakaluhod at nakadukmo sa puntod ng mahal ko. Hindi ko na napansin na malapit na palang magdilim.

Parang nanghihina ako. Hindi ko alam kung ano nga ba ang dapat kong maramdaman. Ang sama sama ko kasing tao eh kaya nagkakaganito ngayon ang buhay ko. Pero sana naman ako nalang ang kinarma, hindi na kasama ang mahal ko.

Hanggang ngayon ay umiiyak pa din ako. Hindi ko na pinansin ang panlalambot at gutom na nararamdaman ko.

Nawalan na ako ng ganang mabuhay.

Bakit nga ba hindi ako mawawalan ng gana?

Kung ang taong nagbibigay ng buhay sa akin ay wala na.

Nawala na ng tuluyan..

Napagpasyahan ko na umalis na muna. Nasasaktan kasi ako pag nakikita ko ang pangalan ng mahal ko. Humalik ako sa puntod nya bago tumayo at umalis.

Babalik ako bukas mahal ko..

Ayaw kong umuwi muna. Hindi ko ata kayang mag isa sa ganitong panahon. Hindi ko kayang mag isa habang iniisip na patay na ang nag iisang taong mahal na mahal ko.

Hindi ko na namalayan na nagdadrive na pala ako patungo sa isang bar. Hindi muna ako pupunta sa bar ni Vince, ibang bar na muna. Nahihiya na din kasi ako sakanya, at isa pa ay gusto ko talagang mag isa.

Kakaiba ang bar na napasukan ko. Lahat ng tao ay nakatingin sa akin, di ko alam kung ano ang gusto nila bat ang tatalim ng mga tingin nila sa akin. Gayunpaman, hindi ko sila pinansin, gusto ko lang magpakalasing para mabawasan ang sakit na nararamdmaan ko..

Mahal ko, bakit wala ka na..
Tatlong oras na ako dito sa bar, pero hanggang ngayon ay hindi ko parin maramdaman ang pagkahilo o ang pagkalasing.

Kahit siguro anong gawin ko ay wala ng epekto ito. Masyadong matindi ang sakit na nararamdaman ko.

Nag iwan na ako ng pera sa counter bago umalis. Uuwi na nga muna siguro ako, at sa pag uwi ko kailagan tanggapin ko na wala na talaga ang mahal ko.

Kaso hindi ko talaga kayang tanggapin..

Pasakay na ako ng kotse ng may biglang magsalita mula sa likuran ko. “Cristobal! Bakit ka napadpad sa teritoryo ko?” May mga kasama syang lalaki. Hindi ko nalang sya pinansin. Hindi ko naman sya kilala eh.

“Mayabang nga pala talaga sya pare..” sabi naman ng isa sa mga kasama nya.

“Hindi ko kayo kilala..” sabi ko.

“Hindi?” natawa ang lalaking unang nagsalita. “Hindi mo ba ako naaalala? Hindi mo ba natatandaan ang mukhang to?” turo nya sa sarili nya.

“Hindi.” tipid na sagot ko.

Lumapit sya sa akin pagkatapos ay itinulak ako. “Hindi mo ako maalala?!” tumaas na ang boses nya. “Sinira nyo ang kumpanya ng pamilya namin!” galit na sabi nya. “Ibinaon nyo kami sa utang! Pati ang tatay mo, pinagbintangan na magnanakaw ang tatay ko!”

Lumapit sa akin ang dalawang kasama nya at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Lumapit naman sa akin ang lalaki at binigyan ako ng malakas na suntok. “Akala nyo kung sino kayong mga Cristobal!” sinuntok nya ako sa sikmura.

Sumama na din ang mga kasama nya sa pagsuntok sa akin. Di ko na matandaan kung ilang suntok na ba ang naibigay nilang lahat sa akin. Basta ang alam ko lang ay nakahiga na ako ngayon sa parking lot at pinapadyak nila ang iba’t ibang parte ng katawan ko.

Hindi na din ako makapag isip pa ng tama. “Ang hina mo naman pala eh!” di ko na kilala kung sino ang nagsalita.

Nalalasahan at nararamdaman ko nalang ang pagdaloy ng dugo mula sa katawan ko. Para lang akong hayop na pinaglalaruan at pinagkakatuwaan nila..

“At para sa pinaka main event..” sabi ng isa. Sa tingin ko sya ang lalaking nagsasalita kanina na sinasabing sinira daw namin ang pamilya nila.

Itinayo nila ulit ako. Hinawakan nila ng mahigpit ang balikat ko. Nakapikit na ang mata ko ng dahil sa mga suntok na natamo ko. Kaya hindi ko na makilala ang mga mukha ng mga taong nasa harapan ko.

Itinaas ng lalaki ang nakayuko kong ulo at hinawakan ang mukha ko ng marahas. Namataan kong may kinuha sya mula sa likuran ng pantalon nya.

Tumawa muna sya bago ulit magsalita. “Enjoy your trip Cristobal..”

Naramdaman ko nalang ang malamig at matulis na bagay na tumusok mula sa tagiliran ko.

**

Epilogue na next chappy 🙂

-Kerbs
<center><h1>Epilogue</h1></center>
<hr>
Three months later…

“Nauna ka sa akin ngayon ah..” sabi nya. Tumabi sya sa akin at ngumiti ako.

“Oo. Palagi mo kasi akong inuunahan eh..” sinulyapan ko sya sandali pagkatapos ay nagbaba ulit ako ng tingin.

“Ang sabihin mo inuunahan mo lang talaga ako..” umismid sya sa akin.

“Ikaw talaga.” ginulo ko ang buhok nya, pagkatapos ay lumabi sya..

“Lagi mo nalang ginugulo ang buhok ko. Hindi naman ako bata eh!” nagkunwari syang naiinis.

Sa tatlong buwan na kasama ko sya, ay naging malapit na kami sa isa’t isa. Siguro kung hindi nya ako nakita tatlong bwan na ang nakakaraan ay baka wala na din ako.

Malaki ang pasasalamat ko sakanya dahil iniligtas nya ako, kaso lang mas gusto ko ng mamatay ng mga panahong yun dahil gusto ko ng makasama ang mahal ko.

Kaso sa di inaasahang pagkakataon ay nakita ako ni Carla sa parking lot ng bar na pinuntahan ko. Oo si Carla ang dahilan kung bakit buhay parin ako ngayon..

Naramdaman ko nalang ang malamig at matulis na bagay na tumusok sa tagiliran ko. Tumakbo na ang mga lalaki dahil may dumating na isang kotse. Di ko na maaninag ang taong lumaba mula dito. Basta ang alam ko lang ay lumapit sya sa akin at tinapik tapik ang pisngi ko. Narinig ko pa ang pagsigaw nya para humingi ng tulong.

Yun na ang huling pangyayaring naalala ko.

Paggising ko ay nasa isang puting kwarto ako. Ang daming nakalagay sa katawan ko. Kung ano ano ang mga ito. Pinilit kong tumayo ngunit hindi ko kaya. Parang namamanhid ang buong katawan ko..

Naalala ko bigla ang mahal ko. Kailangan ko syang puntahan. Nangako ako sakanya na babalik ako ngayon.

Kahit na masakit ang pakiramdaman ko ay pinilit kong umupo. “Yssabelle..” sambit ko. Nag angat ng tingin ang babaeng nakaupo sa tabi ng hospital bed.

“Kyle!” sabi nya. Lumapit sya sa akin. “Wag ka munang tatayo..”

“Pupuntahan ko si Yssabelle..” Sabi ko. Tatayo na sana ako ang kaso lang ay nanghihina ang mga paa ko, kaya napaupo ako sa sahig.

“Oh my God! Sandali lang.. Tatawag ako ng doctor!” natatarantang sabi nya. Dali dali syang lumabas. At sa pagbalik nya ay may mga kasama na syang doctor at mga nurse.

Itinayo ako ng mga nurse at ibinalik sa kinahihigaan ko. Si Carla naman ay nakatayo lang sa isang sulok at parang natataranta parin.

“Mr. Cristobal. Wag muna kayong tumayo o maglakad.. Hindi nyo pa po kaya.. Your left foot has been injured kaya hindi ka makakatayo. You need to rest..” wika ng doctor.

“Pero doc.. Kailangan ko pong puntahan ang mahal ko. Nangako ako sakanya na babalikan ko sya..” sabi ko.

“Hindi ka pa magaling Mr. Cristobal. Kailangan mo pang magstay dito for about two weeks. At wag ka ding gumalaw dahil baka dumugo ulit ang tagiliran mo..”

Hindi ko pinansin ang snabi nya. “Malakas na ako. Kailangan kong puntahan ang mahal ko..” tinanggal ko ang mag nakalagay sa katawan ko. Naramdaman ko ang muling pagkirot ng tagiliran ko ng dahil sa ginawa ko.

Hinawakan ako bigal ng mga nurse. “Bitawan nyo ko!” sabi ko. Hindi nila ako pinakinggan. Bagkus ay may itinurok sila sa akin na syang nagpahina sa katawan ko. Napaupo ulit ako. Parang mas nawalan ako ng lakas.

“I’m sorry Mr. Cristobal. Kung lagi kang ganyan, mapipilitan kaming turukan ka ng pampakalma. So please, kung gusto mong gumaling agad ay tulungan mo ang sarili mo. Wag ka munang gumalaw..” tumingin ang doctor kay Carla. Napatingin din ako sakanya, may bahid na ng luha ang mga mata nya.

Nagyon ko lang napagtanto, anong ginagawa nya dito?

“Miss Javier.. Bantayan mo muna si Mr. Cristobal, kung maari ay wag mo muna syang iwan. He’s experiencing an emotional trauma. Kailangan nya ng makakasama sa ganitong panahon.

Pinunasan ni Carla ang mga luha nya pagkatapos ay tinanguan nya ang doctor.

Lumabas na ang mga doctor kasama ang mga nurse. Kami nalang ni Carla ang naiwan ngayon dito. “Papatayin mo ba talaga ang sarili mo?!” lumapit sya sa akin at sinigawan ako.

“Mas o-okay nga yun diba? Para makasama ko na ang mahal ko..” naninikip nanaman ang dibdib ko. Kailanagn ko ng makita ang mahal ko.

“Gago ka ba talaga?! Kung hindi kita nakita baka pinaglalamayan ka na din ngayon! Nawalan na ako ng isang kaibigan kaya hindi na ako makakapayag na mawalan ulit na isa pa! Naiintindihan mo ba?!” humahagulgol na sabi nya.

“Kahit na naging masama ka sa kaibigan ko ay hindi ko naman maatim na tignan ka lang na mamatay! Umayos ka nga Kyle! Kung nandito lang si Yssabelle ayaw nya na maging ganyan ka!”

Hindi ako makapagsalita sa sinabi nya. “Masakit din naman para sa akin ang pagkawala ni Yssa. Hindi lang ikaw ang nasaktan. Maging ako nasaktan din. Ni hindi man lang nga ako nakapunta sa burol nya, dahil hindi nila ipinaalam sa akin ang pagkamatay nya. Nalaman ko lang na patay na sya dahil pinuntahan ko ang doctor nya!” may hinanakit sa mga salita nya pero nangunguna parin ang lungkot dito..

Napapikit ako. Tumulo ang mga luha mula sa mata ko. “Bakit hindi pinaalam ni Yssabelle sa akin na may sakit sya?” tanong ko.

Pinunasan nya ang mga luha nya. “Dahil mahal ka nya! Mas pinili nyang hindi magpagamot para lang makasama ka! Mas pinili ka nya sa lahat ng bagay! Kaya sana lang wag mong sayangin ang buhay mo, dahil mas masasaktan mo lang si Yssabelle pag ginawa mo yan!” may panibagong luha ulit ang tumulo mula sa mga mata nya..

“Iba ang pagmamahal sayo ni Yssabelle..” dagdag pa nya.

Napapikit ako ng mariin. Iba nga ang pagmamahal nya sa akin. Ngunit sinayang ko naman ang pagmamahal na yun. Sinayang ko lahat, ngayon ay nagsisi ako ng sobra..

“Lalim nanaman ng iniisip mo ah..” napabalik ako sa katotohanan ng magsalita ulit sa tabi ko si Carla.

“Hindi naman.” sagot ko.

“Iniisip mo nanaman sya no?” nagbaba sya ng tingin at tinignan din ang puntod ni Yssabelle.

Ngumiti lang ako bilang pagsagot. “Miss ko na din sya..” napatingin ako kay Carla. May gumuhit na pekeng ngiti mula sa labi nya.

“Miss ko na din ang bestfriend ko. Pero wala naman akong magagawa eh. Kahit na umiyak ako, hindi na sya babalik. Masakit.. Pero kailangan sigurong tanggapin nalang natin na wala na talaga sya..”

“Hindi ko yata kayang tanggapin nalang basta basta na wala na sya..” sagot ko. Naging malungkot pareho ang emosyon namin ni Carla. “Hanggang ngayon kasi, sinisisi ko parin ang sarili ko kung bakit sya nawala. Pati narin ang mga anak ko.. Kasalanan ko lahat, ako ang pumatay sakanila..”

Humarap sya sa akin at hinawakan ang balikat ko. “Ilang beses ko bang sasabihin sayo na wag mong sisisihin ang sarili mo. Hindi naman natin kagustuhan ang mga nangyari. Siguro hanggang dun lang talaga sya. Nagkataon lang na nasaktan mo sya, kaya sinisisi mo ang sarili mo..”

“Kung naging matino lang sana ako nung buhay pa sya, baka kasama ko parin sya hanggang ngayon..” sambit ko.

“Kyle..” sabi ni Carla. “Darating din ang araw na matatanggap mo ang lahat.. Pilitin nating mabuhay kahit wala na sya, alam ko naman na binabantayan ka parin nya..”

Hinarap ko si Carla at nginitian ko sya. “Oo na..” sabi ko. “Tara, tuturuan mo pa ako diba?”

“Tss.. Nagdadrama pa ako eh!”

“Haay naku Carla. Tara na nga.” inakbayan ko sya kaya naanod na din sya sa paglalakad ko.

Pinipilit kong maging masaya, dahil baka yun nga ang gusto ni Yssabelle. Kahit na hindi ko kaya ay sinasanay ko parin ang sarili ko..

Pag kasama ko si Carla ay naaalala ko si Yssabelle. Hindi dahil nakikita ko sakanya ang mahal ko, kundi dahil alam ko na iniwan sya sa akin ni Yssabelle para bantayan ako.

Si Carla ngayon ang nagtuturo sa akin para magsulat. Nagiging matyaga naman sya sa akin. Gusto ko lang ituloy ang pangarap na naudlot ni Yssabelle. Itutuloy ko ang kagustuhan nya na maging isang tanyag na writer.

Sumakay na kami sa kotse. “Saan naman nyan tayo ngayon?” tanong nya. Nagkibit balikat lang ako.

“Ayy! Dapat may alam kang puntahan ayaw ko na sa park. Ang init init dun eh. Tsaka marunong ka ng magsulat! Pumasa na nga sa akin yung iba mong ginawa eh.. Maghanap ka na ng trabaho!” maktol nya.

“Di pa ako marunong. Kulang pa to. Gusto ko yung kasing galing ni Yssabelle..” nakangiting sagot ko.

“Hindi mo sya mapapantayan. Nag iisa lang ang Yssabelle Dizon sa mundo..” pareho kaming natigilan ng dahil sa sinabi nya.

Naging awkward bigla ang sitwasyon. Kaya pinilit kong tanggalin ito. “Oh? Nanahimik ka dyan? Talagang isa lang ang Yssabelle Dizon dito sa mundo. Kaya nga mahal ko sya diba?” ngumiti ulit ako sakanya. This time ay ngumiti na din sya.

“Oo na. Alam ko naman na mahal mo talaga sya..”

Hindi na kami nag imikan pa. Nag drive nalang ako. Pumunta kami sa park. Sa una ay ayaw nya, pero wala naman syang magagawa eh, kaya pumayag na din sya.

Araw araw ganito nalang ang takbo ng buhay ko. Kasama ko si Carla, pinipilit na maging masaya. Binabawasan ang sakit na nararamdaman.

Wala na din pala kaming balita sa pamilya ni Yssabelle. Gusto ko sana silang ipahanap, ang kaso lang bakit pa? Pag ba nahanap ko sila ay makikita ko ulit ang mahal ko? Hindi na siguro. Tsaka isa pa, galit sila sa akin dahil sa ginawa ko sa anak nila..

“Magkakanta ka ulit mamaya?” tanong bigla ni Carla.

“Ewan.” Simpleng sagot ko.

“Magkanta ka na. Dali, gusto kong mag bar mamaya eh. Please?” tinignan nya ako na parang batang nag mamakaawa.

“Tignan natin..” sabi ko.

“Wag mong tiganan, gawin mo! Tss..”

“Aga palang eh maya na natin pag usapan yan.”

“Tsk. Sige na gawin mo na muna yan.” turo nya sa laptop na nakaharap sa aming dalawa. “Gusto ko ibang Genre naman, comedy naman gawin mo..” biro nya. Napailing nalang ako.

Akala ko nung una may pagkaseryoso to, ngayon pala ay masarap din kasama. Kahit papaano ay hindi ko nararamdaman na mag isa ako.

**

“Ang ingay!” sigaw ni Carla. Tignan mo tong babaeng to, kanina sabi nya gusto nyang mag bar, ngayon naman nagrereklamo sya.

Hindi ko nalang pinansin ang pagrereklamo nya. Humanap ako ng mauupuan nya. Dun sa may malapit sa stage ko sya pinaupo para makita ko sya, baka mamaya kasi ay bastusin sya ng mga tao dito.

“Dyan ka muna, okay?” pagpapaalam ko sakanya. Ngumiti sya sabay tango.

Pumunta na ako sa may backstage. Vocalist ako ng banda dito sa bar ni Vince, part time lang naman para may pagkakitaan akong pera. Sakto lang kasi lahat ng pang gastos ko para sa apartment at pagkain.

Sina mom naman ay wala na din akong balita sakanila, though minsan alam ko na pumupunta sila sa apartment ko.

“Palagi mong kasama yun ah.. Syota mo pre?” sabi ng isa sa mga kabanda ko.

“Di no. Tss. Tara na nga. Mag start na tayo.” sabi ko nalang. Baka humaba pa ang usapan. kalalaking tao nito ang chismoso.

Pumanhik na kami sa stage at nagsimula ng kumanta..

Iwatched you cry, bathe in sunlight by the bathroom door

You said you wish you did not love me anymore
You left your flowers in the backseat of my car
The things we said may have left permanent scars

Sa twing kumakanta ako ay naaalala ko ang mahal ko..

Obsessed, depressed at the same time
I can’t even walk in a straight line
I’m a light in the dark, no sunshine
No sunshine, no sunshine

She cries, “This is more than goodbye
When I look into your eyes
You’re not even there”
Tatlong bwan na ang nakakaraan pero hanggang ngayon ay sariwa parin ang sakit ng nakaraan.

It’s just a feeling, just a feeling, just a feeling that I have
Just a feeling, just a feeling that I have
‘Cause it’s just a feeling, just a feeling, just a feeling
(I can’t believe that it’s over)

You’ve hit your low
You’ve lost control, you want him back
You may not believe me but I gave you all I had

Undressed, confessed that you’re still mine
I rolled around in a bed full of tears and I
I’m still lying in the dark, no sunshine
No sunshine, no sunshine

She cries, “This is more than goodbye
When I look into your eyes
You’re not even there”

It’s just a feeling, just a feeling, just a feeling that I have
Just a feeling, just a feeling that I have
‘Cause it’s just a feeling, just a feeling, just a feeling
(No, I can’t believe that it’s over now)
It’s just a feeling, just a feeling that I have
Pinipilit kong ipakita sa ibang tao na okay na ako. Pero ang totoo ay sa loob loob ko paulit ulit akong namamatay sa sakit. Paulit ulit kong nararamdaman ang sakit na ginawa ko sakanya..

So much to say it’s not the way she does her hair
It’s the way she seems to stare right through my eyes
And in that darkest day that she refused to run away
From love she tried so hard to save

It’s just a feeling, just a feeling, just a feeling that I have
Just a feeling, just a feeling that I have
It’s just a feeling
It’s just a feeling, just a feeling, just a feeling that I have
Just a feeling, just a feeling that I have

It’s just a feeling, just a feeling, just a feeling that I have
(I can’t believe that it’s over)
Just a feeling, just a feeling that I have
(I can’t believe that it’s over)

Kung naging mabait kaya ako ng mga panahon na nahihirapan sya, siguro nandito parin sya hanggang ngayon..

And I can’t believe that it’s over, yeah.

Bumaba na ako ng stage. Naiiyak nanaman kasi ako. Naaalala ko nanaman ang mahal ko.

“Tara na..” sabi ko kay Carla.

Tinignan nya ako ng may pagtataka. “Uuwi na tayo?”

“Oo.” maikling sagot ko.

Di na sya kumibo. Alam kong alam nya kung ano ang nararamdaman ko ngayon. Alam nya na gusto ko ng umuwi para magkulong at mag isa.

Sumakay na kami ng kotse pagkatapos ay inihatid ko na sya sa bahay nila.

Pagkahatid ko kay Carla ay dumiretso na din ako sa apartment ko. Hindi na ako nagbihis pa. Pabagsak akong humiga sa kama.

Inilagay ko ang magkabilang kamay ko sa mukha ko.

“I miss you love..” sabi ko bago magsimulang humagulgol..

Ganito parin ang nararamdaman ko gabi gabi.

Malungkot..

Umiiyak..

Nagsisisi..

Tatlong bwan palang pero parang mamamatay na ang buong pagkatao ko sa sakit..

Kung kaya ko lang ibalik ang panahon ay ginawa ko na. Gusto kong ibalik ang panahon kung saan bumalik ulit sya sa akin pagkatapos ng isang taon.

Mangyayari pa ba yun?

Kung alam kong tuluyan na syang wala sa buhay ko.

Sana kasi hindi nalang ako naging masama.

Isa lang ang natutunan ko ngayon..

Malalaman mo lang talaga ang kahalagahan ng isang bagay pag tuluyan na itong nawala sa buhay mo..

How I wish I still have another 50 Days with My Ex-Girlfriend..

**END**
Important Announcement!

Hi. Hehe Salamat sa pagsuporta sa story na to. I thought this story is not worth reading, but OMG! Dumami bigla ang reads. Hahaha tapos natotouch pa ako sa mga nagcocomment. Lalong tumataba ang puso ko. Sobrang salamat talaga sa mga sumubaybay!

Hmm.. Okay, so you must read my A/N. I know marami sa inyo ang nagtatanong kung saan na nga ba si Yssa. Well, I really don’t know where she is. Haha. This story is kinda bitin right? Yeah. I know. So, after so many weeks of whatever it is. I came up or end up with this decision.

Hawak ng mabuti ha?

Okay. Eto na.

MERON PONG BOOK TWO. Yes. Oo. Yup. True. Right. Meron nga. Meron. Meron. Meron. Oh ayan, paulit ulit para hindi kayo magtanong ng magtanong. Hahaha!

Kelan ko ito ilalabas? So kuha ng papel at ballpen. Isulat nyo to. Sa NOVEMBER 5 ang Book 2. Meron ng title pero wala pang prologue. But I guess, title palang gets nyo na ang mangyayari. Okay, so much for that. Haha

Ahmm. Focus muna ako sa ibang kwento ko. So kung gusto nyong maging updated kayo ay ifollow nyo lang ako. Ge. Bye.

Love you all! 🙂

Vote and Comment..

-Kerbs
<center><h1>UPDATE</h1></center>
<hr>
For those whose asking about the Book two, just click the external link..
<center><h1>(^___^)</h1></center>
<hr>
Hi, hehehe. Alam ko makapal masyado pero pabasa naman ng mga to habang hinihintay nyo yung book 2. Pretty please 🙂

The Player – http://www.wattpad.com/story/8460501-the-player

When I was Thirteen – http://www.wattpad.com/story/6370861-when-i-was-thirteen

Kakornyhan ni Lola Bashang – http://www.wattpad.com/story/5499564-kakornyhan-ni-lola-bashang

Sweet Serendipity – http://www.wattpad.com/story/6275734-sweet-serendipity

Moving On & How to be Happy – http://www.wattpad.com/story/5975069-moving-on-and-how-to-be-happy

Witnessing a Miracle – http://www.wattpad.com/story/5495785-witnessing-a-miracle

Just Believe – http://www.wattpad.com/story/5431939-just-believe

Other works ko po yan, pabasa lang kung gusto nyo. Thanks in advance 🙂

Nga pala, sa mga nagba-bash na pinatay ko daw si Yssabelle kaya ang pangit ng ending. Bat daw di ko gawan ng book two, pwede po ba mag basa kayo ng A/N sa susunod. MAY BOOK TWO NGA DIBA? NAKUU. BASA BASA DIN PAG MAY TIME. Nahihigh blood ako! Kalbuhin ko mga singit nyo eh! Hahaha

Sa mga masugid naman na tagasubaybay, salamat sainyo. Mahal na mahal ko kayo! O syaaa. Hanggang sa muli.

-Kerbs
<center><h1>Untold Events</h1></center>
<hr>
Curious ba kayo sa untold events sa buhay ni Kyle at Yssabelle? Well. Ito yung mga pangyayari kung paano sila nagkakilala. Kung paano naging sila ni Ky, ang buhay nila nung unang beses na naging sila, at syempre ang… Eheeeeem.. First night nila. (You know what I mean..)

So kung gusto nyong mabasa ay sundin nyo lang to.

Kung naka PC ka- click the external link..

Kung naka mobile ka- message mo ako, then I’ll give you the link.

One important reminder: Dapat follower ka, kasi nakaprivate yung buong content, since isang part lang ito..

Like nyo din ang page na to: https://www.facebook.com/ImbaaaaahStories

So yun lang..
<center><h1>Daming tanong eh.</h1></center>
<hr>
Ito yung mga message na hindi ko nasasagot dahil medyo marami. I-copy paste ko nalang no? Para minsanan nalang.

Pangalan nyo po?

Kerbs. Imbaaaaah. Okaya kahit ako. Ge lang. Lol

Ilang taon ka na po?

6y/o po. De joke, 19 na.

Bakit po ang heavy ng mga scenes sa 50DWMEGF?

Di ko din alam eh. OA lang siguro ako.

Patay na po ba si Yssa?

Ahhmm Pag nagparamdam sya saakin sasabihin ko agad sayo. Hihi

Si Carla at Kyle ba ang magkakatuluyan?

Di. Si Kerbs at Kyle daw.

May kwento din ba ang mga kaibigan ni Kyle?

Baka. Pinag iisipan ko pa eh. Pero siguro? Ahhh. Ang gulo ko..

Saan ka galing?

Sa tyan ng nanay ko?

Nag aaral ka pa ba?

Opo.

Pwede pong kunin number mo?

Pag binigay ko sayo wala na akong number.

May fb ka ba?

Opo. Bf wala. (Haha epal lang. Walang lovelife eh)

Bakit nakakaiyak ang kwento ni Kyle at Yssabelle?

Ewan ko sakanila. Buhay nila yun eh. Ginusto nila. Yaan nalang natin dre.

Babae ka po ba?

Naman. Haaay. Obvious naman po sa dp diba?

Maganda ba yung kwento ni Arnold?

Basahin mo nalang po.

Ano anong mangyayari sa Book 2 kina Yssabelle?

Syepmre di ko pa alam. Haha..

Bakt hindi ko po mabuksan ang link ng untold events?

Dapat follower kita para makita mo..

Yung kwento pong When I Was Thirteen, ang ganda ganda po. May soft copy po ba?

Thank you. Wala pong soft copy..

Ano pong ginagawa nyo para makapag sulat?

Wala. Kumakain. Humihinga. Matutulog. Tapos mag iisip ng kung anong pwedeng i-update.

Based on experience po ba ang mga kwento nyo?

Yung iba lang 🙂

Ano pong mai-aadvice nyo sa akin para dumami ang followers ko?

Di ko po alam eh. Hmm.. Siguro dadami din naman yan pagdating ng time 🙂

Paano po magpadami ng reads?

Hmm. Basta sulat lang ng sulat. Eventually dadami din naman ang mga reads..

Gaano nyo po kamahal ang pagsusulat?

Sakto lang. Hmm. Basta masaya ako pag nagsusulat ako..

Sinong idol nyong author?
SkyScaper_19, BlackLily, RainbowColoredMind, MissWitty.

Anong genre ang mga gusto nyong basahin?

NTF. Mga mature type.

Sino po sa mga Character nyo ang sumasalamin sainyo?

Silang lahat. Si Yssa kasi minsan na akong naging tulad nya. (Meh ganon? haha) Si Angge, kasi maaga akong nainlove (Maagang lumandi eh, no? XD) Si Klarise kasi medyo studious ako. (Medyo lang. As in medyo)

Anong kwento ang pinaka gusto nyo dito sa wattpad?

Kwento ng mga idol kong authors 🙂

Paano nyo po nalaman ang wattpad?

Sa kaibigan ko.

Anong edad ka po nagstart ng wattpad?

16 ata?

Anong dahilan bat nagsulat ka ng kwento?

Trip lang. Haha

Unang kwentong nabasa mo dito?

Secretly Married.

Ano pong ideal guy nyo?

Yung marunong rumespeto at marunong magmahal ng totoo. Hindi takot ipakita kung anong nafi-feel nya. (Wag kayo, choosy talaga ako.)

So ayan na po. Nandyan at nasagot na lahat ng mga tanong nyo. Medyo sinipag ako ngayon eh. So yun lang. 🙂
<center><h1>Pahabol.</h1></center>
<hr>
Sa mga nag tatanong uli-ulit-ulit-ulit-ulit.

Kyle and Yssa Untold Events: http://www.wattpad.com/28109531-kyle-and-yssa-untold-events

Facebook Account: http://www.facebook.com/imbah.wattpad

Facebook Page: http://www.facebook.com/ImbaaaaahStories

Ayan na. Medyo napagod na ako sa kaka-reply sa mga nagme-message sa akin. Sumasakit na ulo ko. Haiist. Sa mga nagtatanong ng IG, Line, & Wechat account ko, imessage nyo ko kasi medyo private yung mga yun. So yeaaah.

And again, oo may chapter 1 na ng She Turned Evil. Nandun yung reason kung bakit agad syang napost. Haaay. Salamat. Medyo pagod, at wala sa mood.

 

Credit:

Itim na nobela

CONVERTED BY MMI_ADMIN MIAKA
Advertisements