“Hi, Tristan!”
Argh! Eto na naman siya. Ilang beses ko pa ba kailangang ipamukha sa wirdong babaeng ito na ayaw ko sa kanya? As usual, dating gawi…
TAKBO! Ahhhhhh….
“Hoy, Tristan! Sandali!” Sigaw nito habang hinahabol ako.
Pochang nganga! Kailan ba siya magsasawa?! Elementarya pa lang kami, ganito na ang baliw na babaeng ito, kahit saang eskwelahan ako pumasok sinusundan ako.
“Bakit ba ayaw mo kay Rhea?” Tanong ng College bestfriend kong si Jason habang naglalakad kami sa Campus. “Cute naman siya ah! Bagay nga kayo eh. Magkahawig kayo. Pareho kayong singkit at maliit.” Nakabungisngis pa ang pochangena!
“Eh sa ayaw ko nga sa kanya eh.” Sambakol ang mukha kong nagmamaktol. “At yung nerd na yun? Cute? Kata-cute kamo. Nakita mo ba kung gaano kakapal ang salamin nun? Kita mo yung likod niya at dibdib? Pantay lang p’re, FLAT! At saka kita mo yung wardrobe niya, yun din ang suot ng lola niya eh.” Nakitangalang paglalahad ko sa kanya. Ang tangkad kasi ng bestfriend kong ito, six-footer.
“Sobra ka namang manlait bespren. Hindi naman nasusukat ang ganda ng isang babae sa panlabas na itsura. Nerd siya? Nerd ka rin naman ah! Ganun din naman kakapal ang salamin mo nung hindi ka pa nagko-contacts ah!”
“Tigilan mo ng ako Jason.” Singhal ko, “Kung hindi ba mukhang diwata sa kagandahan ang girlfriend mo, papatulan mo?”
“Oo naman, basta magkasundo kami.”
“Hipokrito!” Muling singhal ko. “Diyan ka na nga!”
Sabay walkout! Nakakainis kasi. Imbis na suportahan ako eh, pinagduduldulan pa lalo sa akin ang pangit na babaeng yon. Palibhasa, napakaganda ng girlfriend niyang si Helga; Matangkad, morena, makinis, sexy, ang hot, malaki ang b**bs (Haha!), mabibilog ang pw*t at parating… mabango.
“Ano ba yang mga cartoons na pinapanood mo Tristan? Puro kalaswaan!” Reklamo ni Luke; isa sa mga kabarkada ko, habang ipinag-iitsahan nito ang aking mga Blu ray videos at Manga graphic novels. Ito talaga ang dahilan kung bakit ayokong papasukin sa kuwarto ko ang isang ito. Masyadong maraming pinupuna!
“Excuse me, hindi cartoons yan.” Sabay agaw ko sa susunod pa sana niyang ihahagis. “Ang tawag diyan, Anime, Hentai, Manga!” Habang insinisilid ko ulit sa aking drawer ang mga kagamitan kong ipinagtatapon niya sa ibabaw ng aking kama. “Bakit? Nanonood ka rin naman ng porno ah!”
“Iba naman yun. Mga totoong tao yun. Eh etong mga cartoons mo, hindi!” Nakangising sinabi niya, habang sinisipat ang cover ng isa sa nga Blu ray videos ko.
“Hindi sabi Cartoons ang tawag diyan… Hentai! Naririnig mo? HEN… TAI! HENTAI!” Singhal ko sa mukha niya. Paano naman kasi. Alam naman niya kung ano ang talagang tawag sa mga ito, eh inaasar pa ako.
“Akhhh! Pwe! Magsipiliyo ka nga Tristan, amoy sibuyas ang hininga mo!” Pang-aasar pa ng walanghiya sabay takip sa ilong niya.
“Hah! Hah! HAAAAAAHHH!” Lalo kong hiningahan ang mukha niya, “Ang hirap sa iyo, nakikiaamoy ka lang ang dami mo pang reklamo!” Sabay kagat sa supreme pizza na kanina ko pang nilalantakan.
At tinawanan pa ako ng gago habang dinadakma ang isang slice ng family-sized pizza ko.
*Tik!* Tampal ko sa kamay niya.
“Huwag mong pakialaman yan, kung ayaw mong mag-amoy sibuyas din ang hininga mo!”
Hindi naman siya natinag. Nakabungisngis pa rin niyang kinuha at kinagat ang pizza. Nangangalahati na siya nang….
“Haahhh! Haaahhh!”
Hiningahan din ako sabay halakhak ng p*tang ina! ELLLkkkkkh! Ang baho, amoy sibuyas!
“Ba’t hindi mo na lang kasi sagutin si Rhea para magkaroon ka na ng totoong sex life.” Habang ipinagpapatuloy ang pag-ngasab sa natitirang kalahati ng slice ng pizza na dinikmoy niya sa akin.
“Isa ka pa! Huwag mo ngang sirain ang araw ko… pwede?” Nakasimangot kong singhal sa kanya, “At sino naman ang may sabi na wala akong sex life?”
“Huh? Bakit? Meron ka?” Gulat na gulat na bulalas ng matakaw na mokong na ito.
“Oo, bakit?”
“May girlfriend ka?” Nakakanganga pa ang loko kaya naman nakikita ko ang detalye nakakadiring pizza na nginunguya niya.
“Malapit na.”
“So… wala ka pa talagang sex life pero… malapit na?”
“Tanga! Akala ko ba matalino ka! Deans lister ka pa naman, ang purol naman pala ng kokote mo! Ang sabi ko may sex life na ako.”
“O, eh akala ko ba hindi mo pa girlfriend?”
“Hindi pa nga.”
“Hindi mo pa girlfriend pero nag-aano na kayo?”
“Bakit gulat na gulat ka? Bakit? Girlfriend mo si ba ai Mitch nung aan-uummmmmrrrrphhhhh!” Tinakpan niya ang bibig ko.
Si Mitch kasi eh yung first experience niya, ang kaso si Mitch eh hindi naman niya girlfriend at naging naging-girlfriend. Girlfriend ito ng isa pa naming kabarkada na si Benj; ang bestfriend lang naman ni Luke mismo. Kung paano nangyari yun? Ewan ko sa kanila. Pakialam ko ba sa love triangle nila.
“Ano ka ba? Baka marinig ka ni Benj!” Bulong niya.
Oo nga pala. Nandito nga pala ako nakatira sa isang bahay na nirerentahan ko na kahati ang apat sa pito kong mga ka-tropa. Isang buong bahay ito na may limang silid.
Yung unang kuwarto ay kay Jonathan “Jon” Romero, isang pre-law student na may dahilan kung bakit narentahan namin ang magandang bahay na tinitirahan namin sa mababang buwanang ng renta. Kaibigan kasi ng tatay niyang Judge ang may-ari ng bahay; ang papa rin niya ang guarantor namin kung ano man ang mangyari sa bahay.
Yung pangalawalang kuwarto ay itong sa akin. Dating kay Jason ito. Pero nagpalit kami dahil nabubuwisit daw siya sa ingay ng mga kakapit kuwarto niya.
Yung pangatlong kuwarto ay dating kay Miguel “Mike” Pascual. Pero dahil sa pambu-bully niya sa akin at sa kawalan niya ng kakayahang makisama sa barkada, ay napagkasunduang paalisin na lang siya. Ang pumalit sa kanya? Si Benjamin Rodriguez at ang girlfriend niyang si Michelle “Mitch” Javier; si Mitch ay yung babaeng tinutukoy ko kanina.
Yung pang-apat na kuwarto ay ang kay Arthur “Art” Montero. Ang pinaka-tahimik at matured–ang isip, sa aming magkakabarkada. Kumukuha siya ng kursong Architecture at siyang nag-sisilbing kuya-kuyahan naming lahat. Siya rin naman kasi ang pinakamatanda at pinakamatino sa amin.
Ang pang-limang kuwarto ay ang sa best bud ko na si Jason “Jaze” Toledo, na kumukuha ng pre-medical course; at ang walang kasing gandang girlfriend niyang si Helga. Sorry mga friends… sa inyo ko lang aaminin. Pantasya ko kasi talaga si Helga kahit na alam kong… sobrang alangan ako sa kanya. Ang tangkad kasi niya, hahanggang tenga nga lang niya ako. Pero wow pare… ang lakas ng arrive niya sa akin, walang-wala yung mga babaeng napapanood ko sa porno! Aww! Ang swerte talaga ng bestfriend ko, kaya naman hindi na ako nagtataka na halos gabi-gabi ang aksyon nila sa kuwarto.
Paano ko nalaman?
Sasabihin ko pero… huwag niyo akong ibubuko!
I have hidden cams sa bawat sulok ng bahay. Kasama na rito ang mga silid. Cameras lang naman, walang audio. Kaya naman, nakikita ko lang sila, pero hindi ko naman sila nadidinig.
Sick pervert ba kanyo ako?
I guess so.
Wala akong bisyo kundi ang mamboso. Nagsimula ang adiksyon kong ito noong batang-bata pa ako. Maaring totoo nga ang sinabi sa akin ng isang psychiatrist na pinagtanungan ko; na-trauma nga siguro ako, dahil lumalaki akong parati kong nakikitang nagtatalik ang mga magulang ko.
Noong bata pa ako, akala ko, ok lang ang manood ng pagtatalik ng ibang tao. Mahilig din kasing manood ng porno ang tatay ko. Ito ay bukod pa sa, isinasama niya ako sa torohan kahit na noong under-aged pa ako.
Noong maintindihan ko na, na hindi pala tama ang ginagawa ko, huli na ang lahat. Nakadikit na sa habit ko ang pamboboso, naging parang obsesyon ko na ito na ikamamatay ko kung hindi ko gagawin.
Isang adiksyon…
Isang kahiya-hiyang hilig.
“Eh ano naman kung madinig ni Benj?” Sabi ko kay Luke, “Eh alam naman niya ang past niyo ni Mitch, hindi ba?”
“Oo nga pero nakakahiya. Hindi na natin dapat na binabanggit ang mga sensitibong bagay na yan ng nakaraan. Diyahe na, naiintindihan mo ba? Teka… bakit ba sa akin napunta ang usapan. Sino ba itong tinutukoy mong babae na malapit mo ng maging girlfriend? Anong pangalan? Saan kayo nagkakilala?”
“Siya si Nicole. Nagkakilala kami sa acquiantance party ng Computer Society last sem.”
“And?”
“We were introduced that night. We got to know each other a little bit kaya naman later than night eh…”
“You had sex?”
“No.”
“Eh ano?”
“Inihatid ko siya sa dorm niya, diyan lang sa malapit. and we kissed for the first time that night.”
“And then?”
“Yun lang.”
“Ha?” Nanakunot na tanong niya? ” Eh asan ang sex life niyo dun?”
“Yun na yun!” Sabi ko.
“Ay putek!” Buwisit na buwisit na sambit niya sabay kamot niya sa tenga niya. Ganun mainis si Luke; pinagdidiskitahan parati ang kanyang tenga. “Diyan ka na nga!” Sabay sibat.
Dapat lang na sumibat na siya. Hindi naman kasi siya dito nakatira. Si Luke Arevalo at si Bernard Alonzo lang naman sa aming tropa ang hindi nakatira o tumira na kasama namin sa bahay na ito.
Ang sarap asarin ni Luke. Gusot na gusot ang mukha; lukot na lukot ang noo. Ang totoo… hindi naman talaga dun nagtatapos ang kuwento ng first night namin ni Nicole.
(Beginning of flashback)
“I really like you, Tristan.” At hinalikan niya ako sa labi. Wow. Ang lambot ng labi niya. Lasang strawberry ang lip gloss niya.
“I like you too, Nicole.”
Pagkatapos noon ay niyaya niya akong sumakay ulit sa kotse ko. Gusto daw muna niyang mag-stroll bago ko siya ihatid. Kung saan-saan kami napunta hanggang sa sinabi niyang ihatid ko na siya sa dormitoryo niya. Medyo nakainom na siya, kaya naman pinayagan ako ng landlady niya na ihatid siya diretso sa kuwarto niya.
“Wala naman ang roommate ko, nasa probinsya. Dito ka na lang matulog Tristan. Sex tayo!”
Yun ay habang naghuhubad na siya. Bigla naman akong kinabahan. Hindi ko alam ang gagawin ko. Bagama’t alam ko naman ang gagawin ko, eh ngayon ko pa lang talaga gagawin ito.
We did it. For real. Pero hindi ako doon natulog. Alam kasi ng landlady niya ang pagpasok ko, kaya naman for sure eh inaabangan niya rin ang paglabas ko.
(End of flashback)
Simula noon, lagi na kaming nagkikita at nag-aano. Palihim nga lang dahil menor de edad pa siya, bukod sa, parating nakabantay sa kanya ang mga pinsan niya. 4th year college na ako, siya 1st year pa lang; meg-bebente anyos na ako, siya kasi-sixteen pa lang. Ang tagpuan namin?
Yung madilim na iskinita sa may Crossing. Walking distance lang ito sa Dorm niya, na napag-alaman kong dating Dorm din pala ni Helga. Mas malayo ang bahay namin, pero pwede rin namang lakarin.
“Tristan?”
Malambing na sabi niya pagkatapos naming mag-ano.
“Bakit?”
“Itanan mo na ako.”
“H-ha?”
“Magtanan na tayo.”
“B-bakit?”
“Pinagbabawalan na kasi ako ng mga pinsan ko na makipagkita sa iyo. Kapag hindi ko daw inihinto ang kalokohang ito, isusumbong nila ako sa parents ko. Tiyak ko na paglalayuin tayo ng parents ko. Ayokong mangyari yun Tristan. Mahal na mahal na kita.”
“Paano yan, Nicole? Nag-aaral pa tayo. Wala ka pang dese otso. Handa na ba tayo?”
“Ayaw mo lang yata eh…” Sabay sinapo niya ng magkabilang kamay ang kanyang mukha, at saka humagulhol.
“Hindi naman sa ganun.” Sabay hawak sa kanyang magkabilang pulsuhan.
Teka…
Sandali…
Parang may nakakapa ako sa wrists niya.
Hinatak ko iyon para kumpirmahin ang hinala ko.
Oh shit! Isang katutak na pilat ng laslas nga ang mga iyon sa magkabilang pulsuhan niya.
Oh no, anong klaseng babae ba itong nakahumalingan ko. Suicidal pa yata ito. Sa dami ng pilat at nakasisiguro akong ilang beses na siyang naglaslas ng pulso.
“Layuan mo ang pinsan namin, Tristan.” Isa iyon sa mga pinsan niyang babae. Nilapitan na talaga niya ako habang nag-babasa ako sa library, “Hindi siya ang inaalala namin, kundi ikaw.” Dugtong niya. Lumilingon-lingon siya na wari’y naniniguro na walang nakakakita sa kanya na kinakausap ako. “She’s emotionally and mentally unstable. Siguro naman… alam mo na iyan by now.”
“P-pero papaano?”
“Hindi ko alam. Basta… layuan mo siya.”
At nagmamadali itong umalis na parang may hinahabol. Kinabahan naman ako bigla. Natakot na talaga ako noon nang makita ako ang mga pilat ng mga laslas niya, mas lalo akong natatakot ngayon, na nakumpirma kong… may sayad nga ang ulo niya.
“Tulungan mo ako, Luke.” Si Luke ang nilapitan ko dahil siya pa lang ang nakakaalam ng tungkol sa amin ni Nicole. “Ano ba ang dapat kong gawin?”
“Girlfriend mo na ba… I mean, for real this time?”
“Oo e.”
“Eh di… Makipag-break ka.”
“Sinubukan ko na.”
“And?”
“Hindi pumayag. Magpapakamatay daw siya kapag iniwan ko siya.”
“O e di ituloy mo na lang…”
Ay nakoooo walang kwentang kausap ito. Palibhasa ay may kung anong binabasa na hindi ko naman maintindihan. Nandito kami ngayon sa isa sa mga benches sa Campus. Naghihintay sa pagdating ni Jason at ni Benj.
“Ano ba kasi yang binabasa mo?” Napipikong tanong ko.
“Ah wala.” Sabay sara dito at inilagay sa bag pack niya. Napansin kong yari sa bakal ang cover nito. “May kailangan lang akong i-translate na kasulatan para sa isang kaibigan. Nasaan na nga ulit tayo?”
“Nasa earth pa rin ako, ikaw? Nasaan ka na ba?” Sarkastikong sagot ko. Hindi naman niya ito pinansin.
“Psychotic lang pala ang Nicole na yan eh! Mas mabuti na yan kesa naman sa Aswang.”
“You are not helping, Luke.”
“Ang lakas din naman kasi ng loob ninyong mag-tagpo sa madilim na eskinita, paano kung may mga nakatagong Aswang dun, eh di parehas na kayong nalapa! Hindi ko alam kung anong magagawa ko sa iyo, pare. Sabi naman kasing si Rhea na lang eh, yan tuloy, napahamak ka.”
“Bakit ba si Rhea na naman? Para sabihin ko sa iyo Luke… kahit na siya pa ang kahuli-hulihang babae sa buong mundo, eh hindi ko siya magugustuhan!”
Katahimikan.
Kaya naman dinig na dinig ko na may sumisinghot sa bandang likuran.
Si Rhea. Umiiyak.
Narinig pala niya ang sinabi ko. Eh ano naman? Taos sa puso naman ang sinabi ko. Mean na ako, kung mean; nagsasabi lang naman ako ng totoo. Hindi ko naman talaga siya gusto, at ipinagdadasal ko na talaga sa kung sino-sinong mga Santo, na lubayan na niya ako.
“R-Rhea… ok lang ba?” Tanong ni Luke habang lumalapit kay Rhea.
Umiling ito. At saka humihikbing umalis. Grabe. Kahit ang pag-hikbi niya, ang pangit. Sana naman, tuluyan na niya akong lubayan.
“Ikaw, ang sama ng ugali mo, alam mo yun?” Panenermon ni Luke. “Kaya naka-karma ka eh!”
“Eh ano nga ang gusto mong gawin ko? Eh sa ayaw ko nga sa kanya eh! Hindi naman ito ang unang pagkakataon na narinig niya yung mga sinabi ko, pero ano? kulit pa rin siya ng kulit! Balik pa rin siya ng balik! Parang linta sa tindi ng kapit! Kung meron nga talaga akong pwedeng sabihin na makapagtataboy sa kanya totally, eh gusto ko ng malaman kung ano yun. Para naman, lubayan na niya ako for good.”
“Ano-ano na ba ang mga nasabi mo na?” Nakakunot na tanong ni Luke.
“Na ayoko nga sa kanya.”
“And?”
“Na hindi ko siya type.”
“And?”
“Na kahit siya na lang ang babae sa mundo, ayoko pa rin sa kanya.”
“And?”
“Na pangit siya, flat chested, mukhang tanga, mukhang lola at kung ano-ano pa. Mga bata pa lang kami, yun na ang sinsabi ko sa kanya pero wa epek! Ang tindi ng fighting spirit!”
Umiling-iling lang si Luke sa akin.
Ewan ko. Pero mas gugustuhin ko pa sigurong pagtiyagaan ang psychotic na si Nicole, kesa sa Rhea na yun.
“Tristan, ikaw ha, hindi ko alam, suplado ka pala sa personal.” Si Helga, nang dumating na sila ni Jason. “Tawa ko na lang kung dumating ang isang araw at ikaw naman ang maghahabol sa kanya!” Natulala lang ako sa kagandahan niya. Natauhan lang ako nang pinandilatan ako ng mata ni Jason
“Ah eh… mas lalo namang hindi tama na paasahin ko siya, di ba?” Sagot ko naman.
“Kung sa bagay.” Sabi niya. “Pero wish ko talaga… wish na wish ko talaga na ikaw naman ang magkandarapa sa kanya, di ba mare?” Pagbaling nito kay Mitch.
“Hell yeah!” At naghigh-five.
Uh-oh. I smell something bad about this two. Ano kayang binabalak ng mga ito? Ah basta! Kahit ano pa yun… maninindigan ako.
Ayoko sa kanya…
Ayoko talaga kay Rhea…
Kahit ano pang milagro ang gawin nila.
************************************* Chapter 2
May usapan kami ni Nicole. Magkita daw kami ulit ngayong gabi sa aming tagpuan. Pero nag-aalinlangan akong pumunta, medyo kinakabahan na rin kasi ako sa kanya since I finally realized that she’s DBR; Damaged Beyond Repair. Nandun na yung, bigla na lang siyang nagagalit kapag hindi niya nagu-gustuhan ang sagot ko, o yung, bigla na lang siya nagwawala kapag hindi ko magawa ang gusto niyang mangyari; nanakit din siya, either sa akin o yung sarili niya.
Ngayong gabi, gusto na niyang magtanan na daw kami. Kesyo daw, pinaghihigpitan na siya ng mga magulang niya at masyado ng nangengealam ang mga pinsan niya. Sa loob-loob ko naman, may dahilan naman kasi sila kaya pinag-hihigpitan siya; she’s out of her mind, a nutcase so to speak.
Ayoko.
Ayokong makipagtanan sa kanya. Ano ako? Sira? Hindi ko lang magawang makipag-hiwalay sa kanya dahil sa takot na kung ano ang gawin niya sa sarili niya. Kahit naman ganito ako, may kunsensya ako. Ayokong may taong mapapahamak ng dahil sa akin.
Pero.
Ano ang gagawin ko? Ano ang alabi ko para hindi ko siya siputin? Sasabihin ko ba na… nag-kasakit ako? Nah! Nagamit ko na yun noong niyaya niya ako minsan na ayokong sumama. Na… may emergency ang isa sa aking mga ka-tropa? Nah! Nagamit ko na rin yun. Na… may biglaan akong pinuntahan? Ilang beses ko na nagamit yun, na nito ngang huli ay medyo nabuking na niya ako.
Ahhhh!
Nahihirapan na akong mag-isip. Kung kailan pa naman mas pinaka-kailangan ko na hindi siya siputin, eh saka naman ako walang idea. This is a matter a of life and death to me. Desperado na talaga ako. Ano ba ang gagawin ko?
“Hi Tristan…” Pamilyar na boses iyon. Si Helga.
“Hello.” Idineretso ko ang pagkaka-slouch ko sa armchair.
“Anong ginagawa mo dito sa bakanteng classroom?” Tanong niya, “Dito ba ang susunod mong klase?”
“Naku, hindi. Tapos na ang klase ko. May iniisip lang ako. Oo, iniisip ko lang kung ano ang gagawin ko sa mga projects ko.” Palusot ko. Magsasalita pa sana ako para tanungin kung nasaan si Jason nang napansin kong may kasama pala siya, pero hindi si Mitch… Iba.
Petite, pero maganda, sexy, chinita, maputi, maikli na may highlights ang buhok, fit at ang iksi ng skirt niya, medyo naglaway tuloy ako sa mabilog na p*wet at magagandang mga hita niya, naka fit na fit na strapless blouse siya, kaya naman kitang kita ko ang hubog ng malaking b*obs niya, medyo bakat ang nipples niya, kaya naman nasisiguro kong hindi siya naka-padding.
Syet… ito yung mga tipo kong hatakin sa isang sulok at yariin. Argh! Ano ito? Sumisikip na ang pantalon ko sa biglaang pagpapantasya ko.
“Hoy Tristan!” Tatawa-tawang pangu-gulat sa akin ni Helga. Ow shet! Pihadong nahalata niya ang pagka-tulala ko sa kasama niya. Sino ba siya? Sana ipakilala niya.
“H-ha? Eh… sorry.” Kakamot-kamot kong sagot. I’m sure, namumula na ako. Lintek naman kasi ang dating ng babaeng iyon. Unang kita ko pa lang, parang gusto ko ng iuwi.
“Pupuntahan ko lang si Jason sa Lab class niya, ok lang ba na dito ko muna ihablin sa iyo itong si..”
Si? Sino ba kasi siya? Bakit ba nagpapa-suspense pa si Helga.
“Si?”
“Si Rhea. Magkakilala na naman kayo hindi ba?”
She’s who?
“Hi Tristan!” At kumaway na nga sa akin si… Rhea.
Waaa… kaboses nga niya si Rhea, pero hindi naman niya kamukha yung kilala kong Rhea ah. Yung Rhea na kilala ko, nakasalamin, ito wala; si Rhea may braces, itong isang ito, wala. Ang ganda nga ng ngipin ng isang ito eh; ang ganda ng ngiti! Yung Rhea na kilala ko, f-flat chested… teka, hindi kaya dahil baggy lang ang pang-matandang mga bestida na isinusuot nya dati? Pero kahit na… Siya? Ganito ka-sexy?
Hindi na ako naka-pengol. Humagunot na ng alis si Helga at iniwan niyang kasama ko si…Rhea.
Waaaahhhh! Si Rhea ba talaga ito? Hindi naman ganito ang itsura niya nung kabilang linggo ah. Ano ba ito? Resulta rin ba siya ng kapangyarihan at kababalaghan ni Doktora Vicki Belo? Bakit ang bilis naman?
“Ok lang ba na umupo na ako sa tabi mo?” Sabi niya.
“S-sure.” Oo nauutal ako. T*ngina, nauutal ako! Sheeeeettttt!
Dumaan siya sa harapan ko, kaya naman naamoy ko ang kanyang pabango. Ohmahyghad! Tatakasan na yata ako ulirat. Nanaginip ba ako? Binabangungot? Hindi, teka… napakagandang bangungot naman nito.
Hindi ako makagalaw. Oo, naninigas ako, ano pa ba? Huwag na huwag lang niya akong hahawakan, dahil malilintikan siya. MALILINTIKAN TALAGA SIYAAAA….
“Oo nga pala Tristan,” Sabay hawak niya sa forearm ko, “Birthday ko sa makalawa, pwede ba kitang maimbita, kas–”
“Huwag mo akong hawakan, Rhea.” Pagputol ko sa sinasabi niya. Pinilit kong sabihin ito ng kalmado. Hindi ako nakatingin sa kanya.
“B-bakit nam–”
“Huwag mo sabi akong hawakan eh!” Sigaw ko na, this time, tiningnan ko na siya ng matalim.
“B-bakit ka ba nagagalit agad Tri–”
“Sabi ng alisin mo ang kamay mo eh!” Sinigawan ko na ng malapit sa mukha niya.
Tinanggal naman niya, sabay sapo sa mukha at umiyak.
“Ano pa ba ang kailangan kong gawin para magustuhan mo ako, Tristan?” Humihikbing sinabi niya habang nakasapo pa rin ang mga kamay niya sa kanyang mukha.
So… nagpaganda pala siya talaga para sa akin?
Hindi ako nagsalita.
Ilang saglit pa siyang umiyak at humagulhol. Natutukso man akong aluin siya, pero pinigilan ko ang sarili ko. Ewan ko, dahil siguro ito sa pride ko. Bigla ko kasing naaalala na sinabihan ko siya na kahit siya na ang kahulihulihang babae sa mundo ay hindi ko siya magugustuhan. Nahihirapan man akong makapagpigil ngayon, pero gusto kong manindigan. Kailangan kong panindigan ang mga nasabi ko sa kanya noon, kesa naman isipin niya na wala akong isang salita.
Hinintay kong kusang humupa ang pag-iyak niya. Nagpapanggap pa rin na hindi ako tinamaan sa kanya. Napansin ko naman na unti-unti niyang inayos ang sarili niya at saka dahan-dahang tumayo na hindi tumitingin sa akin.
“Pasensya ka na Tristan,” Mahinang sambit niya habang nakatungo, “Mahal na mahal lang talaga kita kaya para na akong baliw na humahanap ng paraan para mapansin mo ako. Pero, huwag kang mag-alala. Huli na ito. Pangako, hindi na kita guguluhin.”
W-w-wait, what?
Dahan-dahan siyang humakbang papunta sa pintuan, pero bago siya tuluyang nakalabas ay tumayo ako, agad na sumunod sa kanya, hinawakan siya sa balakang at ibinaon ang mukha ko sa kanyang kaliwang leeg.
“I’m sorry, Rhea.” Sabay halik sa kanyang makinis na kaliwang balikat.
Yun lang at humahagulhol siyang humarap sa akin at ipinulupot ang kanyang makikinis na braso sa aking leeg. Ang bango niya, sheettt!
“I love you, Tristan.” Bulong niya sa kaliwang tenga ko.
Yun na ang cue, hindi na ako nagsalita. Hindi ko man sigurado kung ganun din ang nararamdaman ko para sa kanya, hinatak ko na siya, at binitbit ko na… pauwi.
“Ohhhhh Tristannn…” Ungot niya. At bakit hindi, kung ginagawa kong hapunan ang *toot* *toot* niya. Mukha namang enjoy na enjoy siya, halatang halata naman kasi sa pag-angat ng balakang niya.
“Ummmmm” Tugon ko. Yun lang. Naniniwala kasi ako sa kasabihang… don’t talk while your mouth is full haha.
Pinagmasdan ko ang mga bahagi ng katawan niyang naabot ng aking paningin. Punyemas! Aakalain ko bang ganito kakinis ang kasingit-singitan ng babaeng ito? At ang dibdib niyang akala ko ay flat dahil sa kaluwagan ng mga isinusuot niya, ay ganito pala katatambok? Hindi ko tuloy mapigilang sapuhin at pisilin.
“Aarrraaayyy!” Sigaw niya sa unang abante ko sa gitna ng mga hita niya. Nasa ibabaw ako. Walang duda, ako nga ang nakauna. Ang sikip. Ang sarap.
“Ahhh…. ahhhh… ahhh… ahhh. I’m sorry R-Rhea.” Bulong ko sa kanya, “Alam kong nasasaktan ka, pero hindi ko na kasi kaya ahhhh…. ahhhh shit! Gusto mo bang itigil ko?”
“N-no… sige lang uhhhhh!” At hinawakan niya ang magkabilang pisngi ng puwitan ko para mas idiin ako sa gitna niya.
“Pucha Rhea…” Bulong ko, “Bakit naman hindi mo sinabi sa akin na ganito ka kasarap? ahhh…. ahhhhh!” I mean it.
Napa-ngiti naman siya habang kagat-kagat nya ang ibabang labi niya.
“Paano ko sasabihin, eh hindi mo naman ako pinapansin? Uhhhh, Tristan ohhh.”
“I’m coming…” Malambing na bulong ko sa kanya.
“I’m ready.” Sagot niya.
“May I pour it in? Are you safe?”
“Please do… uhhhh…”
Hindi niya ako sinagot kung safe ba siya o hindi, pero… itinodo ko na ang galaw ko. Bahala na.
“Aaaahhhhhhhhh!”
Success.
Halos manlupaypay naman ako sa ibabaw niya. Wow… this is something.
“Tristan.” Bulong niya. “I think kanina pa nagri-ring yung phone mo.”
“Ha?” Napabalikwas ako at inabot ang phone ko na nakapatong sa side table.
“Ngayon ko lang sinabi dahil baka mabitin ka eh.”
Hindi naman ako nakasagot agad kay Rhea dahil sa nakita ko sa screen ng phone ko. There were 44 text messages and 67 missed calls, all from… Nicole Fernandez.
Tiningnan ko ang oras sa cellphone ko. 8 PM na pala? Alas-sais ang usapan namin ni Nicole. No wonder she’s going freaking nuts. Buti na lang, hindi niya alam itong apartment house namin, kung nagkataon, lagot ako!
“Nicole Fernandez?” Tanong ni Rhea sa akin, habang nakaunan siya sa aking kaliwang dibdib. “Girlfriend mo?” Medyo nabasa niya yata ang nagfa-flash na pangalan sa aking cellphone.
“Oo. Call me a two-timer Rhea, but I guess I just have to admit that I am. Hindi ko naman inaasahan na mangyayari ito sa atin ngayon.”
“You don’t have to explain Tristan. Huwag kang mag-alala, kung sasabihin mo man mas gusto mo pa rin siya, tatanggapin ko. Masaya na ako na pinagbigyan mo ako.”
Ugh. Bakit parang kinurot ng mga kataga niyang yun ang puso ko.
“Ang bait mo naman. Ano ba talaga ang nakita mo sa akin?”
“Hindi ko alam ang sagot, Tristan. Basta ang alam ko, nasa kindergarden pa lang tayo, crush na kita.”
Natawa naman ako doon. Naalala ko tuloy yung walang kapaguran niyang pagpapansin sa akin, at ang walang kapaguran ko ring pagkaripas ng takbo sa tuwing nakikita siya. If I only knew we will eventually end up this way, hindi na sana ako nagpakapagod sa pag-iwas… hindi na rin sana ako namumroblema sa psychotic na si Nicole.
*Pag-sisihian mo ang hindi mo pag-sipot, Tristan!*
Yung ang laman ng 44 messages mula kay Nicole. Medyo kinakabahan man ako sa kung ano ang ibig sabihin niya doon, ay parang nabunutan din naman ako ng tinik. Ayoko kasi talagang makipag-tanan sa kanya. Bente anyos lang ako. Wala pa sa isip ko ang mga bagay na yon. Marami pa akong pangarap sa buhay; at hindi naman kasama sa mga pinangarap ko sa buhay, ang matali sa isang whackjob.
“Alam mo?” Si Rhea, habang kapwa na kaming nagbibihis. “Kanina ko pa iniisip pero ngayon eh sigurado na ako.”
“Sigurado saan?”
“Kay Nicole. Pagkabasa ko pa lang sa pangalan niya, pamilyar na agad sa akin.”
“Ano ang alam mo tungkol sa kanya?”
Pagkasabi ko noon ay bigla na lang nag-fluctuate ang ilaw.
“Huwag ka sanang magagalit, Tristan ha? Pero itatanong ko lang… Girlfriend mo ba talaga si Nicole Fernandez?”
“Oo, bakit?”
Hindi siya agad sumagot, pero halata naman sa kanya na parang may gustong sabihin na hindi niya masabi-sabi.
“Spit it out, Rhea. Please. Huwag kang mag-alala, hindi ako magagalit. Ano ba ang alam mo tungkol sa kanya?”
“A-ano kasi eh…”
“Ano nga?”
“A-Ang kilala kong Nicole Fernandez ay…”
“Ay?”
“Matagal ng patay.”
She’s HUUUUWAAATTTT?
“Baka naman ibang Nicole Fernandez ang tinutukoy mo.” Depensa ko. Paano namang magiging patay si Nicole, eh buhay na buhay naman siya. Eto nga at nagte-text at nagmi-miss call sa aking ng sandimakmak!
“Siguro nga…” Kibit-balikat niyang sagot. “Baka nga kapangalan lang. Yung Nicole na alam ko kasi eh yung dating naka-tira sa boarding house namin. Nakita na lang daw itong walang buhay sa common bathroom 7 years ago, naglaslas daw ng pulso sa sobrang sama ng loob, dahil sa pag-iwan daw ng kanyang boyfriend sa kanya.”
7 years ago? Eh Wala pa naman kaming 3 months ni Nicole. I am pretty sure, ibang Nicole talaga yun. Pero teka… naglaslas ba kamo ng pulso? Naalala ko tuloy ang mga laslas ni Nicole sa kanyang pulsuhan.
“Maraming nagsasabi,” Pagpapatuloy niya sa kanyang kuwento, “Na madalas pa rin daw nagpapakita at nagpaparamdam si Nicole sa boarding house namin. Meron ding ilan na kalalakihan sa school ang nagsasabi na madalas na may nakakakita pa rin daw sa kanya sa…”
“Sa?”
“Sa mga pagtitipon tulad ng mga parties at saka sa…”
“Sa?”
“Sa may Crossing kung saan daw siya huling namataang buhay bago ito nagpakamatay pitong taon na ang nakalilipas.”
P-party? S-sa may Crossing? Bakit kaya parang…. kinakabahan na ako. Oh shet, nag-fluctuate na naman ang ilaw.
Impossibleng si Nicole ko ang tinutukoy ni Rhea, may witness ako. Ang landlady ng dorm nila… Si Manang Precy.
“Sa St. Catherine Dormitory ka rin ba nakatira?” Tinanong ko na, para makasiguro ako.
“Oo. Bakit?”
“Ahm, si Manang Precy ang Landlady niyo, hindi ba?”
“H-ha? Hindi na. Si Manang Mila na, yung anak niya.”
“Ganun ba? Bakit, nagbakasyon ba siya?”
“H-ha?”
“Siya kasi ang naka-witness na kasama ko si Nicole nang nangpunta kaming magkasama sa St. Catherine Dormitory, dalawa’t kalahating buwan na ang nakakalipas.”
“P-pero Tristan.”
“P-pero ano?”
“Dalawang taon ng patay si Manang Precy.”
Oh shet! This can’t be happening. Nag-fluctuate na naman ang ilaw. Pero this time… tuluyan na itong namatay. Napatili naman si Rhea sa nangyari, kaya naman hinila ko na siya at niyakap sa dilim.
Ilang segundo lang ay nagkailaw naman ulit; though umiindap-indap pa rin.
“Ehhhhhhhh” Sigaw ni Rhea nang nitong mga huling indap ay may nakita kaming isang babaeng nakatayo sa isang sulok ng kuwarto ko. Lalong humigpit ang yakap sa akin ni Rhea, sabay subsob niya ng kanyang mukha sa aking dibdib.
Oh shet… ano ‘to?
*Ang sabi ko…pagsisihan mo ang hindi mo pagsipot sa tagpuan natin… Tristan.*
Isang kakilakilabot na tinig iyon na hindi ko malaman kung saan nanggagaling. Nagfa-fluctuate pa rin ang ilaw habang natatanaw naming lumalapit ang babae amin na… nakalutang ang paanan. Waaaa this is it… Multo pala talaga siya waaaahhhh!
Dahil doon ay hinatak ko na si Rhea papalabas ng kuwarto. Pero siyang paglabas namin ay ang mismong pagdaan ni Jason at Helga kaya naman bumubunggo kami sa kanila. Pare-pareho naman kaming nabuwal sa sahig.
“Ano bang nangyari sa inyo?” Tanong ni Jason habang itinatayo niya si Helga
“H-ha? Wala!” Sabi ko naman, habang itinatayo ko naman si Rhea. “S-sige, maiwan na namin kayo. Ihahatid ko pa si Rhea eh.”
At saka ko sila walang lingong iniwan habang akay-akay ko si Rhea papalabas ng bahay, papunta sa kotse ko sa garahe.
Masyadong mabilis ang mga pangyayari. In denial pa rin ako na ang Nicole na tinutukoy ni Rhea ay siya ring Nicole ko. Hindi pwedeng multo nga ang Nicole na girlfriend ko. Eh nahahawakan ko naman siya noon at nakaka-sex pa, paano siya magiging espiritu kung may pisikal siyang katawan?
Haist ewan ko! Kailangan kong mag-isip. Kailangan kong malaman ang totoo. Kailangang mapatunayan ko muna ang ngayong hinala kong bumabagabag sa aking isipang… siya nga ay isa talagang multo.
************************************* Chapter 3
“Miss!” Sigaw ko sa babaeng lumalabas galing library. Kagagaling ko lang sa aking huling klase.
Yun kasi yung babaeng lumapit sa akin noon sa library. Yung babaeng nagpakilalang pinsan ni Nicole.
“O, Mr. Cuevas!” Sabi naman ng matandang librarian na lumalakad papasok naman sa Library. Kasalubong na kasalubong lang niya ang babaeng hinahabol ko. “Sinong tinatawag mo?”
“Yung babaeng kasalubong niyo.” Sinipat ko ang direksyon na pinuntahan ng babae… bigla namang nawala.
“Kasalubong? Sinong kasalubong? Wala naman akong nakikitang kasalubong ah!” Lumilinga-linga ang librarian.
“M-May kasalubong po kayo kani—” Argh! Nevermind.
Tumalikod na lang ako at umalis. Anak ng… huwag mong sabihin, multo rin yun? Lintek na mga mata ito, kung bakit naman kasi sapol sa pagkabata ay ganito na ako. Kung ano-anong nakikita, na hindi naman dapat makita. At ang mahirap pa, kapag nakikita ko sila, hindi sila kakaiba, hindi sila tulad ng mga multong napapanood ko sa pelikula. Para lang silang mga normal na taong gumagala-gala. Exception siyempre yung pagpapakita ni Nicole sa amin ni Rhea sa kuwarto ko.
“Hoy Tristan!” Isang pamilyar na boses sa di kalayuan. Napalingon ako. Si Rhea. “Ops!” Sigaw niya, “Huwag kang mag-alala, hindi kita hahabulin kaya huwag ka ng tatakbo. Binabati lang kita kasi masyado kang siryoso. Sige, bye!” Sabay talikod niya at dali-daling lumakad papalayo.
“R-Rhea sandali.” Halos madapa na ako sa bilis ng lakad ko. Hindi niya ako nilingon. Parang nag-mamadali talaga siyang umalis.
Tumakbo na ako para maunahan siya at maharangan. Nang nagpupumilit siyang tumalilis, ay doon ko nakumpirma na iniiwasan nga niya ako.
“Tamo ka!” Sabay hila ko sa braso niya, “Ako itong unang binati mo tapos ngayon iniiwasan mo ako? Bakit Rhea? May problema ba tayo?”
Hindi siya umimik. Yakap-yakap lang niya ang binder niya habang nakayuko. Tiningnan ko siya pababa. At ngayon ko lang napansin na nagbalik na siya sa dati niyang porma. Yung nakamahabang saya, na pang-matanda.
“Eh kasi…” Tiningnan ko ang mukha niya, hindi na siya nakasalamin at naka-braces.
“Kasi?”
“Hindi ako naka-porma.” Sabay hawak niya sa long skirt niya. “Nakakahiya namang sumabay sa iyo.”
Hindi ako nakapagsalita agad. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Kasalanan ko rin yun, ganun kasi ang sinabi ko sa kanya noong highschool pa lang kami. Madalas ko kasi siyang makasabay sa corridor ng school dahil hinahabol nga niya ako…
(Beginning of flashback)
“Hi Tristan, pwede bang sabay tayong mag-snack?”
“Hindi.”
“Sige na please?!”
“Ayoko!”
“Sige na please? Ililibre kita!”
“Ayoko sabi eh!”
“Snack lang naman eh…”
“Eh sinabi ngang ayoko eh! Tingnan mo mga yang itsura mo? Eh nakakahiya ka ngang makasabay dito sa corridor, sa kantina pa kaya?!”
(End of flashback)
“Medyo konti lang kasi ang pamporma ko kaya ganito ulit ang suot ko. Sige na Tristan, bye.” Sabay talikod niya ulit.
“Sandali lang Rhea.” Nahatak ko ulit ang braso niya, pero this time, mas malakas. Para mahalikan ko siya sa mga labi niya.
Halatang nagulat naman siya sa ginawa ko, dahil nakadilat ang kanyang mga mata, habang ako ay medyo nakapikit, pero nakasilip.
Namumula niyang inayos ang sarili niya, nang sa wakas ay pinakawalan ko na siya. Nakayuko siya at hindi makatingin sa akin.
“Ikaw talaga!” Aniya, “Mamaya niyan, may makakita sa ginawa mo, isipin pa ng mga chicks diyan, girlfriend mo ako. Ikaw rin, baka ka mapagtawanan ka.”
“Bakit? Hindi pa ba kita girlfriend? Nag-ano na nga tayo, hindi pa ba tayo?”
“Eh di ba si Nicole ang girlfriend mo?” Napapangisi siya na parang nakakaloko.
“Nakakakita ka rin pala?”
“Oo naman, malabo lang ang mga mata ko, pero hindi naman ako bulag.”
Hindi naman iyon ang ibig kong sabihin.
“Malabo din naman ang mga mata ko, Rhea. Naka-contacts din lang ako pero hindi naman iyon ang tinutukoy ko.”
“Ha? Eh alin ang tinutukoy mo?”
“Mga multo. Nakakakita ka rin pala ng mga multo.”
“Oo. Pero hindi naman parati. Mas madalas ang nararamdaman ko lang sila. Ganun daw talaga kapag…”
Sinukyapan niya ako na parang nag-aalangan siyang magsalita.
“Kapag?”
“Kapag nagkaroon ka ng near death experience.”
Huh? Wala naman akong near death experience ah. Not that I know of.
“Bakit Rhea? Nagka-near death experience ka na ba?”
“Oo. Hindi mo ba nabalitaan yun?” Biglang nalungkot ang mga mata niya. “Hindi ba? Kaya nahuli ako ng isang taon noong grade three tayo, dahil doon?”
Hindi ko maalala. Palibhasa siguro ay wala talaga akong pakialam sa kanya noon.
“Kasama ako nang maaksidente ang sinasakyan namin ng Papa, Mama at Kuya ko. Ako lang ang nakaligtas, pero ang sabi ni Lola, I was in coma for 2 months. Simula ng magkamalay ako, ganun na. Nararamdaman ko na sila, at nakikita paminsan-minsan.”
She lost all her family at that young age? Parang sinakluban naman ako ng guilt sa pagmamalatrato sa kanya noon.
Hinawakan ko ang isa sa mga kamay niya, at hinalikan ang palad niya.
“I’m so sorry, Rhea… sorry sa lahat.”
“Ano ka ba?” Hinaplos ng kamay niyang hinahalikan ko, ang aking pisngi. “Hindi mo naman kasalanan ang nangyari sa akin ano.
“Kahit na. I was rude to you and please forgive me for that.”
“I forgive you, Tristan.” Nakangiti siya. “If that’s what you want to hear.”
“Salamat, Rhea.” Sabay kuha ko ulit sa kamay niyang humahaplos sa pisngi ko at hinalikan iyon. “Pero bakit ganun?” Dagdag ko. “Wala naman akong near death experience pero nakakakita ako. Hindi lang multo, pati mga maligno at lamang lupa!”
“Baka naman you were born with it. A clairvoyant. Like a gift.”
“Gift? Sumpa kamo. Dahil sa sumpang ito, may problema ako ngayon. Halos gabi-gabi na akong ginagambala ni Nicole. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Kung matagal na siyang patay, lumalabas na hindi naman talaga ako ang may atraso sa kanya. Pero bakit ganun? Bakit ako ang pinaghihigantihan niya?”
Hindi agad nag-salita si Rhea. Parang nag-iisip ng malalim.
“Gusto mo bang tulungan kitang malaman ang sagot?”
“Talaga? Tutulungan mo ako?”
“Kung gusto mo lang naman.”
“Oo, Rhea.” Hinagip ko na ang mga balakang niya at hinapit papalapit sa akin. “Gusto ko.” At hinalikan ko ulit siya. Ang lambot ng mga labi niya, ang sarap talagang kagatin.
“Ehem… ehem…”
May dumating na mga istorbo. Si Luke, kasama si Benj, Mitch, Jason at Helga.
“I smell ummmhhh! Romance!” Panunukso ni Mitch. “Sabi ko na nga ba magiging kayo rin sa huli eh. Magkamukha kasi kayo, alam niyo yun?”
Nagkatinginan lang naman kami ni Rhea. Nginitian ko naman siya. Para naman siyang kinikilig na umiwas ng tingin sa akin.
“Hoy Rhea,” Si Helga. “Ano na naman ba yang suot mo? Hindi ba sabi ko sa iyo, ipakita mo ang assets mo? Ang ganda ng legs mo tapos ang haba-haba ng palda mo.”
“Ano naman ang masama sa suot niya?” Pagsingit naman ni Jason, nakatingin siya kay Helga, “Ganyan nga dapat ang isinusuot mo para hindi ako napapaaway sa mga tumutingin sa legs mo!”
“Excuse me Lolo Jason!” Nakapa-mewang na singhal sa kanya ni Helga, “Ikaw ang mag-baro’t saya kung gusto mo. Aanhin ko ba ang magagandang legs ko kung hindi ko ididisplay ano?”
“Aanhin? Eh di panglakad! Eh di ba yun naman ang silbi ng mga binti?!”
Sasagot pa sana si Helga nang pumagitna na sa kanila si Mitch.
“Hep…hep!” Tama na nga yan. “Kay Rhea at Tristan ang moment na ito, pakisingit naman kayo!” Sumulyap sa akin si Mitch at ngumiti.
“S-Sige, tutuloy na muna kami.” Sagot ko naman, sabay hila kay Rhea papalayo sa mga kabarkada ko.
“Saan tayo pupunta, Tristan?” Habang nagpapakatianod siya sa pag-hila ko.
“Sabi mo, tutulungan mo ako.”
“Oo nga, pero saan tayo pupunta?”
“Sa Crossing. Ituturo ko sa iyo kung saan kami nagkikita. Baka sakaling may makikita o mararamdaman ka doon na hindi ko nakikita at nararamdaman.”
“Lalakarin natin?” Nang makalabas kami sa gate
“Hindi… dito lang sa labas naka-park ang kotse ko ngayon.”
“Bakit?”
“Nag-expire na kasi ang gate pass ko, hindi ko pa nare-renew.”
“Ang yaman niyo naman, nasa college ka lang, may kotse ka na.” Habang papasok na kami sa kotse ko.
“Hindi naman.” At nag-umpisa na akong mag-maneho.
“Ako kasi, kung wala akong scholarship, baka hindi ako makakapag-aral. Matanda na kasi ang Lola, hindi na siya nakakapag-trabaho. Yung savings naman na naiwan ng parents ko, naubos na lahat para makatapos ako ng Highschool.”
Grabe naman pala ang pinag-daananan niya. Hindi ko alam. Na noong mga panahon pala na hinahabol niya ako… noong mga panahon na pinagsasalitaan ko siya ng masasakit, ay may trahedya at mabibigat na pasanin na pala siyang dinadala. Kawawa naman si Rhea. Nakadagdag pa yata ako pasakit na isinampal ng buhay sa kanya.
Hindi bale. Ngayong ok na kami. Babawi ako. Simula ngayon, gagawin ko ng project ang mapasaya, mabantayan at maalagaan siya. Wala na akong pakialam kahit ano pa ang suotin niya. Basta kung ano at sino siya, tatanggapin ko. Dahil ngayon, sa wakas, ay nauunawaan ko na, na hindi mahalaga kung ano ang pisikal na anyo ng isang tao. Ang mas mahalaga ay kung ano ang anyo ng kanyang puso at kaluluwa.
“Tristan.” Sabi niya, nang pinuntahan namin ang iskinita kung saan kami nagtatalik noon ni Nicole; namumutla siya. “Umalis na tayo.”
“Bakit? Anong naramdaman mo?”
“H-Ha?”
“Ang sabi ko, kung ano ang naramdaman mo? Bakit ka namumutla?”
“U-umalis na tayo Tristan!” At nanguna siyang sumakay sa kotse. Sumunod naman ako.
“What’s going on Rhea?”
“Paandarin mo na ang kotse please? Umalis na tayo please?” Takot na takot na ang itsura niya.
Pinaadar ko naman. Nang makalayo-layo na kami ay…
“Rhea? Anong nangyari?”
“G-galit na galit siya sa akin Tristan. Ako daw ang dahilan kung bakit hindi ka nakarating sa inyong tagpuan. P-papatayin daw niya ako kung hindi kita lalayuan.”
“Pero bakit hindi ko siya nakita?”
“Hindi ko alam Tristan. Ihatid mo na ako sa Dorm. Please?
“P-pero…”
“Please?!” Umiiyak na siya, “Sumunod ka na lang, please?’
And I did what I was told.
“Mag-iingat ka Tristan,” Sabi niya, matapos niyang bumaba sa kotse ko. “Galit na galit pa rin sa iyo. Hindi raw siya titigil hanggat hindi siya nakakaganti sa iyo.”
“Teka, paano ka?”
“Huwag mo na akong intindhin. Hahanap ako ng makakatulong sa atin. Sa ngayon, huwag na muna tayong magkita, para humupa kahit papaano ang galit niya.”
“Pero…”
“Bye Tristan.”
“Anong bye? Kailan tayo ulit magkikita?”
Hindi niya ako sinagot at tuluyan na niya akong tinalikuran para pumasok sa Dormitoryo.
************************************* Chapter 4
*Ohhhh… ohhhhh… ohhhh!*
Buwisit.
Ano ba ang nangyayari sa akin? Dati-rati naman masaya na ako na buong maghapon lang akong nakakulong lang sa kuwarto, nanonood ng Porn at Hentai na may halong paminsan minsang pag-jaj*kol! Dati-rati, nae-excite na ako na panoorin at silipin ang mga katropa ko at ang kani-kanila nilang mga siyota sa pagtitirahan sa kani-kanilang mga kuwarto? Pero bakit ngayon, parang ayoko na? Bakit parang wala na akong gana? Kanina ko pa nga nilalaro itong katoto ko pero wala namang nangyayari. Hindi naman ako ganito kahit noong mga panahong nag-aano kami ni… Nicole. Pero bakit parang pagkatapos ng nangyari sa amin ni Rhea, parang iba na? Parang nag-iba na ang gusto ko. Parang hindi ko na kayang… magsarili.
Sh*t!
Miss na miss ko na si Rhea. Isang linggo ko na rin kasi siyang hindi nakikita. Hindi ko malaman kung busy siya, o nagtatago lang. Sana naman… busy lang. Huli ko siyang nakita ay isang araw matapos ko siyang dinala sa Crossing. Pero naging madali lamang iyon dahil nagmamadali siyang umalis. Iniiwasan kaya niya ako? Nakakarma na ba ako dahil sa napakatagal na panahong pag-iwas ko sa kanya? Huwag naman sana. Huwag naman sana ngayong… gusto ko na siya.
“Rhea, sandali!” Pagtawag ko sa kanya, nang sa wakas ay nakita ko siyang papalabas ng Library.
Nakapagtatakang kumaway lang siya at ngimiti, pero bigla naman siyang tumalilis.
“Rhea sandali!”
Nahalata kong mas bumilis ang lakad nya. Mukhang iniiwasan talaga niya ako ah.
“Rhea!” Naabutan ko din siya sa wakas; at hinatak ang kaniyang kaliwang braso, “May problema ba tayo?”
“Oo, Tristan.” Bakas sa mukha niya ang pag-aalala. “Ayaw ni Nicole na magkita tayo. Hindi ka niya ginagambala dahil sa paglayo ko sa iyo.”
“Pero Rhea…”
Tiningnan lang niya ako at hinintay ang kabuoan ng sasabihin ko.
“Miss na miss na kita eh.” Dugtong ko.
Parang nagbago naman ang ekspresyon ng kanyang mukha. Galing sa pag-aalala ay parang bigla naman siyang sumaya.
“Tristaaannn.” Pabulong na daing niya habang idinidiin ko ang sarili ko sa gitna ng kanyang mga hita. “Ohhhhh baby uhhhhhh.”
Nandirito kami ngayon sa isang bakanteng classroom. Ipinatong ko siya ng paupo sa isang mababang shelf sa may sulok ng silid, habang nakatayo akong isinasagad ang aking batuta sa kanyang masikip na suksukan.
“I miss you so much Rhea, I so f*cking miss you… uhhhhh…. uhhhhh.. uuuugggghh!”
Nagpaligsaan ang aming impit na mga ungol. Ingat na ingat din kasi kami dahil baka may makarinig sa amin at makahuli.
“Owwwwhhhhh grabe ka Tristannnn…” Kinakalabit ko kasi ang ‘C’ niya kasabay ng paulit-ulit na paglabas at entrada ko sa kanya. Napansin ko naman mas lalo niyang ibinuka ang kanyang mga hita, kaya naman natukso akong mas hatakin siya ng patihaya, para maisampay ko sa aking mga balikat ang kanyang hanep sa kakikinis at kagagandang mga binti.
T*ngina talaga! Kung alam ko lang na ganito niya ako mapapaligaya, dapat noon pa man ay nagpahuli na ako sa kanya. Kung bakit naman kasi napaka-tanga ko. Nang dahil sa katangahan ko, ay nakadale pa ako ng multong siraulo.
“Rhea,” Bulong ko sa mismong tenga niya, sabay kagat dito ng bahagya. Napasinghap naman siya sa ginawa ko at saka niya ako hinalikan sa mga labi ng todo. “Rheaaaa…” Nang makawala ako sa aming matinding pag-lalaplap*n.
“B-Bakit? Uhhhh!” Bulong niya.
“Pagkatapos nito, umhhhhhh!” Hinalikan ko siya sa panga, “Mag-motel tayo please. Ummhhh!” Hinalikan ko naman ang kabilang leeg niya.
“H-ha? Uhhhh…”
“Please?”
“Pero bakit doon pa? Uhhhh… gagastos ka pa uhhhh… sa apartment niyo ulit, ayaw mo?”
“Uhhhh, ayoko dun, maraming tao. Gusto ko sa mas pribado. Doon sa pwede tayong humiyaw, sumigaw at magwala na walang nakikialam! Ahhhh, grabe Rhea, malapit na ako…” At katakot-takot na impit na ungulan ang nangyari sa amin dahil sa halos magkasabay naming pagkarating sa alapaap.
“Ano ba talaga ang nangyari sa iyo noong nagpunta tayo sa Crossing?” Tanong ko, habang magkasabay kaming nagsa-shower sa Motel na pinuntahan namin. Nagkasundo kaming mag-shower muna bago sumugod sa pinaplano naming umaatikabong aksyon.”
“Narinig ko siya.” Aniya, habang pinagmamasdan ko ang nakakalibog na halinhinang paghaplos niya sa kanyang mga dibdib at kaselanan na sumasabay sa ritmo ng paglapat, pagtilamsik at pag-agos sa kanyang magadang katawan, ng mainit-init na tubig na nagmumula sa shower. “Naramdaman ko ang pagsakal niya sa aking leeg kaya hindi ako halos makahinga. Ang sabi niya. Ako raw ang may kagagawan kung bakit hindi mo siya sinipot. Nang dahil doon, ay kinamumuhian niya ako. Isasama raw niya ako at ang Lola ko sa kanyang pag-hihiganti kung hindi kita iiwasan at lalayuan. Ok lang sana kung ako lang… ayokong madamay ang Lola.”
Napabuntong hininga ako.
“I’m sorry Rhea, sobrang namimiss na kasi kita. Parang masisisira na kasi ang ulo ko sa kakaisip sa iyo.”
“Namimiss na din naman kita kaya nga sumusugal na ako. Mahal na mahal talaga kita, Tristan.”
“Mahal din kita, Rhea.”
Kapansin-pansin ang pagliwanag ng kanyang mukha matapos niyang marinig ang sinabi ko. Hindi niya siguro inaasahan na sasabihin ko ang mga katagang iyon.
“Talaga?” Tanong niya.
“Oo.”
Yun lang at pinatay na niya ang shower. Kinuha ang tuwalya, tinuyo ang sarili at lumabas na ng banyo. Sumunod naman ako sa kanya. Hindi ko tinanggal ang mga titig ko sa kanya. Mula sa pag-upo niya sa tabi ng katre, hanggang sa paglalagay niya ng scented moisturizer sa kanyang buong katawan. Iyon siguro ang sikreto niya kaya napakakinis ng bawat sulok ng kanyang katawan.
“Let’s make love, until we drop, Tristan…” Malambing na sabi niya pagkatapos niyang iitsa ang botelya ng moisturizer na nag-shoot naman sa purse niya.
Para namang kuryenteng nanoot sa aking buong katawan ang kanyang mga kataga.
“Ohhhhhhhh!” Malakas na hiyaw niya, habang halos mapunit sa pagkapit niya ang punda ng unan na sumasapo sa ulo niya. Minemeryenda ko kasi ang t*ot-toot niya. Ang sarap niya. Nakaka-adik na nakaka-excite pa. Marahil ay dahil iyon sa kitang-kita ko na nag-eenjoy siya.
“Ummmhhhh.” Nakakagigil siya. Ang bango kasi ng kasingit-singitan niya.
“Tristaaaaannnn! Grabe kaaaa!” Sigaw niya. Napasigaw siya dahil sa mabilis na paggalaw ng aking *mid-fing* sa kanyang kayamanan. Ito ay habang patuloy ko pa ring ginagawang parang ice-cream ang kanyang bukana.
Haha! Yes! At least dito malaya naming mai-sisigaw ang aming emosyon, pagnanasa at pananabik sa isa’t isa. Ito talaga ang gusto kong maranasan niya, kaya dito ko siya niyaya at dinala.
“Rheaaaa…”
Ako naman ang halos mabaliw nang dahil sa hindi inaasahang pag-sunggab niya sa aking ibaba. Hindi kasi niya ito tinigilan hangga’t hindi ako nakarating. Ang nakakabaliw pa doon ay ang paglunok niya sa lahat, pati na rin ang pag-said niya dito na parang sumisipsip lang sa straw ng softdrinks. Ilang beses akong napamura dahil sa lintek na hindi ko inaasahang husay niyang pumick-up at humataw beyond my expectations. Ilang beses din akong pinanlambutan ng tuhod sa tindi ng sensasyon. Ilang beses akong gamuntik mabaliw… o tuluyang mabaliw. Konti na lang talaga… konting-konti.
Kung alam ko lang sana. Kung alam ko lang na mas kawalan ko pala ang ilang taon na pag-iwas ko sa kanya. Siguro ay elementraya pa lang ay nilawayan ko na siya.
Ahhh… erase, erase, erase…. gawin nating… High School naman.
“Tristaaaannn…” Trip pala talaga niya ang nakatayo. Mabuti naman, dahil iyon din ang Trip ko. “Uhhhhh…ang saraahhhp Tristan.” Mabuti naman. Dahil gusto ko talagang makaganti sa nakakabaliw na bagay na ginawa niya sa akin kanina. Mas lalo kong binilisan at diniinan hanggang sa mapasigaw siya.
Ramdam ko naman ang ilang beses niyang pag-sabog. Napapangiti naman ako kapang naramramdan ko iyon. Para kasi iyong trophy na pinakakaasam-asam ko mula sa kanya.
“Rheaa… parating na ako.” At binuhat ko na siya sa kama pabalik sa Missionary Style. “Sambutin mo ako… ha?” Tumango lang naman siya at dinama ang pabilis na pabilis at patinding patindi na paggalaw ko sa kanyang gitna. “Ohhhh Rhea… nakakabaliw ka! Ahhhh…. ahhhhh…. ahhhhh…. ayan na ako! Ahhhhh…. ahhhhhh.. ahhhhhhhh!
Holy Canary! That was awesome!
“Umuwi na tayo, Tristan.” Nanlalatang sinabi niya after our… 14 freaking rounds. “Medyo papagabi na kasi, baka nag-aalala na ang Lola ko.”
Ugh! Alam kong we’ve already done too much, pero kasi… gusto ko pa siyang makasama; ang makatabi man lang siya sa pamamahinga at pagtulog. But I have no choice. I have to take her home.
“Oo, sige. Shower lang ulit tayo, and then let’s go.”
And so as I planned. Nakatawad ako ng 15th round. Ang bait niya at ang sweet. Kahit pagod na siya, pumayag pa rin siya. She’s the best, and I sure promise not to let her get away now that she’s mine.
“O, saan ka ba nanggaling at parang lupaypay ka diyan!” Kantyaw sa akin ni Jason na nadatnan kong tinutulungan si Helga na mag-hugas ng kanilang pinagkainan. Dumaan kasi ako sa kusina para uminom.
Nginisian ko lang naman siya at saka dumeretso sa aking kuwarto.
I’m dead beat, and why not? Right? Sa paglapat ng likod ko sa kama ay doon ko na lang naramdaman ang pagod at sakit ng aking katawan. Sh*t naman kasi sa wild ang pinaggagawa namin. Lahat ng pinantasya kong gawin sa kama, pumayag si Rhea. Wala akong masabi. Heads down ako sa satisfaction na ipinaranas niya.
Damn.
That woman is a keeper; and that same woman is in love with me. And I love her too.
Yes! I love her too!
Hindi na ako nakapagpalit ng damit. Nakatulog na ako ng ganoon. Masarap na sana ang pagtulog ko nang may maramdaman akong parang humihiwa sa aking balat. Iminulat ko ang aking mga mata. Halos atakihin ako sa puso nang mukha ni Nicole ang sa akin ay bumulaga. Nakalutang siya na pahalang sa ibabaw ko, habang umiindap-indap ang lahat ng ilaw na bukas sa kuwarto ko.
Tiningnan ko ang aking mga braso. Puro ito hiwa. Nararamdaman ko naman na gumuguhit pa ang ibang hiwa sa iba’t ibang parte ng aking katawan.
*Bog!* Lumipad ako ng pahalang sa ere. Umuntog ang ulo ko sa pader.
*Blag!* Lumipad naman ako patayo. Umuntog naman ang ulo ko sa kesame.
Mula sa patayong posisyon sa ere ay naramdaman kong unti-unti akong bumaliktad pahalang, at pagkatapos ay unti-unting humarap ako sa sahig; ramdam ko naman ang paglapat ng aking likod sa kesame. Matagal akong naka-suspend doon nang bigla na lang akong inilipad ng di nakikitang elemento sa ibabaw ng aking exercise equipment, matapos akong mapatapon doon ay bumagsak ako ng pabigla sa ibabaw noon. Tumama ang kagiliran ko sa bakal na bar kaya naman napasigaw na ako sa sakit. I think I broke my rib.
AAAAAHHHHHHHHH!
Lumipad pa ako ng ilang beses kung saan-saan, hanggang makita ko na naman ulit na nakalapat ang likod ko sa kesame. Limang segundo akong naka-suspend doon nang bigla na lang ako pumatak sa marmol na sahig; face first. Nahihilo na ako at nanlalabo ang paningin. Pero bago ko ipinikit ang mga mata ko ay nakita ko si Nicole na nakatayo sa may tabi ng kama ko. Nakalutang siya sa ere at nakakatakot ang kanyang mukha.
“Tristan!* *TOK* *TOK* *TOK* “Tristan!” *TOK* *TOK* *TOK*
At narinig ko na ang pagkatok ni Benj sa labas. Bago ako tuluyang nawalan ng ulirat.
************************************* Chapter 5
I was in and out of my consciousness. Nakakaaninag ako ng bahagya, makakaramdam, makakarinig; pero pagkatapos noon ay magdidilim ulit. Naramdaman ko si Art na ikinalong ang ulo ko, si Mitch, si Jon at si Benj na nakatayo sa may gilid ng kama ko. Para naman akong lumulutang nang naramdaman kong binuhat ako ni Jason mula sa sahig para ihiga sa kama ko, habang ang nobya niyang si Helga sa tabi niya na may hawak na first aid kit para gamutin ang hindi mabilang na mga sugat ko.
Naaninag ko si Nicole na nakatayo sa unahan ni Mitch. Si Mitch na nakatayo sa bandang likuran naman ni Jon. Matatalim ang mga tingin niya sa akin, mga tingin na parang hindi siya masaya na buhay pa ako. Para namang tambol ang tibok ng puso kong nangingingibabaw sa aking pandinig. Kumpirmado. Hindi nga siya tao. Pero hindi ko malaman kung bakit malakas ang kutob ko na hindi rin siya multo.
Napapasigaw ako sa hapdi habang nilalapatan ni Jason ng unang lunas ang aking mga sugat. At sa bawat kurap ko ay parang lumilipat-lipat ng puwesto si Nicole. Litong-lito ako sa mga pangyayari. Wala akong nagawa kundi ang isumbong sa kanila na si Nicole ang may kagagawan ng nangyari sa akin bago ako tuluyang nawala ulit ng ulirat. Nagising na lamang ako kinaumagahan sa Ospital, na kasama na ang aking mga magulang at ilang malalapit na pinsan.
“Naniniwala ako sa iyo, Cuz.” Bulong sa akin ni Bernadette. Isa sa tatlong pinsan ko na naroon. Hindi kasi naniwala ang mga magulang ko at ang dalawa ko pang pinsan na sina Derek at Lance sa mga ikinuwento ko. “Palagay ko, kailangan na natin ng tulong ng mga Espiritista o kaya naman ay yung mga Paranormal expert. May kakilala ako. Sigurado ako na matutulungan niya tayo.” Mabuti pa siya. Kahit na alipin siya ng siyensya, dahil nag-aaral siya ngayon ng pre-medical course para maging isang Pediatrician, ay naniniwala siya na may mga bagay na hindi sakop ng lohikal na pang-unawa ng tao. Mabuti naman, na kahit paano, ay may naniniwala sa mga kadugo ko. Na hindi ako nababaliw o nagha-hallucinate. Na hindi talaga tao ang may kagagawan ng mga nangyari sa akin.
“Magandang umaga po!” Bungad ni Luke sa may Pinto. Napansin ko naman na nagkatinginan agad sila ni Bernadette. Umiwas naman agad ng tingin si Luke at isa-isang binati ang mga magulang ko at mga pinsan.
“Oh my G*d, Cuz.” Bulong sa akin ni Bernadette, “Ang guwapo talaga niya.” Nginisian ko lang naman ang pinsan ko at saka umiling. Matagal na kasi niyang crush si Luke. Simula pa noong nakita niya ito sa bahay namin 3 years ago. Ang kaso, mukhang… katulad sila namin ni Rhea noon; hindi yata siya trip ni Luke.
“Darating na po ang iba pa naming mga kaibigan,” Sabi ni Luke sa aking mga magulang, “Kami na lang po muna ang magbabantay kay Tristan hanggang mamayang hapon, para makapagpahinga naman po kayo.”
“Shit Cuz, ang bait pa niya…” Kinikilig na bulong muli sa akin ni Bernadette.
“Sorry ka na lang Cuz,” Pabirong sagot ko; pabulong din. “He just not into you.” Medyo pinalo tuloy ako ni Bernadette na tumama naman sa isa sa mga sugat ko. “Ughhhh!”
“Naku sorry, Cuz. Nakalimutan ko sorry.” Bulong niya, “Ikaw naman kasi, panira sa pantasya ko hmp!”
Natawa na lang ako. Maganda naman si Bernadette, pero hindi ko alam kung bakit hindi siya napapansin ni Luke. Malamang na dahil iyon sa… medyo pihikan din si Luke at parating… pre-occupied. Yung tipo ba ng taong, parating may iniisip. Yung tipo na kahit akala mo ay tinitingnan ka niya minsan eh, nakatingin lang pala sa iyo ng tagusan.
Ilang minuto ang lumipas ay nagsidatingan na nga ang mga katropa ko; dahil doon ay nakauwi ang mga magulang ko at mga pinsan. Pero para naman akong iginisa sa Trial, nang nagsimula akong tanungin ni Jon kung ano ba talaga ang nangyari sa akin. Mabuti na lang nandoon si Art. Sinuway niya si Jon sa pagpiga sa akin. Ang totoo… hindi ko kasi planong sabihin sa kanila. Hindi naman kasi lahat ng mga kabarkada ko ay naniniwala sa mga kababalaghan.
Ilang araw din ako na-confine. Pero doon na muna ako pinauwi ng mga magulang ko sa amin. Para daw mas maalagaan ako ng Mama, at para na rin may tumitingin sa akin. Dahil sa kalagayan ko, ang dami kong na-miss. Bukod sa ilang linggong lessons, ay na-miss ko ang “secret” marriage ng matalik kong kaibigang si Jason. Secret daw, hindi dahil gusto nilang itago na kasal na sila ni Helga, kung hindi… secret daw, kasi wala silang handa at ayaw nilang magtampo ang hindi maiimbitahan.
“Hindi na daw doon nakatira sa dorm si Rhea.” Yun ang balita sa akin ni Luke nang dinalaw niya ako sa bahay. “Namatay daw ang Lola niya noong mismong madaling araw na dinala ka sa Ospital. At simula noon, hindi na rin siya nakakapasok. Pinuntahan namin ni Benj yung sinasabi nilang bahay nila ng Lola niya, pero paupahang bahay din pala yun. Hindi na din daw sila doon nakatira. Ayon sa kapitbahay. Pinaalis daw si Rhea doon isang linggo matapos mamatay ang Lola niya, halos kalahating taon na raw pala kasi silang hindi nakakabayad ng renta.”
Napaiyak na lang ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Bukod sa sakit ng katawan, ay nag-aalala ako kung nasaan na ang Rhea ko. Ok lang ba siya? Sinaktan din ba siya Nicole. Nasa maayos lang ba siya? May nasisilungan ba siya? Nakakain? Nag-aalaga?
“Luke,” Nang mahulasan na ako sa pag-iyak. “Tulungan niyo ako. Kailangang mahanap ko si Rhea. Nag-aalala ako na baka kung ano na ang nangyari sa kanya.”
“Huwag ka na mag-alala Tristan. Magpahinga ka na lang at magpagaling. Humahanap na kami nina Benj at Jason ng paraan para mahanap siya.”
Dumaan ang tatlong buwan, at halos isang buwan na akong nakabalik sa iskwela; pero wala pa rin kaming nababalitaan kay Rhea. Nakapag-tataka naman na maging si Nicole ay hindi na rin ako ginagambala. Hindi ko maipaliwanag ang depression ko. May mga panahon na napapaiyak na lang ako na parang siraulo. Kasalanan ko ito. Kung hindi dahil sa libog ko, hindi mangyayari sa amin ni Rhea ito.
“I’ll see what I can do.” Sagot ni Jonathan sa akin. Ayoko sana siyang isali sa mga problema ko, dahil hindi naman kami masyadong close. Pero desperado na akong mahanap si Rhea, at si Jon lang, bukod kay Luke, ang kilala kong maraming kuneksyon at kaparaanan para mahanap ang isang tao, o makakalap ng impormasyon sa mga bagay-bagay. Si Luke ang eksperto sa paghahanap ng mga bagay-bagay, si Jon naman, sa mga tao.
Hindi ko naman inaksaya ang panahon ng aking pag-hihintay, kumalap ako ng mga impormasyon tungkol kay Nicole. Inimbestigahan ko ang iba pang mga kalalakihan na nakaingkwentro sa kanya. At tinanong silang isa-isa kung ano ang ginawa nila para lubayan na sila.
“Basta na lamang din niya ako nilubayan!” Sagot sa akin noong isa.
“Nawala na lang siya at hindi na ako ginambala.” Ang sabi naman noong isa pa.
“Tumigil siya ng kusa,” Ang sabi ng ikatlo, “Ang tanging paraan daw para lubayan ka niya ay ang hintayin na makahanap siya ng ibang taong mapapagbuntunan ng galit niya.”
“I learned it the hard way na hindi siya si Nicole,” Ang sabi naman ng ikaapat; yung sinundan ko. Na mukhang marami na ring nakalap na impormasyon tungkol sa babaeng nagpapanggap na buhay na tao sa Crossing “Ang totoong Nicole ay matagal ng patay, at ang espiritu niya ay matagal na nanahimik simula ng humingi ng tawad ng lalaking diumano ay nang-iwan sa kanya.” Ipanikita pa niya sa akin ang ilang litrato ni Nicole at ilang dokumentong nakalap niya. “Ang nilalang na nanunukso sa mga lalaki sa may Crossing ay napag-alaman kong isang… Succubus. Isang uri ng babaeng demonyong malibog, sadyang nanukso sila ng mga kalalakihan para makipagtalik sa kanila. Ginamit lang nito ang hitsura ni Nicole para makapang-akit. Kung tinigilan ka na niya, ay maaring nakahanap na siya ng ibang mabibiktima.”
Oh syet! Nakipag-sex ako sa isang… demonyo? Ulk!
“Hanep naman pala ang sex appeal mo pare, pang-supernatural!” Pangangantyaw sa aking ng alaskador na si Benj. “Pang-out of this world, astig!” Sabay halakhak.
“Hindi ka nakakatawa!” Singhal ko sa kanya, sabay sipa sa kanyang binti.
“Aray ko naman!” Sigaw niya habang hinahaplos ang pwet niya. Napaupo kasi siya sa semento ng dahil sa ginawa ko.
“Kasalanan mo, gago ka eh!” Sabi ko.
Naghagikhikan naman sina Jason, Luke, Mitch at Helga sa sinapit ni Benj.
“Ano ba ang pakiramdam na maka-sex ang isang Succubus?” Nakangising tanong ni Mitch.
Hindi ako sumagot. Sinimangutan ko lang siya. Ayokong sagutin, dahil paniguradong kakantyawan na naman ako ni Benj. Ang totoo… it was weird from the very beginning. Hindi ko maintindihan kung bakit parati ako noong nanghihina pagkatapos ng aming pag-aano. Isang round lang pero parang pagod na pagod ako. Kaya naman pala… hindi naman pala kasi siya tao, hindi rin multo, kung hindi isang… demonyo.
Waaaaa… Demonyo ang first time ko! Syet, hindi ko matanggap!
Habang-buhay na akong gagambalain ng masamang alaalang ito, isang masamang alaala na naganap dahil sa katangahan ko. Isang masamang karanasan ng dahil lang sa pag-iwas ko sa babaeng dapat noon pa man ay minahal ko na.
Rhea.
Miss na miss na kita.
Nasaan ka na ba?
“Rhea Castro ang ibinigay mo sa aking pangalan hindi ba?” Si Jon. Sa wakas ay ipinatawag na niya ako sa nakalap niyang impormasyon
“Oo. Bakit?”
“Hindi iyon ang tunay niyang pangalan.”
“Ha?”
“Ang tunay niyang pangalan ay Andrea Romina Uy Castro. Isang Filipino-Chinese na pangalawa sa dalawang anak ng yumaong Lucia Uy-Castro at ng mayamang negosyateng si Romeo Castro na nagmula sa Malolos, Bulacan.”
“M-May nakalap ka bang impormasyon kung nasaan siya?”
“Napag-alaman ko na wala na siya dito sa bansa.”
“H-ha? Alam mo ba kung nasaang bansa siya?”
“Nasa Amerika.”
Umalis siya? Umalis siya ng hindi man lang nagpaalam sa akin? Bakit ganun? Ayos naman kami noong huli kaming nagkita ah.
Nahalata yata ni Jon ang pagsimangot ko, at ang hindi mapigilang ekspresyon ko na parang iiyak na.
“Girlfriend mo ba yung babaeng ipinahanap mo sa akin?”
Hindi ko siya sinagot, at hindi naman niya ako pinilit sumagot. Mabuti naman. Dahil ayokong sabihin sa kanya na girlfriend ko nga siyang basta na lang akong iniwan. Kahit ganito ako, may pride ako. Tulad ng kahit sino, napapahiya rin ako na basta na lang ako iniwan.
Napag-alaman ko kay Jon na matapos mamatay ang Lola ni Rhea na ina ng kanyang nasirang ina, ay kinupkop na siya ng kanyang Tiyahin, na kapatid naman ng kanyang Ama. Ang Tiyahin pala niyang ito ay nasa Amerika, at siyang nagsisilbing talagamahala ng lahat ng mga naiwang ari-arian ng kanyang yumaong mga magulang. Matagal na pala siyang hinahanap ng kanyang Tiyahin, na nawalan naman ng kumunikasyon sa kanya dahil inilayo siya dito ng kanyang Lola. Inilayo daw pala nito si Rhea dahil sa malalim na alitan nito at ng kanyang Tiya.
“Huwag ka ng malungkot. Hindi ba ikaw na rin ang nagsabi sa akin noong mga panahong parati akong nababasted na… marami namang isda sa dagat?” Pabirong sinabi ni Jason sa akin. “Kita mo naman ang nahuli ko dahil sa pagsunod ko sa advice mo… and the best part? Naging misis ko na ang nahuli ko!”
Hindi ko siya sinagot. Tumahimik na lang ako. Aanhin ko naman kasi ang napakaraming isda sa dagat, kung yung gusto kong mahuli ang yung ayaw kumagat! Lintek na buhay, parati na lang akong sablay! Unang karanasan ko, sa demonyo pa. Nagka-girlfriend nga ako ng totoo, iniwan naman ako.
Bumilang ako ng araw, na naging linggo, na naging buwan, na naging taon. Ni anino ni Rhea ay hindi ko na nakita. Hinanap ko siya sa bawat sulok ng internet, pero ni isang litrato niya ay wala akong makuha. Sa ikatlong taon ng paghahanap ko sa kanya gamit ang web search engines… sumuko rin ako.
Nakakainis.
Nasa memorya ko lang talaga ang itsura niya. Para lang din siyang si Nicole na nabubuhay lang sa aking alaala.
Shit ang hirap!
Ganito pala ang pakiramdam ng naiiwan sa ere. Yung pakiramdam na, hindi mo alam kung aatras ka, o aabante. Ang problema, ay hindi ko makuhang maghanap ng ibang babae, lalo’t higit dahil siya pa rin ang laman ng aking kokote.
Ngayon ko higit na pinagsisihan ang mga panahong inaksaya ko. Yung mga panahon na hinagabolhabol niya ako. Kung alam ko lang na magiging ganoon kabilis ang pagkawala niya sa akin, sana noon pa man ay akin na siyang inangkin.
Para akong baliw na umiiyak sa kawalan. Hinahanap ang wala; at umaasa sa wala. Nangangawit ang leeg, sa pagkatingala.
“Are you gay?!” Walang patumanggang tanong sa akin ni Mama. “Ok lang naman anak kung bakla ka, gusto ko lang malaman ang totoo kung bakit 27 ka na ay wala ka pang ipinakikilala sa aming nobya.”
Ako? Bakla?
*Hahahahahahaha*
Sabay-sabay na halakhakan iyon ng aking mga pinsan. Narinig pala nila ang tanong ni Mama. Anniversary party kasi nila ngayon ni Papa; may konting handaan sa kakaunting inimbita.
“Si Tristan? Bakla?” Pagsingit ni Luke na ngayon ay boyfriend na ng pinsan kong si Bernadette, “No. Tita.” Pagtatanggol niya sa akin. Mabuti naman. “He’s straight. May girlfriend yan dati, si Rhea ang pangalan.” Sinuyapan niya ako at kinindatan. Pinanlakihan ko naman siya ng mata, dahil ayoko talagang mapapag-usapan si Rhea.
“Eh nasaan na ba ang Rhea na ito?” Tanong naman ni Mama.
Eto na nga po ang iniiwasan ako. Ang maungkat kung sino si Rhea, pati na rin ang aming napakalungkot na istorya.
“Nasa States po, kaya wala rito.” Sagot ni Luke kay Mama, sabay sulyap at kindat ulit sa akin.
“Ganun ba? Patingin nga ng litrato ng makilatis ko.” Si Mama ulit.
Noon ko na sinamaan ng tingin si Luke, sabay pakita ng aking kamao. Tado! Pahamak talaga!
“Sandali po.” Sagot naman ni Luke na sobrang ikinagulat ko. May kinalkal siya sa kanyang messenger’s bag, inilabas ang isang Magazine, bumuklat ng ilang pahina at saka iniharap sa aming lahat ang tinigilan niyang pahina.
Isa iyong article, na may litrato ni Rhea. Ang titulo ng article: A Young Multi-Million Filipino-Chinese Entrepreneur Conquers Asian Market.
Nanlaki naman ang mga mata ni Mama, nakangiting sumulyap naman sa akin si Papa. Parang kapwa sila hindi makapaniwala na ang isang ganoong kalaking tao ay siya ko palang nobya; erase that, naging… nobya. Kung alam lang nila… na ngayon ko lang ulit siya nakita. Sa kasamaang palad, sa isang litrato sa Magazine pa.
“Huwag ka ng magalit ‘tol.” Paghingi ni Luke ng paumanhin. “Totoo namang naging girlfriend mo si Rhea, hindi ba?
“Ano pang magagawa ko, eh nasabi mo na eh.”
“Ginawa ko lang naman yun para hindi na nila isiping bakla ka.”
“Thank you ha.” That was sarcastic.
“You’re welcome.” Nakangisi pa ang gago.
Umiling na lang ako at tinalikuran siya. Hindi pa man din ako nakakalayo nang…
“Huwag kang mag-alala pare,” Sabi ni Luke mula sa aking likuran, “Balita ko uuwi daw ng Pilipinas next month. Malay mo, magkabalikan ulit kayo.”
Lumingon ako at tinapunan siya ng matalim ng tingin.
“After leaving me in the dark for 7 years? No thanks.”
At tuluyan na akong nagwalk-out.
************************************* Chapter 6
Hah! Mukhang big time na nga talaga si Rhea ah. After 4 years na iniwasan ko siyang hanapin sa internet–dahil wala rin naman akong napapala, ay heto siya na parang celebrity na sa dami na litrato at impormasyon sa kanya.
Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Matagal akong umasang makakita man lang ng kahit isa man lang sa kanyang mga litrato, at nang eto nga at nag-uumapaw naman sa dami, ay nabubuwisit naman ako.
Ang ganda niya. Maganda na siya noong huli kaming nagkita, pero parang triple yata ang ganda niya ngayon. Marahil dahil may make-up na siya at nakasuot ng mga damit na magagara. Karamihan sa kanyang mga litrato ay may kasamang mga malalaking tao na kilala sa larangan ng pagnenegosyo, kung meron man siyang solo ay talaga namang magarbo.
“Sir, ano po ang gagawin natin dito.” Pang-aabala ng isa sa mga field managers ko. Ipinapakita niya sa akin ang isang dimakmak na kableng nasa malaking kahon.
“Those were defective cables na tinanggal sa mga hubs ng ilan sa ating mga cliente, dalhin mo yan sa purchasing department para maisoli sa supplier.”
“Opo.”
Hindi ako kasing bigatin ni Rhea, but I personally own an I.T. Security Company na nangsu-supply at nagse-service ng mga computers at security systems sa iba’t-ibang kumpanya. I am proud to say na I single-handedly built this business from scratch, gamit ang maliit na kapital na pinag-ipunan ko mula sa sarili kong suweldo noong mga panahong empleyado pa lang ako. Mataas ang demand sa negosyo ko, bagamat kulang ang kapital ko para mas palakihin pa ang negosyo ko, ay nauunti-unti ko namang iniangat ito sa sariling kaparaanan ko.
“Kung additional na capital ang kailangan mo, eh bakit ba ayaw mong tanggapin ang tulong namin ng Papa mo? Eh nag-iisa ka lang naman naming anak, kaya lahat ng amin ay iyo rin. Magkano ba ang kailangan mo? Dalawang Milyon? Tatlo? Lima?”
Argh! Typical ito sa aking Mama. Ang isubo sa akin lahat para hindi na ako mag-hirap. Ang problema, hindi naman ako spoiled brat. Gusto kong lumago sa sarili kong sikap. Ayoko kasing maririnig sa mga tao na umangat lang ako dahil mayaman ang mga magulang ko. Sila ang mayaman, hindi ako. Kung yayaman man ako, ang gusto ko, sa sariling sikap ko.
“No thanks Ma. Nakausap ko na ang loan officer sa banko ko. Pahihiramin daw nila ako sa halagang kailangan ko.”
“At magkano naman ang interes?” Tanong ni Papa.
“Mababa lang dahil maganda naman ang credit history ko.” Sagot.
“Eh bakit ba magbabayad ka pa ng interes kung pwede ka namang bumawas sa iyong Trust Fund?” Si Mama ulit.
Argh! Ang kulit. Sinabi ng gusto kong pagsumikapan itong mag-isa. Mahirap bang intindihin yon?
“Ikaw Tristan,” Dugtong ni Mama, “Nababalitaan ko sa mga empleyado mo na halos sa opisina ka na natutulog, ano ka ba? Nagpapakamatay sa katatrabaho? Eh ni hindi mo na nga kailangang mag-trabaho, nagpapakapagod ka pa riyan.”
“Pati ba naman iyon Mama, nakakaabot sa iyo?”
“May mga mata at tenga ako sa kumpanya mo.”
“Parang sinabi niyo na rin sa akin na may mga Hudas sa payroll ko!”
“Concerned lang naman sila sa iyo.”
Concerned? O sip-sip lang kay Mama? Tss… bahala sila. Basta ako, gagawin ko ang gusto ko. Ako ang Boss ng kumapanya ko, kaya’t ako ang masusunod.
“Sir uuwi na po kami.” Pagpapaalam ng ilan sa mga nahuhuling empleyado sa opisina ngayong araw.
“Sige. Ingat kayo.”
“Thank you, Sir.” Sabay-sabay nilang sagot.
“Paki-lock na lang ng main door, please?” Sabi ko sa Security Guard.
“O-opo sir pero…”
“Pero?”
“May bago po kayong dumating na bisita, sabi ko po sarado na ang opisina, pero nagpupumilit po siya. Kilala niyo daw po siya.”
“Sino daw ba yan?” Tuloy lang ako sa kinukutingting kong CPU.
“Rhea daw po.”
Natigilan ako… na para bang, biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Hindi ko maintindihan kung anong mararamdaman ko, kung excitement ba o… inis.
“Sige na, papasukin mo.” Nag-aalinlangan kong sagot.
Nasa proseso pa lang ako ng pag-absorb na naririto na nga siya, ay nakita ko na siyang pumapasok sa loob ng aking opisina.
Parang slow motion ang pag-dating niya, Malayo pa lang, amoy na amoy ko na ang samyo ng pabango niya.
T*nginang ganda lang niya, lalo pa’t mahaba na ang maganda at makintab na buhok niya. Naka business attire siya; naka-pin stripe na coat na ka-match ng pencil cut na skirt, habang naglalakad sa 3 inches na high-heels.
Pinlano kong sungitan siya, o supladuhan. Naiinis kasi ako sa kanya. Nabubugnot sa walang pasabing pang-iiwan niya. Para ano? Para mag-pakita ngayon na parang walang nangyari? Pero hindi nangyari ang plano kong iyon, nang makita ko na ang kanyang mukhang nasasakluban ng matinding kalungkutan, pati na rin ang mga luhang nag-uumapaw sa kanyang mga mata.
“Tristan…” Yumakap siya sa akin kasabay ng pag-hagulhol. Nanigas naman ako sa kinatatayuan ko at hindi makagalaw.
Grabe ang bango niya, kaya naman napapikit na lang ako talaga. Nakakahawa ang pag-tangis niya, kaya hindi ko na rin napansin ang pag-tulo ng sarili kong mga luha.
“Patawarin mo ako kung hindi ako nakapag-paalam.” Sabi niya habang sapo-sapo niya ang aking mukhang malapit na malapit na sa kanyang mukha. “Iyon kasi ang naisip kong paraan para hindi ka na saktan ni Nicole.” Walang hinto ang pag-tulo ng kanyang mga luha. “Nang malaman ko ang nangyari sa iyo, sinisi ko ang sarili ko. Sinabihan na kasi niya ako na papatayin ka niya, ako at at ang Lola ko kapag nakipag-kita ulit ako sa iyo, pero naging matigas ang aking ulo. Hindi ko kasi matiis ang ngiti mo ng araw na iyon, ang mga yakap mo at ang mga halik mo. Sa kabila ng pag-babanta niya ay nakipagkita pa rin ako sa iyo, na siyang ikinapahamak mo at ng Lola ko. Hindi ko gustong iwan ka Tristan, ang sakit-sakit sa loob ko na hindi man lang ako nakapag-paalam. Pero mas minatamis ko na iyon kapalit ng kaligtasan mo.”
Napahagulhol na rin ako sa mga narinig ko, at niyapos siya ng mahigpit na mahigpit. Hindi ko inakalang matutunaw ng ganun-ganun lang ang pitong taong pagka-inis ko sa kanya. Ang mga inis na iyon ay malinaw na napalitan ng labis-labis na pananabik sa matagal na panahong pangungulila sa kanya. Kaya naman hindi ko na napigilang hagkan ang kanyang mga labi; ang mga nagbabagang halik kong ginantihan naman niya.
Para kaming mga baliw na nagpaikot-ikot na magkayakap at naghahalikan sa bawat sulok ng opisina ko. Halos napunta na sa akin ang lahat kanyang pulang lipstick dahil sa tindi ng aming pag-hahalikan. Humantong na nga na hinawi ko ang lahat ng mga papeles sa ibabaw ng aking lamesa para buhatin siya at ipatong ng paupo roon.
Dalidali naman niyang tinanggal ang sinturon ko, at pagkatapos noon ay binuksan ang ply at zipper ko sa harap ng pantalon ko. Nang dahil doon ay hinatak ko ang kanyang balakang, inilislis ang kanyang palda paakyat sa kanyang bewang, pinag-hiwalay ang kanyang mga hita at saka hinawi ang pundiyo ng kanyang panty.
“Uhhhhhhh…” Ungot niya, nang pinasok ko na ang aking ano sa kanyang… alam niyo na. Ang sikip pa rin niya, kaya naman napaisip tuloy ako kung pitong taon din kaya siyang walang… sex life? “Ohhh mmmyyyy G*d!” Sigaw niya, “Akala ko hindi ko na mararanasa ulit ito!” That confirmed my question. “I so missed you so much, Tristan. Ohhhhh!”
“Same here, Rhea. Same here uhhhhhhh…”
Halatang sabik na sabik ako. Halos magiba kasi ang lamesa ko sa bawat pag-sulong ko. Mas hinigpitan ko naman ang paghawak ko sa kanyang balakang para mas maiidiin ko ang sarili ko. Gusto ko kasing maramadaman niya ako, at gusto kong makitang nararamdaman nga niya ako.
“Ohhhhhh Tristan!” Paulit ulit na sigaw niya sa bawat diin ko. Lalo naman akong ginaganahan kapag nararamdaman ko ang pulit ulit niyang pag-Orgasm.
“Parating na ko Rhea…. uhhhh…. ahhhhh…. ahhhhhh… ahhhhhhh!”
“I’m waiting…” Bulong niya sa tenga ko, sabay himod dito.
Holy Molly! That was hot!
“Eto na…. uhhhhhh! ugghhhhhhh! Ahhhhhhhhhhhhh!”
Nakakabaliw. Nakakabaliw sa sarap.
“I love you, Rhea…” Bulong ko.
“I love you too, Tristan…” Sagot niya.
Pagkasabing pagkasabi naman niya noon ay biglang umindap ang mga ilaw. Napatingin naman kami sa paligid nang mas bumilis ang pag-fluctuate ng kuryente. Napayakap naman ng mahigpit sa akin si Rhea, matapos ko siyang tulungang makababa mula sa pagkakaupo niya sa aking lamesa.
“What is happening?” Tanong niya sa akin.
“I have no idea.” Sagot ko.
“Ngayon lang ba nangyari ito dito.”
“Oo eh. Halika, umalis na lang tayo dito. Doon na lang tayo mag-usap sa condo ko. Malapit lang yun dito.” Tumango lang naman si Rhea.
Papalapit na sana kami ng pinto nang bigla itong sumara. Napa-iktad naman kami ni Rhea sa nangyari.
*Wala ka talagang kadala-dala Rheaaaa…*
Sabi iyon ng nakapingingilabot na tinig na nagmumula kung saan. Halos takasan naman kami ng ulirat nang maaninag namin ang isang imahe ng isang kakilakilabot na babae; nakatayo ito sa isang sulok ng aking opisina. Napasiksik naman kami ni Rhea sa isang sulok na malapit sa may pintuan.
*Aakkkinnn si Tristan…. akin lang…*
“Tristan…” Bulong sa akin ni Rhea.
Hindi naman kamukha ni Nicole ang nilalang na ito, pero malakas ang kutob ko na ito yung demonyong ginamit ang imahe ni Nicole para akitin ako.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, lalo na nang nararamdaman kong… umaangat akong papalayo kay Rhea. May kung anong puwersa na humahatak sa akin papalapit sa kakilakilabot na nilalang na iyon.
Dinig na dinig ko ang pag-iyak ni Rhea. Lalo itong lumakas nang magkalas na ang pagkakahawak ng aming mga kamay.
Katapusan? Katapusan ko na ba?
Malapit na ang lumulutang kong sarili papalapit sa demonyo, nang biglang bumukas ang pintuan…
“Tito Tristan!” Boses iyon ng isang batang lalake. Si Jasper. Panganay na anak ng matalik kong kaibigang si Jason at at ng asawa niyang si Helga. Madalas silang pumunta rito kapag niyaya nila akong sumama sa kanila para kumain sa labas.
“Umalis ka rito, Jasper!” Hiyaw ko, “Isama mo ang Tita Rhea mo, tumakas na kayo!”
Nakapagtataka naman na hindi man lang natakot ang bata. Imbes na sundin ako ay lumapit pa ito at hinila ang kamay ko papalayo sa demonyo.
“Lubayan mo ang Tito ko… PANGET!” Sigaw ni Jasper sa demonyo.
Noon ko naman natanaw na pumasok si Jason at si Helga na buhat-buhat ang bunso nilang si Helena. Pinagtulong-tulungan nila akong hilahin papalayo sa demonyo. Nagtataka naman ako na parang hindi na nagugulat ang pamilyang ito sa kakilakilabot na nilalang na katulad nito.
“Babalik ka ba sa impyerno o isisilid kita dito?” Sabi pa rin ng batang si Jasper sa demonyo, sabay pakita ng isang maliit na ginintuang botelya na dinukot niya mula sa kanyang bulsa.
Nadinig naman namin lahat ang kakilakilabot na pag-atungal ng demonyo, na ngayon ay nagpakita na sa tunay niyang anyo. Mukha itong dragon na maraming sungay, meron itong anim na pakpak na maraming mata.
Nakita kong itinaas ni Jasper ang kanyang kanang kamay, at ikinilos iyon na parang may sinasakal sa hangin. Napansin ko naman na parang nasasakal din ang demonyo, at umaatungal ito na parang nasasaktan.
“Lulubayan mo ang Tito ko o patitikimin kita ng sakit na higit pa sa lupit ng impyerno!”
Natutulala lang ako sa inaasal ni Jasper. Anim na taong gulang lang ang batang ito pero kung magsalita ay parang mas matanda pa sa akin.
Hinila na ako ni Jason sa likod niya, nilapitan naman ako ni Helga at inakap ako ng malayang braso niya. Umakap din naman sa akin si Rhea, na inakap ko rin naman na mas mahigpit pa.
Mukhang nagmamatigas ang demonyo. Nang dahil dito ay muling kumilos si Jasper. Binuksan niya ang maliit na ginintuang botelya, na para namang maliit na blackhole na hinigop ang demonyo papasok dito. Tinakpan naman ulit ito ni Jasper at isinilid sa bulsa. Hindi ko alam kung paanong nagkasya ang malaking nilalang sa isang maliit na botelya. Pero ganoon nga ang nangayari.
“Ayos na Tito!” Kumindat ito, “Ayan, wala ng gagamabala sa inyo. So paano? Sasama ka ba sa family dinner namin tonight?” Medyo maangas na tanong sa akin ng batang si Jasper–na kung makaasta ay parang walang nangyaring kababalaghan.
Nagkatinginan lang naman kami ni Rhea at saka ko natanaw si Jason na umiiling-iling. Napansin ko namang humahagikhik sa tabi niya si Helga na buhat pa rin ang batang si Helena.
“Pasensya ka na kay Jasper, Pare,” Sabi ni Jason sa akin, “Alam mo na siguro kung kanino nagmana!” Tatawa-tawang sinabi niya.
Hindi ako makagalaw. Pareho kaming nakatulala ni Rhea; kapwa nagtatanong kung anong meron ang batang iyon, at kung papaano niya nagawa ang mga iyon?
“Saka ko na lang ipapaliwanag sa iyo, Pare.” Bulong ni Jason sa akin, “Sa ngayon, ay isipin mo na muna kung papaano ulit kayo makapag-uumpisa ni Rhea, at kung papaano ninyo hahabulin ang nawala sa inyong oras.”
“Salamat pare.” Sagot ko naman. “Maraming, maraming salamat.”
************************************* Chapter 7
Pitong taon kaming nagkahiwalay, kaya’t hindi na kami nag-aksaya ng panahon. Bawat araw simula noon ay para kaming mga baliw na hanap-hanap ang isa’t isa. Bawat araw, sa kabila ng aming kaabalahan sa kani-kaniyang mga karera, ay nagkikita kami sa gabi, para magkasama sa magdamag. Either her place or my place. Yun ang set up.
“I’m getting tired of this.” Biglang sinabi sa akin ni Rhea isang gabi.
Huh? Anong ibig niyang sabihin? Nagsasawa na kaya siya sa akin? Mag-iisang taon pa lang naman kami magkasama ulit ah.
“Anong ibig mong sabihin, Rhea?”
“I’m getting tired of this set-up… this kind of life. Hindi ganito ang pinangarap ko.”
Medyo kinakabahan ako. Plano ba niyang makipag-break sa akin? Huwag naman sana.
“A-anong kailangan kong gawing iba, para mapasaya kita, Rhea. Sabihin mo sa akin, gagawin ko. Kahit ano… huwag mo lang ako iiwanan ulit.”
“Iiwanan? Sira!” Nakangising tinapik niya ang aking balikat. “Ako ang may kailangang gawin.”
“Like what?”
“My career is taking too much from the life I want… I want to give it up.” Nakatulala lang ako sa sinabi niya, “Aanhin ko ba naman ang maraming perang kinikita ko kung ninanakaw naman nito ang buhay na gusto ko.”
“A-ano ba ang buhay na gusto mo?”
“Yung simple lang pero fulfilling… rewarding.”
“L-like?”
“Like… to be your full-time wife and mother of our kids. Take care of you and watch our kids grow up.”
“Rhea…” At bumukal na nga ang mga luha sa aking mga mata.
“Let’s get married, Tristan. Let’s legally make love everyday and have babies.” Nakangiti siya habang pinupunasan ang aking mga luha.
“Pwede bang… pag-isipan ko muna? Strict ang parents ko eh.” Biro ka sa kanya sabay taklob sa aking magkabilang dibdib.
Humalakhak siya.
“Strict? Eh ipinamimigay ka na nga sa akin ng Mama mo eh. Ummmmhh.” Hinalikan niya ako sa may panga sabay… himod dito.
Yun na ang cue… talo-talo na!
“Ohhhhhh Tristannn!”
Hindi siya magkamayaw sa tindi ng pag-atake ko sa gitna ng kanyang mga hita. Yun naman talaga ang gusto kong mangyari, ang mawalan siya sa ulirat sa sobrang sarap.
“Rheaaaa…”
Ako naman ang nabaliw nang umababaw siya.
“Tristaaaaaannnn!”
Sigaw niya ng inatake ko siya sa likod; Doggie Style.
“Rheaaaa!”
Ako naman ang umikot ang ulo when she did me, the Reversed Cow-girl Style.
“Grabe kaaaaaaa!”
Nang ibinaligtad ko siya for the Missionary Style.
“P*tanginaaaaaa!”
Napamura na ako at tuluyan ng nakaraos, nang siya ang nag-initiate ng Scissor’s style.
I love my sex-life. Dammit!
Two months after that. She did what she said she wanted to do. She gave up her career, married me and became my full-time wife. Ang kagandahan sa kanya… she’s really is a simple person… na walang kung anong mamahaling luho sa kanyang katawan. She can buy dozens of high-end luxury cars, but she prefers to have a regular SUV car that fits a family; our family. She can afford to buy high-end luxury houses, but she prefers to live in a simple but quiet townhouse I provided. She can afford the luxurious life many people can only dream of, but she preferred to have a simple life with me.
5 years later…
“Daddy, daddy!” Humahangos na paglapit sa akin ni Lindsay. Ang panganay namin ni Rhea na limang taong gulang na—may isa pa kaming padating na anak na lalaki na pitong buwan na sa tiyan ni Rhea. Magkahawak kamay pa sila ng ka-edad niyang pinsang si Karina, na nag-iisang anak naman ng kabarkada kong si Luke at ng pinsan kong si Bernadette.
“O, bakit?”
“May nag-aaway po doon!”
Napalingon naman ako kay Jason, Luke, Jon, Bernard, Art at Benj, na mga kakuwentuhan ko ng mga oras na iyon. Nasa bahay kami ngayon nina Jonathan at ng asawa niyang si Abby. Birthday kasi ng kanilang ikatlo at bunsong anak na si Joaquin, na nag-didiwang naman ng kanyang ikatlong taon ng kapanganakan.
“Sino?”
“Si Jordanna po at saka si Jasper!”
Si Jordanna na isa sa kambal na anak ni Jon, at si Jasper na anak na panganay ni Jason? Teka? Anong klaseng away bata ba yon?
Sumugod kaming magkakatropa at nakita naming parang nanonood ng topada ang mga anak-anak namin. May mga sumisigaw ng “Jordanna” meron din namang sumisigaw ng “Jasper” Nag-aaway pala talaga ang dalawa. Na sa malayo ay parang magsasapakan na nga yata.
Nadatnan naming gumugulong sa putikan ang dalawa, hawak-hawak ang kuwelyo ng bawat isa.
“Panget!” Sigaw ng mas malaki at mas matandang si Jasper, na ngayon ay labing dalawang taong gulang na.
“Hambog ka!” Sigaw naman ng mas maliit–pero matangkad sa kanyang edad, at mas batang si Jordanna na ngayon ay mag-pipitong taong gulang na.
Sumugod naman si Jon at si Jason para awatin ang mga bata. Binitbit ni Jon ang anak ni Jason na si Jasper papalayo, habang binitbit naman ni Jason ang anak ni Jon na si Jordanna. Natanaw ko namang humahangos na din sina Helga, Abby, Mitch, Rhea, Maggie, Laura at Bernadette sa garden na kinaroroonan namin.
“Ano ba talagang problema niyong dalawa at nagbabangayan NA NAMAN kayo?!” Panenermon ni Jon kay Jasper at Jordanna na kapwa pinatayo nila ni Jason sa gitna; nakabilog kaming lahat sa kanila.
“Eh yan pong Jasper na yan ang pasimuno eh, nuknukan po kasi ng yabang! Maasbog! Mahangin! Akala mo kung sinong artistahin eh mukha namang tikbalang!” Nanggigil na sigaw ni Jordanna.
“Anong tikbalang?!” Sagot agad ni Jasper kay Jordanna, “Sa guwapo kong ito? Tikbalang?” Haha! Manang-mana nga kay Helga. “Eh ikaw nga ang pangit diyan eh, yang buhok mo parang sa kabayo, tapos kabata-bata mo, apat na ang mata mo. LOLA! Mukha kang ermitanyang LOLA!” Sabay halakhak.
Nakapuslit naman si Jordanna ng isang suntok na sumapol sa ilong ni Jasper; na siya namang ikinabulagta ng huli sa lupa. Muli namang hinuli ni Jason si Jordanna, habang tinutulungan naman tumayo ni Jon si Jasper.
“Alam niyo Jordanna… Jasper.” Nakangising pagsingit ni Mitch, “Tawa ko na lang kapag dumating ang panahon na kayo rin pala ang magkakatuluyan. At humalakhak ito na sinegundahan naman ni Helga, Bernadette at Rhea.
“Excuse me, hindi ako papatol sa mukhang Tikbalang!” Sagot ni Jordanna.
“Aba’t!” Reaksiyon ni Jasper na parang susugod na naman; napigilan naman siya ni Jon, “Eh mas lalong hindi naman ako papatol sa babaeng mukhang lola!”
“You’ll never know kids… you’ll never know!” Taas kilay at nakapamewang na sagot ni Mitch sa patutsadahan ng dalawang bata.
“I know so Tita!” Sagot ni Jasper kay Mitch, “Dahil kahit yang Jordanna na yan ang kahuli-hulihang babae sa mundo, ay hindi ko yan papatulan.”
Oh boy! Those phrases sounds familiar.
“O really?” Sabi ni Mitch kay Jasper. “Alam mo ba na wala kang originality? Eh sinabi na yan ng Tito Tristan niyo sa Tita Rhea niyo eh, pero anong nangyari? Sila pa rin ang nagkatuluyan, hindi ba?” Kinindatan ako ni Mitch.
“Yuck!” Sabi ni Jordanna kay Jasper.
“Mas lalong yuck!” Sabi naman ni Jasper kay Jordanna.
“Tama na nga yan!” Si Abby, sabay lapit sa dalawang bata, “Pumunta na nga tayo sa banyo at ng makaligo kayo. Ano ba yan? Ang dudumi niyo.” Parang diring-diring hawak ni Abby ang dalawang bata sa likod na kuwelyo.
“At kayo naman,” Sabi naman ni Helga kay Jon at Jason, “Magpalit na rin kayo dahil nalanitan na kayo ng putik.”
Masaya naman ang naging kabuuan ng birthday party ni Joaquin, medyo sanay na rin kasi kami sa paminsan-minsang bangayan ng ilan sa aming mga anak. Pero hindi naman namin hinahayaang lumilipas ang okasyon, na wala silang kapupulutan ng aral.
“Masama ang namumula sa itsura ng tao,” Pangangaral ni Art sa mga batang nakutanganga lang sa kanya, nakabilog ang mga ito sa kanya sa hardin, “Dahil hindi naman nasusukat sa panlabas na anyo, ang kagandahan ng isang tao. Ikaw ba Jordanna, bakit tikbalang ang tawag mo kay Jasper?” Pagbaling niya kay Jordanna na nakaupo sa damuhan katabi ang kanyang kakambal na si Joshua.
“Tinutukso po kasi niya akong Pangit at Lola eh!”
“Eh ikaw naman Jasper bakit mo naman siya tinatawag na Pangit at Lola?”
Tumungo si Jasper na parang hiyang-hiya.
“Trip ko lang po kasi kabata-bata niya, nakasalamin na.”
“Sa tingin mo ba, kasalanan ni Jordanna na malabo ang mga mata niya?”
“Hindi po.”
“O, eh hindi naman pala eh. Eh bakit mo pinasasama ang loob niya sa mga bagay na wala naman siyang kasalanan?”
Natanaw naming nakayukong pupungas-pungas lang si Jasper; parang naiiyak.
“Ikaw Jordanna,” Pagbaling naman ni Art kay Jordanna, “Nakakita ka na ba ng tikbalang?”
“Hindi po.”
“O, e hindi pa pala eh, so, paano mo naman nasabi na mukhang tikbalang si Jasper?”
Hindi na umumik si Jordanna, yumuko na lang ito na parang naiiyak na rin.
“Ito ang leksyon natin ngayon mga anak,” Sabi ni Art sa lahat ng mga bata. “Pag-ingatan ninyo ang inyong mapanghusgang mga mata. Hindi lahat ng mukhang maganda, ay tunay na maganda, at ang mukhang pangit ay pangit talaga. Dahil may mga tao at nilalang na mapagpanggap, para lamang maangkin ang kahit anong nais niyang malasap. Maging sa Banal na kasulatan ng Diyos ay nakasulat, na si Satanas man ay nagpapakunwaring anghel ng kaliwanagan (1) Dahil paano nga naman siya makakapanukso kung ang ipapakita niya ay ang kanyang kapangitan?” Napanganga naman ang mga bata, pati na rin kaming matatanda. “Hala, Jasper… Jordanna…. halikayong dalawa sa harapan ko.”
Parang mga nana sa bagal pero sumunod naman ang dalawa. Kapwa sila nakayuko sa harap ni Art.
“O, Jasper…. may sasabihin ka ba kay Jordanna?”
Lungkot na lungkot itong sumulyap kay Jordanna.
“I’m sorry, Jordanna.”
“O,” Pagbaling naman ni Art kay Jordanna, “Ikaw? May sasabihin ka ba kay Jasper?”
Malungkot ding sumulyap si Jordanna kay Jasper at…
“I’m sorry din, Jasper.”
“O siya, magkamay na kayo!” Sabi ni Art sa dalawa.
Nagkamay naman ang mga ito, na naging hudyat para magpalakpakan kami lahat
Hindi lang ang mga bata pero maging kaming matatanda ay natuto roon…
Mag-ingat kayo sa kahit anong mapanuksong kaaya-aya sa mga mata.
Dahil nagpapanggap na magaganda ang mga tunay na demonyo.
Kaya’t mag-ingat kung mapanukso ang magandang katabi niyo.
Dahil maaring maranasan niyo ang nakaririmarim na sinapit ko.
—————————————————
Footnotes:
(1) 2 Mga Taga Corinto 11:14
—————————————————
[The End]
Credit: Itim na nobela
Ang Babae sa Crossing ⓒ DyslexicParanoia
Advertisements