PROLOGUE: Francis

“Thank you.” I closed my eyes tightly when I heard his voice. I held on to my remaining strength before replying.
“It’s the last thing I could do for you, Marcus.” Muntik nang pumiyok ang boses ko. Mabuti na lang hindi iyon nangyari. Pigil na pigil ko ang kagustuhan kong umiyak. Ilang beses akong lumunok para paluwagin ang paninikip ng aking lalamunan. Ilang beses din akong huminga nang malalim para paluwagin ang paninikip ng aking dibdib.
Tama na, Francis. Sobra na ang pagdurusa mo. Sobra na ang iniluha mo. Wag mo nang patuloy pang saktan ang sarili mo. Ginawa mo na ang dapat at ang gusto nya. Palayain mo na sya nang tuluyan. Palayain mo na rin ang sarili mo. Maawa ka naman sa sarili mo. Sobrang nasasaktan ka na.
“You don’t have to leave now. Puwede ka namang umalis bukas.” Pormal na boses ni Marcus ang nagpaalis sa mga nasa isip ko. I bitterly smiled.
“Okay if that’s what you want. Susulitin ko na ang pagbibigay sa lahat ng gusto mo. Don’t worry, ito na rin ang huling kahilingan mo na pagbibigyan ko.” Humarap ako sa kanya at pinilit ko ang sarili kong ngumiti.
“Francis.” Dumaan sa mukha ni Marcus ang pag-aalinlangan bago ito muling sumeryoso.
“Pero puwede bang humiling din?” Pinalakas ko ang loob ko para sa huling kahilingan na hihingiin ko sa kanya.
“Anything within my power kapalit ng pagpirma mo sa divorce papers natin.” Umantak ang sakit sa aking dibdib dahil sa katotohanan ng sinabi nya.
“Will you make love with me one last time?” Paos kong hiling. Napasinghap sya. Dumaan sa kanyang mukha ang pagtanggi. Ang pandidiri. Muli akong napangiti ng mapait. Never have I thought before na magagawang mandiri sa akin ni Marcus. Well, things have already changed. Hindi na sya ang Marcus na mahal ako. Ibang-iba na sya sa Marcus na pinakasalan ko four years ago. Hindi ko na sya kilala at hindi na rin nya ako kilala. Nakalimutan nya ang lahat ng tungkol sa akin lalo na ang pagmamahal nya.
“Sige.” Ako naman ang napasinghap sa naging sagot nya. Pinanuod ko ang paglalakad nya papunta sa kinatatayuan ko. Wala akong mabasang emosyon sa kanyang mga mata. Sinapo nya ang ulo ko at walang alinlangan nya akong hinalikan. Napapikit ako nang mamuo ang mga luha sa aking mga mata. Even his kisses have turned bitterly cold.
Hindi ko napigilan ang mapahikbi nang bumagsak kami sa kama na parehong hubad. I let him kiss me all over. I want to treasure this moment but my heart doesn’t want to accept what my mind dictates. When he penetrated me, I wanted to scream. I wanted to cry. I wanted to just disappear feeling the numbing pain in my heart. I opened my eyes and looked at the mirror above us. I watched how Marcus made love to my body. Hindi ko maramdaman ang dating kaligayahan na ipinapatikim sa akin ng kanyang katawan. Hindi ko na maramdaman ang pagmamahal na dati ay kaakibat ng kanyang bawat haplos, ng kanyang bawat halik at ng kanyang bawat galaw. Pinamanhid ko ang aking sarili kahit na nagsisimula nang bumilis sa pagkilos ang lalaking nakikipag-ulayaw sa katawan ko. Wala na. Wala na talaga si Marcus na minahal ako nang higit pa sa pagmamahal nya sa sarili nya. Wala na ang lalaking nagbibigay sa akin ng dahilan para patuloy na mabuhay. Kasabay ng pagkawala ng memorya nya ay ang pagkawala ng lahat sa akin. Ang asawa ko, ang anak ko, ang pamilya ko, ang pagkatao ko, at ang buhay ko.
Yumakap ang mga braso nya sa akin. Yinuko nya ako habang patuloy sya sa paggalaw.
“Aren’t you enjoying this? Akala ko ba ito ang gusto mo?” Hindi ko sya sinagot. Pinagmasdan ko lang ang pagpapalit ng emosyon sa kanyang mukha. From disgust to pleasure and back to disgust. I closed my eyes tightly when he pounded at me stronger and afterwards I felt his hot juice feeling me up. Pabagsak syang nahiga sa tabi ko. Pinanuod ko ang kanyang pagpikit. Ang unti-unting pagkawala ng kamalayan nya.
“I just wanted to remind myself that once in my life, you loved me. Kahit gusto kitang saktan dahil sa pananakit mo sa akin, kahit gusto kitang kamuhian dahil sa mga pagdurusang ipinaranas mo sa akin, gusto kong itatak sa isip ko na minsan naging kabiyak ako ng puso mo. Na minsan minahal mo ang tulad ko. Na minsan nagmahalan tayo. At ang pagmamahal na yun ang nagbibigay ng lakas sa akin para maging matatag ako sa paglayo ko sayo. I will never forget you kahit nakalimutan mo na ako.” Bulong ko sa kanya with tears streaming down my face and blinding my vision.
Tumayo na ako at dumiretso sa banyo. Naligo na ako at nagbihis. Binitbit ko na ang maletang laman ang mga importante kong dokumento at mga damit na ako mismo ang bumili. Lahat ng damit, gamit, at alahas na ibinigay nya sa nagdaang pitong taon ay iiwan ko. Even our engagement ring and wedding ring ay iiwan ko. If Marcus wants me gone, I will totally disappear.
Napatingin ako sa pintuan ng kuwarto ni Jarius nung makalabas ako ng kuwarto ko. Nagtatalo ang loob ko kung pupuntahan ko pa sya o hindi na. Ngunit sa huli ay nanaig ang pagmamahal ko sa batang itinuring kong anak sa loob ng pitong taon.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Iniwan ko na ang maleta ko roon at saka ako naglakad palapit sa kama nya. Umupo ako sa gilid nito. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng aking mga luha habang hinahaplos ko ang buhok nya.
“D-daddy?” Naalimpungatang tawag nya sa akin.
“Hi, baby. I love you.” Pinilit kong ayusin ang boses ko kahit na sobra na ang pagsakit ng lalamunan ko.
“Love you too, dad. Hey, are you crying?” Umupo sya sa kama at pinunasan ng maliliit nyang mga daliri ang mga luhang dumadaloy sa aking mga pisngi.
“Daddy’s heart is in pain, Jai. But maybe tomorrow it will already be okay.” I smiled at him.
“Dad, you want me to kiss your heart so the pain will go away?” Jarius innocently asked.
“Y-yakapin… m-mo na lang ang dad–dy, anak.” Muntik na akong mapahagulgol ng iyak nang gawin ng bata ang hiniling ko. Tinakpan ko ng aking palad ang aking bibig para hindi marinig ni Jarius ang aking mga impit na iyak. Yinakap ko sya ng mahigpit dahil baka ito na rin ang pinakahuling pagyayakapan namin. Hinagkan ko ang kanyang ulo ng paulit-ulit.
“Always be a good boy, ha. Eat vegetables.” Bilin ko sa kanya nang maghiwalay kami at mapakalma ko na ang sarili ko.
“Why, daddy? Are you going somewhere nah nah-man?” Slang na pagta-Tagalog ng bata. Nagdikit ang mga kilay nito. Sa kabila ng lungkot na nararamdaman ko ay hindi ko napigilan ang ngiting gumihit sa mga labi ko. Kapag ganung nagdidikit kasi ang mga kilay nito ay kamukhang-kamukha ito ng ama.
“Oo, anak. Pero kahit daddy won’t be here with you for a long time, always remember that daddy loves you so, so much okay?”
“I love you so, so much too, daddy.” Hinalikan pa ng bata ang magkabilang pisngi ko.
“Go back to sleep na, anak. It’s still 1 o’clock in the morning.” Malambing kong utos sa kanya.
“Okay, dad.” Inalalayan ko sya nung muli syang mahiga. I kissed his forehead. Pagkatapos ay kumanta ako sa garalgal na boses. Yung Tagalog song na nakahiligan nyang pakinggan na kinakanta ni Yaya Bebang tuwing pinatulog sya nito. Magaan kong hinahaplos ang buhok nya.
Wag kang mag-alala di ako iiyak
Hindi magdaramdam kahit na gapatak
Pag-ibig na minsan ay aking dinanas
Sa tulad kong putik, tama na at sapat
In no time, Jarius is already sleeping with a sweet smile on his face.
Tumayo na ako at maingat na lumabas ng silid. Mabigat ang bawat pagbagsak ng mga paa ko sa carpeted staircase ng mansyon ni Marcus. Yes, I won’t include my self anymore sa kung anumang may kinalaman sa buhay nila.
Tinanguan ko ang guwardya nung buksan nya ang malaking gate para sa akin. Bago ako tuluyang lumabas ay muli kong tinignan ang bahay na naging saksi sa buhay ko dito sa America sa nakalipas na apat na taon.
Marcus has forgotten me.
Jai might also forget me.
Pero ako? Hinding-hindi ko sila makakalimutan.
“Good bye and… I love you both.” Bulong ko sa hangin para sa mag-ama. Tumalikod na ako at saka tuluyang umalis.

=================

Chapter 1: Marcus

I woke up with a heavy head. After waking up from the accident that happened to me, ganito na lang lagi ang eksena tuwing gumigising ako sa umaga. Mabigat at mainit ang ulong gigising na lalo pang iinit kapag nakita ko na naman ang pagmumukha ng Francis na yun. Tuwing nakikita ko sya nakadarama ako ng pandidiri sa sarili ko. I can’t believe that I married a man like me. Oh well. He’s really good looking and sexy for a man. He also have that amazing pair of eyes. Pero lalaki pa rin sya at lalaki pa rin ako. I can’t believe that we are living as husbands for the past three years. And I cannot fucking believe I fucked him last night!
With that thought ay agad na akong bumangon at liningon ang side ng kama. The room reeked of sex. I scrunched up my nose. Damn! I can’t believe na napapayag nya akong makipagsex sa kanya. Di bale, that would be the last. Tutal, he already signed our divorce papers. Hindi nga ako makapaniwala na sa loob ng anim na buwan ay nakayanan nyang makisama sa akin. I treated him the worst treatment I could ever give. I cursed him, brought home women and fucked them in our room, I treated him like a slave. Ilang beses ko na rin syang nasaktan physically but when he warned me that he’ll gonna die if I’ll hit his head, hindi ko na sya sinaktan ulit. I didn’t care whether my son adores and loves him. I just hate him to the core. Unang kita ko pa lang sa kanya noong magising ako sa ospital, I already hated him. Kahit na ilang beses syang umiyak at magmakaawa sa harap ko, hindi naalis nun yung pagkasuklam na nararamdaman ko sa kanya. Nasusuklam ako dahil pakiramdam ko ay pinahiya nya ako sa mundo by being married to me. Pakiramdam ko pinagtatawanan ako ng lahat dahil lalaki ang napangasawa ko. Hindi ako naniniwala sa mga sinasabi ng pamilya ko at mga kaibigan ko na mahal na mahal ko daw sya. Ano ako tanga? Ang amnesia, sa utak at hindi sa puso. Kung talagang mahal ko sya, kahit nakalimutan sya ng isip ko dapat hindi sya nakalimutan ng puso ko. Pero ano? Imbes na pagmamahal ay pure hatred ang naramdaman ko sa kanya. Hindi ko matanggap na mag-asawa kami. Hinding-hindi ko sya matatanggap. At kung talagang mahal ko sya noon, pwes, hindi ko na sya mahal ngayon.
I stood up and looked for the brown envelop kung saan nakalagay yung mga papeles. Agad ko itong ilinabas at hinanap ang pirma nya. And it’s there. Sa hindi maintindihang rason ay bumilis at lumakas ang tibok ng puso ko. Aah! Baka excitement lang ito dahil sa wakas malaya na ako. Wala nang magtatawa at manlilibak sa pagkalalaki ko.
Iginala ko ang tingin ko sa kuwartong tinulugan ni Francis Jose sa loob ng anim na buwan. Nakita kong wala na ni anumang damit ang closet nya. May nakita rin akong box sa may bedside table. Nagbihis muna ako at saka ko kinuha iyon. Naupo ako sa kama at saka binuksan ang may kalakihang box.
Marami akong nakitang panlalaking mga alahas. Singsing, kuwintas at maging mamahaling mga relo. Kinuha ko ang isang pamilyar na singsing. Hmm, ito yung singsing na lagi nyang suot. Yung wedding ring nya. Napapalamutian ito ng mga diamonds. Paano nya kaya ako nauto noon para bilhan ko sya ng ganito kamahal na singsing? Natigilan ako sa pag-iisip. Kung sya ang bumili ng mga alahas na ito, hindi nya ito iiwan di ba? Kaso iniwan nya ang mga ito so that means na ako ang bumili ng mga alahas para sa kanya. Fuck! Gaano ba sya kagaling mang-uto?
Sa inis ko ay binuhos ko sa kama ang lahat ng laman ng jewelry box. Wala akong pakialam kahit magkandahalo-halo o magkabuhol-buhol pa ang mga ito. Napatulala ako sa nakita kong nasa ibabaw ng kumpol. Ang dogtag ko! Pati ba naman ito napunta sa kanya?!
Hinawakan ko ito ngunit agad ko ding nabitawan nang tila may kuryenteng dumaloy sa kamay ko mula dito. Bigla akong napasapo sa ulo ko nang kumirot iyon.
“Argh.” Mahina kong ungol. Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Mahigit na sampung minuto rin ang tiniis ko bago tuluyang naalis ang sakit ng ulo ko. Hindi na ako nag-isip pa at nagmamadali kong ibinalik sa jewelry box ang mga alahas at dinala ito. Kinuha ko rin ang envelop na naglalaman ng divorce papers namin at tuluyan nang lumabas sa silid.
Tinungo ko ang master’s bedroom at naligo na. Linggo ngayon at makakapagrelax ako lalo na at wala na yung mukhang kinaiinisan ko dito sa bahay. Mamayang gabi, lalabas ako para magcelebrate.
Lumabas na ako mula sa kuwarto at bumaba para kumain ng breakfast. Naabutan ko na doon ang anak ko na kumakain at binabantayan ng yaya nito. My son. Nakalimutan ko sya nung magising ako mula sa aksidente pero hindi ko maitatanggi ang lukso ng dugo na naramdaman ko nung una ko syang makita lalo at kamukhang-kamukha ko sya. Nalaman ko rin na ang ina nya ay si Vinxie. And no, I don’t intend to marry her just to give my son a mother. Ienjoyin ko muna ang pagkabinata ko.
“Hi, Jarius Vei.” Masigla kong bati sa anak ko. Tahimik lang syang tumango. Naiintindihan ko naman na malayo ang loob ng anak ko sa akin dahil naging saksi sya sa mga masasamang trato ko kay Francis.
“Would you want to go to the mall today?” Mas pinasigla ko pa ang boses ko. Hindi nya ako sinagot at nagpatuloy lang sa pagnguya. Napailing na lang ako at nagsimula nang kumain.
“When is Dad coming home?” Tanong nya pagkaraan ng mahabang katahimikan.
“He’s not coming home anymore.” Seryoso kong sagot sa tanong nya.
“What?! Why?!” Galit nyang tanong.
“Tone down your voice, young man. Francis is not coming home because he’s no longer your dad. He already signed our divorce papers.” Pagpapaliwanag ko sa bata na mabilis na tumayo at galit na tumingin sa akin.
“You made daddy leave?” Nanumumbat na tanong nya sa akin.
“Jai…” nagulat ako sa magkakasunod na pagtulo ng napakaraming luha sa kanyang mga mata.
“Don’t call me that! Only Daddy can call me that!” My son screamed at me habang galit na galit nyang pinupunasan ang kanyang basang pisngi. “Why did you make him leave?!”
“Look, Jarius. It’s for the best. We can’t be a family because he is not a woman. He cannot be a mother.” I tried my best to explain it to my seven year old son.
“Besides, I don’t love him. I’ll get you a new Mom okay?”
“But I love him! I don’t want any Mommy! I want my daddy! I want my daddy!” Nagsimula na itong magwala. Pinagbabato nito ang lahat nang mahawakan. Mabuti na lang at maagap ang yaya nito na yakapin ang bata dahil kung hindi, tumama na sana sa akin yung platong hawak nya.
“Jarius!” Napatayo na rin ako sa galit.
“I want my daddy! Huhuhuhu! Daddy! Dad, where are you?! Daaad!!!” Nagsisisipa ito at nanuntok kaya nakawala ito sa pagkakahawak ng yaya. Tumakbo ito paakyat sa hagdan. Taranta kaming humabol ng yaya nito dahil baka madapa ito at mahulog.
Mabilis itong nakaakyat at dumiretso sa kuwarto ni Francis. Pinagbubuksan nito ang mga closet habang umiiyak. Malungkot itong pinapanuod ng yaya nito samantalang ako naman ay hindi alam kung paano sya mapapatahan.
“Jarius…” tawag ko sa kanya habang patuloy sya sa pag-iyak sa harap ng closet na wala nang laman.
Galit nya akong liningon. Patuloy na umiiyak. Pulang-pula ang ilong at mga mata. At ang tingin nya, punung-puno iyon ng galit at panunumbat at paninisi.
“It’s your fault! Daddy left me because of you! I hate you! I hate you!” Tinakbo nya ako at pinagsusuntok. Kahit maliit sya ay dama ko ang galit ng bawat suntok na pinapatama nya sa katawan ko.
“Jai, calm down, son.” Pagpapatahan ko sa kanya. Tinangka ko syang yakapin pero tinabig lang nya ang mga kamay ko.
“Don’t touch me! I hate you! I hate you!!!” He screamed over and over again.
“Jarius!” Bulyaw ko sa kanya nang tuluyan na rin akong makadama ng inis. Tumigil sya sa pagsigaw at tiningala ako. Tila ako nasaksak ng punyal sa dibdib nang marinig ko ang sumunod na sinabi nya.
“I wish Daddy didn’t save you! I wish you died that night!” Umiiyak na bulyaw nya bago tumakbo paalis at iniwan akong tulala at sumasakit ang dibdib.

=================

Chapter 2: Francis

“Are you sure you’re all right?” Tanong ni Nico, isa ring brain surgeon at isa sa pinakamalapit kong kaibigan sa ospital na pinagtratrabahuan ko. Sya ang pinakaunang naisip kong tawagan at hingan ng tulong. Hindi naman ako nagdalawang salita dahil agad nya akong pinuntahan sa restaurant na pinaghintayan ko sa kanya. Dito na muna ako habang nag-iisip kung ano ang magiging susunod kong hakbang.
“Yeah. Thanks, Nico.” Ngumiti ako ng pilit sa kanya.
“If you need anything, don’t be shy to ask. Feel at home, okay?” Nag-aalalang bilin nya na tinanguan ko bago sya tuluyang lumabas sa kuwartong pansamantala kong tutuluyan
Napabuntong-hininga ako sa aking pag-iisa. Hindi na ako nagbihis at bigla na lang sumalampak ng higa sa kama. Napakaraming isipin ang pumasok sa ulo ko.
Alam na kaya ni Jai na hindi na ako babalik?
Nagcecelebrate na ba ngayon si Marcus dahil tuluyan na akong nawala sa buhay nilang mag-ama?
Umantak sa puso ko ang mga isiping yun. Masakit. Mag-aapat na taon pa lang kaming nagsasama bilang mag-asawa, nangyari na ang trahedyang babago sa buhay naming lahat.
I could still clearly remember that night. Jarius and I are waiting for him for our family dinner when that dreadful phone call arrived. My husband met an accident. His driver died on the spot and nag50-50 si Marcus dahil sa tinamo nyang head injury. That was the biggest challenge in my career as a surgeon. Nakasalalay ang kaligtasan ng taong mahal ko sa mismong kamay ko. Ginawa ko ang lahat para iligtas sya. That major brain operation took almost 24 hours. Kinaya ko kahit napakahirap. I gave my best para sa operasyon nya. Pinatunayan ko sa lahat na ako ang pinakamagaling na brain/neuro surgeon sa ospital na yun. And the operation was a success. Two weeks syang nacoma. And every day, naroon ako sa tabi nya. Umiiyak habang nagdarasal na sana makasurvive sya. Nagfile na rin ako ng leave para mabantayan sya.
And that morning when he finally opened his eyes was one of the happiest and loneliest day of my life. Hindi nya ako nakilala. He accepted his son but he didn’t accept me. He hated me nung una pa lang nya akong makita. It hurts. It fucking hurts but I pulled through. Inalagaan ko sya kahit halos murahin nya na ako tuwing nakikita nya ako. Ngumingiti lang ako at pilit syang iniintindi kahit sadya nyang itinatapon ang mga pagkaing dinadala ko sa kanya o itinutulak nya ako tuwing aalalayan o tutulungan ko sya. Hindi rin ako nakaligtas sa mga pang-iinsulto nya o pangungutya nya. I silently cried tuwing ikinakahiya nyang asawa nya ako sa harap ng mga bisita nya.
Nung makauwi na sya sa bahay ay lalong grumabe ang mga temper tantrums nya. Pati nga pagtulog ko sa tabi nya ay pinandidirihan nya kaya sa isa sa mga guestrooms na ako natutulog.
Ilang beses nya rin akong napagbuhatan ng kamay. Sampal, tulak, suntok. Pero nung muntik nya nang tamaan yung ulo ko ng vase na ibinato nya sa akin, umiiyak kong sinabi na mamamatay ako kung tumama sa ulo ko ang vase na yun. He stopped hurting me physically but not emotionally. Nariyan yung pag-uutos nya na animo isa akong kasambahay. The constant curses and insults were there too… almost everyday. But what really broke my heart was the night he brought home a woman and fucked her in our bed. Sadya pa nyang ipinarinig sa akin ang mga ungol nila nung gabing yun. I still wanted to understand everything. Pero sobrang nasasaktan na ako na pati paghinga ay nahihirapan na akong gawin everytime I see him smirking at me after fucking some women in our bed. Yes. After that night when he brought a woman home, gabi-gabi na syang nag-uuwi ng babae. At tuwing umaga, pagkatapos nilang magpakasawa sa ibabaw ng kama namin, ipaparada pa nya ito sa harap ko as if telling me na wala ako ni sa kalingkingan ng babaeng nagbigay sa kanya ng makamundong kaligayahan.
Sobra-sobrang sakit.
Sobra-sobrang sama ng loob.
Sobra-sobrang pagtitiis ang ginawa ko sa piling nya sa loob ng anim na buwan.
Hindi ako nagsabi sa mga kaibigan namin sa 7 Demons. Kahit sa mga pamilya namin, hindi ako nagsalita. Gabi-gabi akong nagdarasal. Gabi-gabi kong iniiyakan ang Diyos na sana pagalingin nya na ang amnesia ni Marcus. Miss na miss ko na sya. Miss na miss ko na ang asawa ko.
Saka lang ako sumuko nung halos isampal nya na sa mukha ko ang divorce papers namin at inutusan akong pirmahan yun.
Tatlong araw kong pinag-isipan ang lahat. Tatlong araw kong tinimbang kung kaya ko pa bang magtiis kahit halos isuka nya na ako. At sa ikatlong araw, pinirmahan ko na ang mga papeles. Nagpagawa na rin ako ng kasulatan na hindi ako tatanggap ng alimony. Hindi ko kailangan ng pera nya.
Lord knows, ayoko syang iwan. Ayoko silang iwan ni Jarius. Mahal na mahal ko ang mag-ama ko. Pero alam ko, hindi matatahimik si Marcus hanggang naroon ako. Gagawa at gagawa sya ng paraan para saktan at pahirapan ako. Alam kong kaya ko pang magtiis alang-alang sa pagmamahal ko sa kanila ni Jai. Pero ayoko na syang pahirapan pa. Sumuko ako kahit mahal ko pa sya. Gusto kong ibigay ang lahat ng makakapagpaligaya sa kanya kahit ako ang magdusa at maiwang luhaan.
I may been married to a man but I’m still a man. Marcus had crushed my heart and pride but I know, I could stand up once again. It would be painfully hard for they’ve been a part of my life for almost eight years. Pero kailangan ko ring lampasan ang pangyayaring ito sa buhay ko. Ayokong habambuhay na makulong sa alaala ni Marcus Martenei. Kakayanin ko. I survived coma. I survived my amnesia. I could also survive a broken heart. I couldn’t completely blame Marcus for doing this to me. Maybe it’s fate telling us that some good things really don’t last. Tama na yung walong taon ng kaligayahan. Na kailangan na naming harapin ang katotohanan na sa relasyong meron kami, walang panghabambuhay na kasiyahan. It made me realize that we really cannot control God’s will.
As I was waiting for Nico to pick me up a while ago, I made up my mind. I promised my self that I will have my life back. I have to have my life back kahit kalahati ng puso at pagkatao ko ang nawala sa akin. I still have my career to focus in to. I have my patients to take care of. It would be hard to fix my broken heart I know. But in time, I know it will be healed.
Will I ever have to take Marcus back kapag naalala nya na ako? I don’t know. It still hurts me so much to think about it. Maybe. Maybe not. I know I still love him after all the pain he has given me. Pero sa ngayon, masakit pa. Sobrang sakit pa. Hindi ko pa kaya.
I’m just hoping na kayanin ni Jarius na wala ako sa tabi nya. My poor baby. It’s just so sad na nadamay sya sa pandidiri at galit sa akin ni Marcus.
I closed my eyes and hummed a song to at least forget the burning pain in my heart.
I WON’T GIVE UP
When I look into your eyesIt’s like watching the night sky or the beautiful sunriseThere’s so much they hold
And just like them old stars.I see that you’ve come so farTo be right where you areHow old is your soul?
Well, I won’t give up on usEven if the skies get roughI’m giving you all my loveI’m still looking up
And when you’re needing you’re space to do some navigatingI’ll be there patiently waiting to see what you find
Nagsimulang gumaralgal ang boses ko. Pero ipinagpatuloy ko lang ang mahina kong pagkanta.
Cause even the stars they burnSome even fall to the earthWe’ve got a lot to learnGod knows we’re worth it
No, I won’t give up on usEven if the skies get roughI’m giving you all my loveI’m still looking up, still looking up
Wrong choice of song. It’s the song sung by Marcus to me nung magpropose sya ng kasal sa akin way back in Martenei. Kaya naman imbes na mabawasan yung sakit na nararamdaman ng puso ko, mas lalo pa itong humapdi.
“God! I’m missing you already!” Impit kong sigaw.
“M-marcus… how could you fucking break my heart?! How could you fucking forget you love me?” Humagulgol ako ng iyak sa mga palad ko. Ansakit-sakit. Akala ko makakaya ko.
Namimiss ko na si Marcus. Si Jarius. Namimiss ko na ang mga ngiti nila. Ang mga tawa nila. Namimiss ko yung mga panahon na sinasabi nilang mahal na mahal nila ako. Namimiss ko na ang mga yakap at halik nila. Miss na miss ko na sila.
“M-marcus… Ja-rius… oh God…!” Lalo pa akong umiyak nang umiyak nang umiyak. Iniiyak ko ang pagkawala sa buhay ko ng mga taong mahal ko. Iniiyak ko ang paulit-ulit na pagkakasugat ng puso ko.
This is my end. This is the end of my happy life.

=================

Chapter 3: Yaya Bebang

Umamin, maraming excited sa POV nya.hahaha.
Kanina pa nanghahaba ang leeg ko sa kaaabang sa alaga ko. Isang linggo na buhat nung umalis si Sir Francis at masasabi kong lalo pang gumulo ang bahay at buhay ng mga amo ko.
Mula nung umuwi si Sir Marcus mula sa ospital, nagkandaletse-letse na ang dati ay maayos at masayang pamilya ng Martenei. Sa halos araw-araw na nagdaan para kaming naglalakad sa nagbabagang uling dahil sa pagbabagong ipinakita ni Sir Marcus lalo na kay Sir Francis. Hay! Nakakaawa naman si Sir Francis. Naging malupit ni Sir Marcus sa kanya. Yung dating kinaiinggitan ko na pagmamahalan nila ay naging tila impyernong pagsasama. Kawawa rin ang alaga ko dahil naging saksi sya sa mga pasakit na pinagdaanan ng Daddy nya. Maging ako ay naging saksi kung paano maltratuhin ni Sir Marcus ang asawa. Naroong bulyawan, pagbuhatan ng kamay at pagsalitaan ng mga salitang halos di na malamon ng aso. Halos gabi-gabi naming naririnig ang mga impit na pag-iyak nya. Halos araw-araw naming nakikita ang mga pasa nya lalo na nung mga unang buwan mula nung umuwi sila galing sa ospital. Hindi na maalis ang pamamaga ng mga mata nya dail sa pag-iyak. Talagang awang-awa kami ng mga kasama kong kasambahay sa kanya. Anim na buwan ding nagtiis si Sir Francis. Kahit gusto kong magpasalamat na hindi nya na mapagdaraan ang mga pagdurusa sa piling ni Sir Marcus, hindi ko magawang magpakasaya dahil ang alaga ko naman ang sumalo sa pagdurusa nya. Kaya nga kahit gusto ko na ring umuwi ng Pilipinas ay hindi ko magawa. Ayokong maiwan si Jarius sa piling ng ama na nawawala na sa katinunan dahil sa amnesia. Kung di ba naman sya nawawala sa katinuan, sana isinaalang-alang naman nya si Sir Francis. Sana nakikita nya ang pagdurusa ng anak nya. Sana isinaalang-alang naman nya ang damdamin ng anak nya tuwing nag-uuwi sya ng babae at ipinapakilala sa alaga ko para maging Mommy nya. Oh eh ano ang napala nya? Lalo pang napalayo sa kanya ang loob ng alaga ko. Kapag kaming dalawa nga lang ay ilang beses nya nang minumura ang ama.
Ni hindi man lang napapansin ng amo ko na sa isang linggong nagdaan mula nung umalis si Sir Francis, napakalaki na ng pagbabago ng ugali ng alaga ko. Nawala na yung masiyahin at pilyong si Jarius. Naging bugnutin at masungit na ito. Sa akin na lang sya mabait at maayos makipag-usap. Hay, ang buhay talaga parang gulong. Minsan umiikot, minsan flat.
Napatayo ako nung tumigil ang school bus ng alaga ko sa harap ng gate. Binuksan ko ang malaking pintuan at naghintay sa harap nun. Maagap naman ang guard na pagbuksan ng gate ang batang amo namin. Susukut-sukot na lumapit ang bata sa akin at iniiwas ang mukha.
“Jarius, anong nangyari? Bakit matamlay ka? At bakit andumi ng uniform mo?” Inabot ko sya ngunit ipiniksi nya ang balikat nyang nahawakan ko.
“I’m hungry, Ya.” matamlay na sagot nya. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kong may sugat ang ibabang labi nya at mayroon din sa may kilay nya.
“Diyos ko! Ano’ng nangyari sayong bata ka?!” Agad ko syang inalalayan papasok sa loob at kahit anong piksi nya ay di ko sya pinakawalan. Nagmamadali ko syang iniakyat sa kuwarto nya, pinunasan at binihisan.
“Umamin ka sa akin. You tell me the truth. Nakipag-away ka ba?” Nag-aalalang tanong ko sa kanya habang binibistahan ng tingin ang mga sugat nya. Marunong naman akong mag-English at isa pa, apat na taon na ako dito sa America kaya natuto na ako.
“Yeah.” Tila balewala na sabi nya.
“Why? Bakit ka nakipag-away?” Naiinis kong tanong. Linsyak. Ako na naman ang mapapagalitan nito eh.
“Nothing.” Nagkibit-balikat pa ang sutil na bata.
“Your Papa will get mad at you.” Pananakot ko sa kanya.
“Ya, I don’t give a shit!” Napanganga ako sa narinig kong pagmumura nya.
“Jarius! Where did you learn to say bad words?!” Nahihintakutan kong kastigo sa alaga ko. Tila napahiya namang nag-iwas ng tingin.
“Some kids.” Labas sa ilong na sagot nya.
“You know it’s bad to say those words, di ba? Di ba tinuro yan sayo ng Daddy mo na wag magsasalita ng bad words?”
“But Daddy’s not here anymore.” Malungkot nyang sagot sa akin. Napatikom ako ng aking bibig. Paano ko nga ba ipapaliwanag ang lahat sa alaga ko na wag nya nang masyadong dibdibin ang pagkawala ng kinikilala nyang Daddy?
“Hala, you come here. Gagamutin natin yang sugat mo.” Laking gulat ko nang bigla syang sumigaw.
“No! I want Daddy to heal them! Ya, please call Daddy. Tell him I got hurt. Tell him to clean my wounds, to heal and to kiss the pain away. Please, Yaya?” Nagsimulang manginig ang ibabang labi ng alaga ko. Napailing ako sa awang pumuno sa puso ko para kay Jarius. Umaasa pa rin sya na babalik ang ama-amahan na alam naman naming malabo pa sa burak.
Umupo ako sa gilid ng kama at pinaupo sya sa aking kandungan.
“Jarius, anak, sa ngayon hindi pa makakabalik dito si Daddy mo kasi nasisiraan pa ng ulo si Papa mo.” Sinimulan ko ang paliwanag ko.
“What’s nashishiraahn ng ulow?” Slang na bata.
“I mean, your Papa is still crazy. Ay mali! Your Papa is still… uh… has still amnesia. And, he forgot he loves your Daddy that’s why he sent your Daddy away.”
“So, what will we do to make him love Daddy again?” Curious na tanong ng alaga ko.
“Oh! Maybe if he meets accident again that’s the time he’ll remember your daddy.”
“Really?” Excited na tanong nya sa akin.
“Hey! Gusto mo bang your Papa will meet an accident again?!”
“He will deserve it.” Aba, tignan mo kung paano mag-isip itong batang ito.
“Hoy, Jarius ha. Don’t say like that to your Papa. He’s still your Papa. Mamaya may makarinig na demonyo, totohanin pa.” Panenermon ko sa kanya.
“Yeah, whatever. Tss.” Aba, talaga naman. Bago ko pa madagdagan ang panenermon ko ay nagbago na ang tono nya.
“Ya, I’m hungry.” Malambing pa syang yumakap sa akin. Tss. Akala naman nito madali akong utuin.
“You’re hungry?” Tumango ito.
“Pancakes?” Tumango ulit ito.
“Ilan?”
“Tatlow.” Itinaas pa nito ang tatlong daliri.
“Oh sige ha. You stay here lang ha. You want orange juice?” Masaya itong tumango.
“Okay, you do your homework na and I’ll make your pancakes na okay?”
“Yehey!” Masaya na itong umalis sa kandungan ko at tumalon papunta sa kama. Hay, salamat sa Diyos at kahit papano ay nakalimutan nito ang tungkol kay Sir Francis.
Kinagabihan ay dumating si Sir Marcus na may uwing anaconda. Ay babae pala pero kung makapulupot Diyos ko, mahihiya ang ahas. At timing pa dahil nung pinakilala sa alaga ko, ang pangalan ng ahas ay Anna.
Kaya naman sa buong durasyon ng dinner ay nakabusangot ang Jarius. Wala naman syang magagawa kundi ang makisabay sa pagkain dahil nung minsan na hindi ay binantayan sya ni Sir Marcus sa kuwarto nya. At ayaw na ng alaga ko na maulit iyon. Kaya naman kahit halata sa mukha nya na sukang-suka sya na makasabay sa ama at sa babae nito ay no choice sya.
At hanggang sa pagbalik namin sa kuwarto nya ay dala pa rin nya ang galit sa ama at sa babae nito.
“I hate that lady.” Nakabusangot na sabi nya sa akin.
“Me, too.” Sang-ayon ko sa kanya.
“She moves like a snake.” Nagsimula na syang manggalaiti.
“Oo nga.” Sang-ayon ko ulit.
“She’s ugly.” Hala sige pa, Jarius.
“Oo naman.” Tss. Mas maganda pa ako sa Anna na yun eh. Nakamake up lang kasi ang hitad.
“Her boobs are fake.”
“Oo nga. Hoy, saan mo napulot yang pinagsasabi mo dyan?!”
“My classmate said that if the boobs are like balloons then they’re fake just like her mom’s boobs.” Bibong pagpapaliwanag ng alaga ko.
“Ahh. Sige, agree din ako dyan.” Pinahiga ko na sya at kinumutan tutal tapos na syang magtoothbrush at nakabihis na ng pantulog. Hinaplos ko ang buhok nya para antukin na sya.
“Ya, do you think Daddy still loves me?” Tanong nya.
“Oo naman. Even if your Daddy is so far, far away, he still loves you.” Sagot ko. Hay, nagsisimula na namang mag-emote ang alaga ko.
“Do you think he’ll find another baby to l-love?” Nanginig ang boses nya. Ayan na nga ba ang sinasabi ko eh.
“Of course, not. Ikaw lang ang baby boy ng Daddy mo.” Napakapossessive din talaga ng batang ito eh.
“Really?”
“Really.” Paninigurado ko sa kanya. “You sleep na para you will get bigger and stronger tomorrow na, okay?”
“Okay. When I grow bigger and stronger, I’m gonna go and look for Daddy. Sah-ma nah akow sa kah-nya, Ya.”
“Oo ba.” Sagot ko naman.
“Don’t worry, Ya. Sha-sah-ma din kih-ta.” Asus nang-uto pa.
“Oo na. Matulog ka na okay. Good night.” Tumayo na ako at naglakad patungo sa pintuan ng kuwarto. Akmang papatayin ko na ang ilaw nang pigilan nya ako.
“I’ll switch it off myself, Ya.” Yan ang sabi nya kaya naman hinayaan ko na.
Lumabas na ako at naglakad patungo sa hagdan. Nadaanan ko pa ang Master’s bedroom na bahagyang bukas. Napangiwi ako nang malampasan ko iyon dahil narinig ko pa ang tili at ang paghagikgik ni Anna-conda. Sigurado akong gumagapang o ginagapang na sya.
Kumain muna ako at pagkatapos ay nilabhan ang uniporme ng alaga ko. Nakakalungkot na sa sobrang abala ni Sir Marcus sa ahas ay di man lang nya napansin ang mga sugat ng anak. Diyos ko, masama mang hilingin, sana ay mabagok ulit yung si Sir Marcus para maalala na nya si Sir Francis para naman bumalik na sa dati ang lahat.
Pagkatapos kong maglaba ay naglinis na ako ng katawan. Aba, kahit 36 years old na ako, alam ko pa ring alagaan ang sarili ko no. Malay ko ba kung may mainlove sa aking Kano. Tapos magkakaanak kami. Tapos isasali ko sa Miss Universe. Tiyak na panalo ang anak ko kasi may lahing banyaga.
Sa sobrang ganda ng magiging anak ko ay hanggang sa panaginip ay dala-dala ko yun. Rumarampa daw sya sa stage at suot ang korona ng Miss Universe. Bumaba pa sya mula sa stage at akmang yayakapin kami ng tatay nyang Kano nang mapabalikwas ako ng bangon mula sa kamang kinahihigaan ko.
“Ano yun?” Naiinis na tanong ko sa kasama ko sa kuwarto. Nabitin yung panaginip ko dahil sa ingay na gumulat sa akin. Hu! Istorbo!
“May sumigaw at tumili eh.” Waring sumbong nya. Mabilis akong tumayo at tumakbo palabas ng kuwarto para puntahan kung sino man ang sumigaw at tumili na iyon.
Laking gulat ko nang madatnan ko sa ibaba ng matarik na hagdan si Sir Marcus at inaalalayang makatayo ang umiiyak at nagsisisigaw na si Anna-conda. Diyos mio. Nahulog sa hagdan ang ahas! Nasa tabi pa nya yung laruang kotse ng alaga ko!
Galit na tumingin sa taas ng hagdan si Sir Marcus kaya napatingin din ako doon.
Andun si Jarius. Nakataas ang kilay at waring sayang-saya sa nangyari sa ahas. Napailing ako. Kailangan ko pa bang sabihin kung sino ang salarin sa nangyari kay Anna-conda?

=================

Chapter 4: Marcus

“I’m really sorry, Anna.” Bumuntong-hininga ako. Hindi ko na mabilang kung ilang ‘sorry’ na ang nasabi ko sa kanya. Andito kami ngayon sa ospital. Nasemento ang paa nya dahil sa pagkakahulog nya sa hagdan.
“Your son is a little demon!” Nangagalaiti nyang sabi sa akin. Nagdikit ang mga kilay ko sa sinabi nya.
“That’s still my child you are talking about, Anna. My son may have acted childish but that’s understandable because he’s just 7 years old. Maybe he got jealous of you.” Madiin kong sabi sa kanya. Agad namang nawala ang bangis sa mukha nya nang makitang hindi ko nagustuhan ang sinabi nya tungkol sa anak ko.
“I’m sorry, Marcus darling. You’re right. Maybe he’s just jealous.” Buong pagpapakumbabang sabi nya. Nagbitaw ako ng malalim na hininga.
“You better rest. I’ll come visit you tomorrow.” Dumaan ang pagtanggi sa mga mata nya pero iba ang lumabas sa bibig nya.
“Okay, darling. I’ll wait for you.” Malambing na sabi nya.
Tinalikuran ko na sya at lumabas na sa kuwarto nya. Habang naglalakad sa hall way ng ospital ay napapailing na lang ako. Sumusobra na ang batang yun. Mula nung umalis si Francis sa bahay ay kung anu-anong kalokohan na ang pinaggagagawa. Ilang beses na ba syang nagwala? Ilang katulong na ba ang nagpaalam sa akin dahil hindi na daw matiis ang kasutilan ng anak ko? Ilang furniture at gadgets na ba ang nasira nito kapag sinumpong ng pagiging bugnutin?
Sinubukan ko naman syang kausapin. Ilang beses na pero para lang akong nakikipag-usap sa hangin. Sinubukan ko rin syang suhulan ng mga mamahaling laruan. Pero alam kong nasa loob lang ng isang bakanteng closet ang mga ito at hindi man lang nailabas sa kanilang mga shopping bags. Sinubukan kong makipaglaro sa kanya. Pero kapag lumalapit na ako ay lumalayo na sya.
Hindi ko inakalang ganun magiging kahirap ang makasundo ang anak ko ngayon na wala na si Francis sa bahay. I admit. Isa sa mga rason kung bakit gusto ko na tuluyang mawala si Francis sa buhay namin ay pinagseselosan ko ang closeness nila ni Jarius. Kapag nasa bahay si Francis laging nakasunod si Jarius na tila buntot nya ito. Lagi kong nakikita ang pagyayakapan nila at ang paglalambingan nila. I realize na habang andun si Francis ay mananatiling ilag sa akin si Jarius.
Akala ko kapag nawala na sya ay magiging okay na ang lahat. Na ako na ang bubuntutan ng anak ko. Na ako na ang yayakapin at lalambingin nya. Pero ano ang nangyari? Para akong may ketong kung iwasan nya. Tuwing kinakausap ko sya ay laging pabalang ang sagot nya. Minsan nauubusan na rin ako ng pasensya at di lang ilang beses na muntik ko na syang mapagbuhatan ng kamay. Mamaya, talagang makakatikim na sa akin ang batang iyon. Kung hindi lang nakakapit si Anna kaninang maapakan nya yung toy car ni Jarius at mapadausdos sya sa matarik na hagdan, malamang buong katawan nya ang sementado ngayon. Talagang sumusobra na ang kasutilan ng batang iyon. Kung noon ay napagtiisan ko sya, mamaya makakatikim na sya kung paano ako mangdisiplina. Hindi ko hahayaan na lumaki syang demonyo gaya ng sabi ni Anna.
Sa pagliko ko sa isang hall way ay nagkabungguan kami ng nakasalubong kong doktor. Dahil na rin siguro sa kakaisip kung anong pangdidisiplina ang gagawin ko kay Jarius mamaya at dahil abala ang doktor sa pagbabasa sa chart nitong hawak kaya hindi namin napansin ang isa’t isa.
“I’m so…” natigilan ako sa paghingi ng paumanhin nang magkasalubong ang mga mata namin ng doktor na nakabanggaan ko.
He is immaculately clean in his doctor’s uniform. Napakatikas nyang tignan na nakadama ako ng hiya sa suot kong long sleeves at slacks. Hindi ko maiwasang pag-aralan ang kanyang mukha. May stubbles sya ngunit kumikinang pa rin ang kanyang manipis at mapupulang mga labi. Umangat ang mga mata ko sa maliit ngunit may katangusan nyang ilong. Tumaas ang mga mata ko sa kanyang mga mata. I cannot deny that they’re the most beautiful eyes that I’ve ever seen but the most haunted ones. Tila maiiyak na ang mga ito sa pagkakatingin nila sa akin. Hindi ko maiwasan ang panindigan ng balahibo sa katawan nang makita ko ang sakit at panunumbat na nagrereflect sa mga matang iyon. Nangilabot ako dahil kahit ganun ang nakikita sa kanyang mga mata, napakagandang lalaki nya pa rin kahit nangangayayat sya.
“Dr. Martenei… uh I mean, Dr. JOSE. I’m glad I’ve found you. Dr. Nevil is looking for you.” Pinutol ng isang babaeng nurse ang pagtititigan namin. May kumurot sa puso ko sa narinig kong itinawag ng nurse sa kanya. Pumait ang panlasa ko sa realisasyon na hindi na nya gamit ang apelyido ko. Nakadama ako ng sama ng loob. What the hell?! Fucking shit. Bakit ganito ang nararamdaman ko?!
Nagyuko ng ulo si Francis.
“I’m coming.” Sagot nya sa nurse.
“I’m sorry if I bumped in to you. I admit I wasn’t looking.” Bago ko pa mahanap ang boses ko ay tinalikuran nya na ako.
Gusto ko syang habulin. Gusto ko syang kausapin. But I cannot find my self to do that. Walang lakas ang mga binti ko para sundan sya at tanging paghabol na lang ng tingin ang nagawa ko hanggang sa mawala sya sa paningin ko.
….
Pak! Pak! Pak! Pak!
Apat na magkakasunod na palo sa puwet ang pinatikim ko kay Jarius.
“Promise me you will not do that again!” Singhal ko sa kanya.
“No! I hate you! Huhuhuhu!” Pagpapalahaw nya ng iyak.
Pak!
Isang palo pa ang iginawad ko sa kanya.
“Sir, tama na po.” Naiiyak na pagpipigil sa akin ni Bebang nang akmang papaluin ko na naman ang sutil kong anak.
“Kaya lumalaking matigas ang ulo ng batang yan dahil inispoiled ninyo!” Galit kong bulyaw sa tagapag-alaga ng anak ko.
“Now, you will promise that you will not hurt other people again!” Sigaw ko sa anak ko na patuloy na ngumungoyngoy sa ibabaw ng kama.
“No!!! I freakin’ hate you! And I will hurt because you made Daddy leave me! I hate you!” Kahit humahagulgol na ng iyak at kahit nagkakandahalo-halo na ang sipon at mga luha nya ay matapang pa rin ang anak ko.
“He is not your Daddy! I am your Daddy! I am your Papa. I’m your real father!” Panunumbat ko sa anak ko.
“No! You don’t love me! Daddy loves me! He’s my real father! He would not hurt me like you did! Huhuhuhu! I hate you! I don’t wanna be with you anymore. Daddy! D-daddy! Da-aaddd…” Pumiyok ang boses ni Jarius sa dulo. Sumubsob sya sa mga unan at nagpalahaw ng napakalas na iyak. Nakakadurog ng puso ang panaghoy ng aking anak. Nanunusok ng dibdib. Pumupunit ng puso. Nakakawala ng hininga.
“Jai…” malungkot kong tawag sa anak ko. Napatingin ako kay Bebang na tahimik na lumuluha. Tinignan nya ako nang may panunumbat bago sya pumunta sa kinahihigaan ng anak ko.
Nang maramdaman ng anak ko ang yaya nito ay kusa itong yumakap dito.
“Y-ya! I want my Dad–dy! Dadddd!” Iyak nito.
“Oo, anak. Tahan na! Malulungkot ang daddy mo kapag nalaman nyang umiiyak ka.” Pagpapatahan ni Bebang sa anak ko.
“I wanna.. see… m-my daddy… please, Ya! P-please…” sumisigok na ang anak ko sa kakaiyak. Awang-awa ang yaya nito na pinunasan ang basang-basa at namamagang mukha ng anak ko.
Hindi ko na narinig ang sagot ni Bebang sa hiling na anak ko. Lumabas na ako ng kuwarto at bumaba. Dumiretso ako sa bar at naglabas ng matapang na alak. Napangiwi ko nang dumaan ang mapait na likido sa aking lalamunan. Napahawak ako sa aking ulo. God! Nagkamali nga ba ako na paalisin si Francis sa buhay namin ng anak ko?
Ibinaba ko ang kamay ko at tinitigan ito. Ang kamay ko na nanakit sa anak ko. Ang kamay ko na lumatay sa balat ng anak ko. How could I hurt my son? Why can’t I make him understand that I don’t love Francis anymore? Why can’t he love me the way he loves Francis?
Then I remembered Francis’ eyes and the way he looked at me sa ospital kanina. Bakit nakararamdam ako ng pagkakonsensya? Bakit nakararamdam ako ng panghihinayang kaninang maglakad sya palayo sa akin? Bakit sumama ang loob ko kaninang nalaman ko na hindi na nya gamit ang pangalan ko? Hindi ba at pinandidirihan ko sya? Hindi ba at galit ako sa kanya? Pero bakit ganito? Bakit ambigat-bigat ng dibdib ko? Why am I feeling that I have committed the biggest mistake in my life for hurting him and for hurting my son?
What the fuck is happening to me?!

=================

Chapter 5: Francis

Nag-angat ako ng mga mata mula sa mga papeles na binabasa ko. Napatiim-bagang ako at ibinaba ang mga papel sa aking mesa. Ito ang mga papel na nagsasabing pumapayag na ang ospital sa aking pagtransfer sa isang mas malaki pang ospital sa Chicago.
Chicago.
Malayo sa San Francisco.
Malayo sa mga alaala.
Malayo sa aking mag-ama.
I sighed.
Alam kong mahirap dahil magsisimula akong muli. Ngunit ang paglayo ay isa sa mga paraang naisip ko para tuluyan na akong makalayo sa mga sakit.
Unang taon ko pa lang dito sa ospital ay napabalita na sa mundo ng Medisina dito sa America ang galing ko bilang neurosurgeon. Maraming mayayaman at bigating tao ang matagumpay kong napagaling mula sa kanilang mga brain injuries. Hindi ko kailanman ipinagyabang o ikinalaki ng ulo iyon. Kapag may mga batang pasyente at hindi kayang bayaran ang mga gastusin sa operasyon ay pumapayag ako na libre ang aking serbisyo. Nagdoktor ako para makatulong at hindi para yumaman kahit na ang surgeon’s fee ko ay karaniwan nang umaabot sa 6 digits. Sa ikalawang taon ko nga ay mas dumami pa ang pumapirate sa akin na mga ospital sa buong US. Nakakalula nga ang mga inooffer nilang magiging suweldo at bayad sa aking serbisyo. Pero tinanggihan ko lahat iyon. Ayokong malayo sa pamilya ko.
Pero ngayon… Muli akong napabuntong-hininga. Kailangan na. Gusto ko mang pumunta sa Japan o di kaya ay umuwi sa Pilipinas ay di ko magawa. Hanggat maaari ay ayoko munang malaman ng pamilya ko ang kinahinatnan ko ngayon. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa kanila ang lahat. Napakaironical lang. Ako ang pinakamagaling na doktor sa utak sa buong America ngunit sarili kong asawa ay di ko mapagaling sa kanyang amnesia.
Napakiharap iexplain sa lahat kung bakit kami nagkaganito. Kung bakit ako sumuko. Marami ang mangunguwestyon sa aking pagdedesisyon na lumayo. Marahil ay sasabihin nila na sa aming dalawa ni Marcus, ako ang nasa tamang pag-iisip kaya ako ang dapat umintindi. Ako ang dapat mag-adjust. Ginawa ko naman. I gave my best to Marcus. Pero sabi nga sa kanta, “My best wasn’t good enough.” Hindi lang ang katawan, kalooban at puso ko ang nagdusa sa loob ng anim na buwan. Even my mind was tormented by the person who promised me the moon and stars.
The person who promised me heaven gave me hell.
The person who swore not to hurt me inflicted me torture and pain.
The person who swore to love me always gave me bitterness and tears.
Tao pa rin naman ako kahit na sabihin na napakatalino at napakagaling kong doktor.
Marunong pa rin akong masaktan at umiyak. Marunong pa rin naman akong mahiya at tumanggap ng pagkatalo. Marunong pa rin naman akong sumuko. Mapagod. Mag-give up.
Seeing him after a week cemented my decision to leave. Nung makita ko sya, kahit na sobra nya akong nasaktan at inapakan ang pride ko bilang lalaki, out of instict ay gusto ko syang yakapin at halikan. I had the urge to beg him to take me back, to bring me home, to love me again. Halos maiyak ako sa pagtitig sa kanyang mga mata dahil wala na ang dating kislap ng pananabik at pagmamahal sa mga iyon. But I have to turn my back at him.
Pride ba ang dahilan?
Maybe.
My broken heart?
Maybe.
Tinalikuran ko sya dahil isang napakatinding damdamin ang bumalot sa buong pagkatao ko habang walang kangiti-ngiti syang nakatitig sa akin. Hurt. Pain. So much pain. I want to slap him. Beat him up for hurting me so much. For breaking my heart and leaving it bleeding. But I didn’t dare. Not because I’m scared that he’ll hit me back. It’s because I don’t want him to see me weak and in pain anymore. Tama na yung anim na buwang nasiyahan sya sa bawat sakit na naidulot nya sa akin.
I wiped the tears rolling down from my eyes. Tama na, Francis. Wag mo nang iyakan pa ang taong nagdulot sayo ng labis na pagdadalamhati. Ang makaalis agad ang dapat mong pagtuunan ng pansin. I dictated my mind.
“Come in.” Linakasan ko ang boses ko nang may marinig akong kumatok.
“Dr. Jose, Mr. Kenth Kaide is here to see you.” Nakangiting sabi ng secretary ko.
“Send him in, Lizbeth.” Tumango ako sa sekretarya at agad na itinabi ang mga papeles sa isang drawer ng lamesa ko.
May naging problema kaya sa naging operasyon ko sa ama ni Mr. Kaide? Six months before Marcus’ accident, nagsagawa ako ng isa sa pinakamalaking operasyon sa buong career ko bilang isang brain surgeon. Tinanggal ko ang tumor sa utak ng nakatatandang Kaide. Napakakumplikado ng naging operasyon. Pinatawag pa ang tatlo sa pinakamagaling na brain surgeons sa San Francisco para iassist ako. It was a success ngunit kinailangan kong tutukan ang pasyente dahil nacoma sya ng mahigit na isang buwan. Doon ko napag-alaman na bigating tao pala ang matanda. Pinamumunuan pala nya ang isa sa pinakamalaking Japanese-American Mafia group dito sa America at sa Japan.
I could still remember up to this day ang naging paghaharap namin ni Kenth Kaide. He was cocky. Arrogant. Rude. And a fucking giant. He’s 6’5. Akala mo pag-aari nya ang lahat ng tao kung makipag-usap sya. He threathened the surgeons, which includes me, that he’ll hunt down our families kapag hindi nakasurvive ang ama nya sa ginawa naming operasyon. Sa aming apat, I was the one who stood up against him. I told him that we did our best for his father. Pinamukha ko sa kanya na hinding simpleng tumor lang ang inalis namin sa ama nya. I confidently told him that his father will wake up from the coma and if in case he won’t, then I’m willing to surrender my license and I’ll let him cut my fingers. He was as mad as a demon sa ginawa ko but he just raised his brow at me. Nagwalk out pa ako sa kanya. Kaya naman I dedicated my time to his father hindi dahil sa takot kundi dahil gusto kong patunayan sa kanya na hindi lang ako basta-bastang doktor. He saw how I took care of his father. And when his father did wake up, he humbly thanked me for all my efforts for taking care of his father. After another month, nakauwi na sila. Nagulat na lang ako dahil 6 digits ang iniwan nilang bayad sa serbisyo ko. I refused it. But the old man firmly and arrogantly said that I have to accept it dahil ayaw daw nyang magkautang na loob sa kahit na sino. Like father like son.
“Dr. Martenei.” I stood up when he entered the room with that cocky and lazy smile of his.
“I’m Dr. Jose now, Mr. Kaide.” I politely said. I raised my hand and I felt him grip it quite hard with his monstrous hand.
“So I heard.” Animo pag-aari nya ang opisina ko na basta na lang syang umupo kahit hindi ko pa naman sinasabi. Napailing na lang ako at umupo na rin.
“Um, what can I do for you, Sir? How’s Mr. Kenji?” Magalang kong tanong kahit nababanas na ako sa ginagawa nyang pagtitig sa akin.
“You look sick.” Yan ang sinabi nya imbes na sagutin ang tanong ko. Kahit may tila paninisi sa boses nya na hindi ko maintindihan, I saw the flicker of concern in his eyes.
“No, I’m not. Thank you.” Sagot ko.
“Great. I came here to bring you home.” Naglabas sya ng sigarilyo at sinindihan yun sa harap ko na nakanganga sa kanya.
“Excuse me? Bring me where?!” Gulat kong sabi nang makabawi ako.
“You want to transfer, right?” Wala anumang nagbuga sya ng usok.
“How did you…?!”
“My father wants you to work for the organization.”
“What…?!”
“He is your ex-husband, right? And this is his cute kid?” Ilinagay nya sa harap ko ang larawan naming tatlo nina Marcus at Jai.
“B-but…” kumalabog ng sobra ang dibdib ko sa sindak, takot at pag-aalala.
“We can leave peacefully… or we can bring their heads in the car.” Buong kayabangan nyang sabi sa akin. Puno ng pagbabanta ang kanyang mga mata.
“I… N-no… I…” pinagpapawisan ako ng malapot. Hindi ko alam ang isasagot ko sa kanya.
“Six of my men are watching your ex-husband’s house right now. Three are waiting for his son to get out from his school. They’re just waiting for my call.” Ilinabas nya ang isang mamahaling telepono at ipinatong iyon sa mesa.
Napapikit ako ng mariin. Napakapit ako sa edge ng mesa ko. Nag-uunahan ang mga nakakatakot na pangitain sa utak ko. Ayokong sumama. Gusto kong lumayo pero hindi sa ganitong paraan. Ngunit kung ang kaligtasan naman ng mga taong mahal ko ang involved then I know I don’t have a choice.
Nagmulat ako ng mga mata at diretsong tinignan ang singkit na mga mata nya. Tumaas ang kilay nya at hinintay ang kung anumang sasabihin ko. Huminga ako ng malalim at nagsalita.
“I’m going with you.”

=================

Chapter 6: Kenth
The look of fear in his eyes gave me a hard on. I love fear. It hightens my confidence and my arrogance. Pero kay Francis, iba.
When I first showed him how powerful I could be, he didn’t duck his head like the rest. Instead, he showed me confidence instead of cowering his head at me. And he gained my admiration for that. He earned my respect for the dedication he did for my father. I very well know that my father likes him, too. Pero kagaya ko, hindi nya hahayaan na malaman ng iba ang kanyang saloobin. Francis earned my father’s trust when he tried to return the $3M check as payment for his service as my father’s surgeon. Hindi sya naalis sa isip naming mag-ama dahil dun. He is what we need in the organization. He is simple, smart and humble. My father wants him to work for us. I want him for something else.
I’m not gay though I’ve experimented before. Alam kong ganun din si Francis kahit na nalaman namin through research na lalaki rin ang asawa nya. His face may be feminine but not that’s all. I want him. Yun ang importante. I told my father and he said if I want something I have to work hard for it. I have proven how determined I am to get what I want through a good business deal or through bloodshed. Sa mundong ginagalawan ng aming organisasyon, hindi na maiiwasan yun. We have drugs, human trafficking, prostitution, armories and everything illegal. Yun na ang nakamulatan ko at tumulong ako para mapalago iyon. Gusto kong maging numero uno ang organisasyon sa mundo ng Mafia. At malapit ko nang makamtan yun.
Bakit si Francis pa? Pwede naman akong mamili mula sa mga anak ng mga leaders ng mga organisasyong katransact namin upang magkaroon kami ng mas matibay na grupo at magkaroon pa ako ng tagapagmana. Hindi ko rin maintindihan ang level ng atraksyong nararamdaman ko sa kanya. Nang makauwi kami ay hindi ako matahimik. Nagtila bata ako na may tantrum dahil hindi ko naiuwi ang pinakagusto kong laruan. No. I don’t intend him to be my toy. Napagtanto ko iyon habang pinag-aaralan ko kung paano ko makukuha si Dr. Francis Jose Martenei. Sa kapangyarihan at impluwensya ng organisasyon, hindi ko na dapat kailangan pang makipag-usap. Pero gusto kong kusa syang sumama sa akin.
Plinano ko ang lahat. Ang aksidenteng kinasangkutan ng kanyang asawa ay ako ang may pakana. Marcus Martenei was supposed to die in that accident. I was supposed to bring Francis and Martenei’s son to the organization and we could become a family. But Francis proved once again that he can be a god for a certain time. Nagawa nyang iligtas ang naghihingalong asawa gaya ng ginawa nyang pagligtas sa aking ama na nasa bingit na rin ng kamatayan noon. I patiently waited. Pinaimbestigahan ko sila. Lihim na pinabantayan. Alam ko ang naging buhay ni Francis sa piling ni Marcus sa loob ng anim na buwan. Kahit na ilang beses na ring gusto kong pasukin sila at imassacre, naghintay ako hanggang sa maubos ang lahat ng depensa ni Francis laban sa asawa. At nangyari nga ang hinihintay ko. Sinamantala ko ang panahon kung kailan napakahina ng loob ni Francis. Alam ko na mahal pa rin nya ang itinuring nyang pamilya kaya sila ang ginamit ko at napapayag ko syang sumama sa akin.
“When are we leaving?” Pinanuod ko ang kabiguan sa kanyang mukha.
“Asap.” I smirked at him. Nakita ko ang pagkislap ng galit sa kabila ng bigo nyang mukha nang makita nya ang ginawa ko.
“Could I atleast pick up my things?” May pakikiusap nyang sabi.
“I’ll go with you.” I answered at tinanguan nya iyon kahit alam ko na ayaw nya.
Tinawag nya ang kanyang sekretarya at nagsimula silang sinupin ang mga importanteng dokumento at gamit nya. Nagtawag pa ako ng kasama nila mula sa mga tao ko para mapadali ang lahat. Hindi ako nakaramdam ng gutom habang pinapanuod ang awtomatikong paggalaw ni Francis. Naiintindihan ko na mahihirapan akong kunin ang loob at tiwala nya dahil sa ginawa ko pero sa ngayon ang pinakaimportante ay ang maiuwi sya. Saka ko na sya aangkinin bilang akin.
Nang mailabas na ng mga tao ko ang mga kahon ng gamit nya ay nagpaalaman pa sila ng sekretarya nya. May mga pumunta ding doktor na mga kaibigan nya para magpaalam sa kanya. All throughout, I just watched how he forced himself to smile at them. I am thankful na wala syang sinabihan na sa akin sya sasama.
Nakaalalay ako sa likuran nya when we finally got out from his office. Tahimik lang sya habang sinusundan ko sya at ng mga tao ko. Malapit na kami sa reception area nang makasalubong namin si Marcus Martenei. Kagyat na napatigil sa paglalakad si Francis. Mabilis akong umalalay sa kanya. Inakbayan ko sya at idinikit sa katawan ko. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang katawan.
“Relax. I’m here. I won’t let him take you from me. Remember, we have a deal.” Masuyo ngunit may pagbabantang bulong ko sa kanya. Nang mag-angat ako ng tingin ay nalipat sa akin ang mga mata ni Marcus Martenei mula sa pagtitinginan nila ni Francis. Magkadikit na magkadikit ang mga kilay nya. I showed him a cocky smile. Mas lalo ko pang hinapit papalapit sa katawan ko ang katawan ni Francis. I smirked when jealousy passed by Martenei’s eyes. Nakita ko sa kanyang mga mata ang kagustuhang hablutin mula sa akin si Francis. Humakbang sya palapit sa amin.
“What’s going on here?” Tumingin sya sa mga tao ko na pinapaligiran na kami.
“What do you think? I’m taking him with me.” Buong kaarogantehan kong sagot sa tanong nya.
“You can’t do that! Francis…” binalingan nya ito ngunit dagli kong pinisil ng may warning ang balikat ni Francis.
“I-i’m going… with him.” Nag-iwas ng tingin si Francis sa kanya.
“No! You can’t do that!” Mariing tanggi ni Marcus Martenei.
“And why not? He already signed your divorce papers.” I challenged him with my eyes. Nagkatensyon si Francis at waring nagising naman si Marcus sa kahibangan nya. Ano ang karapatan nyang pigilan si Francis na sumama sa akin kung sya mismo ang nagtaboy dito palayo?
“Wait! Who are you and what right do you have to talk to me like that?!” Lumabas na rin ang kaarogantehan ni Marcus Martenei.
“I’m his new boyfriend.” Buong pagmamalaki kong deklara. Iliniyad ko pa ang dibdib ko.
“W-what?!” Parehong gimbal na reaksyon nila. Instead of answering them, yinuko ko ang bahagyang nakangangang bibig ni Francis at walang kurap na hinalikan iyon. When our tongues met, I closed my eyes. He is so fucking sweet. Hindi na ako nakapagkontrol pa. Buong pagkagahaman na kinain ko ang mga labi ni Francis. Naramdaman ko ang higpit ng mga kapit nya sa akin at ang talim ng mga kuko nyang sumugat sa balat ko dahil sa ginagawa kong marahas na pagghalik. Nang maramdaman kong hindi na sya makahinga ay bumitaw na ako. Mangiyak-ngiyak sya habang galit na nakatingin sa akin. Ngumisi lang ako sa kanya at bumaling kay Marcus Martenei na pigil na pala ng mga tao ko. Kitang-kita ko ang napakatinding galit sa kanyang mukha. Ang pagnanais nyang makawala para sugurin kami. Nakita ko ang mga guwardya ng ospital na takot lang na pinapanuod ang nangyayari. I smirked. Takot sila dahil kilala nila ako. Kaya kong ipasunog ang buong ospital sa isang kisapmata ko lang.
Binitawan ko si Francis at sinenyasan ang natirang tao ko na bantayan sya. Lumapit ako kay Marcus Martenei na tila toro na gustong makawala.
“You’ve thrown him away, right? I picked him up when I found him. So, finder’s keeper. And I am telling you now, I won’t throw him away like you did. I’m gonna keep him all day and all night inside my room. Chained like a dog. I am gonna fuck him everyday and every night until he tires to death. I am gonna rip him apart with my hands and dick so no one else would want him but me. It’s not my fault that you let a good fuck go.” Dahan-dahan at madiin ang bawat salitang ibinulong ko ang mga sinabi ko kay Marcus Martenei para hindi marinig ni Francis. Buong pang-aasar at malisya ko syang kinindatan.
“Fuck you!” Nag-aapoy na mga mata ang itiningin nya sa akin.
Tinalikuran ko na sya at binalikan si Francis. Kinuha ko sya sa mga tao ko at hinila na paalis sa ospital. Pumunta kami sa apartment kung saan sya tumutuloy at kinuha ang lahat ng mga gamit nya. Nag-iwan din ako ng malaking halaga para sa kaibigan nya.
Nakatulog sya sa private jet ng organisasyon habang bumibyahe kami papunta sa Phoenix, Arizona. Binuhat ko sya at ilinagay sa maliit na tulugan ng jet. Walang pag-aalinlangan ko sya hinubaran. Sinamantala ko ang pagtulog nya at pinaglaruan ng mga kamay at bibig ko ang kanyang kahubaran. Nang makaramdam ako ng antok ay naghubad na rin ako ng damit at tumabi sa kanya. I smiled contentedly and slept with a naked Francis Jose inside my arms.
….
Note: I need a writer/reader who’s willing to translate a work of mine in English. Hindi kasi ako magaling sa English gaya ng iba at isa pa, hindi ko maasikaso sa dami ng work ko. Yung papayag na free and out of love muna yung service nya. Babawi na lang ako kapag naging matagumpay yung project.
Send your resume sa Inbox ko. Resume talaga no. Hahaha. Usap tayo.
Sipagang magvote para tuluy-tuloy ang update dito at sa TS2. Bahala kayo kung tatamad-tamad kayo.
You may visit the profile and read the works of @iamkenth Sya yung writer na character ni Kenth Kaide.
Kenth Kaide on the media. Thanks, Madel!

=================

Chapter 7: Marcus

“Bad day?”
Tanong ng babaeng nakilala ko sa bar kanina. Hindi maipagkakaila ang disappointment sa boses nya. I grunted. I am so fucking disappointed at my self too. Epekto ba ito ng nakita at nangyari sa ospital kanina.
I stood up. Inabot ko ang sigarilyo at lighter saka ako naglakad papunta sa veranda ng kuwarto. Nagsindi ako ng isa at humithit-buga habang nakatingin sa kawalan. It has already been an hour that I was fucking the girl but can’t find the release that I want. Nung una nag-eenjoy pa yung babae pero nung tumagal ay alam ko na napufrustrate na sya tulad ko. I can’t believe I failed to perform well tonight. It’s maybe because I kept thingking of Francis with that Japanese guy.
Hindi ko maintindihan ang selos at galit na naramdaman ko nang makita ko kung paano sya alalayan ng lalaking yun lalo na nung sabihin nya na sasama sya sa Hapones na yun. Hindi ko rin maintindihan ang tindi ng selos na dumapo sa akin nang makita ko ang paghahalikan nila. Hindi ko napigilan ang katawan ko na tila may sariling isip at sinugod sila. Mabuti na lang at napigilan ako ng mga kasama nung Hapon. Para akong tanga na nagselos. Para akong tanga na nakadama ng sama ng loob. Why did I feel so possessive of Francis gayung hindi ko na sya pag-aari? At tama ang lalaki sa sinabi nya na ako mismo ang nataboy palayo at nagtapon ng ugnayan namin ni Francis. I also find my self worrying so much dahil sa sinabi ng lalaking iyon.
“You’ve thrown him away, right? I picked him up when I found him. So, finder’s keeper. And I am telling you now, I won’t throw him away like you did. I’m gonna keep him all day and all night inside my room. Chained like a dog. I am gonna fuck him everyday and every night until he tires to death. I am gonna rip him apart with my hands and dick so no one else would want him but me. It’s not my fault that you let a good fuck go.”
Those are the man’s exact words. Fear and anger flooded in my system when my mind started to have a picture of Francis, naked and chained, being fucked to the point of having his ass ripped apart by that fucking man. I wanted to take him away from that asshole. I wanted to bring him home to stop my nerves from worrying and probably to make peace with my son. Pero huli na, nakaalis na sila. And the man claimed that they are in a relationship.
Naiinis ako sa sarili ko kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Hindi ako matahimik knowing that he already has a new man in his life. Hindi ko na maintindihan ang sarilo ko. Galit ako sa kanya pero ayoko syang makitang masaya sa iba. Nandidiri ako sa kanya pero ayoko na may ibang humahawak o humahalik o umaangkin sa kanya.
Is this my heart reminding me that I really loved him before?
Bumalik ako sa loob ng kuwarto. Thankfully, hindi ko na kailangang utusan pa ang babae na magbihis.
“Wait for me.” Bilin ko sa kanya bago ako pumasok para magshower ng mabilis. Agad din akong nagbihis pagkatapos. Hinatid ko na ang babae hanggang sa baba ng mansyon, binigyan ng pera at pinahatid sa driver.
Nang makalabas sa gate ang kotse ay nagmamadali akong umakyat at tinungo ang kuwarto ng anak ko. Binuksan ko ito nang dahan-dahan. Nadatnan ko doon si Bebang na kinakantahan ang anak ko.
Wag kang mag-alala, di ako iiyak
Hindi magdaramdam kahit na gapatak
Upon hearing the song, sa mga mata ko, nagtransform si Bebang na si Francis. Nakita ko ang matamis nyang ngiti habang nakatingin kay Jarius na nakangiti rin habang pinapakinggan ang kanyang pagkanta.
Pag-ibig na minsan na aking dinanas
Sa tulad kong putik, tama na at sapat
Lumingon sa akin si ‘Francis’, ngumiti ng matamis.
“Sandali lang, baby. Patutulugin ko lang si Jai.” Malambing nyang sabi sa akin.
“Okay, love.” Nakangiti ring sagot ko. Pinanuod ko kung paano nya haplusin ang buhok ng anak namin pati na rin ang paghalik nya sa noo nito.
.
.
.”Sir? Sir?!”
Nagulantang ako sa boses ni Bebang na nasa harapan ko na pala ngayon. Nawala ang matamis na ngiti sa aking labi.
“Tulog na ba sya?” Bawi ko. Pinagtaasan ako ng kilay ng yaya ni Jarius.
“Kanina pa kayo nakatayo dyan, Sir. Di nyo man lang napansin na kanina pa tulog ang alaga ko, Sir? Sige po at matutulog na rin ako. Matulog na rin po kayo at nawa’y bangungutin kayo.” Naningkit ang mga mata ko sa kanya ngunit bago pa ako makapagsalita ay mabilis na syang umalis.
“Damn.” I muttered. I have to tolerate her disrespect. Kapag pinaalis ko sya, alam ko na mas magagalit sa akin ang anak ko. Napailing na lang ako at pumasok na nang tuluyan sa kuwarto ng anak ko. Isinara ko ang pinto at lumapit sa kama. Paharap akong umupo sa kanya at hinaplos ko ang buhok nya. Napakacute ng anak ko. Napakaamo ng kanyang mukha habang natutulog. Walang mag-aakala na mayroon syang kasutilan at may pagkarebelde sya kung gising.
Una nyang pinakita ang tapang nya sa akin noong masampal ko si Francis. Ipinapakita nya kasi noon yung wedding picture namin. Dahil sa kakulitan nya isinampal ko sa mukha nya yung larawan. Nakita yun ni Jarius at agad na dinaluhan ang ama-amahan. Hindi maalis sa isipan ko ang sobrang galit sa mukha ni Jarius noon. Pagkatapos nyang yakapin si Francis ay pumunta sya sa harap ko at pinagsisipa ang binti ko. Nang yukuin ko sya ay binalingan nya ang kamay ko at saka mariing kinagat. Kung hindi pa sya napigilan ni Francis ay baka nahiwalay na ang ilang daliri sa kamay ko.
Naging saksi si Jarius sa mga pangyayaring hindi pa nya dapat makita sa batang edad nya. Sa mga pagmumura at pananakit ko sa ama-amahan nya at sa bawat pagkakataon ay sya ang tagapagtanggol ni Francis. Sya ang gumaganti para sa ama-amahan. My son has that courage to fight for the ones he loves kahit na mapalo ko pa sya noon. There was one time na pinalo ko sya dahil binato nya ako ng lobo na may lamang maruming tubig. Sinalo ni Francis yung palo na para sana kay Jarius. Sobra ang naging galit ko nung gawin nya yun dahil pati pandidisiplina sa anak ko ay pinakikialaman nya. That’s the time na nasuntok ko sya. Jarius kicked me in the balls in return.
Napangiti ako sa mga alaala. Matapang ang anak ko at alam kong namana nya yun sa akin. Sana lang dumating yung araw na magkasundo kami. I can’t wait for the day na yayakapin nya ako, hahalikan at sasabihan ng ‘I love you’ gaya ng madalas kong makita noon na ginagawa nya kay Francis. Ngunit nakakalungkot na ngayong wala na si Francis, hindi ko pa rin makuha ang loob ng anak ko kundi mas lalo pang lumalayo. Sa bawat tingin na binabato nya sa akin, naroon ang di matatawarang galit at sama ng loob.
Tumayo ako at pumunta sa isa sa mga closets ng anak ko. Napabuntong-hininga ako nang makitang naroroon pa rin ang mga regalo kong laruan sa kanya. Nakaplastic at di pa rin nabubuksan. Malungkot kong isinara ang closet. Pumunta ako sa isa pa at tinignan ang mga laman non. Naroon ang iba’t ibang kulay na jacket ni Jarius. Naagaw ang pansin ko ng mga albums na naroon. Kinuha ko ang dalawa at muling bumalik sa kama at umupo.
Binuklat ko ang album. Isang malaking larawan naming tatlo nina Francis at Jarius ang naroon. Pareho kaming nakatuxedo ni Francis. Nakapulupot ang braso ko sa bewang nya habang karga ng isa pang braso ko si Jarius na tatlong taon gulang lamang sa larawan. Malalaki ang mga ngiti namin. Kumikislap ang mga mata namin sa kaligayahan. Maging si Jarius ay nakahagikgik pa. Bumigat ang dibdib ko habang patuloy na tinititigan ang larawan. Hindi ako makapaniwala na ganito ako kasaya sa larawang nasa aking harapan. Isinara ko ang album at itinabi. Binalingan ko ang isa pang album at yun naman ang binuklat. Mga larawan pa rin naming tatlo ang naroroon. At sa bawat larawan kung saan ko nakikita ang masasaya naming ngiti at kislap ng kaligayahan sa aming mga mata ay pabigat nang pabigat ang damdamin ko. Pasikip nang pasikip ang dibdib ko.
Hindi ko napigilan ang kamay ko na ilabas ang isang larawan namin ni Francis. Yakap ko sya sa aking harapan. Pareho kaming nakangiti. Nakaharap sya sa camera habang ako ay nasa kanya ang paningin. Hindi maipagkakaila ng larawan ang pagmamahal sa aking mukha para sa lalaking yakap ko sa larawan. Ibinaling ko ang tingin ko sa mukha ni Francis na may matamis na ngiti.
I can feel him smiling at me like that. Nagdaraan sa aking isipan at alaala ang malalambing nyang ngiti at tawa. Ang panunukso ng kanyang mga mata. I can feel my self melting from his kisses and embrace.
Ngunit bakit ngayon lang pumasok ang mga yun sa aking isipan? Bakit ngayon ko tuluyang nadama ang kahungkagan ng kanyang pagkawala. The burning and stirring pain in my heart is an evidence that I did love him before. Tang-ina! Bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa kung kelan… wala na sya?
“F-francis…” gumaralgal ang boses ko nang sambitin ko ang kanyang pangalan. Lalong humapdi ang puso ko na alam ko na ngayon ang dahilan.
“Fran–cis…” pag-ulit kong sambit. Nagulat ako nang may pumatak na tubig sa mukha nya. Nagmamadali ko itong pinunasan ngunit kumalat na ang kulay ng larawan.
“Damn! Damn it!” Taranta ko itong pinunasan pa nang pinunasan ngunit nakapagtatakang padami nang padami ang tubig na bumabasa dito. Nagkahalo-halo na ang kulay hanggang sa hindi na makita pa ang mukha ni Francis ng maayos. Nagtaka ako sa patuloy na pagpatak ng tubig dito. Hanggang sa mapahawak ako sa aking pisngi. Basa ito at patuloy na nababasa dahil sa mga luhang dumadaloy sa aking mga mata. Umiiyak na pala ako. Ilinalabas na pala ng mga mata ko ang sakit na nadarama ko sa puso ko.
Then without warning, flashes of memories came pouring like water in my mind.
“Janus?! Oh God! Oh God! Please, love, breathe! Breathe!” Hindi ko na makilala ang boses ko habang paulit-ulit kong sinasabing huminga sya.
Hirap na hirap nyang iminulat ang kanyang mga mata. Nananakit na ang lalamunan ko sa labis na pagpipigil kong humagulgol ng iyak.
“M-m-mar-cus?” Nanghihinang tawag nya sa akin. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at agad akong napahagulgol ng iyak.
“Don’t talk. Just breathe, love, breathe for me please! Wag kang mamamatay! Hindi ko kaya! Mamamatay ako kapag nawala ka! Mamamatay ako! Please, love, breathe! Breathe!”
“Di ba ikaw ang tinatawag nilang Diyos? Di ba ikaw ang pinaniniwalaan nilang nagligtas sa mundo? Sabi nila makapangyarihan ka! Sabi nila gumagawa ka ng himala! Paniwalang-paniwala si Janus sayo. Mahal na mahal ka nya. Kailangan ka nya ngayon. Bigyan mo sya ng himala! Hayaan mo syang mabuhay!” Napaluhod ako sa sobrang pagdadalamhati at sama ng loob.
“Gusto mo ba akong magmakaawa?! Yun ba ang hinihintay mo?! Sige, magmamakaawa ako sayo ngayon! Nakaluhod akong magmamakaawa! Parang awa mo na! Please! I beg you! Please, buhayin mo si Janus. Buhayin mo ang taong mahal na mahal ko. Ihinihingi ko na ng tawad ang lahat ng naging kasalanan ko. At kung kasalanan man ang mahalin sya ng higit pa sa pagmamahal ko sa sarili ko, sige pati iyon ay ihinihingi ko na ng tawad. Basta buhayin mo lang sya please! Buhayin mo sya parang awa mo na. Parang awa mo na.”
“Nakakaiyak ba ang pagkanta ko, love?” Napatawa sya dahil kitang-kita nya ang palihim kong pagpunas sa aking mga mata. Nakangiti syang umiling sa akin.
“Akala mo ba tapos na? Sorry, love hindi na ako makapaghintay pa hanggang sa maging doktor ka na.” Ibinaba ko ang gitara at may dinukot sa aking bulsa. Kinuha ko ang mike at lumuhod ako sa harap nya.
“Mr. Chester Janus Serna, Francis Sandoval Jose, will you marry me?” Itinaas ko ang kahita. It has a ring na may mga diamonds sa palibot nito.
“M-marcus.” Natulala sya sa pagkislap ng mga diamonds ng singsing dahil sa tama ng spotlight.
“Marry me.” Tumingin ako sa kanya at sinabi ang mga salitang ilang araw kong pinagpraktisan.
“Yes.” Tumayo ako at isinuot sa palasingsingan nya ang singsing. Hinawakan ko ang mukha nya at masuyo syang hinalikan sa labi.
“Oh my… J-janus? F–francis?!” Fuck! What have I done?! Regret, pain and disappointment stirred in my heart. Napahagulgol ako ng iyak. Pagkatapos ay napasapo ako sa ulo ko na biglang sumakit. Masakit na masakit. Nanghina ako at nahulog sa lapag.
“FRANCIS!” Impit kong sigaw hanggang sa tuluyang magdilim ang paligid ko.

=================

Chapter 8: Kenth

“Do you really want him?” My father asked. We are currently watching Francis tend to our injured men. May mga kasama syang doktor at nurses na binabayaran ng organisasyon. Hindi na bago ang ganitong eksena. Meron at meron kaming gulong kinasasangkutan especially when we do our transactions.
Francis has proven as an asset in our organization. Napakatahimik ngunit napakagaling ng kanyang serbisyo. Hindi maipagkakailang sya ang pinakamatalinong doktor sa bansang kinaroroonan namin ngayon. Napakapropesyonal nya. His separation from his family left him broken yet he didn’t let it affect his job. Instead, mas nakafocus pa sya para makalimutan ang masasakit na alaala. Tatlong buwan na sya dito sa organisasyon. He was well-provided for. May sarili syang quarters na kasing luwang at kasing ganda ng kuwarto ko, triple ang sahod nya kumpara sa dating pinagtratrabahuan nya na ilinalagak nya lahat sa bangko, at lahat ng pangangailangan nya tulad ng pagkain, damit at personal na mga gamit ay ibinibigay ng organisasyon. Wala syang ibang gagawin kundi gamutin ang kung sino mang maysakit o sugatan mula sa amin. He also became my father’s personal doctor.
“Yes.” Diretso kong sagot sa aking ama.
“How much do you want him? You know we can’t afford to lose someone like him. He’s too precious to just be a sex toy.” Tanong ulit ng aking ama.
“I want to marry him.” Mas seryoso kong sagot.
“Dr. Francis becoming a member of my family? I’ll allow it.” My father gave me a satisfied nod. I knew it. My father will approve of my desire to marry Francis. Sa Mafia, wala kaming pakialam kung babae o lalaki ang pakakasalan namin as long as mapapalakas pa nito ang pundasyon ng aming organisasyon. Isa pa, kilala ako ng ama ko. Alam nya na kapag ginusto ko ay talagang kinukuha ko. Ginagawa ko ang lahat para mapasaakin ang mga bagay na gustung-gusto ko. Sya mismo ang nagturo sa akin nun. Alam nya ring kapag nagsabi ako sa kanya ay determinado na akong gawin yun. I am his only child that’s why he always tolerate me.
“How about an heir?” Muli nyang tanong pagkaraan ng ilang saglit.
“I could give you dozen as long as Francis will stay as my husband.” Nginisihan ko ang aking ama. Muli syang tumango sa akin.
“Kenth, Sakutso’s daughter saw Francis when they came here for the meeting yesterday. She asked her father to buy him from us. They are also willing to give their youngest daughter for you to marry. It’s a good deal.” My nose flared upon hearing what my father said.
“No. We won’t give Francis to them.” Matigas kong sabi sa aking ama. Ikatlo sa pinakamalakas ng Mafia organization ang Sakutso Clan sa Japan. May koneksyon din sila sa Russian Mafia at malaki ang magiging tulong sa amin kung magkakaroon kami ng koneksyon sa kanila. Ngunit kung si Francis ang kapalit, walang alinlangan ko itong tatanggihan. Sa totoo lang ay sila na ang ikaapat na organisasyong gustong makuha o bilhin si Francis sa amin mula noong malaman nila ang galing nya. Ikalawang linggo pa lang nya sa amin nang operahan nya ang isang lider ng Mafia na matalik na kaibigan ng aking ama. Magmula noon ay naging bukambibig na sya ng mga leaders. Mayroon ding mga anak ng mga Mafia leaders na nagkainterest sa kanya hindi lamang dahil sa pagiging magaling nyang doktor kundi maging sa kanyang mukha at katawan. At karamihan sa kanila ay lalaki. Kung dati ay mga illegal na transaksyon lang ang gusto ng mga ibang organisasyon, ngayon ay pati si Francis ay gusto na rin nilang isama sa bayaran.
“Kenth…”
“Francis is mine, father.” Madiin kong sabi sa kanya.
“Then do it as soon as possible.” Tinalikuran nya na ako. Tahimik kong ibinalik ang tingin ko kay Francis. Sa loob ng tatlong buwan ay nagtiis ako na hanggang tingin lang muna ako sa kanya dahil ang gusto ko ay maging kumportable muna sya at masanay sa organisasyon. Gusto ko rin na masanay sya sa akin kahit na ang tanging gusto ko lang na gawin ay angkinin sya tuwing nagkakausap kami. Gumagamit ako ng iba kapag nasa kasagsagan na ako ng aking pagnanasa. Gabi-gabi kong pinaglalaro sa aking isipan ang mga gagawin ko sa kanya sa oras na nasa ibabaw na sya ng aking kama. Nakahubad. Nakatali ang mga kamay at paa. I can give him pain and pleasure na hindi nya makakalimutan sa buong buhay nya. Sabik na sabik na akong gawin sa kanya ang mga natutunan ko sa lahat ng aking seksual na aktibidad.
Mula noong unang pagsamantalahan ko ang kanyang kahinaan nang bumibyahe kami papunta dito sa Phoenix, Arizona ay hindi na ako nakaulit pa dahil bukod sa mga nauna kong dahilan ay naging abala rin ako. Isa pa, iniisip ko na marami pang oras. Ngunit ngayon na parami na ng parami ang nagkakainterest sa kanya, I’m threathened. At napagdesisyunan ko nang kailangan ko na syang markahan bilang akin. Hindi ako magsasayang ng pagod kung mauuwi lang sa wala ang lahat ng yun. Sayang lang at hindi namatay si Martenei. Noon ko pa sana naaangkin si Francis. Sinabayan pa ng napakaraming business transactions kaya hindi ko sya agad nakuha sa loob ng anim na buwan ng pagbabakasyon nya para alagaan ang may amnesia na asawa. Mabuti na rin yun. Francis may be intelligent. But the pain from losing his family weakened his confidence and the way he makes decisions. It made things easier for me. Hindi ko na kailangan pang pumatay ng mga inosenteng tao para makuha ang gusto ko. Martenei’s loss is my gain. And I intend to leave it that way.
….
“Are you out of your mind?!” Kulang na lang ay magwala si Francis nang marinig ang sinabi ko. Pinuntahan ko sya dito sa quarters nya isang oras pagkatapos nyang kumain ng dinner.
“No. I want you to marry me and that’s final.” Seryosong sagot ko sa kanya.
“I can’t marry you!” Matigas nyang sabi. Humalukipkip pa sya sa harap ko. I smirked. I realized that Francis has that fire in him kahit na kadalasan ay tahimik lang sya. It’s time to use my cards.
“Will your ex-husband’s death help you agree?” Nanunuya man ang tono ng boses ko ay nasa mga mata ko ang pagbabanta. Alam kong gasgas na ang panakot kong iyon pero yun lang ang alam kong pampasuko sa kanya. At tama ako dahil nang marinig nya ang sinabi ko ay nawala ang mga kamay nya sa kanyang dibdib at nalaglag sa gilid ng kanyang katawan. Natigilan sya at namutla. Nakita ko ang pagkislap ng takot sa kanyang mga mata.
“You’re evil.” May galit na turan nya.
“I am. Or would you want me to have his son dead, too?” Hindi ko mapigilan ang mapangisi. I know those people are Francis’ weakness. Wala syang magagawa kundi ang pumayag sa lahat ng gusto ko kung gusto nyang iligtas sila.
Humakbang ako palapit sa kanya, letting my eyes take their precious time in studying his lean and sexy body. Fuck, I can’t wait to pound my self deep inside of his bubble ass. Lifting his chin up, I whispered.
“You must be thankful I want to marry you and not just fuck you like a bitch.” Hinalikan ko ang labi nya. Sinubukan nyang umatras ngunit diniinan ko ang pagkakahawak ko sa kanyang baba.
“Why don’t you just kill me?” May tumulong luha sa kanyang mga mata. Tinuyo ko iyon ng aking mga labi. Hindi ko pinansin ang pandidiri sa kanyang mukha dahil sa ginagawa ko.
“Don’t you dare commit suicide because if you die, I will make sure that Martenei and his son will be buried with you in your grave.” Dinilaan ko ang kanyang panga. Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan pati na rin ang paninigas at panlalamig nito.
“But if you’ll be a good little sub to me, I’ll make sure that they are safe. Would you marry me now?” Bulong ko sa kanyang tenga pagkatapos ko itong dilaan at kagatin. Ikiniling nya ang kanyang ulo marahil sa kiliti o pandidiri.
“Francis?” Tinitigan ko ang kanyang mga mata na pinamumuan na naman ng mga luha. Lumunok muna sya bago sumagot.
“Y-yes. I’ll marry you, Kenth.” Nanghihina nyang bulong.
Napangisi ako na umabot sa aking tenga.

=================

Chapter 9: Honeymoon

The wedding was done. Simple yet elegant. It has somewhat became controvesial in the world of the Mafias dahil sa kauna-unahang pagkakataon ay nagpakasal ang isang Mafia heir sa kapwa nya lalaki. Kahit naman kasi kahit hayagan na pwede kaming makipagrelasyon sa aming kapwa lalaki ay wala pa ang nagtakang pakasalan ang lalaking partner nila. Nagkaroon din ng mga agam-agam ngunit ang lahat ng iyon ay nawala nang makita nilang lahat si Francis. Tila sya anghel na napadpad sa impyerno at napapaligiran ng mga demonyo. Lahat ay tahimik habang naglalakad kami papunta sa aking ama na syang nagkasal sa amin at sinaksihan ng mga kaibigan ng aming organisasyon. Hindi pa man naiproproseso sa Estados Unidos ang legal na paghihiwalay nina Francis at ng kanyang dating asawa na si Marcus Martenei, sa mundo ng Mafia ay legal ang naging kasal namin.
I am a proud groom habang ipinapakilala ko sya sa mga lider ng mga grupong imbitado. Mga sampu lang silang dumalo kasama ang kani-kanilang pamilya ngunit that was good enough for us. Sa mundong aming ginagalawan, bihira ang aming nagiging kaibigan o kakampi. Maaari din na ang mga kaibigan mo ngayon ay maging kalaban mo bukas. Mahirap ang magtiwala. Kahit maayos ang pakikitungo sayo ngayon, maaaring bukas hindi na. Maaring dahil sa inggit, selos o kadalasan dahil sa traiduran.
Iliniliyad ko ang aking dibdib tuwing pinupuri nila ang aking asawa. May mga nagsabi rin na hindi sila makapaniwala na napapayag ko ang isang tulad nya na pakasalan ako. Hindi ako sumasagot. Bagkus ay tinitignan ko lang si Francis ng may pagmamalaki. Thankfully, tahimik lang sya sa buong durasyon ng selebrasyon. Patango-tango kapag tinatanong at pangiti-ngiti kapag napipilitan. Alam ko na marami ang naiinggit sa akin lalo na ang mga anak ng mga lider na imbitado. Alam ko rin na may ilang nang nagbabalak sa kanila na traidurin kami para makuha sya at ang aming kapangyarihan. Ngunit nagbigay na ako ng banta sa kanila kanina na kapag may sumubok na kunin si Francis sa akin, I won’t hesitate to eliminate their family.
Nang gumabi na ay hinila ko na si Francis patungo sa aking silid. Triple ang laki nito kumpara sa silid nya sa kanyang quarters at mayroon itong tatlong maliliit na silid bukod sa main room. Isa na roon ang aking opisina, ang banyo at walk in closet at ang isa ay para sa mga espesyal na okasyon. Nakatago doon ang aking koleksyon ng mga sextoys na maaari kong gamitin kay Francis. Ngunit dahil honeymoon namin ngayon, hindi ko muna aabusuhin ang kanyang magandang katawan. I have a lot of days and months and years to do that. Those sex toys and gadgets can wait.
I led him to the main room. I can feel his worry and uneasiness aside from the fear vibrating his body. May mga naabutan kaming maids doon na sadyang naghihintay sa aming pagdating. Nagsilapitan sila nang sumenyas ako.
“Milkbath.” Bilin ko sa kanila. Francis’ body deserves the best treatment before I devour it all night long.
“I’ll see you later.” Bulong ko sa maputla nya nang mukha. Isang magaan na halik muna ang ibinigay ko sa mga labi nya bago ko sya marahang itulak sa mga maids. Nang makapasok na sila sa banyo ay lumabas na ako. Pumunta ako sa aking opisina na may maliit na banyo at doon ako naligo. Pinagmasdan ko ang may kalakihan kong pag-aari. Alam ko na sabik na sabik na itong pasukin sa unang pagkakataon ang mundo ni Francis.
Francis Kaide.
Napakagandang pangalan para sa isang napakagandang nilalang.
Yan na ang dadalhin nyang pangalan simula ngayon tanda ng pagpapasailalim nya sa pangalan ko. It made my pride jump a little higher. He is now mine. And I’ll kill without second thoughts if someone will take him away from me.
Nang matapos kong linisan ang aking katawan ay pumunta ako sa aking espesyal na silid. Dumiretso ako sa isang closet at naglabas ng isang bote ng lubricant. Pumunta ako sa isang aparador at ilinabas ang kahon ng aking mga espesyal na steel cock rings. Isinuot ko ang aking paborito sa aking pag-aari upang makontrol ang aking pagpapalabas ng wala sa oras. I have to enjoy fucking him for a couple of hours and I don’t want to ruin it by my uncontrollable cumming. I’m gonna fuck my husband Japanese style.
Muli kong isinuot ang robe at bumalik na ako sa main room dala ang bote ng lube. Ilinagay ko iyon sa ulunan ng kama. Nahiga na ako at naghintay. Ramdam ko ang sikip ng nakalagay sa akin ngunit alam ko na worth it ang pagsusuot ko nun.
Nag-angat ako ng mukha nang bumukas na ang pinto ng banyo. Magkakasunod na lumabas mula doon ang mga katulong. Hindi ko maiwasan ang mapalunok nang lumabas si Francis na nakasuot ng asul na roba. Tila sya isang pagkain na masarap na linuto para sa aking pihikang panlasa. Tumayo ako at inutusan na ang mga maids na lumabas. Humakbang ako papunta kay Francis na nakapako ang tingin sa sahig. Pinaglakbay ko muna ang aking mga mata sa mamula-mula nyang balat. Sumisiksik sa pang-amoy ko ang kanyang bango. Naglalaway na ako.
Umangat ang mga kamay ko para kalasin ang pagkakabuhol ng tali ng kanyang roba. Awtomatikong humawak sya doon para pigilan ang mga kamay ko. Tumingin sya sa akin na may pakikiusap at pagmamakaawa sa kanyang mga mata. Pero imbes na maawa, mas lalo pa nitong pinataas ang antas ng aking pagnanasa. Pinaalis ko ang mga kamay nya at ipinagpatuloy ang pagkalas sa buhol ng kanyang roba. Napasigok sya nang buklatin ko ito at pagmasdan ang kanyang kahubaran sa ilalim nito.
“K-kenth…” he shivered when I took my time removing the robe from his body until it fell and pooled on his bare feet.
“So beautiful…” hindi ko pinagilan ang paghangang pumaloob sa akin habang pinagmamasdan ang kanyang kahubaran. Naglalakbay ang aking mga mata sa kanyang leeg, sa kanyang dibdib. My eyes looked at his pinkish nipples which hardened right before my eyes. I trailed my eyes lower on his lean body until they reached his shaved lower region.
“Very good. They cleaned you up.” I steadied my eyes on his half aroused dick. I very well know that Francis doesn’t wish for me to touch him. But his body won’t be able to deny my effect on it. It may be because of fear but I don’t give a shit. I will make him submit whether he’ll do it willingly or not.
I took off my robe as well. Nakita ko ang panlalaki ng mga mata nya nang makita nya ang malaking katawan ko. Napapikit sya ng mariin.
“Look at me, Francis. Look at how big I am. Look how strong my length is that will drill your ass later. Look at me!” Bulyaw ko sa kanya kaya napakislot sya sa kanyang kinatatayuan. Nagmulat sya ng mga mata at dahan-dahan nyang ibinaba ang kanyang mga mata sa aking kahubara. Halos hindi nya na malunok ang bikig sa kanyang lalamunan nang makita nya ang laki at haba ko. Mabilis na inalis nya doon ang kanyang paningin.
“K-kenth… n-no… it’s…” sinalo ko ang kanyang mga labi ng aking mga labi. Ilinagay ko ang isang kamay ko sa kanyang batok. Alam kong sensitibo ang ulo nya at ayoko na ako ang maging dahilan para masaktan iyon. Habang sinisiil ko ng halik ang kanyang tumatangging mga labi ay naglakbay ang isang kamay ko sa nanlalamig nyang katawan. Nasiyahan ako sa nadama kong kinis ng kanyang balat. Linaro ng daliri ko ang isang dungot ng kanyang dibdib. Umungol sya na may pagtanggi. Napakapit ang isa nyang kamay sa kamay kong naglalaro nang kurutin ko ang dulo ng kanyang dibdib.
“Mmph!” Umungol sya sa hapdi ng ginagawa ko. Pinagbigyan ko sya. Pinakawalan ng kamay ko ang kanyang dibdib at bumaba ito sa kanyang puson hanggang sa abutin ko ang kanyang pag-aari. I slowly pumped it. Muli na namang pumigil ang kanyang kamay kaya may diing pumisil ako doon. Napaigtad ang kanyang katawan sa sakit na nadama. Hindi ko sya pinakawalan hanggat hindi nya inaalis ang kanyang kamay. Francis has to learn that he has no power to control me in exploring his body. He has to learn that all he has to do is to submit and nothing else.
Yumuko ako at binuhat sya sa aking balikat. Dahan-dahan ko syang inihiga sa kama.
“Hands above your head if you don’t want to be hurt.” Bilin ko sa kanya bago ako tuluyang pumatong sa kanyang katawan. Ilinagay nya ang kanyang mga kamay sa taas ng kanyang ulo at pinagsiklop. Pumikit sya ng mariin. Malalalim ang hininga nya nang maramdaman ang pagdidikit ng aming kahubaran. Humawak ako sa mga braso nya na nagpakislot sa kanya.
“Good boy.” I seductively whispered on his ear before giving it a lick and a small bite. Pinaglaro ko pa ang dila ko sa kabuoan ng kanyang tenga bago ko paglakbayin ang bibig ko sa kanyang maputing leeg. Ilang beses akong napapaungol tuwing umiigtad sya dahil sa pagpapaikot ko at pagbibigay ng kagat at sipsip sa kanyang sensitibong balat. I opened his legs and dove in his middle. As my hands raised up his legs, my mouth sucked on his dick.
“Uhh… ahhmm… Ugh!” Francis moaned when I made my sucking harsher. Lumiliyad ang kanyang katawan sa tindi ng sensasyong alam kong bumabalot na sa kanya. I continously sucked until he released. I greedily ate all his juice. He is so fucking sweet. Pero hindi ko inalis sa bibig ko ang kanya. Muli ko itog pinaglaruan sa aking dila at sinipsip. Nang manigas at lumaki na naman ang nasa loob ng bibig ko ay itinulak ko na pataas pa ang kanyang mga binti hanggang sa dumikit ang mga tuhod nya sa may kili-kili nya. Pumailalim sa nakaangat nyang likuran ang mga binti ko at saka ko ibinaba sa lagusan nya ang aking mukha.
“Ungh!” Namilipit ang katawan nya nang magsimula ako sa aking pagdila.
“Unngh! Ungh!” Lalo syang namilipit nang pabilisin ko pagtaas at pagbaba ng aking dila na humahaplos sa kanyang pintuan. Pinatigas ko ang aking dila at itinulak iyon papasok sa kanyang bukana.
“Oh G-god! M-marcus!!!” Impit nyang sigaw nang paikut-ikutin ko ang matigas kong dila sa loob nya. Naningkit ang mga mata ko sa narinig kong pangalan na sinambit nya. Alam ko na hindi pa sya sanay na may ibang tumitikim sa katawan nya ngunit napakalaking insulto sa pagkalalaki at pride ko na ako ang kaulayaw nya ngunit ibang pangalan ang sinasambit nya.
Umalis ako sa likuran nya at binitawan ko ang binti nya. Agad akong pumaibabaw sa kanya at hinalikan ng marahas ang bibig nya. Madiin ang ginawa kong pagsipsip at pagnguya. Hindi ako tumigil hanggang wala akong natitikmang dugo sa mga labi nya.
“It’s Kenth, you hear me?! And that’s the only name you’ll say whenever I fuck you!” Matigas kong sabi sa kanya. Namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata nang tumango sya sa akin.
“I… I’m… sorry, Kenth.” Nagtatagis pa rin ang aking bagang na inabot ko ang bote ng lube. Binuhusan ko ang akin at naglagay ako sa kanya. Muli kong hinawakan ang kanyang mga binti at itinaas. Hinawakan ang mga iyon ng isang kamay ko habang isa ko pang kamay ay pinapadaan na ang dulo ng akin sa lagusan nya. Itinulak ko ito papasok.
“Argh!” Umarko ang katawan ni Francis. Bumakas sa kanyang mukha ang sakit.
“Fucking tight!” I muttered. Looks like Martenei didn’t do his job in loosening Francis up.
“W–w–wait… ugh…” pumigil ang mga kamay nya sa balikat ko nang maramdaman nyang itinutulak ko pa palalim sa kanya ang pag-aari ko.
“I can’t fucking wait!” Singhal ko sa kanya. Inabot ko ang kanyang mga kamay na pumipigil sa mga balikat ko at muling itinaas ang mga iyon sa may ulo nya. Kumuha ako ng buwelo at buong lakas na pumasok ako sa kanya.
“ARRGH!!!” Francis screamed. Full of pain. Full of hurt.
“That’s more like it.” Mas pinaghiwalay ko pa ang mga binti nya at nagsimula akong umindayog ng mabilis.
“Argh! Ugh! Umph! Uhh! Ugh!” He groaned and mewled over and over again as my speed increased… and increased… and increased until Francis was already screaming under me, begging me to stop.
“Fucking tight! Fuck!!!” Hiyaw ko. Hindi ko alam kung narinig pa iyon ni Francis dahil sa lakas ng pagtama pabalik-balik ng mga katawan namin sa isa’t isa.
Matagal.
Walang kasawaan.
Wala akong pakialam kahit humahagulgol na ng iyak si Francis sa ilalim ko.
I growled like a lion when I released my self from the ring. Isinagad ko ang pagpasok at dinama ko ang magkakasunod na tulak palabas ng aking kataas sa kaloob-looban nya. Humahagok ako sa sobrang pagod dasil sa nadama kong sarap. Halos hindi naman na makagalaw pa si Francis sa ilalim ko habang habol ang kanyang hininga. Dumadaloy ang napakaraming luha sa gilid ng kanyang mga mata. Namamaga ang kanyang mukha at sobrang pula ng kanyang sugatang labi. Kinintalan ko sya ng halik.
“That’s one great honeymoon.” I told him as I fell down beside him. Hinila ko padikit sa katawan ko ang nanginginig nyang katawan. Inayos ko ang pagkakayakap sa kanya bago ko ipinikit ang aking mga mata.

=================

Chapter 10: Marcus

“Kenth Kaide is a Mafia leader, dude.” Nawalan ng lakas ang buong katawan ko sa sinabi ni Summer. “I’m sorry, dude.” Muli nyang sabi. Nakita ko ang pagtungga nya ng alak mula sa kanyang shot glass. Bumaling ang tingin ko kay Winter na katulad ng kapatid ay madilim din ang mukha. Tumango sya sa akin bilang kumpirmasyon na totoo ang sinabi ng kanyang kapatid. Napayuko ako ng ulo. Sobrang bilis ng kabog ng dibdib ko sa takot na lumukob sa akin. Takot sa kung ano ang kinahinatnan ni Francis dahil sa pagsama nya sa Kaide na iyon. Takot na baka napahamak na sya. O kaya ay pinaglalaruan. Pinagpapasa-pasahan na ng mga tao sa Mafia. O di kaya ay binenta na bilang sex slave. I know no one can resist Francis. Gangsters fought against each other before when he was still young. What more now that his body is well-developed?! I can feel my angst reaching its boiling point. What if they’re hurting him right now? What if he’s crying and begging because of the torture they’re doing to him? What if he’s already… dead? Apat na buwan na syang nawawala at alam ko na hindi malabong mangyari iyon sa kanya.
Idiniin ko ang mga daliri ko sa aking mga mata para pigilan ang pag-alpas ng aking mga luha. I can feel the tightening of my throat.
“Marcus.” Narinig kong tawag sa akin ni Flame. Nandito lahat ang mga lalaking 7 Demons – ang kambal, si Flame, Ryan at Sanders. Ipinatawag ko na sila dahil kailangang-kailangan ko na sila. Nang magising ako mula sa pagpass out sa kuwarto ni Jarius ay nasa ospital na ako. Nagwawala, umiiyak sa sobrang galit ko sa aking sarili, sa pananakit ko kay Francis, sa pakikipaghiwalay ko sa kanya at ang pagpayag na kunin sya sa akin ng iba. One month na ganun lagi ang ginagawa ko tuwing nagigising ako. Hindi ko matanggap na nagawa kong saktan ang taong mahal na mahal ko. Nawalan ako ng ganang mabuhay. Nakalimutan ko na may anak ako. Nadepress ako nang tuluyan. Ilang beses ko na ring tinangkang magsuicide. Handa na nila akong dalhin noong sa isang mental institution nang dumating si Clem at Ryan and beat the hell out of me.
Hanggang kailan ka magpapakulong sa sarili mong katangahan at kagaguhan, Marcus?! Kailan mo uumpisahan ang paghahanap kay Francis?! Kapag pinira-piraso na sya ng Mafia na yun?!
Those are Clem’s words habang pinagsasampal nya ako. Hindi ko naman maiwasan ang mga kamay nyang tumatama sa mukha ko dahil mahigpit na hawak ni Ryan ang mga kamay ko sa aking likuran. Nang pare-pareho na kaming mapagod ay umiyak ako sa harap nila.
Clem, ang gago ko! Tang-inang amnesia yun, Clem! Bakit si Francis pa ang nakalimutan ko?! Bakit hindi ko naalala kung gaano ko sya kamahal?! Kung paano naging impyerno ang buhay ko nung inakala kong namatay sya!
Sinaktan ko sya, Clem! Halos araw-araw! Wala akong sandaling pinalampas para hindi ipamukha sa kanya na nandidiri ako sa kanya at ayaw ko na syang makita! Nakipagdivorce ako sa kanya para mabawi ang pagkalalaki kong inakala kong napahiya nung pinakasalan ko sya. How could I fucking forget that it was me who forced him?! How could I fucking forget how he suffered for having a relationship with a gay like me?!
How could I forgive my self, Clem if I fucking know that I caused him so much pain?
Hindi ako nahiyang umiyak sa harap ng aking mga kaibigan. Hindi ako nagdalawang-isip na ibuhos ang lahat ng sama ng loob at galit ko sa aking sarili dahil sa kagaguhan ko. Why didn’t I follow my fucking instinct? The urge to get him that I felt when I saw him with that guy?
Your crying won’t solve anything, Marcus! Clem exclaimed.
Paano mo sya makikita kung hindi ka nagsisimulang maghanap? Paano mo malalaman kung ano ang totoong nangyayari sa kanya kung iiyak ka lang ng iiyak?! Wake up, Master! Nagbalik na ang alaala mo! It’s time na gumawa ka na rin ng paraan para ibalik sya sayo! Kumilos ka na at baka hindi lang si Francis ang mawala sayo kundi pati ang anak mo!
That’s the time I woke up from my depression. Tumama sa utak at dibdib ko ang mga salitang binitawan ni Clem. I tried my best para makawala sa aking depression. Nakatulong sa akin ang determinasyong ibalik sa piling ng anak ko si Francis. Nararamdaman ko na buhay pa sya. Alam ko na buhay pa sya. Sana… sana buhay pa sya. Dahil kung hindi, ayoko na rin ang mabuhay.
After two weeks after the confontration with Clem and Ryan ay lumabas na ako sa hospital. Ayaw pa sana akong payagan ngunit ipinagpilitan ko to the point na kinailangan ko pa ang serbisyo ng aking abogado. Pinagalaw ko ang pera ko. Nagpaimbestiga ako sa dating ospital na pinagtratrabahuan ni Francis. Napakahirap kumuha ng impormasyon mula sa kanila dahil ang paalam ni Francis sa kanila ay lilipat sya sa isang mas malaking ospital sa Chicago. Nagpadala rin ako ng mga tao dun only to find out na walang Dr. Francis Jose doon. Nabigo ako at muntik nang bumalik ang aking depresyon sa kaiisip kung saan dinala ng Hapones na yun si Francis. Nakadagdag pa si Jarius na sa araw-araw na ginawa ng Diyos ay ipinaparamdam ang galit nya sa akin sa pagkawala ng kanyang Daddy. Hindi rin nakatulong ang araw-araw na pagpaparinig ni Bebang sa akin. Nalaman na rin ng tatlong pamilya ang nangyari sa amin ni Francis. Ako ang sinisi nila. Nakatikim ako ng suntok mula sa kuya nya at sa kanyang adoptive father. Lalo akong nawawalan ng loob sa bawat pagdaan ng araw na wala pa ring balita kung nasaan na nga ba si Francis. Hanggang sa humingi na ako ng tulong sa aking mga kaibigan a month ago. They used their own resources and influence to help me. At iyon nga ang pinakahuling balita na natanggap ko. Mafia leader ang sinamahan ni Francis.
“Dude, I think kailangan mo na ang magpahinga. Malalim na ang gabi. Babalik na kami sa Russia bukas at kakalap pa ng mga balita at impormasyon tungkol sa Mafia group na iyon. Babalik kami agad.” Naramdaman ko ang pag-upo ni Summer sa tabi ko. Inalis ko na sa mukha ko ang aking kamay at tumingala.
“Salamat sa lahat ng tulong nyo. Hindi ko na a-alam a–ng…” hindi ko na itinuloy pa ang sasabihin ko dahil pumiyok na ang boses ko. Itinakip ko ang palad ko sa aking bibig para hindi umalpas ang aking paghagulgol dala ng sobrang takot at kabiguan. Nakakaintinding tinapik ni Summer ang balikat ko. Napapahiyang pinunasan ko ang mga pisngi ko na basa na ng mga luha.
“Wala kang dapat ikahiya, Master. Ang luha kadalasan, tanda yan ng labis na pagmamahal. Hindi lalabas hanggang hindi mo lubos na nararamdaman.” Ryan said with pity in his eyes while looking at me.
Tumango ako sa kanya. Pilit kong pinakalma ang aking loob hanggang sa isa-isa silang magpaalam. Napakabigat ng loob ko habang paakyat ako sa hagdanan. Pumasok na ako sa master’s bedroom at naligo. Tahimik akong nahiga. Inabot ko ang picture frame kung saan nakalagay ang larawan namin ni Francis noong ikinasal kami. Ito yung larawan na pilit nyang ipinapakita sa akin noon. At bumalik ang alaala ng araw na iyon.
Marcus, please, tignan mo lang. Kahit… kahit sandali lang. Tignan mo. Punung-puno ng pagmamakaawa ang kanyang mukha habang pilit na ipinapakita sa akin ang larawan.
Bakit ba ang kulit mo?! I don’t want to see that fucking picture! Ni mukha mo nga ay ayaw kong makita dahil nandidiri ako sayo! Bulyaw ko sa kanya. Tinampal ko ang kamay nya kaya nabitawan nya ang larawan. Nagmamadali nya itong pinulot at pinunasan sa takot na ito ay nadumihan.
T-tignan mo lang, Marcus. It may trigger your forgotten memories. Nagsimula na naman syang mangulit.
Alam mo kahit kainin ko yan, hindi na maibabalik nyan yung sinasabi mo na mahal kita! Hindi ka pa ba nahihirapan?! Ako, hirap na hirap na huminga tuwing nakikita ko yang pagmumukha mo! Singhal ko sa kanya.
Ang totoo, h-hirap na h-hirap na a-ako, Marcus. A-an…ansakit na ng mga nangyayari sa ating dalawa. Pero ayoko… ayokong sumuko. Ayoko na sukuan ka. Mahal na mahal kita, Marcus. Nagsimulang tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata na lalo kong ikinainis.
Pwes, ako, hindi na kita mahal! Bakit ba ang hirap mong umintindi?! Hindi na. Kita. Mahal! Singhal ko sa kanya.
P-please… Marcus… parang-awa mo na. Tignan mo lang, please! Hinablot ko ang larawan sa kamay nya at walang alinlangang isinampal iyon sa luhaan nyang mukha. Pinanuod ko ang pagsadsad nya sa lapag habang sapo ang kanyang namumulang pisngi. Pinanuod ko ang kanyang pag-iyak. Nakadama man ng sisi ay hindi ko iyon ipinakita. Mas mabuti na ang masaktan sya para umalis na sya.
Sobrang sikip na ng aking dibdib nang matapos ang alaala kung kailan ko isinampal sa mukha ng mahal ko ang larawang hawak ko ngayon.
“I’m sorry. Love, I’m so sorry for hurting you. Nagsisisi na ako. Believe me, sising-sisi na ako.” Dinala ko sa aking dibdib ang aming larawan. Humagulgol ako ng iyak. Sumigok ng ilang ulit. Wala akong pakialam kahit pangapusan na ako ng hininga. Wala akong pakialam kahit marinig ng lahat ang panaghoy ko. AT lalong wala akong pakialam kahit na maubos ang mga luha ko dahil sa aking pagdadalamhati.
“G-god… Plea–se. M-make F-francis… safe…. I’m sorry. I’m… so… s-sorry… ” Lalo akong umiyak. Isiniksik ko pa sa aking dibdib ang aming larawan.
It was so hard to calm down lalo na nang maramdaman ko sa aking dibdib ang lahat ng latay ng sakit na aking pinadama sa kanya. Lahat ng mga sandaling umiiyak sya sa harap ko at nagmamakaawang maalala ko na sya ay nagbalik sa isip ko. Pati na rin ang sakit sa mukha nya tuwing ipinaparada ko sa harap nya ang bawat babaeng inangkin ko sa aming kama. And that night. That night he requested for me to make love to him one last time. I felt pleasure but I showed him disgust. Ngayon ko naramdaman ang sakit na kanyang pinagdaanan. Hindi ko sya masisisi why he signed our divorce papers. I forced him to do it. I hurt him so much to do it.
Kinuha ko ang larawan at muling pinagmasdan kahit na nanlalabo at nanhahapdi na ang aking mga mata sa patuloy na pagtulo ng mga luha sa mga ito. I looked at his bright eyes, his small but pointed nose, his red and sweet lips and even his dimples.
“I miss y-you. I’m fucking missing you… so much. And I love you… I love you. I love you so much, Francis. Please, come back. Come back to me. C-come back to us.” Nanginginig ang boses na pagkausap ko sa ‘kanya’.
Hinalikan ko ang larawan na nasa loob ng frame. Ilang beses. Ilang ulit. Until my burning eyes grew tired and I finally fell asleep.

Chapter 11: Francis

Play the music as you read this update.
Kanina pa naghihilik si Kenth sa tabi ko. Isang linggo na namin bilang ‘mag-asawa’. Everything is so hard for me living as his partner. Mas istrikto sya kesa kay Marcus. Hindi ako makalabas sa kuwarto na walang kasunod na bodyguards. Kulang na lang nga ay pati sa kuwarto namin matulog sila. Hindi na rin ako masyadong pinapatulong ni Kenth sa clinic ng organisasyon. Hindi ko na daw kailangan pang magpakapagod dahil miyembro na ako ng kanilang pamilya at kung ano ang kayamanan na meron sila ay pagmamay-ari ko na rin bilang asawa nya.
Kenth has been a good husband as long as di ko sya gagalitin. Bukod nung unang gabi namin kung kailan aksidente kong nasambit ang pangalan ni Marcus, hindi pa naman nya ako talagang sinaktan pagdating sa sex. Though kahit siguro maingat sya, masasaktan at masasaktan pa rin nya ako.
Dahan-dahan kong inangat ang braso ni Kenth na nasa katawan ko. Maingat akong umisod palayo sa katawan nya at maingat din na bumangon. I almost fell on the floor when I felt the sudden bolt of pain inside my ass. I tried to make my body relax until I can bear the sensation bugging me. Inabot ko ang robe ko na nakasabit sa headboard at isinuot. Nang kaya ko na ang gumalaw ay paika-ika akong pumunta sa banyo. Nagbawas ako ng tubig sa katawan. Tatalikod na sana ako nang makita ko ang malaking salamin na sa kabilang pader ng banyo. Naglakad ako patungo roon.
Pagod na mukha ang nakita ko. Pagod na pagod. Nagmature ng sobra ang mukha ko sa nakalipas lang na tatlong buwan. Wala na ang kislap ng aking mga mata. They are just brown eyes with unending void. Bumaba ang mga mata ko sa aking mga labi. May maliit na sugat sa gilid nito bunga ng panggigigil ni Kenth kanina. Wala sa loob na kinalas ko ang robe sa katawan ko. Hindi ko maiwasan ang mapangiti ng mapait dahil sa obvious na pangangayayat ko. Paano nga ba ako makakakain ng wasto kung napakaraming bagay ang gumugulo sa utak ko? Nung mga unang buwan ko dito ay pinagod ko nang pinagod ang sarili ko para kapag bumalik na ako sa quarters ko, matulog na lang ang gagawin ko. Ngunit ngayon na napakarami kong oras na magpahinga, hindi maiwasan ng isip ko na maalala ang mga taong iniwan ko. Nag-init ang katawan ko nang magdaan ang imahe ni Marcus sa aking mga mata. Napakuyom ako ng aking kamao. Ayoko man pero hindi ko maiwasan ang sisihin sya sa nararanasan ko ngayon. It’s immature to blame his amnesia but he could’ve at least treated me a little nicer nung naroon pa ako sa poder nya. My mind doesn’t want to blame him for my miseries but my heart won’t listen to my mind. It keeps on blaming Marcus for hurting me, for forgetting he loves me, for everything bad that’s happening to me right now. It just wouldn’t forgive Marcus.
I studied my body marred by Kenth’s marks. Akala ko kay Marcus ko lang maipapagamit ang katawan ko. Akala ko sya lang ang tanging lalaki na maglalagay ng marka sa akin. Pero dahil sa kanya, naging pag-aari na ng ibang lalaki ang katawan ko. Naaangkin at namamarkahan na hindi ko naman ginusto. Sana pala pinatay na lang ako ni Marcus nung naroon pa ako sa bahay nya. O kaya sana, nung nagang rape ako bilang Janus, napatay na lang ako nung mga gangsters. O sana hindi na lang ako nagising mula sa coma. Sana hindi ko na nararanasan pa ang ganitong klaseng paghihirap at pasakit. Siguro, mapayapa na akong namamahinga ngayon. Hindi nagdurusa ang katawan, isip at damdamin. Ang unfair din ng kapalaran. Pinatikim ako ng kaligayan pero triple naman ang kalungkutang kapalit.
I just wanna move on. I wanna give myself a chance. Pero paano?
Paulit-ulit na lang yung sakit tuwing naaalala ko kung paano ako nakiusap at nagmakaawa noon kay Marcus to give me just one chance. One chance to make him believe that I am worthy to be his husband. One chance to prove to him that I deserve to be married to him. One chance to prove that he loves me. Just one chance… But he didn’t. He was a conceited prick. He didn’t listen to me. He didn’t give me that one chance I’m asking for. He kept blaming me. He kept hurting me. I begged him over and over again, reminding him of our promises to each other. Pero itinapon nya lang ang mga yun. Itinapon nya lang ako na tila kalat. Isang lang dumi sa pagkatao nya na kailangan nyang linisin.
Napakasakit isipin na yung dating halos ayaw kang madumihan ay dumi na ang turing sayo ngayon. Walang kasing sakit na ang tingin nya na sa akin ay isang basura.
“A–ng… u-unfair mo, M–martenei… You promised me you won’t hurt me… that you would take care of me and love me for always, forever… but you failed me. You failed me.
Bakit ganun? Nung ako ang nakalimot, nagawa mong pumasok ulit sa buhay ko? Naturuan mo ulit ako na mahalin ka? Bakit nung ikaw na ang nakalimot, kinalimutan mo ako ng tuluyan, sinaktan at itinaboy. H-hindi mo man lang ako… pinakinggan… at binigyan ng pagkakataon…” Napaiyak na ako nang tuluyan. Halos di ko na makita ang mukha ko sa salamin dahil sa napakaraming luha na bumubulag sa akin.
“My life is so unfair… I am so fucking pathetic.” pinunasan ko ang mga luhang dumadaloy sa aking pisngi. Itinakip ko ang dalawang palad ko sa aking mukha at naupo sa lapag nang muling sumigid ang kirot sa aking dibdib dahil nakita ko ang wedding ring na suot ko mula sa kasal namin ni Kenth at maalala ko ang pinirmahan kong divorce papers. Impit akong umiyak dahil ayoko na marinig ako ni Kenth. Ramdam na ramdam ko ang hapdi sa bawat pagtibok ng aking puso. Ang sakit sa tuwing humihinga ako. Hindi ko na makontrol pa ang pagyugyog ng aking hubad na katawan dahil sa sobrang pag-iyak.
Napakaunfair talaga. Galit na galit ako sa kanya pero mahal na mahal ko pa rin sya. Ayoko syang patawarin pero ayoko naman na mapahamak sya.
Kaya kahit anong sakit ang nararamdaman ko dahil sa kanya, gumagawa pa rin ako ng paraan para masigurado ko na ligtas sya. Ligtas sila. Mahal ko pa rin sya. Mahal na mahal ko pa rin si Marcus Martenei. Hindi ko maipagkakaila iyon. Kahit gustung-gusto ko na ang mamatay na lang para matigil na ang sakit, natatakot ako na ikapahamak nya iyon. Kahit ayoko ang magpakasal at magpagamit sa iba, wala akong magagawa. This is so fucking unfair. Hindi nya na ako mahal pero nagsasakripisyo pa rin ako para sa kanya. Sabi nila napakatalino ko. What they’ve forgotten to mention was I’m the stupidest too. Ako lang yata yung sinaktan na at itinaboy, nagmamahal at nagsasakripisyo pa rin para sa taong yun.
I wonder when will this end. Hirap na hirap na ako. Pagod na pagod na. Gusto ko na ang maggive up. I just wanna die.
I stood up and went on the shower. Kahit madaling-araw na ay naligo ako para mapakalma na ang nagwawala kong kalooban. Pagkatapos ay lumabas na ako ng banyo. I crept towards Kenth. When he felt me beside him, hinila nya ang katawan ko at yinakap ng mahigpit. I felt him kissing my shoulder.
“You showered for me?” Paos nyang tanong nang umabot na sa leeg ko ang mga labi nya. I nodded kahit na hindi iyon ang totoo. He moved on top of me pulling my feet on his arms.
Nakamulat lang ang mga mata ko habang inaangkin nya ang katawan ko. Nakakagat ng mariin sa aking mga labi with fresh tears streaming out from my eyes.
“Ugh! You’re so perfect! Ughmp!” He grunted then released inside of me. I weakly closed my eyes when he pushed me up his body and started moving underneath me again. It hurts. I don’t want this but I don’t have a choice.
At kahit hilingin ko pa sa lahat ng santo at Diyos na iligtas ako ni Marcus, hindi na mangyayari pa iyon. Because he has already forgotten me. And because he doesn’t love me anymore.
Ito na ang buhay ko ngayon. And I don’t have a fucking choice but to go on with my fate. I’ll try to live even what I really want is to die… still…
For the sake of Marcus and Jai.

=================

Chapter 12: Marcus

“Jai, please. You’ve got to believe me. Please talk to me, son.” Nakikiusap kong pahayag sa anak ko na nananatili lamang na nakayuko sa kanyang tablet.
“Jai…” I exhaustedly called his name again. Alam kong kabastusan na ang ginagawa nya sa akin pero hindi ko makuhang lubos na magalit sa anak ko. Naiintindihan ko na galit pa sya at masama pa rin ang loob nya na umalis si Francis dahil sa akin.
Nang makauwi ako noon mula sa ospital, kahit na abala ako sa pagpapahanap kay Francis, ay ginawa ko ang lahat para makahingi ng tawad at makapagpaliwanag sa anak ko. Ngunit nanatili syang matigas. Sumasagot man sya ay wala naman iyong interest o kabuhay-buhay. Madalas kapag sinusubukan ko na kausapin sya ulit ay pinagtataguan nya pa ako. Pero ngayon na nakaharap ko syang muli ay cold treatment pa rin ang anak ko sa akin.
Gusto ko na ang sumuko. Napakahirap makakalap ng impormasyon tungkol kay Kenth Kaide. I’m already losing my patience. Pagkatapos ay ganito pa ang trato sa akin ng anak ko. I am living in hell, figuratively speaking. But I’m still holding on. I’m still trying to hold on. Alam ko na kapag nakita ko sya ulit, kapag nakahingi ako ng tawad at kapag bumalik sya sa akin, everything will turn out okay. Hopefully.
“Jarius, I’m already looking for your Dad.” I didn’t want to use Francis as an excuse for my son to talk to me but I have to. Nakadama ako ng tagumpay nang itigil ng anak ko ang paglalaro at finally, tumingin na sya sa akin.
“Really?” He flatly asked. Walang kasigla-sigla. It isn’t what I’m expecting but he already talked to me that’s good enough for now.
“Yes! I’ve sent men to go look for him and bring him back here.” Linangkapan ko ng sigla at determinasyon ang boses ko.
“Then why isn’t he here yet?” Napipi ako sa tanong ng anak ko. Muling bumaling ang mga mata nya sa tablet at sinimulan na namang maglaro. Hindi pa rin ako makapagsalita. Ano ang isasagot ko sa anak ko? Ilang buwan na akong nagpapahanap pero puro blangkong sagot ang dumarating sa akin.
“I hope you wouldn’t find him anymore.” Gulat akong napatingin sa anak ko.
“Wha–? I thought…?”
“If he comes back here, you’ll just gonna hurt him again. I don’t want that to happen anymore.” Napahingal ako sa pagbigat ng dibdib ko dahil sa sinabi ng anak ko.
“And I won’t forgive you for that.” Dagdag pa nya.
“Jarius! No, son! You don’t understand. I can already remember him and I won’t hurt your daddy anymore.” Nagmamadali kong paliwanag sa anak ko. I tried touching his shoulder pero pumiksi sya.
“I don’t believe you.” Hindi tumitinging sabi nya. Nananatili sa screen ng tablet ang paningin nya pero nakita ko syang ilang beses na kumurap.
“Jai…”
“And he won’t forgive you, you know. You’ve hurt daddy and you’ve made him cry. Just like what you did to m-me…” pumiyok ang boses ng anak ko at nagsimulang manginig ang kamay nyang nakahawak sa tablet.
“Jarius, I’m sorry, son. I know it’s hard for you to understand what I’ve been through yet. But please believe me, I didn’t really mean everything that I’ve said and done. I’ve lost my mind during those times. And now its back. Jai…” bumagsak ang mga balikat ko nang pagalit na punasan ng anak ko ang luhaan nyang mukha pati na rin ang basang screen ng tablet na hawak.
“It’s okay.” Umangat ang balikat ko sa sinabi nya. Ngunit muli rin itong bumagsak dahil sa sumunod na sinabi nya. “It’s okay if you won’t find Daddy anymore because when I grow up, I’m gonna find Daddy myself. I’m gonna live with him. Away from you.” Padabog na syang tumayo mula sa kama at lumabas ng kanyang kuwarto at iniwan akong bigo.
…..
“Marcus.” Naaawang pinagmamasdan ako ni Ryan habang umiinom ng alak.
“My son won’t forgive me for hurting and losing Francis, Ryan.” Pagsusumbong ko sa kaibigan ko.
“Master, bata pa si Jarius kaya nakakapagsalita sya ng mga bagay na hindi naman nya sinasadya. Kapag nagmature na sya, maiintindihan nya rin ang mga nangyayari.” Tinapik nya ang balikat ko.
“Hindi, Ryan. Tama sya. Wala talagang kapatawaran ang ginawa ko sa kanya at kay Francis. Ngayon nga na sinabi nya nang hindi nya ako mapapatawad, hindi ko na alam kung papano sya pakikiharapan. Pare, kung ang anak ko hindi na ako mapatawad, what more si Francis?” I frustratedly drank the liquor in my shotglass.
“Pare, Francis is a smart and sensible man. Maiintindihan ka nya.” He assured me. Umiling ako sa kanya.
“What I did to him is unforgiveable. Kung bakit ba kasi sa lahat ng taong kilala ko, sya pa yung nakalimutan ko, tang-ina!” Galit kong sinalinan muli ng alak ang shot glass at mabilis iyong tinungga. Kung wala ang mga kaibigan ko na nasasabihan ko ng frustrations ko, baka tuluyan na akong nabaliw.
“Relax, darating daw ang kambal bukas. Let’s just hope that they’ll bring good news.” Tumango na lang ako kay Ryan.
How can I fucking relax if every night in my sleep I hear Francis calling my name? I hear his cries? I can hear him say how much he loves me?
And fuck, I always dream of him. I dream of our good times and bad times together. Isa-isang bumabalik ang mga alaala naming dalawa.
Nung una ko syang makita, nung nasa welcome party kami at pinipilit ko syang uminom para malasing sya. Nung puwersahin ko syang angkinin, nung ibinigay ko yung dogtag ko sa kanya. Nung pagsamantalahan sya ni Vinxie, nung magbasketball kami at hubuan ko sya para di nya maishoot yung bola. Nung kantahan ko sya at nung lagyan ko ng tattoo ang briefline nya.
Nung makidnap sya, nung macoma sya. Nung magmakaawa ako sa chapel ng ospital para buhayin sya ng Diyos. Nung sabihin ng doktor na kailangan na namin syang pakawalan at nung ‘ilibing’ sya.
Nung makita ko sya ulit pagkatapos ng tatlong taon at nung sinabi nyang Francis na ang pangalan nya. Nung muli ko syang angkinin at nasiguradong si Janus sya. Nung magpropose ako sa kanya sa kabila ng problemang dala ni Vinxie at nung ikasal kami sa France.
Gabi-gabing bumabalik ang mga alaala ng aming pagsasama sa loob ng walong taon. Masarap balikan ngunit napakasakit din lalo na at huli na. Huli na ang pagbabalik ng aming mga alaala dahil wala na sya.
“Master…” namalayan ko na lang na yumuyugyog na pala ang mga balikat ko. Umiiyak na pala ako. Na naman.
“Pasensya na.” Paghingi ko ng paumanhin sa kanya.
“I understand, Marcus. I understand.” Nakakaunawang tinapik nya ang balikat ko.
“Kumusta si Aniq? Ang mga bata.” I changed the topic pagkatapos kong linisan ang mukha ko.
I listened as Ryan animatedly told me his family life. Habang nagkukwento sya ay hindi ko maiwasan ang makadama ng inggit. Sayang. Kung hindi lang ako nagkaamnesia, sana ganun din ako kasaya habang nagkukwento sa mga kaibigan ko tungkol kina Francis at Jarius.
Sayang. Napakasayang talaga.
……
“We have some good news and some bad news.” Panimula ni Summer. Nandito kami lahat sa living room ng mansyon kasama sina Flame, Ryan at Sanders. Maging si Clem ay dumating.
“So, ano ang gusto mong maunang marinig, Master?” Naninimbang na muling tanong nya.
“Good news.” Maikli kong sagot. Ipinunas ko sa pantalon ko ang mga palad kong namamawis dahil sa kaba. Nagkatinginan na muna ang kambal bago muling magsalita si Summer.
“We have already tracked down Kaide’s organization.” Nahigit ko ang hininga ko sa sinabi nya. Maging ang mga kaibigan ko ay ganun din ang ginawa.
“They’re in Phoenix. Mayroon silang malaking compound doon.”
“That’s good. They’re still here in the US.” Sabat ni Clem.
“Eh yung bad news?” Tanong ni Flame. Nagkatinginan muna ang kambal na waring nagtuturan kung sino ang sasagot sa tanong. Bumuntong-hininga si Winter at diretso akong tinignan sa mga mata bago sumagot.
“Kenth Kaide married Francis.”
Napanganga kaming lahat sa sinabi nya.
“What?!”
“What the fuck…?!”
“Shit!”
“Puta!”
Sari-saring mura ang narinig ko mula sa mga kaibigan ko. Gusto ko rin ang magmura. Gusto kong magwala. Gusto kong manuntok ngunit naninigas ang buong katawan ko sa pagkabigla at sa napakaraming emosyon na dumagsa sa akin. Ni hindi ko maipikit ang nanlalaki kong mga mata. Ni hindi ko maisara ang nakabuka kong bibig. Nag-iingay pa rin ang mga kaibigan ko kaya walang nakakapansin sa aking pagkatulala.
“Shut up!” Bulyaw ni Winter sa kanila.
“Master?” Nag-aalala nyang tawag sa akin.
“T-totoo ba…?” He grimly nodded at me.
“P-pero… bakit?! Kailan?! No! How…?!” Halos di ako makabuo ng buong pangungusap. Gitlang-gitla ako sa aking nalaman. I frustratedly stood up. Nakasabunot ako sa aking sarili habang paikot-ikot na naglalakad.
“Marcus! Maupo ka at pag-usapan natin ito ng maayos. We need to think of ways para mabawi natin si Francis mula sa mafia leader na yun!” Clem exclaimed habang hinihila ako pabalik sa sofa.
Summer cleared his throat.
“Actually, it’ll be so hard to take Francis from the mafia. It’ll be a matter of life and death.” Lalong bumigat ang loob ko sa sinabi nya. Humapdi ang mga mata ko. Wala na bang paraan na mabawi si Francis? Wala na bang pag-asa?
“Actually, there’s a way.” Napatingin kaming lahat kay Winter. Huminga sya ng malalim na waring kumukuha ng buwelo.
“We have to join a mafia organization.” Nanlaki ang mga mata naming lahat. Nagkatinginan ulit silang magkapatid at pagkatapos ay umalingawngaw sa aming tenga ang boses nya.
“And that will be the Russian Mafia organization.”

=================

Chapter 13: Kenth

XXX
The excitement of seeing Francis again made me want to wish that the car I am riding now would fly. Four days ko rin sya hindi nakasama at sabik na sabik na ako sa kanya. Kinailangan ko kasing pumunta sa Japan para asikasuhin ang ilang di pagkakaintindihan. I wanted to bring him along pero alam ko na mas mababantayan sya dito sa compound namin. Isa pa, I won’t be able to concentrate doing my purpose their kung kasama ko sya. Those fucking Russian Mafia organization has tried once again to sabotage our business with some smaller Mafia groups. Mabuti na lang at naayos ko iyon. I want to be with my husband para sa ikalawang buwan naming pagsasama.
Francis has been a patient and obedient partner. Kaya naman hindi ko magawa sa kanya ang mga balak kong gawin sa kanya na dati ay nakagawian ko nang gawin sa mga bed partners ko. Ayoko ring sirain ang kanyang makinis at magandang katawan gaya ng ipinanakot ko noon kay Marcus Martenei. Wag lang nya akong gagalitin dahil ginagawa ko ang makakaya ko para hindi sya magsisi na sumama sya sa akin at pakasalan ako. Kapag handa na sya na itaas ang lebel ng aming mga seksuwal na aktibidad, then that would be it. But I’ll make sure hindi ko dudumihan ang balat nya o sisirain ang katawan nya.
Halos tumalon ako palabas ng kotse nang pumarada ito sa harap ng aming building. Magalang na yumukod ang mga tauhan namin na naghihintay sa aking pagdating.
“Boss.” Magalang na bati ng aking sekretarya. Nagsimula sya sa pag-iisa-isa sa mga nangyari nung mga araw na nasa Japan ako habang naglalakad kami patungo sa elevator. Sinulyapan ko ang mga tauhan namin na nakapila paharap
“Nasaan ang asawa ko?” Hindi lumilingong tanong ko sa kanya na magdadala sa akin sa pinakamataas na floor ng building.
“Kapapasok lang po nya sa inyong silid kalahating oras na ang nakakaraan.” Magalang nyang sagot.
“Yung anak ni Kumado nasa Playroom na ba?” Muli kong tanong habang pinapanuod ang pagpapalit ng numero sa taas ng pinto ng elevator.
“Opo, Boss. Nakahanda na rin po ang lahat doon.” Pagbibigay-alam nya. Napangisi ako. Kumado betrayed us for selling information to the Russian Mafia. Now his son has to pay for it. Matagal na ring hindi nakakatikim ng laman ang mga tauhang kasama ko sa pagpunta sa Japan. And Kumado’s son will be their prize. I bet it would be a good show. Umaasa ako na magugustuhan din ni Francis ang magiging palabas. Dun ko rin malalaman kung kaya nya na ang BDSM o hindi. Pero ano man ang maging resulta, okay lang sa akin. Handa akong maghintay na gawin at gamitin sa kanya ang lahat ng gusto ko.
Nang bumukas ang pintuan ng elevator ay nagmamadali na akong lumabas at hinayo ang pinto ng aming silid ni Francis. Sabik kong binuksan ang pinto. Pumasok na ako sa loob at dumiretso sa main room. Tumalon ang isang parte ng katawan ko nang marinig ko ang buhos ng shower. Dumiretso ako sa banyo at maingat na binuksan ang pinto. Sinilip ko ang hubad na katawan ni Franis na naliligo. Nakatingala sya habang bumubuhos ang tubig ng shower sa ulo nya pababa sa katawan nya. Tila sya diyos o anghel na naliligo. Napalunok ako habang pinagmamasdan sya mula ulo hanggang paa. Natatakam ako na padaanin ang bibig ko sa malakrema nyang balat. Nasasabik akong tikman ang bawat bahagi ng kanyang katawan. Ngunit nagpigil ako. May oras para sa pananabik ko.
Maingat ko ulit na isinara ang pintuan. Pumunta ako sa aking opisina at don naligo at nagbihis. Nang matapos ako ay muli akong bumalik sa main roon. Naabutan kong bihis na sya.
“Kenth!” Gulat nyang sambit sa pangalan ko. Dumiretso ako sa paglalakad papunta sa kanya at sabik syang yinakap at hinalikan. Sinubukan kong hindi masyadong magpadala sa aking pananabik. Pero hindi ako nagtagumpay. Francis still ended up panting with a little bruise on his lips.
“Francis.” I called his name in a very sensual manner. Napangiti ako nang alanganin syang ngumiti sa akin.
Walang salitang hinawakan ko ang kamay nya at hinila na sya palabas ng kuwarto. Tahimik lang kaming pareho. Ramdam ko ang kaba nya at takot dahil sa aking pagbabalik. Alam kong hindi maganda at maayos sa kanya ang mga naging pagtatalik namin nung mga nakalipas kahit ilang beses na naming ginawa iyon. It may be my fault dahil lagi akong sabik na makipagtalik sa kanya. Who wouldn’t be kung si Francis ang makakatalik mo? Sinubukan ko ang maging masuyo at maingat. But still, he always end up crying. It’s his unwillingness to do it with someone else, aside from his ex-husband, that hinders his enjoyment in sex. Kaya susubukan ko ang katatagan nya mamaya. What he’ll witness may be sexually brutal but it would be extremely hot. I’m hitting two birds in one stone. Nakaganti na ako sa traidor na si Kumado, malalaman ko pa kung hanggang saan ang self-control ng asawa ko.
Pumasok kami sa isang silid kung saan magaganap ang lahat pagkatapos ng hapunan. Binati kami ng mga tauhan na naroroon. Kulang-kulang na labinlimang tao ang nasa loob ng silid kasama kami ng aking asawa. Masaganang hapunan ang nakahanda. Bumabaha rin ng alak.
Tahimik lang si Francis sa buong durasyon ng hapunan. Maingat ang kanyang bawat galaw at halatang hindi sya kumportable sa maingay na pag-uusap namin ng aking mga tauhan.
“Boss, okay lang ba na masaksihan ng iyong asawa ang magaganap mamaya?” Tanong ng isang tauhan.
“Isa itong pagsubok sa kanya. Malalaman at matututunan nya ang isang paraan kung paano tayo magparusa.” Sinulyapan ko aking asawa. Hindi ko alam kung lubos nyang naintindihan ang pag-uusap namin ng aking tauhan dahil tahimik lang syang sumusubo ng pagkain gamit ang chopsticks.
Nang matapos ang hapunan at malinis na ang mesa ay inabutan ko ang nakayukong si Francis ng alak. Umiling lang sya sa akin ngunit hindi ko inalis ang baso ng matapang na alak sa kanyang harapan. Sumenyas ako sa aking mga tauhan. Bahagyang dumilim ang silid. Napatingala sa akin si Francis na may pagtatanong sa kanyang mga mata.
“We are gonna watch a show.” Simpleng bulong ko sa kanya. Muli akong sumenyas. Pumunta ang mga tauhan ko sa maliwanag na bahagi ng silid kung saan naroon ang kanina pa naghihintay na kahon.
Nanlaki ang mga mata nya nang ilabas ng mga tauhan ko ang isang binatang nasa labimpitong taong gulang. Nakasuot ito ng uniporme. At tila baboy na kakatayin ang pagkakatali ng mga kamay at paa. Mayroon din itong tali sa bibig. Napaigtad si Francis nang magsigawan ang tauhan ko. Agad nilang pinalibutan ang binata.
“What are they gonna do to that kid?” Kung hindi ko agad nahawakan ang braso nya ay alam ko na tatakbuhin nya ang kinaroroonan ng anak ni Kumado upang saklolohan.
“Francis, that kid is the son of the person who betrayed the organization. What my ment will do to him would be a revenge for his betrayal. Would you prefer we chop him to pieces or have him gangraped that he might also enjoy? Don’t stop them, Francis. My men are sex-starved for how many days. You wouldn’t want to be included in their little party.” Pananakot ko sa kanya kahit na ang totoo ay walang alinlangan kong papatayin ang mga tauhan ko kung pagnanasaan nila ang pag-aari ko.
“Kenth, this is wrong!” Mariin nyang sabi habang galit na pinapanuod ang mga tauhan ko na nagsisimula nang paglaruan ang katawan ng binatang nakatali.
“Darling, in OUR world, everything is wrong. And the only thing that’s right is power. We need to make everybody fear us. We need to let those who betray us know what we can do to them and to their family.” Diniin ko ang salitang ‘our’. Francis has to realize that he is already a part of my world being my husband.
“Kenth…”
“If we let the betrayal pass, we will lose our power. The things you are watching right in front of you might happen to you if we aren’t feared.” Napangisi ako nang wala na syang ibang nagawa kundi ang mapakuyom ng mga kamay. Base sa kilos nya ay alam ko na alam nya na ang magaganap. Tumayo ako at hinila rin patayo ang aking asawa. Umupo ako sa sofa at pinaupo sya sa aking kandungan.
“C-can we please… j-just l-leave?” Nanginginig na pakiusap nya sa akin nang magsimula na ang mga tauhan ko na pagpupunitin ang kasuotan ng anak ni Kumado.
“We’ll stay and watch.” Matigas kong sabi sa kanya. Ipinarating ko sa aking tono na wala syang choice kundi ang gawin ang gusto ko.
Napakislot sya nang marinig ang hiyaw ng binata na sinisimulan nang kainin ng mga tauhan ko ang katawan.
Nagsimula na akong manuod. Hubad na ang binatang nakatali. Habang minamasahe at pinipisil-pisil ng ibang tauhan ko ang katawan nya ay naghuhubad naman ng kasuotan ang iba pa. Apat na tauhan ko ang nagsimula nang halikan ang mga sensitibong parte ng binata. Dinidilaan at kinakagat ang dulo kanyang dibdib. May isang nasa gitna nya at subo ang kanyang pag-aari. Ang isa ay hinahalikan sa labi ang kawawang binata. Ang iba naman ay nanunuod habang gumagalaw ang mga kamay sa laman na nasa gitna ng mga hita nila, silently waiting for their turn. Napapaigtad si Francis habang nanunuod tuwing humihiyaw ang bihag dahil sa ginagawa ng mga tauhan ko sa kanyang katawan.
“Here, drink this.” I handed him a glass of wine na palihim kong linagyan ng kaunting aphrodisiac. Nag-alangan pa syang inumin iyon nung una ngunit nang malakas ulit na humiyaw ang anak ni Kumado ay wala sa loob nya na iyon nainom. Napangisi ako.
Habang nakatutok ang mga mata nya sa bihag na umiiyak na dahil sa marahas na pag-angkin sa kanya ng isa sa aking mga tauhan, nagsimula ko na ring paglakbayin ang mga kamay ko sa magkabilang braso nya. Magaspang na ang makinis nyang balat dahil sa pagtatayuan ng kanyang mga balahibo. Alam ko. Nag-iinit na sya dahil sa epekto ng aphrodisiac sa kanyang katawan. Hinalikan ko ang kanyang leeg na naging dahilan upang lalo syang mapasandal sa katawan ko at mapakapit sa armrest ng sofang kinauupuan namin.
“K-kenth… ummh…” Humihingal nyang tawag sa aking pangalan nang pabilisin ko ang paggalaw ng aking dila sa sensitibong balat ng kanyang leeg. Tuluyan nang nawala ang pansin nya sa kanyang pinapanuod at napunta na sa akin. At habang nakatuon ang malay nya sa ginagawa ko sa leeg nya ay pinasok na ng mga kamay ko ang tshirt nya. Pinagapang ko ang mga kamay ko sa kanya dibdib. Napakainit ng balat nya.
“Ummh…” umarko ang katawan nya nang hilahin ng mga daliri ko ang magkabilang dulo ng kanyang dibdib. Pagkatapos ay akin iyong pinisil-pisil. Inikot-ikot saka muling hihilain na tila mapipigtas na ang mga ito.
Siniil ko ng malalim na halik ang bahagyang nakanganga nyang bibig. Pinaglaro ko ang aking dila sa bawat sulok nito. Sinipsip ko ang kanyang dila. Nakadama ako ng tagumpay nang sagutin nya ang aking halik. Wala akong pakialam kung dahil iyon sa aphrodisiac. Napakasarap. Napakasarap nyang humalik.
Binuhat ko sya at dinala sa katabing silid ng kuwartong kinaroroonan namin. Kung dati ay wala akong pakialam kung mapanuod ng mga tauhan ang aking pakikipagtalik, ngayon ay di na maaari iyon.
Ibinaba ko si Francis sa maliit na kutson na nasa lapag. Pumatong ako sa kanya at muling sinibasib ng halik ang kanyang naghihintay na mga labi. Nasiyahan ako dahil nararamdan ko na nageenjoy na sya.
“K-kenth…! Kenth…!” Ahh! Musika sa aking pandinig ang pagtawag nya sa aking pangalan. Lalo nitong pinapag-init ang aking katawan. Nagliliyab na mga halik ang ginawa ko sa kanyang dibdib. Sinigurado ko na walang bahagi ng kanyang balat ang hindi mapapadaanan ng aking bibig. Dila. Sipsip. Kagat. Paulit-ulit kong ginagawa sa kanyang maputing balat. At habang nagpapakasawa ako ay hinuhubad ko na ang kanyang pantalon at panloob hanggang sa maramdaman ko ang nagsusumingaw na init ng kanyang pag-aari. Agad kong yinuko ang kabuuan nito. Dila muna ang ginamit ko sa kanyang namamasang pagkalalaki. Napaungol ako sa tamis ng malapot na tubig na nasa hiwa ng kanya. Pinaikot ko ang mahaba kong dila sa palibot ng kanyang dulo at saka pasipsip yung isinubo.
“Kenth!” Umarko nang napakataas ang kanyang katawan. Kapit na kapit ang kamay sa kobrekama ng maliit na kutson. Bago ko ipinagpatuloy ang aking ginagawa ay itinaas ko muna ang kanyang mga binti. Ilinagay ko sa likod ng kanyang mga tuhod ang aking mga kamay.
Taas.
Baba.
Paulit-ulit na pagtaas-baba ang ginawa ng aking ulo sa gitna ng nakabukaka nyang mga binti.
“Ungh! Ummp! A-aah!” Palakas nang palakas ang ungol ni Francis.
Pinaikot-ikot ko ang aking dila pagkatapos kong sumipsip. Nang maramdaman ko ang paghigpit ng dalawang bilog sa ibaba ng aking subo ay lalo ko pang pinabilis ang aking galaw.
“A-aa-aah!” Sinigurado kong nasa kalaliman ng aking bibig ang kanya nang pakawalan nya ang kanyang bukal. Dumulas sa labas ang aking bibig ang iba ngunit linunok ko ang natira sa loob ng aking bibig nang ilaba ko sya. Walang alinlangan kong lininis ng aking dila ang mga nagkalat sa kanyang tyan. Inabot ko ang pakete na nasa bulsa ng aking pantalon. Kinagat ko ito at linagyan ang bukana ng aking asawa na nakaluhod na ngayon.
“U–uh! K-kenth…!” Impit nyang hiyaw nang ipasok ko ang aking dalawang daliri. Atras-abante ang kanilang unang paggalaw.
“Umph! Uh! Uhmp!” Isa-isang pumasok ang dalawa pang daliri ko. Ibinuka ko sila sa kanyang loob. Pinanginig ko ang aking kamay.
“Kenth!” He screamed my name.
“Relax! Or you’ll get hurt again if I won’t loosen you up.” Madiin kong bilin sa kanya. I can feel his walls squeezing my fingers. I can feel them clenching tight. Inikot-ikot ko ang kamay ko upang paluwagin ang makipot na daan na aking papasukin maya-maya lamang.
Buo kong ilinabas ang apat kong daliri. Pagkatapos ay buo ko rin silang ipinasok. Labas. Pasok. At tiniyak ko na sa bawat pasok nila ay mas malakas na puwersa ang kanilang dala. Lumalakas din ang mga impit na hiyaw ni Francis na habang tumatagal ay nahahaluan ng piyok at nginig.
Ipinuwesto ko na ang aking hubad na ring katawan sa kanyang likuran. At sa huling labas ng aking mga daliri, ang matigas na laman ko ang ang pumasok pabalik.
Dahan-dahan ang ginawa kong pagpasok. Kapag nararamdaman ko ang kanyang paninigas ay minamasahe ng mga kamay ko ang likuran nya. Kahit gustung-gustoko nang bilisan ang aking paggalaw ay magpigil ako. I have to remember that this is my husband’s night. His enjoyment and satisfaction must come first.
“Aa-ahh! Ken….th! Ken….th!” Matagumpay akong napangiti nang hindi lang sakit at hapdi ang nasa boses ng aking asawa nang magdikit ang aming mga bola. Hindi rin maitatatwa ng kanyang boses ang sarap na kanyang nadarama. Pinabilis ko ang aking paggalaw. Pinagalaw ko rin ang aking kamay sa pag-aari nya.
“Oh, Kenth! Kenth…!” Ungol nya na tila nagdedeliryo na sya. Pinalakas ko ang pagsasalpukan ng aming mga katawan. Sumasabay ang mga ungol ni Francis tuwing tinatamaan ko ang laman na nagpapaikot sa kanyang mga mata.
I strengthened my feet and stood up making sure that I’m still burried inside of him. I then mounted him like a horse at the fastest pace I could do.
Isang oras din ang ginugol ko sa pagpapaligaya sa kanya. Nasa ibabaw nya man ako o nasa ilalim o nasa likuran, sinigurado ko na masisiyahan sya. At tiniyak ko na pagkatapos ng gabing ito ay naenjoy nya na ang pakikipagtalik sa akin.
“K-k–kenth…” hingal na hingal nyang sambit sa aking pangalan pagkatapos ko syang bihisan.
“Sleep, darling.” Nang marinig nya ang sinabi ko ay pumikit na ang kanyang mga mata.
….
Mahabang update.
Hindi ko alam kung kailan ulit ako makakapag-ud. Pasukan na sa Lunes eh.

=================

Chapter 14: Francis

Pinilit kong ibukas ang mga namimigat kong mga mata ngunit mabilis ko rin silang naisara dahil sa pagkakasilaw ko sa liwanag na pumapasok sa mga bintana. Bumaling ako ng higa at napakislot sa hapdi ng ilang parte ng aking katawan. Hindi na ako nagulat pa sa pagdagsa ng kirot sa aking buong katawan lalo na sa aking likuran. Sa bawat araw sa loob ng tatlong buwan mula nang ikasal kami ni Kenth, ganito na ang pakiramdam ko. Wala naman akong ibang pagpipilian dahil kung sakaling meron, wala ako dito sa kinalalagyan ko ngayon. I always have to put in my mind that I am now Francis Kaide and not Francis Jose nor Francis Martenei. My name and body belong to Kenth now and I am already at his mercy. At sinusubukan ko. Sinusubukan kong tanggapin ang katotohanang iyon. Ngunit alam ko, kahit ano pa ang mangyari, pangalan at katawan ko lang ang maaangkin ni Kenth at hindi ang puso ko. Dahil nasa iisang tao lang iyon. Hindi man nya ako naaalala, hindi ko man sya mapatawad sa mga hirap na pinagdaanan ko, nasa kanya pa rin ang puso ko.
Kumusta na kaya sya? Si Jarius kumusta na kaya? Anim na buwan na akong walang balita sa kanila. Siguro, tulad ko ay nagpakasal na rin sya. But unlike me who was forced, I know Marcus has already married the woman of his dreams. Someone whom he can be proud of to introduce to his family and collegues. Someone who will give him a lot of kids so they can proudly call themselves as real family. And being a homophobic he turned out to be, someone who has a pussy.
And Jarius. My baby Jarius. I hope he has moved on from losing me. Alam ko na nahirapan din ang bata, ngunit kung matinong babae ang natagpuan ni Marcus na kayang alagaan si Jai na parang tunay nyang anak, I’ll be happy kahit makalimutan na ako ng batang itinuring kong akin.
Bitter na kung bitter.
Inggit na kung inggit.
Selos na kung selos.
Hindi maiiwasan yun lalo na kung sila ay masaya, samantalang ako ay nagdurusa dahil sa pagmamahal ko sa kanila. God knows, pinipilit kong labanan ang mga negatibong pakiramdam na mga yun. Pero tao pa rin naman ako. At hindi ko alam kung dapat ko bang ipagpasalamat o pagdusahan na hindi pa ako tuluyang namamanhid sa mundo.
In time, alam ko na tuluyan ko na ring matatanggap. Maaaring dumating pa yung oras na masasabi ko rin nang harapan na masaya ako para sa kanila. But it will take time. A lot of time to heal the wounds. Hindi pa sa ngayon. Masyadong malalim ang ginawang sugat ni Marcus sa puso ko. Napakahirap nitong pagalingin. And even if they’ve already healed, scars will remain as remembrance of those wounds.
Nang matiyak kong may lakas na ang mga tuhod ko ay bumangon na ako mula sa malambot na kama. Nang tuluyan na akong makatayo ay awtomatikong nanginig ang aking mga tuhod. Isang indikasyon na wala pang sapat na lakas ang katawan ko para magkikilos. Ngunit kailangan ko na ang bumangon. Kailangan ko nang linisin ang aking katawan na puno ng amoy ng pakikipagtalik. Sa hindi ko maintindihan rason, gustong-gusto ni Kenth ang amoy na yun. Gustong-gusto nyang maamoy sa katawan ko ang galing sa kanya. Magkaibang-magkaiba sila ni… Marcus.
Iniling-iling ko ang namimigat kong ulo. Eto na naman ako. Pinagkukumpara ko na naman sila. Hindi ko pa rin maiwasang mapansin ang pagkakaiba nilang dalawa.
Nagsimula na akong maglakad ng dahan-dahan. Hindi ko na pinagtuunan ng pansin pa ang hapdi ng aking likuran. It took me three minutes para makarating sa banyo. Nagsepilyo na ako at naligo. Tatlong beses akong paulit-ulit na nagsabon sa katawan habang pilit na inaalala ang nangyari kagabi.
Hapunan.
Inuman.
Binatang nakatali.
Binatang pinipilahan para pagsamantalahan.
Alak.
Alak na may aphrodisiac.
The tingling sensation and burning heat I’ve felt roll all over my body as Kenth’s lips and hands play all over me was enough evidence.
And fuck. I can still remember that even if I was in pain, I enjoyed what he has done to my body. For the very first time during sex with him, I enjoyed it.
Dapat ko ba iyong ikasaya o ikapanlumo? Pero bakit ganito? Why do I feel a gripping guilt inside my heart? I looked at the loofah which is now beside my feet on the floor as if it can answer all my questions. Bakit pakiramdam ko pinagtaksilan ko si Marcus dahil naenjoy ko ang pakikipagtalik kay Kenth kagabi? Dapat ko pa bang maramdaman ito? For all I know, baka mas nageenjoy pa si Marcus sa kandungan ng babae nya.
Fuck! Stop it! Stop thinking of Marcus already, Francis! May bago ka ng buhay! Move the fuck on!
Padabog kong binuksan ang shower para tuluyan nang magbanlaw. Hinayaan kong itaboy ng malamig na tubig ang mga emosyong pumupuno sa dibdib ko. Dapat paglabas ko sa banyo, ako na ulit si Francis Kaide. Tahimik. Malamig. Walang emosyon.
….
Tahimik ako sa tabi ni Kenth habang pinapanuod ko ang pagtutungyaw nya. Kasalukuyan nyang kinagagalitan ang isa nyang tauhan. Ibinalita kasi nito na ang inakala nilang matagumpay na business deal sa Japan ay palpak pala. Mula sa pag-uusap nila sa kanilang lengguwahe, may mga bagay pa rin akong nalaman.
Imbes na dumami ang mga maliliit na Mafia groups ang nakuha ng organisasyon nila Kenth ay mas pinili daw nila ang makigrupo sa Russian Mafia Organization nasa loob ng nagdaang buwan ay sinasabotahe na ang lahat ng transaksyon nina Kenth na labis nyang ipinagtataka. Base sa pagtutungyaw ni Kenth sa mga kausap nyang leaders ng mga maliliit na Mafia groups, tila daw nakikipagkumpetensya ang Russian Group sa kanila.
Ilang baso ang ibinato ni Kenth dahil sa kanyang galit.
Ngunit ang hindi ko kinaya ay nang ibuhos ng mga tauhan nya ang putol-putol na katawan ng binatang pinaglaruan ng mga tauhan nya kagabi sa harap naming lahat. Ipinangalandakan ni Kenth sa mga kausap na ganun ang mangyayari sa mga ito kapag may sumubok na magtraidor sa kanya.
Doon ko napatunayan kung gaano kalupit si Kenth. Hindi na dapat akong magulat ngunit hindi ko maiwasan dahil hindi naman ako sanay sa ganitong klase ng karahasan. Oo at doktor ako. Oo at marahas din ang 7 Demons sa Martenei noon. Pero hindi ganito na kailangan nilang pira-pirasuhin ang isang inosenteng tao sa kasalanan ng kanyang traidor na ama. Nang ipikit ko nga ng mariin ang mga mata ko kaninang putulin nya ang kamay ng isang Amerikano ay palihim nya akong sinita. Hindi daw dapat ako magpakita ng kahinaan sa mga ganung sitwasyon. Maliit na pagkakamali lamang daw ay maaari nang ikapahamak ng buong grupo. Kailangan ko na rin daw sanayin ang aking sarili sa karahasan ng mundong akin nang ginagalawan dahil ganito talaga ang kalakaran. Sugat ng isa, sugat ng buong pamilya. Kasalanan ng isa, damay ang buong pamilya.
…..
Weeks passed and the heavy atmosphere in Kenth’s group remained. De numero ang kilos ng lahat sa takot na mabalingan ng galit ni Kenth. Napakaraming pagpupulong. Pagsasaayos ng mga transaksyon upang mapanatili ang kapangyarihan ng organisasyon. Everybody is pressured and stressed out especially Kenth. Nagpapasalamat ako dahil kahit papano ay hindi nya sa akin ibinubunton ang init ng ulo nya. Ngunit may ilang pagkakataon din na nakikita ko sya at ang kanyang mga pinagkakatiwalaang mga tauhan na lumalabas sa Torture Chamber na duguan ang mga kamay at ang mga kasuotan. Gusto ko man syang kuwestyunin sa mga karahasang nangyayari ngunit kauumpisa ko pa lang sa inihanda kong tanong ay sasabihin nya na agad na ginagawa nya ang mga yun para palakasin ang depensa ng organisasyon. Para protektahan ang organisasyon laban sa mga nagpipilit na kunin ang kapangyarihan nito.

“Francis, darling…” ipinikit ko ang mga mata ko nang simulang padaanan ng halik ni Kenth ang hubad kong dibdib. Napapakislot ang katawan ko tuwing kumakagat sya ng mariin. Napakasuyo ng mga halik nya. Nakakaengganyo. Nakakadala. I can’t blame my self because his kisser reminded me of Marcus when we were still happy together. Kabaliktaran ang ipinapadama nya sa akin ngayon ang kalupitan nya sa harap ng ibang tao.
“Ken… Kenth…” ungol ko nang pasipsip nyang padaanan ng halik ang puson ko. He was about to put me inside his mouth when we were disturbed by the loud ringing of his phone.
Nagmumura syang umalis sa ibabaw ko at hinablot ang telepono.
“This better be a good news!” Angil nya sa kanyang kausap. Padabog syang umupo sa gilid ng kama. Pinanuod ko ang kanyang pakikipag-usap. Madilim ang kanyang mukha at sa bawat segundong dumadaan ay nagdidikit nang nagdidikit ang kanyang mga kilay.
“WHAT?!” Napaigtad ako sa gulat dahil sa lakas ng kanyang boses. At halos mapabangon na ako sa aking pagkakahiga nang walang alinlangan nyang ibinato sa pader ng silid ang kanyang telepono. Galit na galit syang tumingin sa akin.
“Guess who set up a meeting in behalf of the Russians, darling.” Mapanganib nyang sabi.
“W-who?” Napapalunok kong tanong na may takot dahil sa galit na nagsusumingaw hindi lang sa kanyang mukha kundi maging sa kanyang buong katawan.
……
“The great MARCUS MARTENEI.”
Tila kuryenteng dumaan sa buong katawan ko ang boses ni Kenth. Dumagundong ng sobrang lakas ang puso ko. Sari-saring pangitain ang nagsisipasukan sa isipan ko. Si Marcus sumali sa Mafia?! Dahil ba… sa akin? No! Imposible!
Oh, God! Nakakaalala na ba sya? Naaalala na ba nya ako kaya kinakalaban nya ang grupo ni Kenth?
“So that’s the reason why the Russian Mafia group keeps on biting our ass! That’s the reason why the keep on messing our transactions! If HE wants war, I’ll give it to him in silver platter!” Singhal ni Kenth kaya muling nabaling sa kanya ang aking nanlalaking mga mata. Malalalim ang bawat hugot ng kanyang hininga. Nanginginig ang nakakuyom nyang mga kamay.
“Listen to me, Francis. And listen well.” Mahinahon na ang boses ni Kenth ngunit bakas pa rin doon ang kanyang labis na pagkasuklam kay Marcus.
“I won’t let that Martenei take you away from me. I will make sure of that. I will kill him, his family and all his loved ones. Believe me, darling. At the end of this all, I would drink his blood in victory.”

=================

Chapter 15: Marcus

Kabado akong nakaupo sa backseat ng isa sa mga itim ng SUVs na kasalukuyan ngayong humahagibis sa maluwang na hi-way ng Phoenix, Arizona. Ni hindi ko na nga alam kung saan kami magkikita-kita ng grupo ni Kaide dito sa Phoenix.
Kinakabahan ako. Natatakot kung ano ang kahihitnatnan ng magiging pag-uusap namin ng Hapon na yun. Pero sa kabila ng kaba at takot ay determinado ako. Determinado akong gawin ang lahat para makuha si Francis mula sa kanya. Naumpisahan ko na mula nung sumali ako sa Russian Mafia Group. Or rather kami. Napilitan ang kambal na kunin na ang puwesto ng ama nila sa Mafia group. Hindi pa dapat ngunit para makasali ako, kailangan nang magretiro ng ama nila para makapasok kami sa grupo. Kaya naman malaki ang utang na loob ko sa kambal.
It wasn’t easy. It took us months to prove what we compromise half of my family’s wealth to prove my worth to the group. I need the power and influence odmd the organization to take back what’s mine that’s why I need to make some sacrifices. And my friends backed me up with my decision to the point that the twins need to sacrifice themselves, too. Thankfully, Cles agreed for the sake of Francis.
We needed time to prove how useful we are to the group until we’ve finally convinced them to help me out in my personal mission. Salamat ng malaki sa skills ng kambal sa Psychology at mind manipulation at nakumbinsi nila ang mga leaders ng grupo na tulungan ako. We’ve spent a month in planning how to start a rift against Kenth’s group by sabotaging their group’s transactions all over the world. Nakumbinsi din namin ang ilang maliliit na Mafia group na lumipat sa amin. Kaya naman alam ko na nanggagalaiti na si Kaide sa amin. Madali lang naman ang plano. Para lang iyong laro ng Chess. Kainin ang mga kakampi hanggang sa ang hari na lang ang matitira. Mauubusan ng kapangyarihan. Walang kakampi. Walang matatakbuhan. Checkmate.
Gayunpaman, alam ko na hindi ganun kabilis matatalo ang isang Kenth Kaide. Hindi ganun kadali na pabagsakin sya mula sa tuktok na kanyang kinaroroonan. At handa ako. Alam ko na handa akong gawin ang lahat para hilahin sya pababa at talunin kung kinakailangan. Handa akong gawin ang lahat para kay Francis. Kahit alam ko na walang katiyakan na mapapatawad nya ako sa lahat ng kagaguhan at sakit na ipinadama ko sa kanya. Kailangang kunin ko sya mula sa Mafia na yun. Kailangang iligtas ko sya.
Labis ang saya ko nang malaman ko mula sa mga nakuha naming grupo na buhay pa sya. Nalaman ko rin ang lahat ng nangyari sa kanya sa nakalipas na mga buwan sa piling ni Kaide. It hurts to know na may ibang lalaki nang umaangkin sa dating pag-aari ko… sa taong mahal na mahal ko. It tore me apart. The stirring pain is gripping all your senses. Yung bang klase ng sakit na talagang mamimilipit ka sa hapdi. Pero kahit anong sakit pa ang maramdaman ko, walang ibang dapat sisihin kundi ako. Ako ang nakalimot sa kanya. Ako ang nanakit sa kanya. Ako ang nagtaboy sa kanya. Ako ang sumira sa pagmamahalan namin at sa pamilya namin. Ako ang nagtulak sa kanya para sumama kay Kaide. Ako at ang kagaguhan ko.
At kung sakali mang hindi nya ako mapatawad, ayos lang basta maialis ko sya sa impyernong kinaroroonan nya ngayon. At kapag nagawa ko iyon, saka ako gagawa ng paraan para makuha muli ang loob nya at para mahalin nya muli ako. May isa akong alas para makumbinsi ko sya na kailangan nya akong balikan at mahalin muli. Lulunukin ko ang pride ko. Luluhod at gagapang ako sa nagbabagang uling kung kinakailangan, paniwalaan nya lang na mahal na mahal ko pa rin sya at hindi ako mabubuhay ng tahimik kung wala sya sa piling ko.
Napabuntong-hininga ako ng malakas na syang dahilan para pareho akong lingunin nina Winter at Summer. Napapagitnaan ako ng kambal na Vladimier. Kung hindi lang seryoso ang mangyayari maya-maya lamang ay baka nagtatawanan na kami ngayon dahil sa aming mga kasuotan. Nakaitim na coat and tie kami. Para kaming Men in Black. Typical Mafia members. Ngunit sa loob ng plantsadong mga suot ay ang mga armas na magsasalba sa buhay namin.
“Worried?” Maikli ngunit concerned na tanong ni Winter.
“Yeah.” Hindi ko kailangang itago sa kanila ang nararamdaman ko.
“We’ll have Francis back in no time, Master. Malapit nang macheckmate yung singkit na yun. Wag kang masyadong mag-alala.” Pangungumbinsi ni Summer para tulungan akong paalisin ang daga sa aking dibdib.
“I know. Pero hindi ko maiwasan.” Napapikit ako ng maririin. Ilinagay ko ang magkasiklop kong mga kamay sa aking mukha.
“Kung kinakailangang patayin natin si Kaide para makuha si Francis, gawin natin. Bahala na kung magiging gantihan ang labanan.” Walang pag-aalinlangang dagdag pa nya.
“Salamat talaga sa inyo.” Tipid ko silang nginitian na ginantihan din nila. Tumingin ako sa labas ng bintana ng sasakyan. At habang lumalampas sa paningin ko ang walang katapusang mga bundok at disyerto ay tahimik akong nagdasal.
Diyos ko. Noon, hinayaan mo akong magdusa ng tatlong taon thinking that Francis was already dead. You knew how I suffered. You knew of my pain. Sana po, wag nang mangyari pa iyon. I’ve suffered long enough. But if ever you still want me to suffer more because of my damned stupidity, I’ll wholeheartedly accept it. Tulungan Mo lang ako na makuha si Francis ulit. I’m begging You, help me save Francis. At sana sa pagkakataong ito, hindi na maging huli ang lahat.
Pakiramdam ko ay may mga nagsusuntukan sa loob ng dibdib ko nang tuluyan nang tumigil ang sasakyan. Nasulyapan ko mula sa kinauupuan ko na nasa isang clearing kami. Dapat lang kaming maging sigurista sa pagpili ng lugar kung saan magaganap ang isang pagpupulong. We don’t want to end up in an ambush especially because nasa kanila ang bentahe ng lugar. We don’t wanna take further risk.
Naunang bumaba ang kambal, kapwa may hawak ng mga de kalibreng baril. Nakita kong ganun din ang mga kasama naming bumaba mula sa anim pang pawang mga itim na SUV. Hindi nagpalamang ang grupo ni Kaide na naghihintay na sa aming pagdating. Mas marami man ang bilang nila pero natitiyak ko na hindi magpapatalo ang grupo ko kung dadaanin sa barilan ang usapan. Hindi ako natatakot na iaambush nila kami dahil may hawak kaming panlaban sa kanya.
Nakita ko ang paglalakad ni Kaide patungo sa gitna ng clearing. Sya lang mag-isa habang nakatutok ang mga baril ng magkabilang panig sa isa’t isa. Kitang-kita ko ang angas ng kanyang bawat hakbang na kung ordinaryong tao lang ang makakaharap nya ay tiyak na manginginig sa panunuod sa kanya. Nagkatinginan kami ni Shaun, ang isang leader na Russian. Tinanguan nya ako kaya nagsimula na rin akong maglakad pasalubong kay Kaide. Tumigil kami nang may pagitang ng dalawang metro sa isa’t isa.
“Where’s the kid?” Aroganteng tanong nya sa akin.
“Where’s Francis?” Mas arogante kong sagot sa kanya. Wala akong pakialam kahit lagpas balikat nya lang ako. Di ko sya uurungan. Tumawa sya na may halong pang-iinis.
“Sleeping naked on OUR bed because of exhaustion.” May malisya nyang turan. Kahit sumundot na naman ang kirot sa aking dibdib ay hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin. Hindi nya dapat makita na mahina ako. Madali nya akong matatalo kapag nangyari iyon.
“Give us Francis and we’ll give you the kid.” Determinado kong sabi sa kanya. Nawala ang ngiti nya.
“I’m not afraid of losing a possible heir if I’m gonna give up my husband.” Walang emosyon nyang sambit.
“He is your heir. Your first child. We have papers to prove our claim. And you very well know that it is possible you won’t be having any heir anymore.” May panunuya kong sabi at dahil sa sinabi ko ay bumangis ang mukha nya.
“Show me the kid!” Nanggagalaiti nyang utos. Sumenyas ako sa mga kasama ko. Ilinabas nila ang alas namin laban kay Kaide.
“We are Mafias. We don’t have a heart. But I am also a father. I know the importance of having a child. You may bring home the kid right now. But in return, you must give Francis back to me.”
“And what if I don’t?!” Halos nguyain nya na ang mga salita nya.
“Do you see that dogtag on your son’s neck? It is a programmed bomb. If you won’t give Francis back, all of you will die. Your group will be erased in the face of the earth. Don’t you dare try to take it out from the kid because the next thing you’ll know, everything that you have, including your life, have already turned into dust.” Puno ng pagbabanta kong sabi sa kanya. Hindi man sya nakasagot sa sinabi ko ay alam ko na pinag-iisipan nya ang lahat ng iyon.
“Francis will die with us.” Sabi nya pagkaraan ng ilang saglit.
“He may die but at least he’s free from you.” Seryoso kong turan. Hindi ko ipinakita ang takot na lumukob sa akin dahil sa sinabi nya. Nagdikit ang makakapal na kilay nya at galit na galit na nagsalita.
“You’re a scumbag!” Halos idura nya ang mga salitang iyon.
“And so were you.” Sumenyas ako sa mga kasama ko. May lumapit sa akin para iabot ang bata. Umupo ako para magkapantay kami.
“Do you know that man? He is your daddy.” Ngumiti ang bata kay Kenth at napangisi ako nang makita ko ang panlalaki ng mga mata ng Hapon.
“Daddy…?” Maluha-luhang tawag ng bata kay Kenth. Ipinapakita ang takot nito sa kalalakihang may dalang mga armas. Nagkaroon ng pag-aalangan sa mukha ng Mafia leader.
“Go to your daddy and give him a hug.” Tumakbo ang bata at pasalo itong sinambot ng ama.Tinitigan ng Hapon ang bata. Waring pinag-aaralan. I patiently waited.
“A month.” Napakaseryosong sabi ni Kaide sa akin pagkatapos alisin ang tingin sa bata.
“What do you mean a month?” Taka kong tanong.
“We’ll face each other in the arena. One on one. Beat me up, Martenei. Beat me up and you’ll have Francis back. I’m giving you my word, my honor will be at stake in this fight. But if it’s me who’ll beat you up, that day will be your last day in the face of the earth.” Bago pa ako makasagot ay nakatalikod na sya sa akin buhat-buhat ang bata at mabilis na naglalakad paalis.
=================

Chapter 16: Kenth

Hinaplos ko ang manipis na buhok ng batang nakahiga sa aking kandugan. Ang batang dala ang aking dugo sa kanyang mga ugat. Ang batang dala ang kulay ng aking balat. Wala man syang nakuha sa aking panlabas na itsura ngunit alam kong bahagi ko ang bumubuo sa kanyang pagkatao. At ang batang ito ang nagpatayog pa sa antas ng aking pagkalalaki bilang kanyang ama.
Ezekiel.
Napakagandang pangalan. Pangalan ng isang anghel. Hindi ko alam kung dapat kong ikatuwa na nakuha nya ang maamo nyang mukha sa kanyang ina. Maging ang kanyang mga mata, ilong at manipis na mga labi ay nakuha nya sa kanyang ina na akin lamang inangkin bilang kabayaran sa pagkakautang ng mga magulang nito. Sino ang mag-aakalang sa loob lamang ng sandaling panahong iyon ay magbubunga ang aming pagtatalik?
Gayunpaman ay masaya ako lalo na ng patunayan ng doktor na pinaglagakan ko sa aking anak sa loob ng dalawang araw para sa kanyang DNA Testing. Nananabik man akong umuwi na agad ngunit kailangan ko munang manigurado. Kahit na naramdaman ko yung tinatawag na lukso ng dugo, kailangan may katibayan na anak ko nga ang bata.
Tama si Martenei na magiging mahirap na sa akin ang pagkakaroon ng mga tagapagmana dahil sa isang ambush na kinasangkutan ng grupo dalawang taon na ang nakakaraan. Ang walanghiyang Martenei at talaga palang pinaimbestigahan nya ako. At napakagaling nya para malaman pa ang pinakatatago kong sikreto na maging ang aking ama ay walang kaalam-alam.
Ang mas nakagagalit pa ay kailangan pa nyang idamay ang aking anak sa pag-aakala nyang basta ko na lang isusuko si Francis sa kanya. Hindi ko inakalang tuso rin pala sya. Hindi ko inakalang magagawa nyang pagbantaan ang buhay ng aking apat na taong gulang na anak. Wala sa hinagap ko na kaya nyang patayin ang walang kamuwang-muwang na bata para makuha ang kanyang kagustuhan. Tsk. Magkakamatayan muna kami bago mangyari iyon.
“Boss, narito na po tayo.” Magalang na pag-agaw sa aking pansin ng aking tauhan. Dala ng aking malalim na pag-iisip ay hindi ko na namalayang nakarating na pala kami sa aming compound.
“Ezekiel, wake up.” Marahan kong yinugyog ang bata na naalimpungatan na mula sa kanyang mahimbing na pagtulog.
“Are we in your house now, Daddy?” Malamyos na tinig ng inosenteng bata ang dumaloy sa loob ng aking sasakyan kaya naman hindi ko napigilan ang tipid na pagngiti.
“Yes, Ezekiel. Starting from this day, this will be your home.”
“Really?” Excited na tanong nito at kaagad na sumilip sa bintana. Maingat kong inilayo ang manipis na katawan ng bata palayo sa bintana nang makita kong nakahanda ang isa kong tauhan na pagbuksan kami ng pinto ng sasakyan. Nakadama ako ng galit sa ina ng bata. Napag-alaman ko kasi sa doktor na Malnourish ang bata. Hindi napapakain at naaalagaan ng wasto. May mga bakas din ng pananakit sa kanyang manipis na katawan. Kaya naman pinapakilos ko na ang aking mga tauhan para kunin ang ina ng bata pati na rin ang kasalukuyang kinakasama nito para ‘maituro’ sa kanila ang wastong pag-aalaga sa isang bata.
Binuhat ko ang bata at lumabas na ako sa sasakyan.
“Wow!” Bakas sa tinig at mukha ng bata ang pagkamangha. State of the art ang disenyo ng mga building ng aming compound kaya lubha na itong nakamamangha sa mga mata ng aking anak. Napag-alaman ko sa bata na sa isang masikip na apartment lang sila sa New York naninirahan kasama ang kanyang kinikilalang mga magulang. At nalaman ko ring ibinigay sya ng mga ito kay Martenei kapalit ng salapi. Nasaksihan ito mismo ng bata kaya naikuwento nya sa akin ang buong detalye ng pagbili sa kanya ni Martenei. Sumama daw sya dito dahil sa pangako nito sa kanya na ipapakilala nito sa kanya ang kanyang totoong ama.
Napakaraming katanungan ang bata sa akin. Nahirapan man akong sagutin ang lahat ng iyon ngunit nasiyahan din ako kahit papano dahil matalino ang aking anak. Yun man lang bukod sa aking dugo ang namana nya sa akin na labis kong ikinatuwa.
“This is your home.” I told the child with conviction. “And start calling me Papa.”
“Papa? But I thought you’re my Daddy?” Nagdikit ang mga kilay nitong lingon sa akin.
“I am your father. And I want you to call me Papa. Can you do that, Ezekiel?” Sinalubong ko ang kanyang mga mata.
“Yes, Papa.” Tango nya pagkaraan ng ilang saglit.
“Good. Later you will meet someone who you will call ‘Daddy’.” Naglakad na ako habang buhat pa rin sya.
“I have another Daddy?”
“Yes. And I want you to be a good boy to him. Okay, Ezekiel?”
“Okay, Papa.” Hindi na ako sumagot. Diretso na akong naglakad papasok sa building. Nakita ko ang muling pagkamanga ng aking anak sa nadaraanan naming mga unipormadong kalalakihan na nagbibigay galang sa aking sa pamamagitan ng pagyuko ng katawan. Pumasok ako sa aming bulwagan kung saan alam kong naghihintay ang aking ama. Lahat ng mga naroon ay nagbigay galang nang pumasok ako maliban sa aking ama. Nagulat ako nang makita rin na isa si Francis sa mga nagbigay galang sa akin.
“Iyan na ba ang aking apo?” Tanong ng aking ama gamit ang aming wika.
“Opo.” Magalang kong sagot. At sa wikang Ingles ay ipinakilala ko sa isa’t isa ang mag-abuelo.
“Father, this is my son Ezekiel. Ezekiel, this is your grandpa, Kenji Kaide.” Kinuha mula sa akin ng aking ama ang bata at binuhat. Makahulugan syang tumingin sa akin nang masulyapan nya ang collar na nakasuot sa aking anak.
Pinanuod ko ang pagpunta ng aking ama sa maliit na stage ng bulwagan. At sa harap ng aming mga tapat na tagasunod at mga tauhan ay ipinakilala nya ang aking anak. Habang ipinag-uutos nya sa lahat ang pagkilala at pagbibigay galang sa aking anak ay sinamantala ko ang pagkakataon. Lumapit ako kay Francis at mabilis sya hinalikan sa kanyang mga labi. Namula ang kanyang mukha marahil sa hiya dahil sa mga tauhan naming naging saksi sa aking ginawa.
“How have you been?” Inakbayan ko sya at saka muling hinagkan sa gilid ng kanyang ulo. Kung hindi lang sa pagpapakilala ng aking anak ay kanina ko pa sana sya hinila papunta sa aming silid. Sabik na sabik na ako sa kanya dahil sa tatlong araw na hindi namin pagkikita.
“He’s cute.” Wala sa loob na sabi nya habang nakatingin sa aking anak.
“Will you take care of him?” Tanong ko sa kanya.
“Yes!” Mabilis nyang sagot. “I mean…” Waring napahiya sa excitement ng kanyang pagsagot kaya binalak nyang magpaliwanag ngunit maagap ko nang pinutol iyon.
“I’ll owe it to you.” Paninigurado ko sa kanya. For the very first time mula nang dalhin ko sya dito ay binigyan nya ako ng isang totoong ngiti. My heart uncontrollably fluttered at that moment.
“I’ll do my best.” Turan nya.
“It’s expected from you.” Muli syang ngumiti na labis kong ikinasiya dahil sinamahan pa iyon ng pamumula ng kanyang mga pisngi.
When they’ve finally got the chance to meet face to face, I saw how they automitically formed a certain kind of bond. Pagtitiwala mula kay Ezekiel at pagmamahal mula kay Francis. Tila nalove at first sight sila sa isa’t isa. At magmula nang buhatin ni Francis si Ezekiel ay hindi na bumitaw sa kanya ang bata. Wala akong narinig na pagrereklamo mula kay Francis. Bagkus, tila kay Ezekiel na umiikot ang buhay nya pagkatapos ng isang linggo. Sila ang laging magkadikit. Si Francis ang personal na nagpapakain, nagpapaligo at nagpapatulog sa aking anak. Mas nagiging ama pa sya sa anak ko kesa sa akin. Marahil ay nananabik din sya na mag-alaga ulit ng bata dahil sa pag-aalaga nya noon sa anak ni Martenei.
Ipinaliwanag ko kay Francis ang tungkol sa collar na ilinagay ni Martenei sa anak ko. Nakita ko ang pagkadismaya at galit sa mukha ni Francis at dahil doon ay mas lalo pa nyang pinagsilbihan ang aking anak. Kaya naman sya ang mas napalapit sa bata. Walang problema sa akin yun dahil abala din ako sa pag-eensayo para sa aming paghaharap ng tarantadong Martenei na iyon. Sisiguradihin ko na dudurugin ko ang lahat ng buto sa kanyang katawan sa aming pagtutuos. At kung sakali mang katigan sya ng suwerte sa araw na iyon, isa si Ezekiel sa magiging rason para magkaroon ng pag-aalinlangan si Francis na iwan ako. Bukod doon ay may isa pa akong inihandang plano.
….
“Handa na ba yung babae?” Tanong ko kay Saki, ang isa sa aking mapagkakatiwalaang tauhan.
“Sa isang linggo nyang pagsasanay, handa na sya, Boss. At ayun sa doktor, sinigurado nyang magbubunga ang anumang magaganap ngayon.” Buong kumpiyansang sagot nito sa akin.
“Dalhin na sya dito.” Utos ko. Magalang sya yumuko at saka umalis. Hindi ko na isinara ang pintuan ng aking silid. Naglakad ako papunta sa kamang kinahihigaan ng lasing at hubad na si Francis.
“K–kenth…” namumungay ang mga matang lumingon sya sa akin nang maramdaman nyang umupo ako sa tabi nya.
“I have a very special gift for you.” Bulong ko sa kanya at saka ako yumuko upang hagkan sya sa kanyang nakabukang mga labi.
“Ungh…” ungol nya.
“Boss…” tawag sa akin ng aking tauhan. Liningon ko sya at nakita kong nasa tabi nya ang isang Haponesa na nasa labing pitong taong gulang. Maganda ang dalaga. Makinis. At higit sa lahat ay birhen. Binili ko sya mula sa kanyang mga magulang para sa isang misyon. Ang dalhin sa kanyang sinapupunan ang anak ni Francis.
Lumapit ako sa kanila. Tinungo ko ang harapan ng babae na nakayuko dala ng takot. Hindi maipagkakaila ang kanyang kaba dahil sa pamimilipit ng kanyang mga kamay. Gamit ang aking daliri ay inangat ko ang kanyang mukha. Mas maganda sya sa malapitan.
Bumaba ang aking mga kamay at kinalas ang pagkakatali ng kanyang roba. Hindi na ako nagulat ng makitang wala na syang anumang suot sa ilalim nito. Bumagsak ang roba sa kanyang paanan.
“Pasiyahin mo sya. At siguraduhin mo na papasok sa loob mo ang lahat ng galing sa kanya. Kinakailangang may laman na ang sinapupunan mo bukas. Kapag pumalpak ka, ulo mo ang magiging kabayaran.” Puno ng pagbabantang bilin ko sa kanya. Takot na tumango sya sa akin.
Nang umakyat na sa kama ang babae at sinimulan ang pagsasakatuparan ng kanyang misyon ay naroon lang ako sa madilim na sulok ng silid. Nanunuod at may ngiti ng tagumpay sa aking mga labi dahil alam ko kapag nangyari na ang lahat ng pinaplano ko, mas lalong mahihirapan si Francis na lumayo sa piling ko. Dalawang mabibigat na dahilan ang magpapanatili sa kanya sa tabi ko.
Una, si Ezekiel.
Ikalawa at mas importante, ang kanyang sariling anak.

=================

Chapter 17: Francis

“Daddy, are you okay?” Ang maliit ngunit nag-aalalang boses ni Zeke ang pumutol sa aking pagkakatulala. Narito kami sa kanyang silid at naglalaro. At dahil may mga gumugulo sa aking isipan, hindi ko na napansing tulala na pala ako.
“Sorry, baby. Daddy’s just thinking of something. Go on, build some houses.” Pumulot ako ng ilang blocks ng Lego at ibinigay ko iyon sa bata na masaya naman iyong inabot. Pinanuod ko sya na may ngiti sa aking mga labi dahil sa saya na nasa kanyang mukha. Hinaplos ko ang kanyang ulo. Tumingin sya sa akin at binigyan nya ako ng isang ngiti bago sya muling bumalik sa paglalaro.
This kid has been my breather. Pinunan nya ang pananabik ko kay Jarius. Sya ang nagpapalimot sa magulong buhay na meron ako ngayon. Sya ang nagpanumbalik ng ngiti sa aking mukha. Sya ang nagpabalik ng sigla sa aking katawan at saglit na nagpapawala sa lungkot na aking nadarama tuwing naaalala ko sina Marcus at Jarius. At higit sa lahat, sya ang dahilan kung bakit unti-unti ko nang natatanggap ang buhay ko sa piling ni Kenth.
Ipinagpapasalamat ko na dumating sya sa buhay ko. It didn’t matter to me whether anak sya talaga ni Kenth o hindi. Galit ako kay Marcus dahil kailangan nya pang isakripisyo ang isang inosenteng bata para lang makuha ako mula kay Kenth. Ganun pa man, hindi ko maiwasan ang pagdugtong-dugtongin ang sitwasyon dahil wala namang sinasabi si Kenth. Siguro kaya ginawa ito ni Marcus ay para isauli na ako ni Kenth sa kanya dahil nakakaalala na sya. O pwede ring ginawa ito ni Marcus upang makaganti sa amin ni Kenth dahil sa nangyari noong huli kaming magkaharap. Pero sa kabila ng lahat ng gumugulo sa aking isipan, hindi ko pa rin maiwasan ang kabahan sa posibilidad na muli kaming magkikita ni Marcus. Hindi nagsasabi si Kenth ngunit malakas ang kutob ko na may pinaghahandaan sya dahil panay ang kanyang pag-eensayo. Malakas ang hinala ko that it has something to do with Marcus.
I tried asking him the other night pero simula nang magtanong ako ay palagi nya akong pinapainom to the point na nalalasing na ako at hindi ko na maalala ang nangyari ng gabing iyon kinaumagahan pagkagising ako. Ganun din ang nangyari kagabi. Kaya ako napatulala kanina dahil gusto kong makatiyak kung totoo ba o panaginip lang ang naramdaman ko pagkatapos kong malasing. I felt someone doing something to my body. I ‘dreamt’ that I was making love to a faceless woman. It seems so real dahil dama ko ang bawat halik, ang bawat haplos, ang sikip ng aking pinasok. Dama ko rin ang puwersa ng pagsalpok ng isang katawan sa aking katawan. Ang aking pagpapalabas sa loob ng mainit na laman. But tila imposibleng maging totoo yun. Kenth has been so possessive of me. I know that he won’t let somebody else make love to me. But how would I explain the sensation I felt kahit na sabihin pang lasing na lasing ako nang mangyari ang mga ‘panaginip’ na iyon sa nakalipas na dalawang gabi? At pagkagising ko naman, nanghihina ako as if I’ve been exhausted when I slept. I just blamed it to alcohol. But still, my instinct was telling me something. Hindi ko nga lang mapangalanan iyon.
“Very good, Ezekiel.”
Natigil ang pag-iisip ko nang marinig ko ang boses ni Kenth. Liningon ko sya at nakita kong paupo na sya sa tabi ko. Nakita ko ang pagngingitian ng mag-ama at nakadama ako ng pagbigat ng aking dibdib. Ganitong-ganito rin kami nina Marcus at Jarius noon. Maglalaro kami ni Jarius sa garden habang hinihintay na dumating si Marcus. At pagdating nya, sasali sya sa aming paglalaro.
Malungkot akong ngumiti. Hindi ko maitatanggi na sobrang namimiss ko pa rin ang dati kong mag-ama. Pero ngayon, sina Kenth at Zeke na ang mag-ama ko. Dapat ko na sigurong ifocus ang buong atensyon ko sa kanila lalo na at napamahal na sa akin ang anak ni Kenth. Hindi ko nga lang masasabi na ganun din ang nararamdaman ko sa aking asawa. Nakakatawa. Hindi ko inaasahan na lalaki na naman ang mapapangasawa ko sa ikalawang pagkakataon. Talaga nga yatang para ako sa lalaki.
“What’s that smile for?” Nagtataka ngunit nakangiting tanong sa akin ni Kenth. Napatitig ako sa kanyang mukha. Nakakapanibago. Dati, kabagsikan at katusuhan lang ang nakikita ko kapag tumitingin ako sa kanya. Ngunit mula nang dumating ang kanyang anak, madalas ko nang nakikita ang pagngiti nya. And believe me, gumagaan ang paligid kapag nakangiti sya. I may not love him but since I’m already married to him and living with him, I have already accepted him as a part of my life. After all, imposible nang makawala pa ako sa kanya.
“Nothing. It’s just amazing to see you smiling so often now.” Binigyan ko sya ng tipid na ngiti saka ko muling pinanuod ang paglalaro ni Zeke. Naramdaman ko ang paglapit sa akin ni Kenth. Inabot nya ang braso ko at hinila nya ako paupo sa kandungan nya. Pagkatapos ay naramdaman ko ang pagyakap ng mga braso nya sa katawan ko. Naramdaman ko ang pagtayo ng aking mga balahibo dahil sa pagkaalinsangan na aking nadama sa pagdidikit ng aming mga katawan ngunit pinilit ko ang magrelax.
“Have I told you before that you’re the best thing that ever happened to me?” Tanong nya na inilingan ko. Sa totoong lang, wala akong maalala mula sa lahat ng mga naging pag-uusap namin noon. Hindi ko naman kasi iniisip o binabalikan ang mga yun dahil nga pumapasok lang ang mga sinasabi nya sa isang tenga ko at lumalabas sa kabila. Paano kasi, depressed pa ako sa kinahinatnan ng pagsasama namin ni Marcus.
“Then, put in your mind that making you mine was the best decision I’ve ever made.” Sinapo nya ang pisngi ko at nang makita ko ang pagbaba ng mukha nya sa akin ay pumikit ako. Masuyo ang ginawa nyang paghalik hindi gaya ng dati na may pagkamarahas. Ngunit gaya ng nakasanayan ko na ay hindi ako tumugon. Hinayaan ko lang na paglaruan ng mga labi nya ang bibig ko.
“Wow!”
Ang sigaw ni Zeke ang nagpahiwalay sa amin. Sabay kami ni Kenth na napatingin sa kanya at pareho kaming natawa dahil pumapalpak sya habang tumatalon-talon. Patakbo syang yumakap sa akin kaya naman napasandal ako kay Kenth. Yinakap naman kami ng Mafia boss sa kanyang malalaking braso.
“Papa, you kissed Daddy! Does that mean you love him?” Excited na tanong ng bata sa ama.
“Yes!” Proud na sagot naman ni Kenth at binigyan pa nya ako ng matunog na halik sa pisngi na kinahagikgik ni Zeke.
“How about you, Daddy? Do you love Papa?” Umaasang tanong nito. Palihim akong napamura. Do I have the heart to disappoint Zeke?
“Err…y-yes.” Napilitan kong sagot. Nagliwanag ang mukha ni Zeke at hindi ko na kailangan pang lingunin si Kenth para malaman na ganun din kakislap ang kanyang mga mata. Sapat ng ebidensya ang paghigpit ng mga braso nyang nakayakap sa amin, hindi ba?
“How about me, Daddy? Do you love me?” Naroon na naman ang pagkislap ng pag-asa sa mga mata ng bata. I tenderly smiled at him.
“Yes. I love you, Zeke.” Hinalikan ko ang medyo may laman na nyang pisngi. Gumanda at lumusog na ang pangangatawan nya mula noong ako na ang mag-alaga sa kanya.
“Yey! Papa?” Tanong nya kay Kenth.
“I love you too just like how much I love your Daddy. And I’ll make sure that no one will dare take you away from me. I’m gonna break all their bones.” Nangilabot ako sa paraan ng pagkakasabi ni Kenth ng kanyang sagot. Tila kasi may double meaning iyon.
“Yay! Let’s take a picture please?” Pakiusap ng bata kaya nawala ang pansin ko sa sinabi ni Kenth.
“Okay, Ezekiel.” Pagbibigay ni Kenth. Sinenyasan nya ang isa sa mga tauhan nyang nakabantay sa amin at inutusang kuhanan kami ng larawan. At sa kagustuhan ni Zeke, iba’t ibang pose ang ginawa namin para pagbigyan sya. Dama ko ang ibayong tuwa ng bata kaya naman lahat ng hiniling nya ay sinunod ko kahit na kailangang yakapin at halikan ko si Kenth habang kinukuhanan kami ng mga larawan.

“Francis…” Itiningala ko ang aking ulo upang bigyang-daan ang paghalik ni Kenth sa aking leeg. After months of doing this act with him, napagtanto ko na mas magiging mabuti sa akin ang pagbigyan sya ng walang reklamo para hindi ako masyadong masaktan. Though, I’m not a willing participant, I cannot control the urges of my body lalo na at may sinisindihang kandila si Kenth whenever he wanted to fuck me. I didn’t need to be a genius para hindi malamang may halong aphrodisiac ang kandila.
Napakapit ako sa kanyang mga braso nang buhatin nya ako at ipuwesto ang mga binti ko sa kanyang mga braso. Bilib din naman ako sa lakas ng mga ito dahil kayang-kaya nilang buhatin ang bigat ko tuwing gusto ni Kenth na ganito ang posisyon ng pag-angkin nya sa akin.
“U–uhh… mmhh..” I moaned when I felt his manhood seek entrance. His arms held me lower as he moved deeper inside of me. It was also his arms that made my body bounce in front of him.
“Francis…. Francis… I love…. you…” he groaned as he made my bouncing faster.
“Kenth… ugh! Aahh!”
My mind is spinning faster and faster. This is what I hate most if were doing it in standing position. His manhood is hitting my prostrate hard enough to make my eyes roll at the back of my head. Kaya naman hindi ko na maintindihan pa ang mga ibinubulong nya dahil nasa nakakahilong tila kidlat na pagtatama ng aming mga laman ang buong pansin ko.
“I’ll kill him… I’ll break his neck… I’ll fucking…. burn his broken body…. once I’m done… with him. Ugh!” He groaned and spurt after spurt he pushed to the deepest part of me. I gasped at the electrifying sensation filling me up, making me weak inside and out.
I rested my head on his shoulder and felt him walking towards the bed. Maingat nya akong ibinaba doon. Hinalikan nya sandali ang aking labi bago sya tumayo at tumungo sa banyo para kumuha ng panlinis sa aking ilinabas na bumasa sa aking dibdib at tyan. At dala ng pagod ay hindi ko na sya hinintay pa at tuluyan na akong nagpahila sa pagod at antok.
When Kenth came back, buong pag-iingat nyang lininis ang katawan ko at kinumutan nang matapos sya. Pagkatapos ay kinuha nya ang kanyang telepono at nadial.
“Its me. Is the arena already set?” Nakinig ito sa sinasabi ng kausap. Ngiting demonyo ang gumuhit sa mga labi nya nang matapos sa pagsasalita ang nasa kabilang linya.
“Very good. And one more thing, I want Martenei’s son.” Nakinig itong muli sa sinasabi ng kausap.
“Very good.” Pinatay na nito ang tawag.
Nahiga sya sa kama at hinaplos ang aking buhok. Napangiti ito nang marinig ang aking marahang paghilik. Yinakap nya ang nahihimbing kong katawan.
“What did they say about revenge? A tooth for a tooth; an eye for an eye, right? He wanted my son dead, so I’ll kill his before I kill him. And you’ll only have us, Francis. You will only love nobody else but us once they die.” Ngumiti ito ng puno ng tagumpay bago nito ipinikit ang mga mata.

=================

Chapter 18: Marcus

I thrusted my hips upward to meet up his downward movement.
“Ugh… M–marc—!” He gasped as my tip hammered on his swollen prostrate.
“Fran….cis.. uhh!” Itinaas ko ang pang-upo nyang sapo ko dahil tila wala na syang lakas para iangat pa ang kanyang pawisang katawan.
“Ugh… a-aah…”
“Uhh! Ummh!”
“Oh, God! I’m c–cum—ming…” pagkasabi nya ng mga salitang iyon ay yumakap ang kanyang mga braso sa aking basang katawan. Nanginig ang kanyang katawan na nasa aking kandungan. Naramdaman ko ang paglapad at pag-igting pa ng aking pag-aari sa kanyang napakainit at madulas na lagusan. Ilang saglit pa ay binaha na ang aking dibdib ng mainit at malapot na tubig galing sa pag-aari nyang aking hawak. Binaha naman ng galing sa akin ang kanyang kaloob-looban. Nanginig rin ang aking katawan at naramdaman ko ang aking panghihina pagkaraan ng ilang saglit.
“I love you, Marcus.” Narinig kong bulong nya sa aking leeg na kinapapatungan ng kanyang ulo.
“Mahal na mahal kita, Francis.” Sagot ko sa kanya at hinanap ng aking mga labi ang kanyang bibig. Binigyan ko ito ng masuyong halik.
Kahit nasa kandungan ko pa rin sya ay dahan-dahan kong ihiniga ang aking pagod na katawan. Nanatili naman sya sa ibabaw ko kahit na nakahiga na ako sa kama. Yinakap ko sya at dinama ang pagsusumingaw ng init galing sa kanya.
“Marcus, pitong taon na tayong nagsasama. Hindi ka pa rin ba nagsasawa sa akin?” Tanong nya habang naglalaro sa ibabaw ng aking dibdib ang kanyang mga daliri.
“Bakit naman ako magsasawa sayo? Kung pwede nga lang, di na ako aalis sa tabi mo para lang patuloy kong patunayan ang pagmamahal ko sayo.”
“You’re so cheesy, Master Marcus!” Tumawa sya nang ingusan ko sya.
“Cheesy ba yun? I’m telling you the truth, love. Kahit 100 years pa ang magdaan, kahit pumuti na ang lahat ng buhok ko sa katawan, at kahit wala na akong ngipin, patutunayan ko pa rin sayo sa bawat segundo ng bawat minuto ng bawat oras ng bawat araw kung gaano kita kamahal. You’re my life, Francis. I can’t imagine me without you. My love for you is even greater than the love I have for my self and for my son.” Natigilan sya sa sinabi ko.
“Marcus, masyado mo naman akong ilinalagay sa pedestal. You should prioritize Jarius over me. He’s your son. Your own flesh and blood.”
“Francis, of course, Jarius is one of my priorities. I love him. Pero yung pagmamahal ko sa’yo? Iba. Ibang-iba. I know, it may be wrong to love a person so much pero ito yung nararamdaman ko dito eh.” Itinuro ko ang dibdib ko. “Yun bang klase ng pagmamahal na mawala na sa akin ang lahat, wag lang ikaw.”
“Marcus,” mas seryoso na ang boses nya. “Hindi mo ba alam yung kasabihan na ang asawa, napapalitan kahit ilang beses? Pero ang anak, hinding-hindi mo mapapalitan.” Hindi na ako nakipagtalo pa sa kanya. Hindi ko na isinatinig na kung malalagay sa panganib ang buhay nila ni Jarius, sya pa rin ang uunahin kong iligtas. May Jarius forgive me but I love Francis more than I love my own son. Hinalikan ko na lang ang kanyang noo.
“Isa pa, baka bukas paggising mo bigla kang mauntog. Tapos lahat ng mga sinabi mo sa akin, makalimutan mo. O kaya makakita ka ng sexy, makalimutan mo na ako agad.” Sya naman ang umingos sa akin.
“Kahit maghubad pa ang lahat ng sexyng babae dito sa America sa harap ko, hinding-hindi kita ipagpapalit sa kanila. Isa pa, nakalimutan ko na nga atang makipaglove making sa kanila dahil sa loob ng mga taon simula nang makilala ko si Chester Janus Serna, ito na lang ang ang gusto kong pasukin.” Pilyo kong hinaplos ang pang-upo nya. Napaigik sya nang padaain ko ang pinakamahaba kong daliri sa basa at namamagang pintuan ng lagusan nya. Sinuntok nya ako ng may kalakasan sa dibdib na ikinatawa ko ng malakas.
“You’re really crazy.” Simangot nya.
“Hahahaha! Totoo naman eh. At yung sinasabi mong makakalimutan kita kapag nauntog ang ulo ko? Francis, kahit mabiyak ang ulo ko, ikaw pa rin ang laman nito. Paano kita makakalimutan kung sa bawat paggising ko, ikaw ang kauna-unahang pumapasok sa isip ko? At ikaw din ang kahuli-hulihang laman nito tuwing matutulog ako. Kaya paano ka mawawala sa isip o utak ko? At eto pa ha, kung sakali mang hindi na maibabalik sa dati ang ulo ko, andito ka naman sa puso ko. Gaya ng nangyari sa’yo. Your mind forgot me, but your heart didn’t. Ganun din sigurado ang mangyayari.”
“Can we already stop talking about this? It’s giving me goosebumps.” Pagrereklamo nya.
“Ayaw mo na bang marinig ang aking pagsintang wagas?” Pagbibiro ko sa kanya.
“Ayaw ko nang marinig yang pagsintang pururot mo!” Pagsasakay nya sa biro ko.
“Purutrot?! Where the hell did you get that word?” Magkadikit ang mga kilay na tanong ko sa kanya.
“Hahahaha! It’s not purutrot. It’s pu-ru-rot. Got it from Yaya Bebang.”
“Tss. It’s just the same, love. I wonder what the hell does that puruputot mean.”
“Hahahahaha! Hey, may tumitigas na naman.” Pangangantyaw nya sa akin. Yeah, tumitigas na naman talaga yung nasa gitna ng mga hita ko just by barely looking at my husband’s happy face.
“Haplusin mo, love.” May bikig sa lalamunan na utos ko sa kanya. Nagkaroon ng kislap ng pagnanasa ang kanyang mga mata.
“I wanna top this time.” Paos nyang sabi habang pinapaikot ang dulo ng akin sa kanyang nakabukas na palad.
“Give me your best shot, love.” I said with half-lided eyes.
And he did.
As he pounded on me, my walls clenching on his shaft, I vowed that I will make my every moment with him as precious as possible. I vowed that I won’t ever make him sad or cry. Never have I thought that I’ll break that vow the following night.
When the wheels of my car skidded on that slippery road, I knew right there and then that I’ll break one of my vows. He’ll sure cry upon knowing that I’ve met an accident. After breaking that vow, the other vows were also broken one after the other. I haven’t just forgotten him as my husband. My heart has also forgotten the love it has for Francis.
….
Pawisang-pawisan na ang buong katawan ko. Ramdam ko na rin ang pagtibok ng mga muscles ko sa aking katawan dahil sa tindi ng mga sipa at suntok na pinakawalan ko kanina. Namimintig na rin maging ang mga paa ko na nakapulupot sa katawan ng kalaban ko. My body is screaming at me to give it a break. It is demanding for a time to rest. Pero hindi ako dapat magpakasiguro. Kailangan kong pahabain ang stamina ko para sa magiging paghaharap namin ng Hapones na yun tatlong araw na lang mula ngayon. Kumuha ako ng magagaling na Mixed Martial Arts trainors bilang kasparring ko para mapagbuti ko pa ang paraan ko sa pakikipaglaban.
Si Francis ang nakataya sa laban na ito kaya sisiguraduhin ko ang panalo ko. Sumali ako sa Russian Mafia para sa kanya. Hindi ko isinaalang-alang ang kapanan ng isang inosenteng bata na ilinagay ko ang buhay sa panganib para sa kanya. At kung kinakailangan, papatay na naman ako para sa kanya.
At kahit na mamatay pa ako sa magiging paglalaban namin ni Kenth, sisiguraduhin ko na makakawala sya mula sa mga kamay ng Mafia leader. Plinano na namin ang lahat ng kambal. Yes. I am willing to sacrifice even my friends’ safety for the sake of Francis. Mamatay na ang lahat wag lang sya.
“Stop!” Sigaw ng isang trainor bago ko pa mapakawalan ang nakakuyom na kamao ko sa panga ng lugmok na kasparring ko. Agad na bumitaw ang nakapulupot kong mga binti sa mga binti nya. Halos maubos ang lahat ng lakas ko just to pin him down the floor. But I know, all the hardships I have to endure for my training is worth it kaya ni isa, wala silang narinig na reklamo mula sa akin.
Tinulungan kong makabangon sa sahig ang kasparring ko nang makatayo na ako. Nang maayos na syang nakatayo sa tabi ko ay lumapit ang dalawa pang trainors.
“Very good work, Mr. Martenei! You are now very ready for the fight.” Pagbati na galing kay Ric, ang pinakamatanda sa kanilang tatlo.
“Relax and make your body rest for the last three days. Save your energy for the fight.” Matigas na Ingles na sabi naman ni Aksenov, ang Russian trainor.
“Your punches are strong. I think you’ve broken some of my bones.” Nakangiwi namang reklamo ni Saito, ang Japanese. I apologitically smiled at him. Aminado naman ako na talagang nanggigil ako sa pagpapatama ng mga suntok sa kanya kanina. Inimagine ko kasi na sya si Kenth.
“Thank you for all your help. I’ll just send the cheques to your account later.” Nakita ko ang pagkislap ng kanilang mga mata dahil sa sinabi ko pagkat alam nila na may kalakihang halaga ang matatanggap nila mula sa akin.
“Thank you.” Masaya nilang sabi.
Magalang silang nagpaalam pagkatapos naming makapagpahinga at makapaglinis ng katawan. Ihinatid ko na sila sa kanilang sasakyan. Eksaktong makalabas ang sinasakyan nilang van nang rumaragasang dumating ang sasakyan ni Summer. Hindi pa man tuluyang namamatay ang makina ng sasakyan nang mabilis syang umibis mula rito. Magulo ang kanyang buhok at gusot ang kanyang damit. Ngunit hindi maikukumpara ang mga iyon sa gulo at gusot ng kanyang mukha.
“Dude, we have a problem.” Hingal na hingal nyang sabi. Nakadama ako ng pangingilabot sa nakikita kong itsura nya.
“What is it?” Napakalakas ng tibok ng puso ko na tanong sa kanya.
“The head of our security called. There was an ambush.”
“Ambush?” Nanikip ang dibdib ko nang marinig ko ang tinuran nya.
“Kenth got Jarius, dude. I’m sorry.” Tuluyan akong natulala sa huling sinabi nya.
….
Umigting pang lalo ang panga ko nang dumaan sa lalamunan ko ang pait at tapang ng alak na linagok ko.
“This is one of his dirty tactics, Master. There could be more. The fucking asshole.” Winter spat with anger.
Halos mabasag ang shot glass na hawak ko. What could be worse knowing that the two most important persons in your life are in the dirty hands of your sworn enemy?
“Make sure to fucking kill that dick, Master. Namumuro na talaga ang hayup na yun.” Mas galit na turan ni Summer.
“Durugin mo yung bungo. Tapos ilitson natin.” Hindi rin nagpahuli na sabi ni Flame.
“Hayop sya. Pati bayag nya durugin mo, Marcus.” Ryan said. Namumula rin sa galit.
Huminga ako ng malalim. Natatakot man sa kalagayan ng aking anak, kailangan kong magpakatatag. Kung magpapatalo ako sa takot na nasa aking dibdib, alam jo na labis na maaapektuhan ang isip at pakikipaglaban ko once na magkaharap kami ng gagong si Kenth.
“Basta gawin nyo ng maayos yung plano. Ako na ang bahala sa tarantadong yun. Isasapak ko sa pagmumukha nya that he messed up with the wrong person. Sisiguraduhin ko na isa lang ang mabubuhay sa aming dalawa. At ako yun. Kukunin ko sa kanya ang anak ko. Lalong-lalo na si Francis.” My friends nodded with agreement.
Muli akong nagsalin ng alak sa shot glass. Walang pikit-matang linagok ko iyon.
Lintek lang ang walang ganti.

=================

Chapter 19: Marcus
Narito na kami sa isang underground boxing arena na napagusapan ng mga tauhan ng dalawang Mafia groups. Dito sa lugar na ito kami nagkasundong maglalaban ng taong pinakakinamumuhian ko sa buong buhay ko. At titiyakin ko na dito sa boxing ring na ito ko tutubusin ang buhay ni Kenth kapalit ng pagbibigay nya sa akin ng kamiserablehan sa napakatagal na panahon.
Liningon ko si Summer na nasa tabi ko. Halatang kabado sya sa magaganap na labanan.
“Kumusta ang plano?” Pabulong kong tanong sa kanya.
“Thirty minutes during your fight with Kenth, saka iaambush ng grupo ang compound nila. Wag kang mag-aalala. Andun na sina Ryan at Winter para pangunahan ang ambush.” Halos pabulong din nyang saad. “Let’s just hope na hindi nya isinama sina Francis at Jarius dito.”
“Then, we’ll proceed with plan B. Pero mas maganda kung yung Plan A ang magaganap.” Muli kong bulong. Plan B will be a mass murder in this place. Mas mahirap linisin at pagtakpan.
Alam kong paninira sa dignidad ng Mafia ang gagawin ko pero gusto kong makatiyak na ligtas sina Francis at Jarius anuman ang maging resulta ng paglalaban namin mamaya.
Gaya nang sinabi ni Summer, during the fight, Ryan and Winter’s group will ambush Kenth’s den. Wala akong pakialam kung pandaraya ba o pagtratraidor ang gagawin namin basta ang importante ay mailigtas ko ang mga mahal ko. Kahit pulaan pa ng lahat ang pagkatao ko sa gagawin kong pandadaya in some way, wala akong pakialam.
Nakahinga ako ng maluwag nang dumating ang grupo ni Kenth at makitang hindi nila kasama si Francis ngunit nanikip ang dibdib ko nang makitang buhat ng isang tauhan nya ang tulog na si Jarius. Mukhang kagaya ko ay may madumi rin syang binabalak.
“Marcus Martenei, are you ready to spill your precious blood on the floor later?” May panunuya at pangmamaliit na tanong nya sa akin.
“The only blood that will spill later will be yours, Sakang.” Linagyan ko rin ng panunuya at pangmamaliit ang tono ng boses. Akala ata ng hayop na ito ay sya lang ang may kayang gawin iyon.
“Sa–kang?” Magkadikit ang mga kilay na tanong nya sa akin. Ano ako, Tagalog-English dictionary para itranslate ang pang-iinsulto ko sa kanya?!
“Where’s Francis?” I asked him instead.
“Safe. I didn’t have to bring him here coz I’ll surely win this fight.” Buong kayabangan nyang sabi. I smirked at him.
“You’ll change your tune later when you’ll beg me to spare your life.” Arogante kong turan.
“But I brought your boy. And look, I also gave him a gift.” Inabot nya ang anak ko mula sa isang tauhan at binuhat. Nanlaki ang mga mata ko nang makitang may collar sa leeg si Jarius. May maliit na pulang ilaw doon na namamatay-sindi.
“Just like what you did to my son, Martenei. Now, this fight will be fair.” Galit na sabi nya at saka iniabot sa akin ang anak ko.
So kaya pala nya kinuha ang anak ko ay para gawin din dito ang ginawa ko sa anak nya. Wala syang originality. Iniabot ko kay Summer ang tulog pa rin na si Jarius pagkatapos ko itong yakapin at hagkan sa noo. Saglit na nag-usap ang mga mata namin ni Summer bago sya tumalikod dala ang anak ko.
“So, how can I make sure that you’ll give Francis back once I win this fight?” Nanggagalaiti ang mga kamao kong sapakin na sya ngunit nagpigil pa rin ako.
“I told you…”
“Shut the fuck up, Mother Fucker! Tell me! I need a fucking assurance!” Ayoko nang marinig pa ang pagyayabang nya.
“You’ll have him. I’ve already asked someone give him to you if ever you’ll win. After all, I had a fill of him every day and every night since I’ve brought him home.”
Bullshit. He’s lying! Alam kong hindi nya basta-basta isasauli si Francis kahit matalo ko sya. Pwes mas tuso ako sa kanya. Gayunpaman, hindi ko mapigilan ang hindi maapektuhan nang ipangalandakan nya sa akin ang pag-aangking ginawa nya kay Francis. Masakit sa puso, sa pride ko ang kaalaman na nasa harap ko ang lalaking umangkin sa asawa ko sa loob ng ilang buwan. Pero titiyakin ko na yung pag-angkin nya kay Francis kanina o kagabi ang huli. Dahil di ko sya titigilan hanggat nakikita ko na humihinga sya.
“I didn’t know you’re talkative. I hope your punches are as fast as your tongue. Let’s get on with the fight.” Tinalikuran ko na sya at umakyat na sa ring. Doble ang luwang nun kumpara sa boxing ring na ginagamit sa isang boxing match. Makapal din ang screen nun kaya hindi kami makakawala o makalalabas hanggang hindi binubuksan ang kandado mula sa labas. Pinanuod ko ang pagpasok ni Kenth sa loob na gaya ko ay nakatshirt lang at maluwang na sports pants. Wala kaming gagamiting armas. Kamao sa kamao ang laban. Napakaingay ng paligid. Mukhang pinagpupustahan pa kami ng mga hinayupak na manunuod.
Nang marinig ko ang pagtunog ng bell, hudyat na pwede na kaming sumugod, ay hindi na ako nagpigil pa. Baon ang labis na galit at pagkasuklam sa kanya ay inundayan ko sya ng suntok. Nakaiwas sya at lumipad ang kamao nya papunta sa mukha ko. Mabuti na lang at nakaiwas din ako. Hinawakan ko ang braso nya at pabigla ko syang hinila. Isinalubong ko ang tuhod ko sa pababa nyang katawan. Tinuhod ko sya nang tinuhod ngunit isang malakas na suntok sa hita ang ginawa nya kaya saglit akong napatigil sa aking ginagawa. Sinamantala nya iyon at magkakasunod na tama ng matigas na kamao nya ang sinalo ng katawan ko. Hindi rin nakaligtas ang katawan ko sa talim at tigas ng tuhod nyang tumatama sa sikmura ko. Gusto kong masuka. Ramdam ko ang masakit na pagbabangaan ng mga lamang-loob ko. I even heard my ribs crack.
Nagsigawan ang mga nanunuod sa aming labanan. Some are chanting my name. Some, Kenth’s. May mga narinig pa akong nag-boo.
Isang malakas na sapak ang ginawa nya sa panga ako ang nagpaikot sa mundo ko at bumagsak ako ng malakas sa sahig. Masakit na ang buong katawan ko at may mga talsik na ng dugo ang balat ko. Tila ako nabunggo ng rumaragasang sasakyan sa sakit na nararamdaman ko sa buong katawan ko. Ilang beses kong ipinilig ang ulo ko para maalis ang hilo ko. Nakita kong nakangisi sa akin si Kenth nang sulyapan ko sya.
Nagpilit akong tumayo. Nanginig ang mga tuhod ko. Tila nakuryente ang buong katawan ko nang puwersahin ko itong pagalawin. Hindi ko maipagkakailang malakas pala talaga sya. Ngunit kailangan kong manalo. Kailangan ko syang ilampaso.
Tandaan mo, Marcus. Sya ang lalaking umagaw kay Francis. Sya ang umangkin sa lalaking mahal mo. Sya ang umangkin sa katawan na dapat ay para sayo lamang ng ilang ulit, Marcus! Ng ilang ulit! Sya ang nagpahirap sa buhay nyo. Patunayan mong hindi ka talunan. Ipakita mong ikaw si Marcus Martenei, ang Master ng 7 Demons! Ipatikim mo sa kanya ang pagiging sadista mo!
Dahil sa mga isiping pumasok sa isipan ko ay nakalimutan ko pansamantala ang sakit na dinaramdam ng nabugbog kong katawan. Muling sumiklab ang galit sa buong pagkatao ko. Muli akong sumugod sa kanya nang makapag-ipon ako ng lakas. I faked a punch at nang umiwas ang mukha nya ay isinalubong ko ang isang kamao ko doon. Lumakas ang loob ko nang makita kong pumutok ang labi nya sa suntok ko. Hindi ko na sya hinintay pang makabawi. Magkakasunod na jab at uppercut ang ihinataw ko sa panga nya. Malalakas din na suntok ang iginawad ko sa dibdib nya at sikmura. Tiniyak ko na sa bawat pagtama ng kamao ko ay mararamdaman nya ang galit at pagkasuklam ko sa kanya. Kumukulo at nag-iinit ang buong katawan ko habang magkakasunod na unday ng suntok na iginawad ko sa kanya. At kahit natumba na sya ay hindi ako tumigil. Kahit nararamdaman ko ang suntok nya sa ulo ko at katawan dahil sa pagpipilit nya na makawala sa pagkakadagan ko ay hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin. Maging ang mga sugat sa mga kamay ko dala ng pagtama sa bibig, mukha at katawan nya ay hindi ko pinansin at dinamdam. Pati ang leeg at mga tenga nya ay hindi ko pinaligtas. Tiniyak ko na basag ang mukha nya. Tiniyak ko na madudurog ang bawat laman nyang tinatamaan ng mga kamao ko. Tiniyak ko na kakalat ang dugo nya sa katawan ko, sa katawan nya at sa sahig. Nanlilisik ang mga mata ko. Tila sinaniban na ako ng demonyo. Lumabas na ang itinago kong pagiging sadista. Wala akong ni munting awa na nadarama sa kalaban kong duguan na. Wala ng mas importante pang maganap sa ngayon kundi ang mapasuka ko sya ng dugo. Sige lang ako sa kasusuntok.
“Hayop ka! Hayop ka! Hayop ka!!!” Paulit-ulit kong sigaw habang nagpapaulan ng suntok. Tumigil lang ako nang malakas na lumagapak ng mga braso ni Kenth sa sahig.
Putok na ang kilay nya at isang mata nya, duguan na ang kanyang bibig at tabingi na ang ilong nya nang tigilan ko sya. Wala na sya kagalaw-galaw. Hingal na hingal akong nagpatihulog sa tabi nya. Naubos na ang lakas ko.
“You won! You fucking won, Master!” Masayang-masaya na sambit ni Summer habang maingat akong ibinabangon.
“Patay… na ba… si Sa–kang?” Pabugso-bugso kong tanong. Sa dami ng nagkakagulong tao sa paligid ay hindi ko na makilala kung sino ang mga kakampi ko at kung sino ang mga kaaway.
“They’ve declared it, dude! Patay na ang hayop na yun!” Nakahinga ako ng maayos sa sinabi nya.
“Si… Francis?” Tanong ko habang inaalalayan nila ako ni Flame pababa ng ring. Nakahabol din pala sya.
“Kasama na sila nina Winter at Ryan.”
“Sila?” Nagtatakang tanong ko sa kanya. Napangiwi ako nang ibaba nila ako sa stretcher. Binibigyan ng first aid ni Flame ang bugbog kong mukha at katawan.
“Ayaw daw iwan ni Francis yung anak ni Kenth. Dude, napatay ng grupo yung tatay ni Kenth.” Dagdag na pagbabalita sa akin ni Summer.
“Ang anak ko?”
“He’s here.” Napatingala ako sa boses ng babaeng nagsalita. Nakasalubong ko ng tingin si Vinxie. Buhat nya si Jarius at wala na ang collar sa leeg ng anak ko.
“What the fuck… are you doing here?!”
“I should kick your sore ass, Marcus! Wala ka pa ring ipinagbago. Hanggang ngayon, handa mo pa ring isakripisyo ang buhay ng anak mo para lang hindi mawala sayo si Janus.” May pagdaramdam sa boses na panunumbat nya sa akin.
“Kahit buhay ko, handa kong isakripisyo para sa kanya.” Sagot ko sa kanya.
“Oo nga. Kitang-kita ang ebidensya. And instead of being a jerk, you should thank me. My skills saved our son’s life.” Tss. Yeah, I am somewhat thankful sa galing nya. Hindi pa rin pala sya kumukupas. But hell will freeze first bago nya maririnig ang pagpapasalamat ko sa kanya.
“Fuck… you!” I told her.
“No, thanks! That’s my husband’s work, shithead.”
Hindi na ako sumagot pa. Dama ko na ang aking panghihina.
Ilang saglit pa ay binuhat na nila ang strecher at ipinasok sa naghihintay na ambulansya. Namimilipit man dahil sa sakit ng aking buong katawan, nagpapasalamat pa rin ako. Nagtagumpay ako. Nabawi ko na ang anak ko, nabawi ko pa ang taong mahal ko.
Kumusta na kaya sya? Malaki kaya ang ipinagbago ng itsura nya sa loob ng walong buwan ng pakikisama nya kay Kenth? Matatanggap pa kaya nya ako? Mapapatawad? Mahal pa kaya nya ako? Makikinig ba sya sa mga ipapaliwanag ko?
Alam ko, wala katiyakan ang kasagutan sa mga tanong ko… Kailangan kong ihanda ang sarili ko, ang loob ko at ang puso ko sa lahat ng magiging panunumbat nya.
At ang pakikipagharap sa kanya ang dapat kong mas unang paghandaan.

=================

Chapter 20: Francis

Abala kami sa paglalaro ni Zeke sa may garden ng compound nang makarinig kami ng pagsabog. Kaagad kong yinakap ang bata habang pinapakiramdaman ko ang paligid. Agad namang naalerto ang mga bantay namin at pinalibutan kami. Ngunit nang magkakasunod na putok ng baril na ang pumailanlang sa buong compound, agad nila kaming inalalayan at itinakbo palayo sa garden. Binuhat ko na si Zeke at tumakbo ng mabilis kasunod ang mga bodyguards namin.
Ano ang nangyayari? Bakit nagkakagulo? Asan na si Kenth? Ang paalam lang nya sa akin ay may aasikasuhin syang importante. Pero ano ito? Sinugod na yata kami ng mga kalabang nya.
“Daddy, what’s happening? I’m scared!” Yumakap ng mahigpit sa leeg ko ang mga braso ni Zeke.
“I don’t know, baby boy. Don’t worry, Daddy is here to protect you.” Sinapo ng kamay ko ang ulo nya na waring magagawa nung alisin ang takot ng bata.
Pumasok kami sa loob ng bahay. Nakasalubong pa namin ang mga tauhang may dalang mga armas. Maging ang nakatatandang Kaide ay nakasalubong namin. Nagmumura ito at sinasabing inaambush ang compound. Pasigaw nitong binilinan ang mga tauhan na itago kami ng bata at bantayang mabuti. Kaya naman mas dumoble pa ang dami ng mga tauhan ng Mafia na nakapalibot sa amin ni Zeke.
Umaykat kami ng hagdan. Lakad-takbo ang ginawa ko sa takot na tamaan kami ng mga ligaw na bala ni Zeke. Nakakabingi ang mga putok ng baril at ang mangilan-ngilang pagsabog na nang-uuga sa paligid.
Agad kaming pinapasok ng mga tauhan sa isang kuwarto. May mga naiwan sa labas para magsilbing bantay. May mga sumama din sa amin sa loob at pinapasok pa kami sa isa pang mas maliit na silid.
Agad akong umupo sa medyo tagong lugar sa loob ng silid. Ibinaba ko si Zeke at yinakap. Tumalikod ako sa may direksyon ng pinto at itinago ko ang bata sa katawan ko.
Papalakas nang papalakas ang mga putok ng baril. Papadami nang papadami ang pagsabog na aming naririnig.
“Daddy! I’m scared! I’m scared!” Humahagulgol na sa pag-iyak ang bata. Mukhang nagkakatrauma na.
“Let’s pray, baby.” Muli ko syang yinakap at pilit na pinapatahan hanggang sa malakas na pagsabog ang yumugyog sa paligid na maging ako ay napasigaw na sa takot. Nasulyapan ko ang kinaroroonan ng banyo at nang makitang mas safe iyon ay agad na akong tumayo at binuhat si Zeke. Ngunit bago ko pa marating ang banyo ay isa nakabibinging pagsabog ang sumalubog sa akin. Sa lakas ng impact nito ay humagis ako. Naramdaman ko pa ang masakit na pagtama ng katawan ko sa pader. Mabuti na lang at hindi masyadong tumama ang ulo ko ngunit ilang saglit pa ay dumilim na ang mundo ko.
“Fran….!”
“Francis!”
“Francis!!!”
Ryan? Si Ryan ba ang nakikita kong nakatunghay sa akin? Puno ng pag-aalala ang kanyang mukha habang tinatapik-tapik nya ang mukha ko.
“Ry—Ryan?” Namamaos kong tawag sa kanya.
“Thank God!” Agad nya akong inalalayang makaupo.
“And thank God his head is safe, dick.” Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses na yun.
“Win…ter?”
“Hi, Francis.” Ngumisi sya kahit halata ang pagod sa kanyang mukha. Tuluyang nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang mataas na kalibre ng baril na hawak nya. Sila ang nag-ambush sa amin.
“Kayanin mo ang tumayo, Francis. Kailangan na nating makaalis dito bago pa makatawag ng back up ang grupo ni Sakang.” Pilit akong itinayo ni Ryan. Lumapit naman si Winter para tumulong na hilain ako patayo.
“Argh!” Napasigaw ako sa sakit na nanuot sa isa kong balikat at sa aking binti. Ito ang mga napuruhan nang humagis ako. Inalalayan nila akong maglakad nang masulyapan ko si Zeke na nakalugmok sa sahig.
“Zeke!” Sigaw ko sa pangalan ng bata ngunit nanatili itong walang kagalaw-galaw mula sa kinalulugmukan. Pinilit ko ang kumawala kina Ryan at Winter. Sa paika-ikang paglalakad ay lumapit ako sa sahig na kinahihigaan ng bata.
“Oh my God!” Napasapo ako sa aking bibig nang makitang basa ng dugo ang kanang bahagi ng mukha ni Zeke.
“Who’s that kid?” Tanong ni Winter ngunit hindi ko sya pinansin. Nakabawi na ako sa pagkabigla kaya mabilis kong inabot ang bata at kinarga kahit na hirap ako.
“He is Kenth’s son.” Akmang tutulungan na ako ni Winter ngunit nang marinig nya ang sinabi ko ay agad nyang binawi ang mga kamay.
“Leave him, Francis. We cannot bring him along. And it seems he’s already dead.” Walang damdaming sabi nya sa akin.
“No! I’m he’s still alive! And I’m not gonna leave him!” Matigas kong tanggi sa pinag-uutos nya. Nagkatinginan ang dalawa. Parehong nasa mga mukha ang pagtanggi.
“Kung ipagpipilitan nyong iiwan natin ang bata, then magpapaiwan na rin ako. I’m not gonna leave him here.” I told them with warning.
“Damn it!” Pagmumura ni Winter nang mapagtantong seryoso ako sa pagbabanta ko sa kanila. Kaya naman wala nang anumang angal akong narinig nang kunin na ni Ryan sa akin ang walang malay na si Zeke. And though Winter almost dragged me out of the room, naramdaman ko naman kahit papaano ang pagkunsidera nya sa sitwasyon ko.
May mga tauhan ng grupo nina Ryan ang sumalubong sa amin. Nakapalibot sila sa amin as we went down the building. May mga naghihintay na ring SUV’s sa labas ng compound para sa amin.
Nang makasakay na kami ay agad kong inasikaso si Zeke. Thankfully, may first aid kit sa sasakyan namin. Linapatan ko ng first aid ang malaking sugat nya sa ulo. Nang malagyan ko na iyon ng gasa ay binuhat ko na ang wala pa ring malay na bata sa kandungan ko kahit na ramdam ko pa rin ang sakit sa ilang bahagi ng katawan ko.
Hindi ko na alam kung ilang minuto kami bumiyahe. Nakatulog ako dahil sa pagod, sa dami ng katanungang nasa aking isipan at sa pag-aalala sa kalagayan ng bata. Nagising na lang ako na nakahiga na ako sa kama sa isang hospital room.
Nung una ay nagtaka pa ako kung bakit ako nakatulog dahil ang huling natatandaan ko ay naglalaro kaming dalawa ni Zeke sa garden ng compound. Ngunit nang manumbalik sa alaala ko ang malalakas na pagsabog, ang nakakabingi at napakaraming pagputok ng mga baril ay napapikit ako ng mariin at napasapo sa aking ulo. Para lang muling mapamulat nang pumasok sa aking isipan ang nakalugmok na si Zeke. Bago ko pa man magawa ang anumang binabalak ko ay nakarinig ako ng boses ng isang batang lalaki.
“Daddy?” Halos mabali ang leeg ko papunta sa direksyong pinanggalingan ng boses na iyon.
“J-jarius…?”
Mas mabilis pa sa kidlat ang ginawang pagtakbo ng bata kasunod nang pag-akyat sa kamang kinahihigaan ko. Walang tanong-tanong. Walang bahid ng pag-aalinlangang yumakap sya sa akin.
“Daddy! I miss you! I miss you, Daddy!” Umiiyak na sambit nito nang paulit-ulit.
“Jai…” yumakap din ako sa bata. Dinama ko ang pagyugyog ng kanyang maliit na katawan sa loob ng aking mga yakap.
“I love you, Daddy! Please, please… promise me! Promise me you won’t leave me again! You have to promise me!” Lalong humigpit ang pagkakayakap nya sa akin. Lalong lumakas ang kanyang paghagulgol. Durog na durog ang aking puso sa tuwing isinisigaw pa nya ang kanyang pag-iyak. Napakagat ako sa aking labi. Napapikit ng mariin. Hinayaan kong lumuwang ang namimigat kong dibdib sa pamamagitan ng pag-iyak.
“I love you, too. And I miss you so, so much.” Bulong ko sa bata na lalong umatungal ng iyak nang marinig ang boses ko.
Matagal kami sa ganung kalagayan. Magkayakap habang parehong umiiyak. Parehong nakalimutan kung nasaan kami at kung anong sitwasyon ang kinaroroonan naming dalawa. Ang importante sa amin ay maipadama namin ang aming pagkasabik at pagmamahal sa isa’t isa.
“Francis.”
Nagulantang ako sa tawag na iyon. Kaagad akong nagmulat ng mga mata at nag-angat ng katawan. Nakasalubong ng aking mga mata ang mga mata ng babaeng kaytagal na panahon ko ring hindi nakita.
“V–vinxie?”
Lumapit sya sa akin. Nakita ko rin na bukod sa kanya ay naroroon din at magkaakbay sina Aniq at Ryan, Cles at si Winter. Naroon din si Clem. May bakas ng luha ang mga mata ng kababaihan habang tahimik na nagmamasid lang ang mga kalalakihan.
Muli akong napatingin kay Vinxie. Wala na ang bakas ng pagiging maldita nya. Nakangiti man sya ay bakas pa rin sa kanyang mga mata ang hindi nya maitagong kalungkutan.
“He really loves you so much. More than he loves Marcus. And probably more than he’ll love me.” Sumulyap sya kay Jarius na mahigpit pa ring nakayakap sa akin marahil sa takot na bigla akong mawala.
“I love him so much, too.” Sagot ko sa kanya.
“I know. Wala syang bukambibig kundi ikaw. Ang pag-aaruga at ang pag-aalaga na ginawa mo sa kanya. Ang pagkamiss nya ng sobra sayo at ang pagmamahal nya. Hindi nya rin nakaligtaang ikuwento kung gaano nya kinasuklaman ang kanyang ama nang itaboy ka nito palayo.” Malalim na pagtatagalog ni Vinxie para hindi maintindihan ng bata ang kanyang sinasabi.
Nag-iwas ako ng tingin sa kanya nang marinig ko ang huli nyang sinambit. Nanikip ang dibdib ko at hindi ko maiwasan ang paghapdi ng aking dibdib.
“Why did you come to take me away from that place?” Tanong ko kina Ryan at Winter matapos ko silang magkasunod na tignan.
“It’s our plan during the fight between Master and Kenth.” Simpleng sagot ni Ryan.
“Fight?”
“To finally find the stronger one to have you.” Winter answered this time.
Hindi ko mawari ang dapat kong unahing maramdaman. Ang galit kay Kenth sa paglilihim nya o ang galit kay Marcus dahil sa ginawa nyang paglalagay sa buhay nya sa panganib dahil sa akin. Akala ko ba ayaw nya na sa akin? Akala ko ba at hindi nya na ako mahal? Bakit ginawa nya yun? Hindi ba nya alam kung gaano kalakas si Kenth? Paano kung napahamak sya? Hindi ko maiwasang maisatinig ang isang katanungan na gumugulo sa isipan ko.
“W–who… won?” Winter showed me his infamous smirk.
“Kenth is dead, Francis. You’re finally free.” May pagyayabang nyang sagot sa katanungan ko.
Dapat ba akong matuwa na patay na si Kenth at malaya na ako?
Hindi maipagkakailang gumagaan kahit papano ang pakiramdam ko. Ngunit naghahari pa rin ang pagkalito. Para saan ang pakikipaglaban ni Marcus hanggang kamatayan? Does that mean… naaalala na nya ako? Pero bakit ganito? Bakit may sakit pa rin akong nadarama sa puso ko? Para kanino iyon? Para ba sa kamatayan ni Kenth o para ba sa kaalamang baka bukas makalawa, magkakaharap kaming muli ni Marcus? At si Vinxie? Ano ang ginagawa nya rito? Nagkabalikan na ba sila? Nabuo na ba finally ang… pamilya nila?
At si Zeke? Paano na ang anak ni Kenth?
“Where’s Zeke? How is he?” Aligaga kong tanong sa kanila.
“Who’s that, Daddy? Is that the name of the boy you brought with you?” Curious na tanong ni Jarius na sa wakas ay tumahan na.
“He’s Kenth’s son. Um, he can be your new friend.” Hinarap ko ang bata.
“I hate him!”
“Jarius!” Gulat na sabay naming sambit ni Vinxie.
“I hate that boy! His Papa told me, you don’t love me anymore! He told me, you love his son already! I hate him! I don’t like him to be my friend!” Galit na turan ni Jarius.
“You’ve met Kenth?” Lalong nakakagulat ang naging rebelasyon ni Jai.
“Kenth had him kidnapped. He gave him to Master before the fight with a bomb-collar just like what his son had.” Pagpapaliwanag ni Flame.
“Which I’ve successfully removed from them.” Napatingin ako kay Vinxie na nakangisi. I sighed with relief. Muli kong hinarap si Jarius.
“Jai, Kenth’s fault is not Zeke’s fault. Zeke didn’t want that to happen to you. Just like what happened between your Papa and I. It wasn’t your fault that he doesn’t want me anymore.” Pagpapaliwanag ko sa bata.
“Francis…” may pag-angal sa tono ng mga nasa paligid ko nang marinig nila ang sinabi ko ngunit hindi ko iyon pinansin.
“Give Zeke a chance. He’s a nice, kind and sweet boy just like you. And I love you both.” Dumaan ang pagtanggi sa mukha ni Jarius ngunit nanatiling tikom ang kanyang bibig.
“C’mon, Jai. Please…? For me…?” Napangiti ako nang sa wakas ay tumango sya sa akin kahit na halatang napipilitan lang sya. That’s already a good start for them.
“Francis. May dapat kang malaman.” Paninimula ni Ryan. Ngunit lahat kami ay napatingin sa pintuan nang bumukas ito. Pumasok si Marcus na nakaupo sa wheelchair na tulak-tulak ni Summer. Nahigit ko ang aking hininga nang magkasalubong ang mga mata namin.
“Leave us.” Medyo paos ang boses na utos nya sa lahat. Tumango ang mga ito sa kanya at isa-isa silang lumabas sa pinto pagkatapos nila akong bigyan ng ngiti. Ayaw pa sana akong bitiwan ni Jai ngunit napilit din sya ni Vinxie. Nakabusangot itong sumama sa ina pagkatapos bigyang nito ng nagbabantang tingin ang ina.
Mahabang katahimikan ang namayani sa paligid naming dalawa. Pareho kaming nagpapakiramdaman. Parehong nananatya. Parehong walang gustong maunang magsalita hanggang…
“Francis…”
“Marcus…”
…..
Final Chapter coming up next…
Pero magbabakasyon muna ako ng ilang araw…

=================

Chapter 21 Finale: Marcus

“Francis…”
“Marcus…”
Pareho kaming natigilan nang halos sabay naming banggitin ang pangalan ng isa’t isa. Halos sabay din kaming napayuko. Sa akin ay dahil sa hiyang lumukob sa aking pagkatao dahil isa-isang bumalik sa akin ang mga alaalang masasakit. Lahat ng ginawa ko sa kanya noong mga panahong nawala ang aking alaala ay nagdaan sa aking isipan: kung gaano ko sya itinaboy at sinaktan. Kung paano ko yinurakan ang aming pagsasama bilang mag-asawa. Kung gaano halos isuka ko ang pangalan nya. Ang pambabalewala ko sa kanyang damdamin. Ang kawalan ng respeto ko sa kanya bilang tao.
Nakakahiya.
Kasumpa-sumpa ang aking mga ginawa.
Halos wala na akong mukhang maihaharap sa kanya.
Ngunit gusto ko pa ring sumubok. Gusto ko pa ring umasa. Alam kong magiging mahirap na muling ibalik ang dati naming pagsasama. May pilat na iyon. Basag na. Dahil sa akin. Dahil sa pangyayaring walang may gusto at hindi ko kagustuhang mangyari.
Alam ko iyon. Ngunit nagkasala pa rin ako sa kanya. It was my choice to disrespect him. It was my choice to hurt him. It was my choice to send him away even if he was begging me repeatedly to accept and love him again. My having an amnesia is not an excuse. Nakagawa pa rin ako ng mga bagay na labis kong pinagsisisihan hanggang sa magbalik ang mga alaala ko.
Ngayong naumpisahan ko nang itama ang ilan sa mga nagawa kong pagkakamali, ang pakikipagharap naman sa taong naging biktima sa lahat ng mga nangyari sa aming dalawa. Yes. Sya ang biktima at hindi ako. It was me who had an amnesia but it was Francis who received the greatest impact of it. Among me, Jarius and Francis, he was the one who was hurt the most. He was the one who suffered the most. He was the one who cried the most.
Ang tanong ngayon ay kung paano ko magagamot ang mga sugat? Paano ko maaayos ang gusot? Paano ko maibabalik sa dati ang lahat? Saan ako magsisimula?
“You’re… hurt.” Mahinang boses ni Francis ang nagpabalik ng atensyon ko sa kanya.
“I deserve it. Actually, I deserve more than this.” Nag-iwas sya ng tingin nang magkasalubong ang mga mata namin. Nasaktan ako sa ginawa nya. Mukhang ni tignan ako ay ayaw nya nang gawin.
“Francis, nakakaalala na ako.” Pagsisiwalat ko sa kanya. He heaved a heavy sigh.
“Good for you.” Lalong dumiin ang sakit sa aking dibdib dahil sa naging sagot nya. Hinawakan ko ang controls ng wheelchair. Lumapit ako sa kanya.
“Francis, I… I’m… sorry. Now that I’ve already remembered everything, pinagsisisihan ko na ang lahat ng nagawa kong pagkasasala sayo.” Hinawakan ko ang mga kamay nya. Nanlalamig ang mga yun. Ngunit saglit lang ang pagkakadikit ng mga kamay namin dahil agad nyang binawi ang mga kamay nya mula sa pagkakahawak ko. Nanhapdi ang mga mata ko. Nanakit ang lalamunan ko at nanikip ang dibdib ko. Ansakit. Ngayon ko naramadaman ang sakit na naramdaman nya noong ako ang umaayaw sa mga hawak nya at noong ako ang umiiwas na magkatinginan kami. Ganito pala kasakit. Ganito pala kahapdi sa mata, lalamunan at dibdib. Para akong unti-unting nanghihina, namamatay.
“Francis… pata–warin…”
“Hindi ganun kadali ang lahat, Marcus.” Napatulala ako sa kanya. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng aking mga luha nang makitang umiiyak na sya. Waring bumabalik na rin sa kanya ang mga sakit ng mga pinagdaanan nya dahil sa mga masasama kong ginawa sa kanya.
“Gusto kong kuwestiyunin kung bakit nung nawala ang lahat ng mga alaala mo, nawala din ang nararamdaman mo sa akin. Dahil nung ako ang nagkaamnesia, nakalimutan ka man ng isip ko, naalala ka ng puso ko.
Gusto kong tanungin ka kung bakit hindi mo ako nagawang mahalin ulit.
Gusto kong tanungin ka kung hindi mo ba naramdaman ang pag-aalala ko at ang pag-aalala ko tuwing inaasikaso ko ang mga pangangailangan mo.
Gusto kong tanungin ka kung nasisiyahan ka ba noon tuwing sinisigawan mo ako, itinutulak palayo, pinandidirihan at sinasaktan. Andami kong gustong itanong noon. Pero ngayon, ayoko na. Nasaktan mo na ako ng sobra-sobra. Pinagdaan ko na ang lahat ng hirap at sama ng loob na di ko inakalang ikaw ang dahilan.” Napahagulgol sya ng iyak. Halos hindi na ako makahinga sa nasasaksihan kong paghihirap ng loob nya. Gusto ko ang tumayo at yakapin sya. Ipadama sa kanya sa pamamagitan nun ang pagsisisi ko. Gusto ko syang hagkan. Gusto kong iparating sa kanya kung gaano ako nanabik sa kanya. Kung gaano ko sya kamahal. Ngunit nanghihina ako. Hindi lang dahil sa bugbog ng katawan ko kundi dahil sa sakit ng puso ko. Bakit lagi na lang ako ang dahilan ng pag-iyak nya?
“Aamin ko, Marcus. Labis-labis mo akong nasaktan. Sobra akong nagalit sayo. Dumating din sa punto na sinisi kita sa mga pinagdaraanan ko sa kamay ni Kenth. Noon. But because of that, I’ve realized na malakas din pala ako. Na… kaya ko pala kahit… wala ka. Wala kayo. I managed to survive on my own. Kahit gaano kahirap at kahit gaano kasakit. Nakaya ko. Kinaya ko.” Nang huminahon sya ay yan ang sinabi nya. Trumiple ang tibok ng puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Bakit nya sinasabi ang mga iyon? Ayaw na ba nya sa akin? Ayaw na ba nya akong tanggapin? Mahaling muli? Para na akong masisiraan ng bait!
“Francis! Please! Please, forgive me! Patawarin mo ako. Mahal kita. Mahal na mahal kita. Labis ko nang pinagsisisihan ang lahat. Hindi ko kaya. Ngayong nakita na kitang muli, hindi ko na kaya ang mawala ka ulit sa paningin ko. H–hindi ko na kaya ang mawala ka sa piling ko. Please… please! Give me one last chance. One… one last chance, Francis. Fuck! I l–love you so damn much.” This time, ako naman ang humagulgol ng iyak sa aking mga palad. Punung-puno ng pagmamakaawa. Punung-puno ng pagsisisi. Punung-puno ng takot. Halos humahagok na ako nang muli kong marinig ang boses nya.
“Marcus… Napakadaling sabihin na pinapatawad na kita. Pero narito pa rin sa dibdib ko ang pangamba. Ang takot na baka maulit muli ang lahat ng ginawa mo sa akin. Lalo na at… Lalo na at naging asawa ako ni Kenth sa loob ng mga panahon ng aming pagsasama.”
“I don’t care! Do you hear me? Wala akong pakialam kahit ilang ulit ka na nyang nahagkan o naangkin dahil nangyari ang lahat ng iyon dahil sa kagagawan ko. At hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko dahil doon, Francis.” Pinalakas ko ang loob ko. Pinalakas ko ang katawan ko. Kahit halos mamilipit ang katawan ko sa sakit dahil sa ginawa kong pagtayo ay kinaya ko. Umupo ako sa gilid ng kama. Hinawakan ang kamay nya. Laking pasasalamat ko dahil this time, hindi na sya umiwas. Dinala ko ang mga kamay nya sa bibig ko. Paulit-ulit na hinagkan ang mga iyon.
“Mahal na mahal kita. Wala kang kasalanan sa lahat ng nangyari sayo. Tanggap ko ang lahat ng nangyari sa inyo ni Kaide. Francis, I’ll beg you. Come back to me. Come back home with me and Jarius. Tayo na rin ang mag-alaga sa anak ni Kaide. Tatanggapin ko ang bata. Mamahalin gaya ng pagmamahal mo sa anak ko. Tayo na ang tatayong mga magulang nya. Ituturing ko syang akin. Magsimula tayong muli kasama ang mga anak natin. Please?” Ihinaplos ko sa basang mukha ko ang mga palad nya. Napapikit ako nang lumapat ang mga iyon sa pisngi ko.
“M-marcus…”
“Gusto mo ba akong lumuhod, Francis? I’ll beg you on my knees para lang tanggapin mo akong muli.” Hindi ko na sya hinintay pang makapagsalita. Agad akong umalis sa pagkakaupo ko sa harap nya. Bumagsak sa malamig na sahig. Naramdaman ko ang panginginig ng mga tuhod ko at ng mga binti ko habang nakaluhod ako at nakatingala sa kanya. Nag-unahan na naman ang mga luha sa pagbagsak habang nakatitig ako sa kanyang nanlalaking mga mata.
I am Marcus Martenei. The respected leader of the 7 Demons. Now a Mafia leader.
Kahit kailan, hindi ako natalo. Kay Francis lang.
Kahit kailan, hindi ako yumuko sa aking kalaban. Kay Francis lang.
Kahit kailan, hindi ako natakot sa isang tao. Kay Francis lang.
Kahit kailan, hindi ako humingi ng tawad sa isang tao. Kay Francis lang.
Kahit kailan, hindi ako umiyak kahit sobra-sobrang nasasaktan na ako. Kay Francis lang.
Sa kanya lang. Kay Chester Janus Serna lang. Kay Francis Jose Martenei lang. Dahil sa kanya ko lang natutunan ang totoong kabuluhan ng aking buhay. Sya lang ang nakapagturo sa akin ng tunay na pagmamahal, pagpapatawad at pagtanggap. Sya lang ang taong nagpalunok sa akin ng pride ko. Ang kauna-unahang tao na nagpadama sa akin ng selos, takot at pangamba. Ang dahilan kung bakit naniniwala na ako sa himala at sa Diyos. Sya at tanging sya lang. Hindi ako ang Marcus Liam Martenei ngayon kundi dahil kay Chester Janus Serna o Francis Sandoval Jose. Kung wala sya, wala ako. Sya ang buhay ko. Ang rason kung bakit humihinga pa ako ngayon. SYA ang nagturo sa akin kung paano magpasalamat at magmahal at sumaya.
“Francis, parang awa mo na…”
“M–mahal pa rin kita, Marcus… Pero hindi ko… kaya pa ang lumimot sa ngayon… I’m sorry.”
Mahal nya pa ako.
Mahal nya pa ako!
Pinilit ko ang tumayo kahit halos hilain ko na ang mga paa ko. Muntik na akong sumubsob sa kama. Mabuti na lang at nasalo nya ako. At sinamantala ko iyon. Yinakap ko sya. Mahigpit dahil hindi na ako nakapagpigil pa. Muli akong napaluha nang madama ko ang init ng katawan nya.
“Fran—ciiis!” Magkakasunod na sigok ang narinig nya mula sa akin sa pagpipigil kong mapahagulgol dahil sa pagtugon nya sa yakap ko.
Buong pagsuyo kong dinama ang hugis ng katawan nya. Inamot ang init galing sa kanya. Inamoy ko ang bango nya. Nakakamiss na ikulong syang muli sa aking katawan. Hinalikan ko ang kanyang buhok. Ilang ulit hanggang sa maramdaman ko ang pagtulak nya sa akin at ang pagkawala nya sa pagkakadikit namin. Hinarap nya ako.
“Marcus, papayag akong bumalik sayo. Uuwi ako kasama ni Zeke. Pero… dadahan-dahanin natin ang lahat. You need to earn my trust again. You need to help me forget all the pain. You need to make me fall in love with you again.” Ngumiti ako ng matamis sa kanya.
“Oo, love. Handa kitang tulungang makalimot. Handa kitang pagsilbihan nang higit pa sa mga naging pagsisilbi mo sa akin. At handa akong maghintay kung kailan handa ka nang muli akong papasukin sa puso mo. Kakayanin ko ang magtitiis na hindi ka muna angkinin. Maghihintay ako. Pangako ko yan sayo. At titiyakin ko, sisiguraduhin ko na tutuparin ang lahat ng pangako ko sayo.” Kulang na lang ay itaas ko na ang kanang palad ko dahil sa panunumpang ginagawa ko.
Ngumiti sya sa akin. Hindi man gaya ng dati ang kislap ng kanyang mga mata dahil sa sama ng loob at sakit na nasa puso pa rin nya, sapat na sa akin iyon.
“Siguraduhin mo lang, Marcus Martenei. Dahil kapag inulit mo pang saktan ako, puputulin ko na ang kaligayahan mo. Walang kurap kong hihiwain at pipirasuhin yan gamit ang kutsilyo.” He looked at my crotch.
“I promise, Francis Jose Martenei.” Ngiti ko sa kanya.
“Martenei? But…”
“We’re still married. Hindi isinubmit ni attorney yung divorce papers natin because he believed that I’d soon wake up from my insanity. And I did. And that makes you STILL legally mine.” Nawala ang pagkakakunot ng noo nya.
“Really?” Tanong nya. Nadagdagan ng sigla ang kanyang mga mata.
“Really.” Sagot ko sa kanya.
“I love you so much, Francis Martenei.” Buong pagmamahal kong sabi sa kanya nang hindi na sya magsalita. Tinitigan nya ako ng matagal.
“Prove it, Marcus Martenei.” Sa wakas ay nagsalita na sya. Napangisi ako.
“Oh, I will.”
Muli kaming nagkatitigan. At nagkangitian.
And I did prove it. Every second, every minute and every hour of every day since he came back home with me.

THE END.

Credit:

School of Extremes: The Sadist (Untold Story) © xakni_allyM (1/2)

Advertisements